Βιβλία της Πρεκατέ Βικτωρίας

ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΕΚΑΤΕ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

1)"Η κακοποίηση του παιδιού στο σχολείο και στην οικογένεια", Ιατρικές εκδόσεις ΒΗΤΑ,2008, τηλ.για παραγγελίες αντικαταβολή 210-6714371, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607


2)"Γυναικεία ευτυχία:Πώς να ελευθερωθείτε από μια σχέση που σας πληγώνει και να ανακτήσετε την προσωπική σας δύναμη: Οδηγός αυτοβοήθειας για γυναίκες", ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΗΤΑ, 2011, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=1076


3)"Πρόγραμμα αυτο-εκτίμησης για παιδιά .Ενίσχυση αυτοπεποίθησης, Εκπαίδευση αξιών και Προετοιμασία για την επαγγελματική ζωή". Β' ΕΚΔΟΣΗ

Εγχειρίδιο με βιωματικές ασκήσεις για γονείς κι εκπαιδευτικούς. Από τις Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ, παραγγελία με αντικαταβολή στο 210-6714371. http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607. Δελτίο τύπου για το βιβλίο εδώ


4)ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ!"Συζητώντας με την εσωτερική μητέρα". Θεραπευτικός οδηγός για να ξαναβρούμε την ιδανική μητρική αγάπη μέσα μας.

Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ τηλ. 2016714371. Δελτίο τύπου εδώ

Πληροφορίες και περιεχόμενα http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3791



ΟΜΙΛΙΕΣ

Η εκπαιδευτικός και ψυχολόγος Πρεκατέ Βικτωρία έχει εκπαιδευτεί στην Αγγλία και ασχοληθεί με θέματα κακοποίησης παιδιών και γυναικών, σεμινάρια αυτοεκτίμησης, θεραπείας τραύματος, κατάθλιψης, αποχωρισμού-απώλειας, καθώς και θέματα ψυχοπαιδαγωγικής στήριξης για μαθητές με δυσκολίες.


Στη δύσκολη συγκυρία που διανύει η χώρα μας, η Πρεκατέ Βικτωρία προσφέρει περιορισμένο αριθμό δωρεάν ενημερωτικών ομιλιών σε σχολεία (μέσω συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, απογευματινές ώρες) σχετικά με θέματα βίας, αυτοεκτίμησης, ψυχικής ανθεκτικότητας στα παιδιά, προετοιμασίας για την επαγγελματική ζωή κ.α.

Δεν συμμετέχω σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά μπορείτε να επικοινωνήσετε και να ρωτήσετε απορίες (δωρεάν συμβουλευτική μέσω email) στο vprekate@gmail.com.




---------------------------------------------------------

Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή ως ανάγκη του παιδιού και ανθρώπινο δικαίωμά του.

Στην Ελλάδα της συναισθηματικής αγριότητας, της διάβρωση της συμπόνιας, της αλλοτρίωση κάθε έννοιας ανθρωπιάς, της μετάλλαξης του ‘ενδιαφέροντος για τον άλλον’ σε κακεντρεχές κουτσομπολιό, της αντικατάστασης των αξιών από το lifetsyle, της υιοθέτησης αυτόματων αντανακλαστικών χλευασμού και υποτίμησης οποιασδήποτε μορφής ανθρώπινης αδυναμίας, είναι περισσότερο σημαντική από ποτέ η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή. Περισσότερα εδώ brightplanet.blogspot.gr/2017/03/blog-post.html


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ
Προωθούνται οι σύνδεσμοι για κάποια 20λεπτα εκπαιδευτικά βίντεο που έχω φτιάξει και θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα στους συναδέλφους για θεματική εβδομάδα, προγράμματα αγωγής υγείας, δράσεις κατά του εκφοβισμού, σχολική και κοινωνική ζωή κλπ.

Σχολικός εκφοβισμός https://www.youtube.com/watch?v=1BFJou1I7_s

Οικολογία, διατροφή, προστασία των ζώων https://www.youtube.com/watch?v=B9f0E6fI1TM

Ενδο-οικογενειακή βία https://www.youtube.com/watch?v=utM9r3j49iE&t=200s

Αυτο-εκτίμηση για παιδιά https://www.youtube.com/watch?v=Gh9QPKzMYJU

Κρίση (Μέρος 9ο): ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΩΣ ΕΘΝΟΣ

Μετά από χρόνια εκπαίδευσης και συμβουλευτικής στην ατομική αυτοεκτίμηση, λαμβάνω επαναλαμβανόμενα μηνύματα σχετικά με κάποια σταθερά ‘σενάρια’, που σχετίζονται με πεποιθήσεις και συμπεριφορές, για την ύπαρξη (ή μη) της αυτό-εκτίμησής μας ως έθνος. Όπως έχουμε ένα κομμάτι αυτό-εκτίμησης σε σχέση με το άτομό μας, την οικογένειά μας, το φύλο μας, έτσι έχουμε ένα άλλο κομμάτι σε σχέση με την εθνική μας ταυτότητα και καταγωγή. Ειδικά για τους Έλληνες σήμερα, το κομμάτι αυτό, της αυτό-εκτίμησης ως έθνος, φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο στις συλλογικές συμπεριφορές και αποφάσεις (καθώς και τις ατομικές). Πέρα από τα δύο άκρα της εθνικής αυτό-απαξίωσης και του εθνικισμού αντίστοιχα, (μεταξύ των οποίων συχνά παλινδρομούμε), το άρθρο αυτό επιχειρεί να ρίξει φως σε κάποια από τα ζητήματα στο ψυχολογικό επίπεδο της ‘εθνικής’ μας αυτό-εκτίμησης, αλλά και στο επίπεδο του συλλογικού ασυνείδητου, που φαίνεται να υπαγορεύει μαζικές συμπεριφορές, ενίοτε δύσκολα ερμηνεύσιμες βάσει της κοινής λογικής! Κάποια από τα ζητήματα προς προβληματισμό και διερεύνηση είναι γνωστά, κάποια ίσως ακούγονται ‘κλισέ’…

Όμως και τα ‘κλισέ’ έχουν λόγο που υπάρχουν… Κάποια ‘κλισέ’ αντικατοπτρίζουν αρνητικές πεποιθήσεις, τόσο συνήθεις και διαδεδομένες, που δεν περνά από το μυαλό μας, να βάλουμε ένα ερωτηματικό ‘γιατί να είναι έτσι;’, ‘είναι όντως έτσι;’, ‘ήταν πάντα έτσι;’, ‘γιατί θεωρώ δεδομένο ότι θα είναι πάντα έτσι;’ Μπορεί τα ερωτηματικά να ακούγονται ανεπαίσθητης ισχύος, όμως δεν είναι. Υπάρχουν κάποιες ισχυρά παγιωμένες πεποιθήσεις, στις οποίες όταν μπει το ερωτηματικό, όσο μικρό και είναι αυτό, καταλύεται η ισχύς τους. Η πεποίθηση, συχνά μη συνειδητή, είναι σαν το χημικό εκείνο διάλυμα, στο οποίο όταν ρίξουμε μία σταγόνα οξέος (το ερωτηματικό), προκαλείται χημική αντίδραση, η οποία αλλάζει τελείως το διάλυμα. Στην αρχή η αλλαγή γίνεται αργά, αλλά με την πάροδο των δευτερολέπτων επιταγχύνεται, μέχρι που το διάλυμα αλλάζει χρώμα ολοκληρωτικά. Πιστεύω στη δύναμη της θετικής σκέψης και στην αναγκαιότητα της αλλαγής των κρυφών αρνητικών πεποιθήσεων σε θετικές, αν θέλουμε να δούμε ουσιαστική αλλαγή προς το καλύτερο. Διαφορετικά, οποιεσδήποτε προσπάθειες για θετική αλλαγή σε πρακτικό επίπεδο, θα αποβαίνουν διαρκώς άκαρπες, θα είναι σαν το γιοφύρι της Άρτας. Αν κρατούμε παλιές αρνητικές πεποιθήσεις, θα ακυρώνουμε διαρκώς τις προσπάθειές μας για αλλαγή (ακόμη και αν δεν το κάνουμε συνειδητά), ώστε να παραμένουμε εναρμονισμένοι με τις παλιές αρνητικές πεποιθήσεις, οι οποίες υπαγορεύουν εν τέλει τις εξελίξεις. Με άλλα λόγια, όπως και στο ατομικό επίπεδο, έτσι και στο συλλογικό, είναι οι υποσυνείδητες και ασυνείδητες πεποιθήσεις που δημιουργούν το αποτέλεσμα, πολύ περισσότερο από ότι οι ενσυνείδητες προθέσεις, πράξεις κι ενέργειες. Κάποια από τα θέματα που μπορούμε να θέσουμε το ερωτηματικό-οξύ θα μπορούσαν να είναι τα ακόλουθα:

1)Η έννοια της δημοκρατίας…Πόσο πραγματικά αντέχουμε και αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα και τη διαφορετική άποψη; Δεν αναφέρομαι μόνο σε μειονοτικές ομάδες λόγω διαφορετικής εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας, οι οποίες αποτελούν αντικείμενο στοχευμένων παρεμβάσεων και αναφορών. Πόσο αποδεχόμαστε («δίνουμε χώρο») στη διαφορετική άποψη και τρόπο ζωής στις μεταξύ μας ομάδες; Στην τάξη ενός σχολείου, για παράδειγμα, πόσο χώρο δίνουν οι μαθητές στη γνώμη εκείνου που ΔΕΝ θέλει να κάνει κατάληψη; Σε έναν κομματικό χώρο, πόσο αποδέχονται οι συμμετέχοντες εκείνον που έχει διαφορετική άποψη, διαφορετική από εκείνη που παθιάζει και προσφέρει στην ομάδα τη γλυκιά εκείνη αίγλη του «Εγώ, Εγώ, έχω δίκιο» ή του «Εμείς εναντίον Εκείνων»; Πόσο χώρο δίνουμε σε απόψεις, που είναι μετριοπαθείς, αντικειμενικές, κοιτάζουν και το δίκιο του άλλου, υπερασπίζονται εκείνον που έχει στοχοποιηθεί, που δεν πάνε με το δημοφιλές ρεύμα στην εποχή, που δεν κολακεύουν την μονομερή δικαίωση (‘righteousness’) της δικής μας ομάδας; Πόσο εύκολα αποδεχόμαστε εκείνο που δεν μας χαϊδεύει αυτιά, που δεν κολακεύει τον κατώτερό μας εαυτό, ή που πηγαίνει αντίθετα προς την εύκολη ροή της μάζας, η οποίας συχνά συνοψίζεται στο απλό ‘οι άλλοι φταίνε’…Πόσο αντιστεκόμαστε στη σκέψη άσπρο-μαύρο (όπου βέβαια εμείς είμαστε το άσπρο και οι άλλοι το μαύρο)…

Έχω την αίσθηση ότι σε αρκετά παραδείγματα της κοινής ζωής λειτουργεί μέσα μας το πνεύμα της «αγέλης». Η ταύτιση με έναν φαινομενικά ισχυρό αρχηγό, που καθοδηγεί μια ομάδα, μας δίνει την ψευδαίσθηση της ασφάλειας και την ευκαιρία να νιώσουμε «ανώτεροι», καθώς στην πλειοψηφία των περιπτώσεων η ομάδα μας στρέφεται εναντίον κάποιας άλλης ομάδας, αντί να στοχεύει στο να δημιουργήσει. Η δημιουργία, μέσα από το χτίσιμο του καινούργιου, χρειάζεται την ποικιλία απόψεων και την πολυγνωμία της ομάδας. Η «ψευδο-δημιουργία», που υποθέτουμε ότι θα προκύψει μέσα από την καταστροφή του άλλου, απαιτεί τυφλή υποταγή της ομάδας. Την επόμενη φορά που θα βρεθούμε σε κάποια ομάδα, ακόμη κι αν είναι μια μικρή φιλική παρέα, ας αναρωτηθούμε πόσο εύκολο μας είναι να υποστηρίξουμε δημοσίως την λιγότερο δημοφιλή άποψη, (εφόσον την πιστεύουμε) κι ας παρατηρήσουμε πώς οι γύρω μας αντιδρούν. Συχνά ξαφνιάζονται. Άλλοτε κρατούν αποστάσεις. Άλλοτε επιτίθενται. Άλλοτε, η δική μας φωνή τους λύνει τα χέρια, τους δίνει την ευκαιρία να εκφράσουν κι εκείνοι μια παρόμοια άποψη, εφόσον κάποιος άλλος έχει κάνει το πρώτο βήμα. Πόσο ανοιχτοί είμαστε να ακούσουμε και να σκεφτούμε, πόσο ανοιχτοί να δώσουμε χώρο στους άλλους, πόσο δημοκρατικοί εν τέλει είμαστε…

2)Η θετική σκέψη και ο θετικός λόγος. Όσοι γνωρίζουν τα βασικά της εκπαίδευσης αυτό-εκτίμησης, γνωρίζουν πόσο σημαντικές είναι οι λέξεις, είτε τις προφέρουμε, είτε τις σκεπτόμαστε. Δυστυχώς, σε αυτό το κομμάτι είμαστε εν πολλοίς σε άγνοια. Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τη βαρύτητα που φέρουν οι επαναλαμβανόμενες απαξιώσεις, βρισιές, κατακρίσεις, που αρθρώνουμε σε καθημερινή βάση για το λαό μας και για τη χώρα μας. «Οι Έλληνες είναι…», «Η Ελλάδα είναι…» και άλλα γενικόλογα, τα οποία ακολουθούν ανέλπιδες καταδίκες. Όμως, οι σκέψεις και οι λέξεις δημιουργούν τη πραγματικότητά μας. Δεν είναι ότι η αρνητική πραγματικότητα προκαλεί τις λέξεις αλλά το αντίστροφο. Την πραγματικότητα για την Ελλάδα και τους Έλληνες (όπως και για οποιοδήποτε λαό ή και άτομο) κανείς δεν μπορεί να την αξιολογήσει, γιατί πολύ απλά είναι ανυπολόγιστη, πολυδιάστατη και γιατί απλά ποτέ δεν μπορούμε να έχουμε όλα τα δεδομένα. Παρότι μπορούμε να κριτικάρουμε (κατά προτίμηση χωρίς αξιολογικούς χαρακτηρισμούς) συγκεκριμένες πράξεις και συμπεριφορές, οι γενικευμένοι χαρακτηρισμοί «εμείς είμαστε…», «αυτοί είναι..» και ακολουθεί κοσμητικό επίθετο (συνήθως αρνητικό), είναι απλά επιλογές εκείνης της στιγμής και τίποτα παραπάνω.
Ίσως τη στιγμή που τις εκφράζουμε, ελπίζουμε ότι θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε, να εκφραστούμε, να ταρακουνηθούμε ή, εν τέλει, να εκτονωθούμε μέσω μιας ανώδυνης γκρίνιας. Δεν βοηθούν καθόλου. Και δεν είναι ούτε ανώδυνες, ούτε είναι χωρίς συνέπειες. Απεναντίας, δημιουργούν την πραγματικότητα, την οποία εκφράζουν. Όταν λέμε στο μαθητή «είσαι τεμπέλης», ίσως εκείνη τη στιγμή να ανασκουμπωθεί πικραμένος πάνω από το βιβλίο του, μακροπρόθεσμα όμως, θα μας αναπαράγει (για όλη του τη ζωή, αν δεν αλλάξει) την πεποίθηση με την οποία τον προγραμματίσαμε.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σε εθνικό επίπεδο. Οι αφορισμοί δεν βοηθούν καθόλου. Η «γκρίνια» δεν είναι ανώδυνη. Ακόμη και το χιούμορ, ο αυτοσαρκασμός θέλουν πολλή προσοχή. Βλέπω στην τηλεόραση πλέον, όλες οι σάτιρες έχουν στόχο τη γελοιοποίηση (κάποιου άλλου συνήθως) αλλά και του λαού μας γενικά. Ο υποσυνείδητος νους δεν καταλαβαίνει από χιούμορ. Όταν ακούμε αυτό-απαξιωτικά σχόλια «Οι Έλληνες δεν καταλαβαίνουμε από κανόνες», «Οι Έλληνες κοιτάμε μόνο την πάρτη μας», «Οι Έλληνες είμαστε ανεπρόκοποι μαθήσεως» κλπ κλπ, ακόμη και υπό την μορφή «σάτιρας» (αν και είναι πια σχεδόν αδύνατον να προκαλέσουν γέλιο), τότε αυτά ακριβώς θα αναπαράγουμε, αυτά ακριβώς θα υλοποιούνται ξανά και ξανά στην πραγματικότητα, για να επιβεβαιώσουν τις αρνητικές μας προσδοκίες. Κάθε λέξη, κάθε πρόταση έχει αντίκτυπο και ισχύ, δεν υπάρχει «ανώδυνη» γκρίνια! Την επόμενη φορά λοιπόν που θα μπούμε στον πειρασμό να πούμε κάτι αρνητικό για τη χώρα μας και ο λαό μας (ή κα για οποιαδήποτε άλλη χώρα), ας κάνουμε λίγη εγκράτεια, ας σκεφτούμε λίγο πριν μιλήσουμε: «Ισχύει αυτό; Ας αποφύγω τους γενικόλογους χαρακτηρισμούς καθώς δεν έχω όλα τα δεδομένα για όλους τους ανθρώπους αυτής της χώρας στο παρόν, παρελθόν και μέλλον. Θα βοηθήσει σε κάτι να το πω; Αν όχι, ας το αφήσω…» Ας θυμόμαστε αυτό που διδάσκουμε στα παιδιά: «αν δεν έχεις να πεις κάτι θετικό για κάποιον, μην πεις τίποτα…»
Δεν μιλώ για μια «λογοκρισία θετικής σκέψης», κάθε άλλο, οι αρνητικές συμπεριφορές και πράξεις πρέπει να σχολιάζονται με συγκεκριμένα επιχειρήματα, να στηλιτεύονται και να βγαίνουν στο φως, ώστε να υπάρχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επίγνωση και να αλλάξουν. Μιλώ για τους γενικόλογους χαρακτηρισμούς ως προς το έθνος μας, οι οποίοι μάλιστα εκφράζονται με τρόπο που θεωρεί δεδομένο το ότι δεν θα αλλάξουμε ποτέ!

3)Η άρνηση και η άμυνα. Ο αντίποδας του προηγούμενου…Όταν λοιπόν κάποιος μπουχτίζει από το αίσθημα ανεπάρκειας και ανασφάλειας, που προκαλούν οι συνεχείς αναθεματισμοί, καταφεύγει στις αντίθετες γενικεύσεις: «Οι Έλληνες είναι ο καλύτερος λαός..», αποφθέγματα αρχαιολατρίας κλπ κλπ. Δεν είναι τυχαία η έξαρση εθνικιστών τάσεων, καθώς εν μέρει προέρχονται από την ανακλαστική ψυχική αντίδραση της συνεχόμενης αυτό-απαξίωσης. Στο κάτω κάτω, πολλοί νιώθουν την ανάγκη πια, ύστερα από τόσες ταπεινώσεις εντός και εκτός, να νιώσουν περήφανοι για κάτι!… Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι και η κληρονομιά τους είναι το απύθμενο βάζο με το ανεξάντλητο απόθεμα για την τόνωση της εθνικής υπερηφάνειας, όπως η μαρμελάδα για τον υπογλυκαιμικό.…
Μόνο που η μαρμελάδα δεν βοηθά παρά μόνο στιγμιαία… και μετά ο υπογλυκαιμικός νιώθει ακόμη χειρότερα.
Η άμυνες δεν δουλεύουν. Οι αμυντικές, φωνασκούσες αναφορές στο αρχαίο μεγαλείο δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την ουσιαστική αυτό-εκτίμηση, η οποία βασίζεται στο πώς νιώθουμε για τον εαυτό μας τώρα. Η ουσιαστική αυτό-εκτίμηση περιλαμβάνει παρελθόν και μέλλον, αλλά βασίζεται στο τώρα. Το παρελθόν δεν μπορεί να αντικαταστήσει το τώρα. Όταν προσπαθούμε υπερβολικά να αποδείξουμε κάτι, ίσως κατά βάθος δεν το πιστεύουμε. Η ουσιαστική αυτό-εκτίμηση δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε το αρχαίο μεγαλείο, όπως και άλλα μεγαλεία, νεότερα και σημερινά, τα οποία μπορεί να είναι παραγνωρισμένα ή άγνωστα. Η γνώση λοιπόν, η περιέργεια να μάθουμε και να κατανοήσουμε, η περιέργεια να βρούμε τα καλά και στο παρελθόν, αλλά και στο παρόν μας, θα ήταν πολύ πιο χρήσιμες από τον αντιδραστικό εθνικισμό, που δεν πείθει κανένα, ούτε καν τους εαυτούς μας. Υπάρχουν καλά στοιχεία και στο παρελθόν, αλλά και στο παρόν της χώρας μας και του λαού μας. Βρίσκει κανείς, εκείνο που ψάχνει…
Ας ψάξουμε λοιπόν. Δεν χρειάζεται να μας τα πει κάποιος άλλος ή να ακολουθήσουμε τυφλά τις γνώμες και τις αναλύσεις τρίτων. Στην καθημερινή μας ζωή, προκύπτουν συνέχεια ευκαιρίες για να βλέπουμε καλά πράγματα, απλά τις προσπερνούμε. Όπως λοιπόν η άσκηση στην αυτό-εκτίμηση του παιδιού ζητά από το παιδί να κάνει το περίγραμμα του χεριού και να γράψει ένα θετικό πράγμα για τον εαυτό του σε κάθε δάχτυλο, το ίδιο κι εμείς μπορούμε να κάνουμε και να γράψουμε ένα θετικό σε κάθε δάχτυλο για το λαό μας. Αφήνουμε τις πρώτες κυνικές αντιστάσεις να περάσουν και μετά γράφουμε… Θα είχε ενδιαφέρον να δει κανείς τα αποτελέσματα αυτής της άσκησης από τον απλό κόσμο, καθώς είναι σίγουρο ότι θα προκύψουν πολλές αλήθειες, που δεν συμπεριλαμβάνονται στα κλισέ…

4)Προβολή του φόβου. Μία από τις βασικές αρχές της αυτό-εκτίμησης είναι να μην τρομάζουμε τον εαυτό μας. Η ζωή είναι απρόβλεπτη για όλους, για τους Έλληνες για τους Γερμανούς, για τους Ιάπωνες για τους Τούρκους και τους Αμερικανούς. Θεωρώ ότι το δικό μας έθνος έχει μεγάλη ανθεκτικότητα (resilience) σε κακουχίες και δυσκολίες… Έχουμε πολύ μεγαλύτερη αντοχή και δύναμη από όσο γνωρίζουμε. Ίσως τα τελευταία 20-30 χρόνια του ξαφνικού ευδαιμονισμού να μας οδήγησαν πραγματικά να πιστέψουμε ότι θα ήμασταν παντελώς ευάλωτοι, ανήμποροι μπροστά σε μια δυσκολία επιβίωσης. Το ότι κάποιες αρετές ή δυνάμεις δεν χρησιμοποιούνται αυτή τη στιγμή δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Η φρασεολογία που χρησιμοποιείται αυτήν την εποχή σχετικά με την κρίση είναι κάποιες φορές υπερβολικά μελοδραματική, («κατάσταση πολέμου», «βουλιάζουμε», «πώς θα σωθεί η Ελλάδα» κλπ). Αυτό γίνεται ιδιαίτερα αντιληπτό όταν επιστρέψει κανείς στην Ελλάδα από μια αναπτυσσόμενη χώρα. Πρόσφατα ήμουν στην Αίγυπτο κι έχοντας δει από κοντά τις συνθήκες ζωής των ανθρώπων εκεί, σε μια χώρα που δεν θεωρείται από τις πιο φτωχές, η πολεμική στο λόγο που άκουσα στην Ελλάδα, μου φάνηκε εντελώς υπερβολική. Η γενιά μας, η γενιά των νεοελλήνων, μεγαλωμένη από τους γονείς της συχνά με υπερ-προστατευτισμό, τείνει να τρομοκρατείται στην πρώτη δυσκολία. Στην πρώτη ανατροπή, όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν έτσι όπως τα είχαμε υπολογίσει στο πλάνο ζωής που είχαμε σχεδιάσει (γάμος, δουλειά στο δημόσιο για πάντα, σπίτι στο προάστιο και δυο παιδιά), ωπ, παραλύουμε… Και τώρα;… Εμείς μια ζωή υπολογίζαμε ότι τα πράγματα θα συμβούν έτσι… Τώρα; Άδειοι από σχέδια Β και Γ, (ατομικά όπως και συλλογικά), βλέπουμε στο μέλλον φαντάσματα. Καλό θα ήταν, πριν παρασυρθούμε σε μεγαλόστομες εκφράσεις τρομοσεναρίων για το μέλλον μας (τα οποία λειτουργούν ως αυτό-εκπληρούμενες προφητείες), να μιλήσουμε με κάποιον παλιό…Με κάποιον ηλικιωμένο, πάνω από 80 ετών…Από εκείνους που έχουν ζήσει, έχουν επιβιώσει, έχουν ξεπεράσει κακουχίες ασύλληπτα μεγαλύτερες από τις δικές μας. Πώς επιβίωναν, πώς το ξεπέρασαν, τι ήταν εκείνο που τους έδινε δύναμη, πώς βλέπουν το σήμερα, τι μας λείπει πραγματικά σήμερα….Ας τους ακούσουμε, ίσως έχουμε κάτι να μάθουμε…

5)Ευγνωμοσύνη. Όταν δεν έχουμε ευγνωμοσύνη για αυτά που έχουμε, τα χάνουμε. Όσα όμως εκτιμούμε, πολλαπλασιάζονται. Πόσο αλήθεια αποδεικνύεται αυτό, ακόμη και με τα οικονομικά μεγέθη… Τόσα χρόνια, κάποιοι εργαζόμενοι ζητούσαν διαρκώς και διακαώς περισσότερα. Ακόμη και σε εποχές που έπαιρναν ικανοποιητικά χρήματα, ακόμη και σε επαγγέλματα που έπαιρναν πολύ περισσότερα από συναδέλφους σε άλλους φορείς ή στο εξωτερικό. Ποτέ δεν τους ήταν αρκετά. Ποτέ, έστω και μία φορά, δεν ήταν ευχαριστημένοι, να πουν «εντάξει, δόξα τω Θεώ, είμαι καλά». Πάντα, πάντα ζητούσαν κι άλλα. Είναι να απορεί κανείς που τώρα χάνουν και αυτά που έχουν; Δεν έχει να κάνει με μια συγκεκριμένη κυβέρνηση ή συγκεκριμένη πολιτική. Μιλάω για στάση ζωής, για νοοτροπία.

Η ευγνωμοσύνη είναι πολύ σημαντική σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Δεν είπα να είμαστε ευγνώμονες στην κυβέρνηση για το μισθό μας, αλλά να είμαστε ευγνώμονες απέναντι στη ζωή για το παραμικρό που έχουμε, ακόμη και τον αέρα που αναπνέουμε. Δεν μας το χρωστάει η ζωή αυτό. Δεν μας χρωστάει η ζωή τίποτα. Η ζωή μας προσφέρει και αυτό πρέπει να το αναγνωρίζουμε. Μετά από την αναγνώριση, που είναι εντελώς προσωπική υπόθεση, μετά από την ευγνωμοσύνη προς ΤΗ ΖΩΗ, μετά ναι, μπορούμε να διαμαρτυρηθούμε στην όποια κυβέρνηση αν η μοιρασιά που κάνει είναι άδικη. Όμως, πρώτα οφείλουμε να έχουμε μέσα μας ευγνωμοσύνη, απέναντι στη ζωή, για το παραμικρό καλό που έχουμε. Έστω και αν δεν είναι το τέλειο καλό. Έχω την αίσθηση ότι πολλοί από εμάς, μεγαλώσαμε με μια νοοτροπία ότι η ζωή (την οποία πολλοί μετέφρασαν ως κράτος) μας οφείλει χρέη από τη στιγμή που γεννηθήκαμε. Μας χρωστάει να μας κάνει ευτυχισμένους, μας χρωστάει την ονειρική ζωή. Βεβαίως και μας αξίζει αξιοπρεπής διαβίωση και ευκαιρίες, όταν όμως μας παρουσιάζονταν και δεν λέγαμε ούτε ένα ‘ευχαριστώ’, είναι λογικό η ζωή να μας τα πάρει πίσω. Εμείς το ίδιο δεν θα κάναμε; Πόσο ελκυστικός μπορεί να είναι κάποιος, που παίρνει τα δώρα που του προσφέρουμε και συνεχώς γκρινιάζει ότι δεν είναι αρκετά, δεν είναι καλά κλπ. Σταματάμε να του δίνουμε. Το ίδιο κάνει και η ζωή.
Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να διαμαρτυρηθούμε στις κατάφωρες αδικίες που βλέπουμε σε όλο το φάσμα της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Ίσως όμως βοηθά να εξηγήσει λίγο ΓΙΑΤΙ φτάσαμε μέχρι εδώ, πώς οι λανθασμένες επιλογές νοοτροπίας στο παρελθόν, συμπεριλαμβανομένης και της αχαριστίας, διευκόλυναν τη διαιώνιση των κοινωνικών και οικονομικών αδικιών. Ένα βασικό χαρακτηριστικό της αυτό-εκτίμησης είναι να μπορείς να δεις όλα τα καλά που σου προσφέρει η ζωή αυτή τη στιγμή. Είναι πάρα πολλά αυτά που δεν αναγνωρίζουμε. Ακόμη και οι δυσκολίες έχουν κρυμμένες ευλογίες. Οπλισμένοι με την ευγνωμοσύνη, μπορούμε να δείξουμε μεγαλύτερη διάκριση στις αδικίες και τότε η διαμαρτυρία μας θα έχει μεγαλύτερη ισχύ. Ο μόνιμα γκρινιάρης δεν γίνεται πιστευτός, ούτε στον εαυτό του…


6)Ενοχή και αποτυχία. Καθώς οι φωνές απελπισίας πολλαπλασιάζονται για τις επικείμενες αλλαγές, είναι σημαντικό να δούμε λίγο το αίσθημα ενοχής και της βαθιά πεποίθηση αποτυχίας, που έχει ριζώσει μέσα μας… Παρά τις άμυνές μας, πολλοί έχουμε την πεποίθηση ότι σαν λαός έχουμε αποτύχει, εκεί που άλλοι πέτυχαν, ότι αποτύχαμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και ότι αποτύχαμε να σταθούμε στο ύψος των προγόνων μας. Ακόμη κι αν προτιμούμε να εξωτερικεύουμε αυτήν την ενοχή μέσω κατηγοριών προς τους άλλους («εκείνοι κατέστρεψαν την Ελλάδα, εγώ είμαι το θύμα»), η ενοχή συνεχίζει και υπάρχει. Η ενοχή υπάρχει είτε λόγω συμμετοχής στις παρατυπίες (για παράδειγμα κάποιοι «αγανακτισμένοι» έχουν ωφεληθεί οι ίδιοι από ρουσφέτια, αλλά για κάποιο λόγο τα δικά τους δεν μετράνε…) , είτε έστω μέσω της απάθειας και αδράνειας που αφήσουμε τα πράγματα να φτάσουν εδώ που έφτασαν. Η ενοχή είναι παρούσα ακόμη και αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε. Συχνά εκείνος που κατηγορεί τους άλλους πιο φανατικά είναι ακριβώς εκείνος που νιώθει πιο ένοχος από όλους. Η κρυφή ενοχή σαμποτάρει με το δικό της ύπουλο τρόπο κάθε προσπάθεια να πάμε μπροστά.
Είναι πολύ σημαντικό να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας, γιατί είναι το πρώτο βήμα για να τα ξεπεράσουμε. Αρκεί να μην κολλήσουμε στην ενοχή! Τα λάθη, ακόμη κι αν έχουν επαναληφθεί αμέτρητες φορές, ΔΕΝ μας χαρακτηρίζουν ως ανθρώπους, ούτε ως άτομα, ούτε ως λαό. Δεν σημαίνουν ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Μέσα από τα λάθη μαθαίνουμε και μερικές φορές φαίνεται να χρειάζεται να μάθουμε το ίδιο μάθημα ξανά και ξανά. Δεν είναι για πάντα, παρόλο που μπορεί να φαίνεται ότι έχουμε απελπιστικά κολλήσει στο ίδιο μοτίβο. Ένα δικό μας μοτίβο φαίνεται να είναι η διαφθορά και η διαπλοκή. Σε άλλους λαούς υπάρχουν άλλα. Όμως δεν είμαστε τα λάθη μας, δεν είμαστε τα μοτίβα μας. Είμαστε πολύ περισσότερο και πέρα από αυτά. Η ενοχή μας κρατά αγκυλωμένους στη αυτοτιμωρία. Όσο και να διαμαρτυρόμαστε, ότι δεν φταίμε εμείς και φταίνε οι άλλοι, η κρυφή ενοχή θα κρατήσει τη διαμαρτυρία μας μόνο στα λόγια και θα εμποδίσει την ουσιαστική αλλαγή. Για να σταματήσει η ενοχή, οφείλουμε να σταματήσουμε να συμμετέχουμε στα ίδια λάθη, έστω και αν είναι κάτι ‘απλό’, όπως το να μην κόβουμε απόδειξη. Η άρνηση της ενοχής με τη δικαιολογία του ‘δε βαριέσαι, αυτό που κάνω εγώ δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που κάνουν άλλοι’, παγιώνει ακόμη περισσότερο στη συνείδησή μας την ίδια την ενοχή, αλλά και ακυρώνει τη δύναμή μας να προκαλέσουμε οποιαδήποτε αλλαγή στην κατάστασή μας, ατομική και συλλογική. Δεν υπάρχει ισχυρότερο όπλο από την καθαρή συνείδηση.

7)Ανεξαρτησία. Νιώθουμε σήμερα έντονα την κηδεμονία της τρόικας που αποφασίζει για εμάς. Όμως η αίσθηση της κηδεμονίας από ξένες δυνάμεις δεν είναι κάτι καινούργιο. Για πολλούς, η κηδεμονία είναι σε κάποιο βαθμό επιθυμητή, με την έννοια του αναγκαίου κακού, καθώς δεν εμπιστευόμαστε ότι το έθνος μας μπορεί να επιβιώσει μόνο του. Άλλοι αποκηρύσσουν την κηδεμονία ρητά και ξεκάθαρα ως ανεπιθύμητη και εναντιώνονται σφόδρα. Όμως αναρωτιέμαι κατά πόσον μέσα τους πιστεύουν πραγματικά ότι θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε μόνοι μας, χωρίς να καταλυθεί η κοινωνική συνέχεια σε αλληλοσυγκρούσεις και άγρια εκμετάλλευση των πολλών από τους λίγους... Έχω την αίσθηση ότι πολύ λίγοι άνθρωποι σήμερα (ανεξάρτητα από το τι λένε) πραγματικά πιστεύουν ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας και κυρίως να διαχειριστούμε τον κακό εαυτό μας μόνοι μας!

Είναι όμως αλήθεια αυτό; Ακόμη κι αν ήταν αλήθεια τους τελευταίους αιώνες, θα είναι αλήθεια για πάντα; Κι αν οι κηδεμόνες αδυνατούν στο μέλλον, λόγω των δικών τους εσωτερικών προβλημάτων να μας κηδεμονεύσουν (πράγμα διόλου απίθανο…) Θα είμαστε τότε εντελώς αυτοκαταστροφικοί και ανίκανοι να σταθούμε στα πόδια μας; Θα είμαστε ανίκανοι να τιθασεύσουμε τον κακό μας εαυτό; Θα είμαστε σαν τον καταστροφικό και αυτοκαταστροφικό κακοποιό, που μέσα του εκλιπαρεί να πιαστεί, ώστε να έρθουν οι άλλοι να τον περιορίσουν από το που μπορεί να φτάσει; Θα περιμένουμε από τους άλλους να μας σώσουν από τον εαυτό μας;

Δεν ήμασταν πάντα έτσι. Στην πορεία του έθνους, το συντριπτικά μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ήμασταν ανεξάρτητοι και μόνοι, παρότι ήμασταν μικρή χώρα. Η κηδεμονία είναι των τελευταίων αιώνων…Δεν σημαίνει ότι θα συνεχιστεί επ’ άπειρον. Συμφωνώ ότι θα πρέπει να έρθει την κατάλληλη στιγμή. Η κατάλληλη στιγμή ίσως είναι νωρίτερα από ότι φανταζόμαστε. Είμαστε σαν τον έφηβο που βρίζει τους γονιούς του ότι τον καταπιέζουν, αλλά κατά βάθος δεν πιστεύει ότι μπορεί να κάνει χωρίς αυτούς. Μάλιστα όσο περισσότερο φωνάζει «δεν σας χρειάζομαι», τόσο πιο αδύναμος νιώθει να σταθεί στα πόδια του. Είπαμε, όταν πασχίζουμε να αποδείξουμε στους άλλους κάτι, είναι επειδή δεν το πιστεύουμε οι ίδιοι… Παρ’ όλα αυτά, δεν σημαίνει ότι ο έφηβος δεν μπορεί να τα καταφέρει. Το εμπόδιο στην ανεξαρτησία του δεν είναι εξωτερικό. Το εμπόδιο είναι η δική του ανασφάλεια και η δική του (άδικη προς τον εαυτό του) πεποίθηση ότι «αφού τα θαλάσσωσα στο παρελθόν, θα τα θαλασσώνω πάντα». Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και για το έθνος μας. Το εμπόδιο για την ανεξαρτησία μας δεν είναι εξωτερικό, δεν είναι η απειλή της Τουρκίας για παράδειγμα. Όταν η Ελλάδα αντιμετώπισε τους Πέρσες, μια πολύ μεγαλύτερη δύναμη, το έκανε μόνη της. Δεν είχε Αμερικανούς να της σταθούν. Το εμπόδιο στην ουσιαστική ανεξαρτησία είναι ο δικός μας κακός εαυτός και η πεποίθηση ότι δεν μπορούμε να τον διαχειριστούμε.

Είναι δυνατόν να θεραπεύσουμε τον κακό μας εαυτό μας, αναζητώντας μέσα μας την πηγή της δύναμης, που πάντα προέρχεται από την καλή πρόθεση, την αλήθεια και την αγάπη. Όταν στραφούμε στην εσωτερική πηγή της αληθινής, της καλοπροαίρετης δύναμης που βρίσκεται μέσα μας, τότε έχουμε πραγματική δύναμη, τότε μπορούμε να οδεύσουμε προς πραγματική ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια. Νομίζω πως είναι δυνατό. Την κατάλληλη στιγμή μπορεί να γίνει κι ίσως αυτή η στιγμή δεν είναι τόσο μακριά. Μπορεί να μας εξωθήσουν οι ίδιες οι συνθήκες να το επιτύχουμε μια ώρα αρχύτερα.

Η πεποίθηση της μαθημένης αδυναμίας (ότι δεν θα τα καταφέρναμε να είμαστε ανεξάρτητοι) αντανακλάται συμβολικά σε πολλές εκφάνσεις της πολιτικής και οικονομικής ζωής, ακόμη και στην έλλειψη ισορροπίας μεταξύ εισαγωγών κι εξαγωγών. Αυτή η χώρα μπορεί να είναι σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό αυτάρκης από ότι είναι σήμερα. Οι υπερβολικές εισαγωγές ενισχύουν με τον τρόπο τους το αίσθημα ανημπόριας και έλλειψης αυτοπεποίθησης. Σαν τον έφηβο, ξανά, που έχει συνηθίσει να κάνουν οι γονείς του, εκείνο που μπορεί να κάνει ο ίδιος για τον εαυτό του. Όταν ξαφνικά οι γονείς σταματήσουν να τον διευκολύνουν κατά τον ευνουχιστικό αυτό τρόπο, ο έφηβος ωθείται να κάνει αυτά που χρειάζεται να κάνει, για να επιβιώσει μόνος του. Δυσκολεύεται αρχικά, διαμαρτύρεται, αλλά στο τέλος τα καταφέρνει και επιπλέον ανακαλύπτει ότι είχε δυνάμεις που δεν αξιοποιούσε ή δεν γνώριζε ότι είχε. Ίσως η κρίση λειτουργήσει και για εμάς με τον ίδιο τρόπο.

8)Επαναστατικότητα. Η αληθινή επανάσταση γίνεται πολλές φορές σιωπηρά, χωρίς κανείς να γνωρίζει αυτούς που την πραγματοποιούν. Το άγχος που παρατηρείται κάποιες φορές στη νεολαία για προβολή ηρωισμού ίσως ενίοτε προέρχεται ακριβώς από το αίσθημα μειονεξίας και βόλεψης. Η πραγματική επανάσταση δεν είναι μόνο οι φωνές και ο ξεσηκωμός. Πολύ περισσότερο λειτουργεί μέσα από το σιωπηλό δρόμο της επίμονης ανώνυμης εργασίας, χωρίς τα στέφανα της δόξας, ένα πιο δύσκολο και μοναχικό μονοπάτι. Όταν οι φωνές του ηρωισμού καταλήγουν σε βιαιοπραγίες, στρεφόμενες εναντίον εκείνων που θέλουμε να στοχοποιήσουμε ως πηγή όλων των κακών, ο ηρωισμός φαντάζει περισσότερο ως εσωτερική προσωπική ανάγκη εκτόνωσης θυμού, παρά ως αυτοθυσία για τους άλλους. Ίσως είναι σημαντικό να ξεχωρίσουμε ποιες μορφές είναι επανάσταση, χωρίς να φαίνονται, και ποιες μορφές φαίνονται επανάσταση, χωρίς να είναι.

9)Πειθαρχία. Βασικό κομμάτι της ανάπτυξης αυτό-εκτίμησης στο παιδί είναι ο αυτοπεριορισμός, η τήρηση των κανόνων και ορίων καθώς το παιδί μεγαλώνει. Αν το ενήλικο περιβάλλον, δεν του βάζει όρια, το παιδί νιώθει ανασφαλές, δεν μεταφράζει τη έλλειψη ορίων ως αγάπη, αλλά ως αδιαφορία. Το ίδιο συμβαίνει και με ένα λαό. Η μη τήρηση των νόμων, που προσπαθούν να προστατεύσουν το κοινωνικό σύνολο, δημιουργεί άγχος σε όλους, ακόμη και στους παραβαίνοντες, παρά τη στιγμιαία ευφορία παντοδυναμίας που νιώθουν κατά την παράβαση. Φοβούμενοι τον εαυτό τους, φοβούμενοι μέχρι που μπορούν να φτάσουν, φοβούμενοι την τιμωρία που θα έρθει σαν μπούμεραγκ («αφού έκαψα το αυτοκίνητο του άλλου, γιατί να μην έρθει κάποιος αργότερα να κάψει το δικό μου;»), ενδόμυχα και ασυνείδητα αναζητούν εκείνον που θα τους ‘μαντρώσει’ σε ένα πλαίσιο ορίων. Για αυτό και τώρα είμαστε υπό κηδεμονία! Η μακρόχρονη ανοχή της παραβατικότητας, της καταπάτησης περιορισμών, νομικών και ηθικών, μας έκανε να μην εμπιστευόμαστε καθόλου τον εαυτό μας, ότι μπορούμε αυτό-περιοριστούμε, αλλά να περιμένουμε από κάποιον άλλον να μας περιορίσει. Ναι, κατηγορούμε τους πολιτικούς ότι μας έφεραν την κηδεμονία, ενώ εμείς δεν τη θέλαμε. Αν όμως πραγματικά πιστεύαμε στην πλειοψηφία μας ότι δεν χρειαζόμαστε την κηδεμονία, τότε θα την είχαμε αποδιώξει, δεν θα την είχαμε ανεχτεί και καμιά κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να τη συντηρήσει.

Η τήρηση λοιπόν των νόμων και των κανόνων, που διασφαλίζουν τα δικαιώματα των άλλων είναι απαραίτητο τίμημα για να υποστηρίξουμε την ανεξαρτησία μας κι όχι το αντίθετο. Αν νομίζουμε ότι σπάζοντας το κατάστημα του διπλανού, θα διώξουμε την τρόικα, εξαπατούμαστε. Το μόνο που θα καταφέρουμε όταν δεν σεβόμαστε τους συμπολίτες μας, είναι μια ακόμη σκληρότερη εξάρτηση από την όποια τρόικα. Ο αυτοπεριορισμός είναι απαραίτητη προϋπόθεση της ανεξαρτησίας. Αντιδρούμε λίγο, όπως η ελληνική οικογένεια των δύο τελευταίων γενεών, η οποία φαίνεται να μεγαλώνει παιδιά, κάνοντάς τα να πιστεύουν ότι δικαιούνται τον κόσμο όλο, χωρίς να τους διδάσκουν τα όρια απέναντι στα άλλα παιδιά (πολλές φορές παίρνοντας έτσι ενδόμυχα εκδίκηση απέναντι στο κοινωνικό σύνολο μέσω των παιδιών τους, εφόσον δεν μπορούν να πάρουν εκδίκηση απευθείας). Έτσι, το παιδί που δεν έχει μάθει να αυτοπεριορίζεται και πιστεύει ότι δικαιούται τα πάντα, χωρίς να δίνει τίποτα, απαιτεί αργότερα τα πάντα από το κράτος και την κοινωνία, αλλά έχει ταυτόχρονα και την ανάγκη ενός «κράτους-μπαμπά», που θα αναλάβει την ευθύνη για τη ζωή του. Ξανά: για την ανεξαρτησία, χρειάζεται ο αυτοπεριορισμός. Τότε επιτυγχάνεται η ενηλικίωση, ενός παιδιού κι ενός λαού.

10)Θεωρώ πως είναι σημαντικό να βελτιώσουμε αυτές τις πτυχές της αυτό-εκτίμησης στη δική μας ζωή, αλλάζοντας ουσιαστικά κάποιες από τις παραπάνω αρνητικές μας πεποιθήσεις. Αυτό έχει πολύ μεγαλύτερη ισχύ και αποτελεσματικότητα για θετική αλλαγή από το να φωνάζουμε για κάτι, το οποίο κατά βάθος δεν πιστεύουμε ότι αξίζουμε, ή από το να διαμαρτυρόμαστε, χωρίς να έχουμε απαλλαγεί από τα αυτό-περιοριστικά μοτίβα σκέψης. Ο καθαρισμός των αρνητικών πεποιθήσεων είναι πολύ σημαντικός και χωρίς αυτόν δεν μπορεί να επιτευχθεί πραγματική αλλαγή που θα διαρκέσει . Είναι σαν να προσπαθούμε να τρέξουμε, δεμένοι με ελαστικό ιμάντα στην αφετηρία. Δεν γίνεται. Ακόμη κι αν προχωρήσουμε δέκα μέτρα, θα μας φέρει πάλι πίσω εκεί που ξεκινήσαμε. Η αληθινή, ουσιαστική αλλαγή πεποιθήσεων, η πραγματική αυτό-εκτίμηση, έστω και σε έναν από εμάς, είναι καταλυτικής σημασίας, κι επηρεάζει τους γύρω με τρόπο πολύ δυνατότερο από όσο μπορούμε να φανταστούμε.
Πρεκατέ Βικτωρία, 19/10/2011 www.brightplanet.blogsot.com
Δημοσιεύτηκε στις 15/11/2011 από τα blogs skai.gr στο
http://toblogsas.skai.gr/post/12834835965

"Άνευ όρων και αμετάκλητα παραιτήθηκαν από την εθνική κυριαρχία"
Αξιολόγηση μαθητών, αξιολόγηση σχολείων, δήθεν αξιοκρατία και πώς ένας 14χρονος μαθητής ζωγράφισε την Ελλάδα!
Μισογυνισμός τον 21ο αιώνα, ένα συγκλονιστικό βιβλίο και η τραγική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας
Make believe:Η ετερο-εκπληρούμενη προφητεία
Grooming εφήβων: όταν ο 'έρωτας' ενηλίκου-έφηβης αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο
Το λάθος της αποχής
Γυναίκες μόνες στο δυτικό κόσμο: σχολιασμοί σε ένα βιβλίο
Πάσχα 2014

Οι χαμαιλέοντες (και η λαμπρή εξαίρεση του ΕΠΑΜ)
Σκέψεις σχετικά με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας
Ακραία βία στα παιδιά
Αυτοτραυματισμός στους εφήβους
"Επανακαλωδίωση" και εργασία
Αφθονία, ευλογία, ασφάλεια
Ψυχολογικό αντίκτυπο της κρίσης στα παιδιά (2)
The way out is the way up
Σχόλια και προτάσεις για την παιδεία
Πώς να περάσουμε σε εθνικό κρατικό νόμισμα-οι 100 πρώτες μέρες-πρόταση ΕΠΑΜ
Αρπαγή γης, το νέο κυνήγι θησαυρού των επενδυτών
Καλή χρονιά (ή πώς να την κάνουμε...)

2013
Κλείνοντας το 2013
Έφηβοι και κίνδυνοι στο Διαδίκτυο
Διεθνής Συνάντηση ΕΠΑΜ
Αυτοπροστασία των παιδιών από τη λεκτική βία
Μιλάμε στα παιδιά για την κρίση στις σχολικές εορτές;
Πώς να βοηθήσουμε τα απομονωμένα παιδιά
Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας στους νέους
Αναρτήσεις 2013
Η μιντιακή επίθεση στην αθωότητα
Η δύναμη της θετικής σκέψης και η δύναμη του θετικού λόγου
Σκέψεις σχετικά με τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό
Κίνητρα μαθητών για μάθηση και δημιουργικότητα(2)
Κακοποίηση ζώων από παιδιά: αγνωστη,διαδεδομένη συνήθεια
Διαθεματικό μάθημα στην πολική αρκούδα
Bullying κράτους ενταντίον πολιτών
Σιωπηρή εκπαίδευση των παιδιών στη βία: μια βραδυφλεγής βόμβα;
Η επιλογή της ομορφιάς ή της ασχήμιας στην καθημερινή ζωή
Το σχολείο ως καταφύγιο: Ο ρόλος του σχολείου στην προάσπιση της ψυχικής υγείας των παιδιών
Παρεξηγημένη (κι επικίνδυνη) μεταφυσική

Κακοποίηση μαθητών από εκπαιδευτικούς
Συναισθηματική
υπερφαγία: Όταν το ψυγείο από ‘φίλος’, γίνεται ‘εχθρός’

Αγωγή διαφυλικών σχέσεων στους εφήβους
Παρεξηγημένη υπερηφάνεια και υπεροψία
Οι τρεις μηχανισμοί επιβίωσης και το διαλυτικό του φόβου
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Β'
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Α'
Συνεξάρτηση
Η Οιδιπόδεια πληγή
Το ανθρώπινο δικαίωμα του παιδιού να μεγαλώσει χωρίς να μισεί
Το δίλημμα της μετανάστευσης
Καλή χρονιά με χαρά, ζωή και επίγνωση

Οκτώβρης 2012,Εκπαίδευση Ειρήνης-Δάσκαλοι Χωρίς Σύνορα,Απελυθέρωση από το καλούπι, Σεπτέμβριος 2012,Γαύδος, αρκούδες και Σομαλία, Αγχώδης διαταραχή και κρίσεις πανικού,Μιντιακή αισθητική και απλότητα, Αύγουστος 2012,Ζηλοφθονία:Εθνικό πάθος;,Ελευθερία επιλογής,Προβολή κι ενοχή(Η βροχή της λύπης),Ψυχολογική στάση απέναντι στην ηγεσία,Κυβισθήσεις στις λέξεις και το θέμα με τα στρατόπεδα (ξανά),Τα 'παιδιά της δραχμής' και οι 'μάγκες του ευρώ', Ιούλιος 2012Αναμνήσεις από εθελοντική εργασία σε μοναστήρι,Η μιντιακή τρομολαγνεία και πώς να προστατευτούμε , Ιούνιος 2012,Η αποξένωση στην ελληνική οικογένεια εν μέσω κρίσης, Μάιος 2012,Εθισμός στο χρήμα,Πώς να βοηθήσουμε τους άστεγους,Η βροχή του φόβου,Υστερόγραφο στην αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εθνική εξάρτηση και η αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εκλογές 6ης Μαϊου:Η αρχή ενός επώδυνου τοκετού,
Ποινικοποίηση της φτώχειας, ποινικοποίηση της ασθένειας Απρίλιος 2012,Η μικροβιοφοβία ως παράγοντας διακρίσεων, Ένα συγκινητικό συμβάν και ο ρατσισμός, Ο πολύ ύπουλος ρατσισμός Νο 2, Λαθρομετανάστες και ο πολύ ύπουλος ρατσισμός, Αναβλητικότητα:Τι είναι;Πώς αντιμετωπίζεται;, Μάρτιος 2012
Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου 2012, Χρήση των λέξεων σε δύσκολους καιρούς,,Φεβρουάριος 2012,Να θυμηθούμε..., Απεξάρτηση από τον υλισμό, Δουλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, Η αυτοεκτίμηση σε σχέσεις που πληγώνουν, Ιανουάριος 2012
Ζητιανιά, ελεημοσύνη κι υπευθυνότητα στο Σύνταγμα..., Η παραμέληση του εαυτού στους ενήλικες: Αίτια, μορ..., Αλήθεια νοσταλγούμε το παρελθόν; , 2012: Ελπίδα,αντί για παραίτηση

2011
(Δεκέμβριος 2011): Χριστούγεννα και αντίσταση στην αλλαγή, Κρίση (Μέρος 13ο):Πίστη (και αφθονία) ή τσιγκουνιά (και φτώχεια);, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 12ο): Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα παιδιά Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα πα..., ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ:H ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΩΖΕΙ!!, Πίστη, φόβος και δοτικότητα, Η ορειβασία και οι άστεγοι (Νοέμβριος 2011): Οκτάποδο (Χταπόδι): Το πιο ευφυές ασπόνδυλο, Διαμαρτυρία για τα άθλια θεάματα της τηλεόρασης, Ασκήσεις ενίσχυσης αυτο-εκτίμησης, Κρίση (Mέρος 11ο):Αυτο-εκτίμηση ως έθνος (B'), Φυλλάδιο: Ψυχολογική αντιμεπτώπιση της ανεργίας, Κρίση (Μέρος 10ο): Συμμετοχική δημοκρατία, αυτοεκτ... (Οκτώβριος 2011): Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας Μέρος 2ο, Κρίση (Μέρος 9ο): ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΩΣ ΕΘΝΟΣ Α , Τι έχουμε κάνει στη γη;, Κρίση (μέρος 8ο): ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Προετοιμασία του παιδιού για την επαγγελματική ζωή...(Σεπτέμβριος 2011): Κρίση (Μέρος 7ο): Δεν μας αξίζει αυτό, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 6ο): Γαλήνη ή πανικός, Τι μας ενώνει (Αύγουστος 2011): Κρίση (Μέρος 5ο): Αφθονία ή φόβος της έλλειψης, Ταραχές νέων και παραμέληση (Ιούλιος 2011): Κρίση (Μέρος 4ο):Κοινωνική συνείδηση ή Διαφθορά , Κρίση (Μέρος 3ο) Ηγεσία: Λειτούργημα ή Εξουσία , Κρίση (Μέρος 2ο): Ψυχραιμία ή μίσος (Ιούνιος 2011): Κρίση (Μέρος 1ο): ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ή ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ, Διάκριση στην επιλογή θεραπευτή (Απρίλιος 2011): ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΞΙΩΝ, Τα διδάγματα της Φουκουσίμα (Μάρτιος 2011): Προσκόληση στα βρέφη κι αίσθηση του εαυτού, Παιδόφιλοι και θεραπεία

(Φεβρουάριος 2011): Η έξοδος από την κακοποιητική συντροφική σχέση, (Ιανουάριος 2011): Σεβασμός στα ζώα

2010 (16)

(Νοέμβριος 2010) Αυτοδιαχείριση και κρίση: πόσο προετοιμασμένοι είμ..., Πνευματική διάσταση της μετανάστευσης, The Earth is our home, Η Γη είναι το σπίτι μας (Αύγουστος 2010) Ανθρώπινες σχέσεις ή δημόσιες σχέσεις?, Το απαράδεκτο "τραγούδι" της "μπεμπε-λιλή" Ιούλιος, Διακοπές κι αποστεωμένα ζώα, Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ; (Ιούνιος 2010) Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας, Όταν κατακρίνουμε και δαχτυλοδείχνουμε…, Κακοποίηση παιδιών σε ιδρύματα φιλοξενίας, Ένα πρόβλημα με τις Πανελλήνιες (Απρίλιος 2010) Οικονομική κρίση στην Ελλάδα, Η κατανάλωση κρεάτος στον πλανήτη των 7δις (Ιανουάριος 2010) Τα μαθήματα της ντουλάπας, Καλή χρονιά με εθελοντισμό

2009 (16)

(Δεκέμβριος 2009) H Πολική αρκούδα: ένα αξιοθαύμαστο ζώο, Σύγχρονος ελληνικός σεξισμός και νέα κορίτσια, BURN OUT: Πώς να αποφύγετε την επαγγελματική εξουθ..., Θάνατος για χόμπι (Νοέμβριος 2009) Η φροντίδα μικρών παιδιών με ειδικές ανάγκες, Έφηβοι σε συμμορίες (Αύγουστος 2009) Οι φύλακες των φαναριών, Δυσθυμία-η «καθημερινή» κατάθλιψη, Πένθος: Η ψευδαίσθηση του χρόνου (Ιούνιος 2009) Σενάρια για το 2012 (Μάιος 2009) Τηλεοπτική εξαθλίωση, Οικονομική κρίση, Πρωινή προσευχή, Κακοποίηση παιδιών με ειδικές ανάγκες, Βίαια επεισόδια στην Αθήνα, Σεξουαλικός Εθισμός


Προτεινόμενες οργανώσεις

http://www.heartsandhandsforafrica.com/ (Children in need in Zambia and S.Africa)



http://www.who-will.org/ (Children in need in Cambodia)



http://www.steppingstonesnigeria.org/ (Βοηθά παιδιά στη Νιγηρία που έχουν κακοποιηθεί)



http://www.diakonia.gr/ Εξαιρετική οργάνωση εθελοντικής παροχής βοήθειας προς παιδιά σε νοσοκομεία και άλλους ευάλωτους πληθυσμούς (Αθήνα).



http://www.redcross.gr/ Εκπαιδεύει και τοποθετεί εθελοντές σε πολλούς φορείς ανά την Ελλάδα για την αρωγή ατόμων που έχουν ανάγκη. Τομέας Νοσηλευτικής και Τομέας Κοινωνικής Πρόνοιας



Αν
θέλετε να βοηθήσετε τους άστεγους και άπορους, δείτε τις ακόλουθες πηγές:


Οδηγός επιβίωσης αστέγων της «Κλίμακας»
http://www.klimaka.org.gr/newsite/downloads/astegoi_odigos_epiviosis.pdf


Συσίτα της Εκκλησίας της Ελλάδος
http://www.ecclesia.gr/greek/koinonia/fagito.html


Καταφύγιο Αγάπης και Συμπαράστασης, Αθήνα τηλ. 201-5012608


Στα πλαίσια δραστηριότητας του ενεργού πολίτη, ενός πολίτη που ενδιαφέρονται γαι το περιβάλλον και τους συνανθρώπους, προτείνουμε τον ακόλουθο ιστότοπο για ενυπόγραφες διαμαρτυρίες, για διάφορους καλοπροαίρετους σκοπούς:

www.thepetitionsite.com

www.savejapandolphins.org