Η ανάγκη σχολικής αγωγής στις έμφυλες σχέσεις για την αντιμετώπιση του τράφικινγκ, των σεξουαλικών εθισμών και της πορνογραφίας

Σε συνέχεια του προηγούμενου άρθρου σχετικά με την αντιμετώπιση του τράφικινγκ, σχολιάζω την  πρόσφατη, ξαφνική και μαζική διαφήμιση κάποιων υποτιθέμενων λογοτεχνικών βιβλίων, που ουσιαστικά είναι μια ακόμη προπαγάνδα μισογυνισμού και πορνογραφίας, καλυμμένη υπό τον μανδύα της ‘τέχνης’, όπως πολλές που έχουν προβληθεί τα τελευταία χρόνια. Οι γυναίκες παρουσιάζονται ως αποδέκτες  ακραίας σεξουαλικής βίας, την οποία όμως οι ίδιες, υποτίθεται, ότι επιθυμούν. Ο μισογυνισμός και το στερεότυπο της γυναίκας-μαζοχίστριας, προβάλλονται ως ‘προχωρημένος΄ ‘επαναπροσδιορισμός’ του ‘απελευθερωμένου’  ‘έρωτα’.  Κατά αρχάς, τίποτα το ‘προχωρημένο’ δεν υπάρχει στη σεξουαλική βία εναντίον των γυναικών, συμβαίνει κατά κόρον τις τελευταίες χιλιετίες, είναι από τα πιο συντηρητικά και δυστυχώς πιο  γνώριμα μοτίβα έμφυλων σχέσεων που υπάρχουν. Ούτε ‘επαναπροσδιορίζεται’ τίποτα, γιατί οι αντίστοιχες φαντασιώσεις περί γυναίκας-θύματος και άνδρα –θύτη έχουν αναπαραχθεί πάμπολλες φορές σε εκατομμύρια πορνοσελίδες σε όλον τον κόσμο, που κατά κύριο λόγο παράγονται από άνδρες με μεγάλα οικονομικά οφέλη στη βιομηχανία του σεξ. Όσον αφορά στην ‘απελευθέρωση’ , ο εθισμός στις παραφιλικές διαταραχές, όπως ο σαδομαζοχισμός (ο οποίος  κατηγοριοποιείται ως παραφιλική διαταραχή στο DSM της κλινικής ψυχιατρικής), μόνο υποδούλωση μπορεί να αποτελέσει, όπως ο κάθε εθισμός, διαβρώνοντας αργά και σταθερά όλες τις πλευρές της ζωής του ατόμου.  Τώρα, σχετικά με τη λέξη ‘έρωτας’, μόνο κατ’ ευφημισμόν μπορεί να χρησιμοποιηθεί. ‘Πορνογραφία’ θα ήταν μια ακριβέστερη διατύπωση για το περιεχόμενο τέτοιων ΄λογοτεχνικών’ έργων.

Δεν είναι η πρώτη φορά, που ένα νέο-εμφανιζόμενο βιβλίο ξαφνικά διαφημίζεται τόσο μαζικά και ακαριαία. Όταν συμβαίνει τέτοια ενορχηστρωμένη προβολή, πάντα έχω υποψίες. Τα καλά βιβλία χρειάζεται να τα ψάξει κανείς. Ενώ τα βιβλία εκείνα, που μεθοδευμένα προωθούν στάσεις και νοοτροπίες, προβάλλονται με γιγαντοαφίσες και υπαίθριες διαφημίσεις σε κάθε γωνιά και κάθε δρόμο. Γιατί αλήθεια; Πού βρήκε ένας ή μία πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας τα χρήματα για τέτοια διαφήμιση; Αυτό συμβαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο. Βεβαίως, μετά από λίγο διάστημα, αλαλάζουν: ‘πρώτο σε πωλήσεις, Αγγλία, Αμερική, Υφήλιος, εκατομμύρια αντίτυπα, πάρε κόσμε’. Βέβαια, όταν έχουν πασάρει με τέτοια σφοδρότητα το βιβλίο σε κάθε γωνιά και κάθε πάγκο, πάει ο κόσμος και το αγοράζει. Το συγκεκριμένο βιβλίο, που ξαφνικά προ Χριστουγέννων, διαφημίζεται παντού στην ελληνική αγορά έχει καταδικαστεί από οργανώσεις κατά της ενδο-οικογενειακής βίας, γιατί προπαγανδίζει τη βία εναντίον των γυναικών, ειδικά των νέων γυναικών,  αλλά αυτές οι καταδίκες δεν ακούγονται πουθενά στα υπάκουα ελληνικά ΜΜΕ. Είναι γνωστό ότι η πορνογραφία είναι από τα πιο αποτελεσματικά ναρκωτικά για την αποχαύνωση και  αναισθητοποίηση ενός λαού. Σε μια περίοδο που η πολιτική ενεργοποίηση, το ξύπνημα ενός λαού είναι πιο επιτακτικό από ποτέ, του δίνεται ένα καλό κοκτέιλ από τζόγο, πορνογραφία και σαχλή τηλεοπτική βία και κάθεται στον καναπέ του, αποβλακωμένος και απόλυτα βολικός.

Ταυτόχρονα, αυτού του είδους η πορνογραφία προσπαθεί να πείσει τις γυναίκες ότι έτσι είναι η σωστή και επιθυμητή γυναίκα, ένα άβουλο υποχείριο-αντικείμενο στις επιθετικές και διεστραμμένες βλέψεις ενός (εκατομμυριούχου παρεπιπτόντως!) άνδρα κι ότι αυτό είναι το μόνο που της αξίζει. Βεβαίως, η σχέση μας με τη σεξουαλικότητα επηρεάζει κάθε πτυχή της ζωής μας. Γυναίκες που κακοποιούνται σεξουαλικά και πείθονται να αποδέχονται παθητικά αυτό το ρόλο, θα δεχτούν παθητικά και κάθε άλλη κακοποίηση, πολιτική, κοινωνική, οικονομική. Τα πρότυπα που προβάλλονται περί ‘απελευθερωμένου’ θύματος είναι εντελώς παραπλανητικά και αναληθή.  Δεν υπάρχει ‘απελευθερωμένο’ ‘θύμα’. Το επιχείρημα ‘άλλο η σεξουαλική ζωή, άλλο η κοινωνική ζωή’, απλά δεν ισχύει. Καμία πλευρά της ζωής μας δεν είναι αποκομμένη από καμία άλλη. Δεν υπάρχει περίπτωση το άτομο που δέχεται ταπείνωση στην προσωπική του ζωή, να μπορέσει να δείξει αυτοπεποίθηση σε άλλους τομείς. Χάνεται η δύναμή του. Αργά ή γρήγορα, η εξουθένωση θα φανεί παντού. Δεν είναι τυχαίο που ο βιασμός χρησιμοποιείται ως όπλο μαζικής καταστροφής σε περιόδους πολέμου. Και βέβαια, όταν οι γυναίκες έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου ότι ο ρόλος τους είναι ‘αποδυναμωμένα, ταπεινωμένα θύματα’, ο μισός πληθυσμός έχει βγει εκτός μάχης, ακίνδυνος για οποιαδήποτε μορφή εξουσίας. Παραδόξως, και ο άλλος μισός πληθυσμός βγαίνει και εκείνος εκτός μάχης, γιατί πολύ απλά οι διαφυλικές σχέσεις αντικατοπτρίζουν τη σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας. Οι αρμονικές διαφυλικές σχέσεις (μέσα στην οικογένεια, στη συντροφική σχέση, στην επαγγελματική ζωή) είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ψυχική υγεία ενός ολόκληρου λαού. Κατεστραμμένες διαφυλικές σχέσεις οδηγούν σε εθισμούς, κατάθλιψη, μοναξιά, έξαρση της εγκληματικότητας και εντέλει, βαθιά συναισθήματα απομόνωσης, αποτυχίας κι ενοχής . Ό,τι πρέπει δηλαδή για να κρατάς ένα λαό δέσμιο.

Βεβαίως, η διάδοση αυτών των μηνυμάτων επαφίεται στην  έλλειψη αγωγής διαφυλικών σχέσεων  (σχέσεων μεταξύ των δύο φύλων), καθώς και σεξουαλικής αγωγής, η οποία θα έπρεπε να παρέχεται από το σχολικό πλαίσιο σε όλους τους έφηβους. Όταν υπάρχει συνειδητή υγιής σεξουαλικότητα, το νεαρό άτομο ΔΕΝ είναι ευάλωτο στην οργανωμένη προπαγάνδα παραφιλιών και σεξουαλικής ελευθεριότητας (δηλαδή σεξουαλικού εθισμού,) που σφυροκοπά κυρίως τις νεαρές ηλικίες. Είναι απόλυτη υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας να σοκάρεται στην ιδέα της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία, με το επιχείρημα ότι θα ‘διαφθείρουμε’ τα παιδιά μας. Αν δεν αναλάβει κάποιος να διδάξει στους εφήβους την υγιή σεξουαλικότητα, τότε θα αναλάβει η πορνογραφία να τους διδάξει τη διαστρεβλωμένη, διαταραγμένη και άρρωστη σεξουαλικότητα, που προβάλλεται στα μιντιακά θεάματα με κάθε αμφίεση. Ούτε αποτελεί επιχείρημα ότι : «αυτά είναι δουλειά της οικογένειας». Πόσες ελληνικές οικογένειες είναι σεξουαλικά ισορροπημένες και υγιείς, ώστε να διδάξουν σωστή σεξουαλική αγωγή στα παιδιά τους;!!!  Οι καθωσπρέπει οικογενειάρχες που πιάνονται από το δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος για κατοχή παιδικής πορνογραφίας; Ή μήπως οι 7.000 έλληνες που ψάχνονταν να εξεταστούν για HIV μετά τη διαπόμπευση των οροθετικών ιερόδουλων (οι οποίοι εν γνώσει τους πήραν το ρίσκο- πληρώνοντας 5 ευρώ παραπάνω- και μετά εν γνώσει τους πήγαν με τις συζύγους τους και κοπέλες τους , χωρίς προφύλαξη και χωρίς βέβαια να τους αποκαλύψουν τι έκαναν); Αυτή είναι η ελληνική οικογένεια που θα διδάξει την υγιή σεξουαλικότητα στα παιδιά της;! Οι εργοδότες που ‘βάζουν χέρι’ στην νεαρή εργαζόμενη και την απειλούν ότι αν δεν υποκύψει στη σεξουαλική παρενόχληση, θα χάσει τη δουλειά της (όταν εκείνη δεν έχει να φάει;) Εκείνοι που κατηχούν και ηθικολογούν μέσα σε ένα θρησκευτικό πλαίσιο, ενώ έχουν φωτογραφίες στα κινητά τους από γυμνά κορίτσια; Οι 80χρονοι επιδειξίες, στις ερμητικά κλειστές ελληνικές επαρχίες, που θωπεύουν τις εγγονές και τις ανιψιές;  Kαι όταν κάτι μαθαίνεται,  το μόνο, μα το μόνο, που έχουν όλοι στην τοπική κοινωνία να πουν είναι  ‘σσσσστ, μην πεις τίποτα σε κανέναν’ (για να συνεχίσει να κακοποιεί κι  άλλα παιδιά ανενόχλητος).  Ή μήπως ο ενήλικας, που κακοποιημένος ο ίδιος, παντρεύεται μεν, για να δείξει ένα καθωσπρέπει πρόσωπο στην κοινωνία, αλλά περιμένει την ευκαιρία να εκτονώσει  το δικό του αθεράπευτο, κρυφό τραύμα, κακοποιώντας κάποιον άλλον, αδύναμο, όπως αδύναμος ήταν ο ίδιος κάποτε;  Ή μήπως η σύζυγος-μάνα-γιαγιά-πεθερά, η οποία όταν μάθει ότι ο θετός πατέρας βίασε την 14-χρονη κόρη την στέλνει πακέτο σε άλλη πόλη, γιατί  τον ‘ξεμυάλισε’ ;  Ή μήπως, τέλος τέλος, ακόμη και οι καλοπροαίρετοι κατακουρασμένοι γονείς, που πέφτουν ξεροί το μεσημέρι για ύπνο (αν είναι στο σπίτι ) παρκάροντας τα νήπια στα παιδικά κανάλια, όπου τα προβαλλόμενα  κινούμενα σχέδια έχουν αποκλειστικά και μόνο συνεχείς σκηνές βίας, σωματικής και λεκτικής και πάρα πολλά υπόγεια σεξουαλικοποιημένα μηνύματα; Όταν οι γονείς κάποια στιγμή ξυπνήσουν (μετά από χρόνια) και πάνε να διδάξουν, τα μυαλά των παιδιών είναι ήδη βαθιά δηλητηριασμένα... Δυστυχώς, η ελληνική κοινωνία νοσεί βαθιά σε σχέση με τη σεξουαλική υγεία και ο μόνος τρόπος να θεραπευτεί, είναι  να σταματήσει τη διπρόσωπη υποκρισία της…

Μιας και η κουβέντα ξεκίνησε με βιβλία, ένα πολύ αξιόλογο βιβλίο, που ΔΕΝ έχει διαφημιστεί, είναι  το «Raising Boys: Why  boys are different and how to help them become happy and well-balanced men” του Steve Biddulph . Ο συγγραφέας μιλά εκτενώς για την ανάγκη σωστής σεξουαλικής αγωγής στα αγόρια, για να αναπτύξουν υγιή σεξουαλικότητα που θα σέβεται την αξιοπρέπεια  του εαυτού και των άλλων και δεν θα χρησιμοποιεί σεξουαλική, σωματική ή συναισθηματική βία για να εκτονώσει εσωτερικές συγκρούσεις, θλίψη, ή τραύματα. Ο  Biddulph μιλά για τον χρυσό κανόνα που θα πρέπει να διδαχθούν τα αγόρια:  «Ποτέ μη κακομεταχειρίζεσαι τους άλλους και ποτέ μην έχεις την πρόθεση να πληγώνεις». Μιλά για την γλώσσα που πολλοί νεαροί χρησιμοποιούν σχετικά με τις γυναίκες, πίσω από την πλάτη τους. Γλώσσα, με απόλυτα υποτιμητικούς όρους, σαν να ήταν οι γυναίκες  αντικείμενα ή ανατομικά μέλη. Όσο πιο μεγάλη είναι η ανδρο-παρέα, τόσο πιο άσχημη γλώσσα χρησιμοποιείται. Μιλά για τη σημασία της νοοτροπίας που διδάσκεται σε σχέση με το σεξ, ότι υπάρχει ‘καλό σεξ’ (με σεβασμό, προφυλάξεις σχετικά με εγκυμοσύνη ή σεξουαλικώς μεταδιδόμενες ασθένειες) και ‘κακό σεξ’ (χρησιμοποιώντας τους άλλους εγωιστικά). Μιλά για το πώς οι άνθρωποι πληγώνονται, όταν το σεξ χρησιμοποιείται χωρίς σεβασμό. Για το πώς αγόρια που μπορούν να μιλήσουν με κορίτσια , που έχουν την αυτοπεποίθηση και τις δεξιότητες να φλερτάρουν με  υγιή τρόπο, αναπτύσσουν μια πολύ πιο υγιή σεξουαλικότητα, από άλλους καταπιεσμένους εφήβους, που μετά τις συνεχόμενες απορρίψεις και αποτυχίες να προσεγγίσουν κορίτσια, καταλήγουν να φαντασιώνονται  σενάρια εξουσίας, βίας κι ελέγχου και ενδεχομένως να τα πραγματοποιούν στο πρώτο ευάλωτο θύμα, με ή χωρίς πληρωμή. Αγόρια που μεγαλώνουν με ψυχρότητα, τραύματα, χωρίς την ικανότητα να συνάψουν ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις και να ανταλλάξουν τρυφερότητα, καταλήγουν να μισήσουν τις γυναίκες, να εθιστούν στο ανώνυμο και απρόσωπο σεξ και, όταν μπορέσουν,  να χρησιμοποιήσουν αθώα, ευάλωτα θύματα ως μέσο εκδίκησης για τη δική τους μοναξιά, επαναλαμβάνοντας τον κύκλο της θυματοποίησης.

Από τους θύτες που κακοποιούν τις ανιψιές στο απομονωμένο χωριό… μέχρι τους υψηλόβαθμους Ευρωπαίους επιχειρηματίες που ταξιδεύουν στη νοτιανατολική Ασία, για να βασανίσουν σεξουαλικά πάμφτωχα νήπια, που πουλήθηκαν στους δουλεμπόρους για να προμηθευτούν οι οικογένειές τους φαγητό… Από τον οικογενειάρχη που μετά από αλλεπάλληλες κρυφές παρακολουθήσεις πορνοταινιών, όπου το ενήλικο μοντέλο προσποιείται το σενάριο της αθώας μαθήτριας, βασανίζεται από έμμονες σκέψεις να επιτεθεί πραγματικά σε μια  πραγματική μαθήτρια…. μέχρι τον καταπιεσμένο ενήλικα, που βιάζει τις κοπέλες που βγαίνουν σε ραντεβού μαζί του, για να εκδικηθεί την αδιαφορία και τους εξευτελισμούς από την μητέρα του… Η σεξουαλική βία μπορεί να προληφθεί, μπορεί να σταματήσει.  Ο μόνος τρόπος είναι η αγωγή στις διαφυλικές σχέσεις στο σχολικό πλαίσιο (συμπεριλαμβανομένης και της σεξουαλικής αγωγής), που θα βοηθήσει τους νέους να έχουν μια υγιέστερη προσέγγιση στην σεξουαλικότητα, ως μέσο έκφρασης αγάπης, χαράς, επικοινωνίας, δημιουργικότητας, με αυτοπεποίθηση κι αξιοπρέπεια στις  ερωτικές σχέσεις, σεξουαλικότητα που δεν πληγώνει και δεν εκμεταλλεύεται, δεν απωθείται ως κάτι ‘κακό’, ούτε εκθειάζεται ως το μοναδικό πράγμα στον κόσμο. Τότε μόνο θα μπορέσει πραγματικά να μειωθεί η ανάγκη και η ζήτηση  για τις άκρως καταστροφικές πρακτικές εκμετάλλευσης, με ή χωρίς οικονομικό αντίτιμο, και  που είναι τόσο διαδεδομένες σήμερα, με όλες τις τραγικές συνέπειες που αυτές έχουν.

Υ.Γ. Σχετικά άρθρα
Σεξουαλικός εθισμός
Παιδόφιλοι κια θεραπεία

Πρεκατέ Βικτωρία, 7/12/2012, www.brightplanet.blogspot.gr

«Ποινές» και εκφοβισμός στο σχολικό πλαίσιο

Πολλά έχουν ειπωθεί τα τελευταία χρόνια σε σχέση με την αντιμετώπιση του σχολικού εκφοβισμού, δηλαδή της βίας μεταξύ συμμαθητών στο σχολικό περιβάλλον. Πολύ λιγότερo όμως έχουν σχολιαστεί τα περιστατικά εκφοβισμού ή βίας από εκπαιδευτικούς προς μαθητές. Ίσως γιατί πιστέψαμε ότι είναι ένα θέμα ξεπερασμένο-συνέβαινε στο παρελθόν, αλλά πια έχει σταματήσει. Από την άλλη, ακούγονται  παράπονα για βία από παιδιά (ή και γονείς) προς εκπαιδευτικούς. Βεβαίως υπάρχουν και αυτά, όμως θα ήθελα να επανέλθω στο θέμα του εκφοβισμού από εκπαιδευτικούς προς τα παιδιά. Ίσως το ακούω πιο συχνά από ό,τι θα ήθελα. Ίσως, η θέση εξουσίας, που εκ φύσεως είναι η σχέση εκπαιδευτικού με τα παιδιά, προσφέρει εύφορο έδαφος σε κάποιους εκπαιδευτικούς, να εκτονώσουν τις ανεπίλυτες εσωτερικές τους συγκρούσεις. Ίσως,  σε ένα κλίμα γενικότερης αυτοκατηγορίας  της κοινωνίας μας σε σχέση με τη ‘μπαχαλοποίηση’ της χώρας μας και της αυστηρής τιμωρητικής συμπεριφοράς από τους ‘επάνω προς τους κάτω’ , κάποιοι  μετέφρασαν ότι χρειάζεται να ‘σφίξουν τα λουριά παντού’, ακόμη και σε σχέση με τους μαθητές και ότι ίσως ο τρόπος για την επαναφορά της ‘τάξης’ είναι το ‘εμπρός-πίσω’ της προσφιλούς τηλεοπτικής σειράς, δηλαδή απηρχαιωμένες μεθόδους διδασκαλίας .

Ποιες είναι  οι μέθοδοι εκφοβισμού των μαθητών, που τις περισσότερες φορές χρησιμοποιούνται απερίσκεπτα; Η σωματική τιμωρία βεβαίως είναι παράνομη, ανεπίτρεπτη και αντιπαιδαγωγική κατά πάσα έννοια. Έχει κριθεί εκτός νόμου σε πολλές χώρες του εξωτερικού, ακόμη και ως μέσο διαπαιδαγώγησης από τους γονείς. Είναι μέσο απαξίωσης του παιδιού, παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα του παιδιού, όπως αυτά έχουν δοθεί από τον ΟΗΕ και διδάσκει στα παιδιά τη βία. Είναι εντελώς αναποτελεσματική, διότι το παιδί θα επαναλάβει αυτό ακριβώς για το οποίο τιμωρήθηκε, αλλά όταν δεν το βλέπει κανείς, δημιουργεί το υπέδαφος για την ανατροφή βίαιων πολιτών στο μέλλον, καταστρέφει την αυτοεκτίμηση του παιδιού, με ολέθριες συνέπειες προς όλες τις πτυχές της ζωής του και οδηγεί το παιδί σε αναζήτηση ακατάλληλων τρόπων εκδίκησης, τους οποίους κάποια στιγμή θα πληρώσει ολόκληρη η κοινωνία. Η σωματική τιμωρία των παιδιών θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ‘βραδυφλεγής ψυχική υγειονομική βόμβα’

Όμως δεν είναι μόνο η σωματική τιμωρία, η οποία θέλω να πιστεύω έχει εκλείψει πλέον ολοκληρωτικά από τα ελληνικά σχολειά... Η λεκτική βία, οι απειλές, η ειρωνεία από τους εκπαιδευτικούς προς τους μαθητές μπορεί να είναι εξίσου καταστροφικές και δυστυχώς αυτές δεν έχουν εκλείψει. Η λεκτική βία μπορεί να κυμαίνεται από βρισιές προς τα παιδιά, αρνητικούς χαρακτηρισμούς σε δεύτερο ενικό («είστε χαζά», «είσαι ανίκανος», «τίποτα δεν θα καταφέρεις στη ζωή σου») και απειλές («πείτε μου ποιοι είναι αλλοδαποί στην τάξη για να ξέρω ποιον θα κόψω στο τέλος», «αν πάρεις κι άλλη ωριαία, θα πάρεις αυτόματα και ημερήσια αποβολή»). Ο βασικός κανόνας στην παιδαγωγική, όπως και στις ανθρώπινες σχέσεις, είναι «κριτικάρω την πράξη, όχι το άτομο». Η οποιαδήποτε κριτική θα πρέπει να είναι επικεντρωμένη στις λεπτομέρειες της πράξης ( «όταν διακόπτεις το μάθημα»), τα αποτελέσματα της πράξης («τότε χάνουμε τον ειρμό των σκέψεών μας»), την παράβαση του κανόνα («έχουμε συμφωνήσει να μην διακόπτει κανείς το μάθημα, δεν είναι δίκαιο») και προειδοποίηση της ποινής («αν συνεχίσεις να το κάνεις, θα πρέπει να βγεις έξω»). Δεν επιτρέπεται καμία υποτίμηση ή ταπείνωση της αξίας του παιδιού ως ανθρώπινο πλάσμα, ούτε αρνητικές  προφητικές προβλέψεις σε σχέση με το μέλλον τους («δεν θα καταφέρεις τίποτα στη ζωή σου» κλπ.) Η συνεργασία ενός παιδιού μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από το χτίσιμο εμπιστοσύνης. Τα παιδιά έχουν αλάνθαστο κριτήριο σε σχέση με την αληθινή αγάπη και το ενδιαφέρον των ενηλίκων. Γνωρίζουν πότε κάποιος νοιάζεται για αυτά και πότε όχι. Ακόμη και το δυσκολότερο στη συμπεριφορά παιδί μπορεί να προσεγγιστεί, όταν υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον για εκείνο, όταν είμαστε διατεθειμένοι να το ακούσουμε και να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε να το βοηθήσουμε. Ακόμη κι αν δεν είμαστε ψυχολόγοι, να έχουμε την κατάλληλη λέξη για το κάθετι, αυτό που θα μετρήσει στα παιδιά είναι το ενδιαφέρον, το ‘νοιάξιμο’, αυτό που λείπει σήμερα και αυτό που έχουν τόσο ανάγκη.  Η κριτική και η ταπείνωση του παιδιού κλείνει τις πόρτες επικοινωνίας και καταστρέφουν την εμπιστοσύνη στη σχέση. Δεν μπορούμε να πείσουμε ένα παιδί ότι «το λέω για το καλό σου», αλλά «είσαι ξεφτίλας». Η χωρίς όρους αποδοχή της αξίας του παιδιού  ως ανθρώπινο πλάσμα, είναι απολύτως απαραίτητη, για οποιαδήποτε αποτελεσματική παιδαγωγική διαδικασία, αλλά και ανθρώπινη επαφή.

Όταν λοιπόν οι εκπαιδευτικοί (ή οποιοσδήποτε ενήλικας) εξευτελίζει ένα παιδί, συνήθως προβάλλει τα σημεία του εαυτού του για τα οποία ο ίδιος νιώθει ασφαλής. Τα παιδιά είναι σημαντικό να γνωρίζουν το μηχανισμό της προβολής. Ισχύει για όλους, πολύ περισσότερο δε για τους ενήλικες. Ούτε μπορούμε να απαιτούμε από τα παιδιά να μη βρίζουν, όταν βρίζουμε εμείς, ή να μην είναι εθισμένα, όταν είμαστε εθισμένοι εμείς, ή να είναι συνεπή, όταν εμείς οι ίδιοι είμαστε ασυνεπείς. Τα παιδιά θα πρέπει να είναι συναισθηματικά εξοπλισμένα, να έχουν την ψυχική τους ασπίδα, ακόμη και απέναντι σε ενήλικες ή άλλες μορφές εξουσίας. Θα πρέπει να γνωρίζουν ότι «οι μεγάλοι ΔΕΝ έχουν πάντα δίκιο» και θα πρέπει να μπορούν να βάζουν το εσωτερικό τους «όχι» στις προσπάθειες να  μειώσει κάποιος το δυναμικό τους και την αξία τους.  Με άλλα λόγια, αν τους βρίσει κάποιος καθηγητής, να μπορεί το παιδί μέσα του (αν όχι έξω) να πει πραγματικά «Δεν σε πιστεύω. Έχεις λάθος. Γνωρίζω ποιος είμαι, αξίζω». Αυτό το εσωτερικό «όχι» είναι από τις σημαντικότερες πράξεις αντίστασης και ενδυνάμωσης που ξεκινά από την παιδική ηλικία και μας είναι χρήσιμο σε όλη μας τη ζωή.

Αν βρίσκουμε ότι ως εκπαιδευτικοί καταφεύγουμε υπερβολικά συχνά στις κυρώσεις και τις ποινές, αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει σχετικά με το κατά πόσο κάνουμε καλά τη δουλειά μας. Αν κάναμε καλά τη δουλειά μας, δεν θα πρέπει να είχαμε την ανάγκη για συνεχείς ποινές! Σύμφωνα με την νέα προσέγγιση που δοκιμάζεται στις ΗΠΑ, την TIC (Trauma Integrated Context) , δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το παρελθόν ενός παιδιού ή σε ποια ηλικία και πώς υπέστη τραύμα. Αυτό που μπορεί να φαίνεται σε εμάς ως διαταρακτική συμπεριφορά μπορεί να είναι απλώς οι ενδείξεις, η συμπτωματολογία μετα-τραυματικού στρες. Ειδικά στη σημερινή εποχή, πολλά παιδιά βιώνουν αλλεπάλληλα τραύματα σε σχέση με την απώλειες και τις αλλαγές που υφίστανται, οπότε πριν βιαστούμε να προβάλουμε τις δικές μας ανασφάλειες, εκνευρισμό, ή υπεροψία, καλό είναι να σκεφτούμε τους βαθύτερους λόγους για την συμπεριφορά ενός παιδιού.

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 6/12/2012

Αντιμετώπιση trafficking: Δύο παραδείγματα γενναιότητας

Δύο παραδείγματα γενναίων γυναικών έπεσαν στην αντίληψή μου πρόσφατα σε σχέση με την αντιμετώπιση της πορνείας και του τράφικινγκ (δουλεία στη διεθνή βιομηχανία σεξ) γυναικών και παιδιών. Η Judy Boyle Νεοζηλανδέζα που διδάσκει στην Ελλάδα και ίδρυσε το www.thenoproject.org με στόχο την ευαισθητοποίηση των νέων  για την πρόληψη του τράφικινγκ. Το project χρησιμοποιεί την τέχνη και ενημερωτικές καμπάνιες σε νέους για να ευαισθητοποιήσει σχετικά με το τεράστιο έγκλημα που διαπράττεται από τους πελάτες σε θύματα τράφικινγκ. Βασικό επιχείρημα του project είναι ότι, για να αντιμετωπισθεί αυτή η παγκόσμια λαίλαπα, θα πρέπει να μειωθεί η ζήτηση, δηλαδή ο αριθμός των ανδρών που αποζητούν γυναίκες-παιδιά-θύματα για σεξουαλική εκμετάλλευση. Αυτό πιστεύω είναι δυνατόν να επιτευχθεί, σε αντίθεση με κάποια λανθασμένα πατριαρχικά στερεότυπα στη χώρα μας, που θέλουν τον άνδρα να παθαίνει κάτι μεταξύ καρδιακής προσβολής, ψυχωτικής κρίσης και νοητικής υστέρησης ταυτόχρονα, έτσι και του συμβεί το μεγάλο κακό να στερηθεί σεξ με εκδιδόμενες γυναίκες. Από τη στιγμή που υπάρχει ζήτηση, πάντα θα βρίσκονται εξαθλιωμένα πάμφτωχα θύματα, που θα γραπώνονται σε μικρή ηλικία από τους αετονύχηδες των αδίστακτων και πολυπλοκάμων κυκλωμάτων τράφικινγκ. Η Μεξικανίδα δημοσιογράφος Lydia Cacho, η οποία έχει αναγνωριστεί ως τις πιο ηρωικές και γενναίες γυναίκες στον κόσμο, για τις αποκαλύψεις της σε σχέση με το παγκόσμιο κύκλωμα τράφικινγκ, επίσης υποστηρίζει αντίστοιχη άποψη. H Lydia Cacho ταξίδεψε για τα ρεπορτάζ της στις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, έχει δεχθεί άπειρα απειλητικά μηνύματα για τις αποκαλύψεις της, έχει βασανιστεί και φυλακισθεί, αλλά συνεχίζει. Από τις πιο συγκλονιστικές αποκαλύψεις της είναι πως από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, όπου και εντάθηκε η παγκοσμιοποίηση, τα αποτελέσματα σε σχέση με τη θυματοποίηση τραφικινγκ ήταν ολέθρια. Το κύκλωμα πια είναι παγκόσμιο. Χώρες, όπως Καμπότζη και Ταϋλάνδη δημιουργούν πλέον ένα μεγάλο μέρος του εθνικού τους εισοδήματός από τουρίστες-πελάτες της βιομηχανίας του σεξ, κυρίως Ευρωπαίους, αμερικανούς και Γιαπωνέζους παιδόφιλους, που ταξιδεύουν στις πάμφτωχες αυτές χώρες για να κάνουν σε εξαθλιωμένα παιδάκια, αυτά, που αν έκαναν στη  χώρα τους, θα συλλαμβάνονταν άμεσα.

Υπάρχουν πολλοί βολικοί μύθοι σχετικά με την πορνεία, λανθασμένοι, αλλά εξυπηρετούν τη διαιώνισή της, αλλά και την εκλογίκευση-εξάλειψη ενοχών σε εκείνους τους που συντηρούν τα κυκλώματα μέσω της ιδιότητας τους πελάτη. Πολλοί από αυτούς τους μύθους επίτηδες προπαγανδίζονται από τα ΜΜΕ, με στόχο να αναδείξουν τη πορνεία ως φυσιολογικό και αναπόφευκτο φαινόμενο κάθε ανθρώπινου πολιτισμού και άρα να επιτρέψουν τη συνέχισή του (και τα υπέρογκα κέρδη για τους μαφιόζους της βιομηχανίας σεξ). Δεν είναι ούτε τόσο φυσιολογικό, ούτε αναπόφευκτο. Το ‘αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμο’ αποτελεί έναν άλλο κακόβουλο ευφημισμό. Το ανθρώπινο είδος βρίσκεται στη γη εδώ και 2 εκατομμύρια χρόνια. Ενδείξεις για την ύπαρξη του 'επαγγέλματος' αυτού στην ανθρώπινη ιστορία, έχουμε μόνο από την εποχή του γραπτού λόγου και μετά, δηλαδή, λιγότερο από 5000 χρόνια πριν, όπου οι ανθρώπινες κοινωνίες είχαν ήδη εξελιχθεί σε πατριαρχικές κοινωνίες με βάση την καλλιέργεια και συγκεκριμένες ιεραρχίες εξουσίας. Το 5.000 σε σχέση με το 2.000.000 δεν είναι τίποτα. Δεν γνωρίζουμε τι γινόταν πιο πριν και το να θεωρήσουμε την πορνεία ως δεδομένο στοιχείο και φαινόμενο της ανθρώπινης φύσης δεν είναι παρά μια δογματική προκατάληψη που δημιουργεί υποψίες.

Ο άλλος μύθος  με τον οποίο επαναπαύονται άνδρες πελάτες, ώστε να μην έχουν ενοχές για το γεγονός ότι συμμετέχουν και συμβάλλουν στη διαιώνιση ενός εγκλήματος, είναι ότι οι εκδιδόμενες γυναίκες ‘το επιλέγουν’. Σε αυτό συμβάλλουν κάποιες δήθεν φιλελεύθερες και ‘προχω-‘ απόψεις δήθεν διανοούμενων που λένε ότι εκείνος που ‘επιλέγει’ την πορνεία είναι ‘απελευθερωμένος’  ‘εργάτης τους σεξ’. Εξίσου ύποπτης προέλευσης είναι και δήθεν αποκαλύψεις από εκδιδόμενα άτομα ότι η εμπειρία τους αρέσει, είναι απόλυτα ελεύθερη επιλογή τους, τους δίνει δύναμη κλπ… λες και ένα παιδί που θα μεγαλώσει σε ένα σταθερό οικογενειακό περιβάλλον, με την αγάπη και των δύο γονιών, με αυτοεκτίμηση, με επιλογές να εκφράσει τη δημιουργικότητά του και να έχει φίλους, με δυνατότητα για επαγγελματική αποκατάσταση, θα ξυπνήσει μια ωραία μέρα και θα πει ξαφνικά «Ε λοιπόν όχι! Αποφάσισα ότι η πορνεία είναι η καριέρα του μέλλοντος!»… ε, λοιπόν ναι, με κάποιο τέτοιο τρόπο, στο φαντασιωσικό κόσμο του άνδρα-πελάτη, υποτίθεται ότι κάποιες γυναίκες γεννιούνται με νυμφομανιακή προδιάθεση να κοιμηθούν με όποιον να ‘ναι, γέρο, νέο, καλό, κακό, άσχημο, καθαρό, άπλυτο, υγιή, άρρωστο, διεστραμμένο, οτιδήποτε, γιατί τέλος πάντων, με κάποιο τρόπο ‘επέλεξαν αυτήν την απελευθερωμένη εργασία’, ή είναι ‘γεννημένες’ για αυτή τη δουλειά. Στο φαντασιωσικό αυτό παραλήρημα, έρχεται να προστεθεί και ο απόλυτος στιγματισμός, ότι από τη στιγμή που μπήκαν σε αυτή τη δουλειά δεν είναι πια ανθρώπινα πλάσματα, όπως οι υπόλοιποι από εμάς, αλλά αντικείμενα σεξουαλικής ικανοποίησης, με τη διαφορά ότι, αντί για πλαστικό όπως οι κούκλες αυτό-ικανοποίησης, είναι φτιαγμένες από ανθρώπινη σάρκα. Παρεπιπτόντως, αυτά ακριβώς είναι τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν και οι δουλέμποροι για την πλύση εγκεφάλου στα κοριτσάκια που πέφτουν στα χέρια τους, ώστε πειθήνια να ακολουθήσουν όλες τις εντολές και να είναι τα απόλυτα υπάκουα θύματά τους. Δυστυχώς, τέτοιες απαράδεκτες απόψεις δεν έχουν μόνο άνδρες, αλλά και αρκετές ‘καθώς-πρέπει’, ‘αποκατεστημένες’ γυναίκες, ίσως σύζυγοι των ανδρών πελατών, που αντί να τολμήσουν να δουν την αλήθεια κατάματα για το ποιον του συζύγου τους, προτιμούν να κατηγορούν τα εξαθλιωμένα θύματα, που τους ξεμυαλίζουν!

Το ότι η πλειοψηφία των γυναικών-θυμάτων τραφικινγκ που έφτασε στην Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια, ήταν από τις καταρρέουσες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, όπου οι άνθρωποι πεινούσαν, λίγο απασχόλησε τους Ελληνάρες εκείνους, που βιάστηκαν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία, πεινασμένοι για ξανθιές ‘Νατάσες’ (όπως χαρακτηριστικά  αναφέρει η Lydia Cacho).  Μία εκδιδόμενη γυναίκα από τη Μολδαβία έθρεφε 20 άτομα της οικογενείας, πίσω στη χώρα της και πολλαπλάσια τον δουλέμπορά της. Και να ήθελε να ξεφύγει (πέρα από τη επικινδυνότητα ενός τέτοιου εγχειρήματος για τη ζωή της), η ενοχή ότι 20 άτομα που κρέμονταν από εκείνη, θα πεινούσαν, την έκαναν να συνεχίζει ως Ιφιγένεια τη θυσία και ο πελάτης στο δικό του βολικό, φαντασιωσικό, παραληρηματικό κόσμο, να σκέφτεται τα περί ‘επιλεγμένης’ ή ‘γεννημένης’ πορνείας των γυναικών ‘ελευθερίων ηθών’ κλπ. Ή τέλος πάντων, να μη το πολυσκέφτεται γιατί δεν είναι και δική του δουλειά...

Αυτά συνέβαιναν εδώ και 20 χρόνια. Και να ‘μαστε τώρα 20 χρόνια μετά και τι παρατηρούμε;… Παρατηρούμε ότι ΗΔΗ νεαρές ελληνίδες, ακριβώς στην ηλικία που θα μπορούσαν να είναι κόρες ή εγγονές των ελληναράδων πελατών, καταφεύγουν εκείνες πλέον στην πορνεία σε άλλες χώρες, όπως Ιταλία. Η Lydia Cacho  αναφέρει στο συγκλονιστικό και σοκαριστικό βιβλίο της «Slavery Inc. The untold story of international sex trafficking” πώς τα κορίτσια υφίσταται συστηματική εκπαίδευση και πλύση εγκεφάλου από πολλή μικρή ηλικία στο να είναι θύματα, τα πείθουν ότι δεν αξίζουν για τίποτα άλλο κι ότι το μόνο που μπορούν να κάνουν ή για το οποίο είναι γεννημένες είναι να είναι δούλες του σεξ.  Ο μόνος τρόπος που μαθαίνουν ότι είναι δυνατόν να έχουν ανθρώπινη επαφή είναι μέσω της σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Τα θύματα περνούν πολύ γρήγορα στην κατάσταση της ‘μαθημένης αβοηθησίας’, όπου μετά τα απανωτά τραύματα έχουν πεισθεί ότι τίποτα δεν μπορεί να τα βοηθήσει, ότι δεν έχουν καμία δύναμη να αλλάξουν τη ζωή τους κι ότι δεν αξίζουν τίποτα. Ταυτόχρονα, οι αλλεπάλληλες σεξουαλικές επαφές με χιλιάδες διαφορετικά άγνωστα άτομα, σε συνθήκες απόλυτης ανισορροπίας δύναμης, εξαντλεί το ενεργειακό σώμα, δηλαδή την αύρα των ατόμων αυτών, ώστε να μην έχουν πια τη δύναμη για καμία αντίδραση, ούτε καν για ζωή. Ο εθισμός σε ουσίες είναι μετά το πιο εύκολο βήμα, εξάλλου προωθείται και από τους δουλέμπορους. Αυτά τα εξαθλιωμένα άτομα επέλεξε πριν κάποιους μήνες, η καθώς-πρέπει πολιτεία μας να δημοσιοποιήσει τα στοιχεία τους για την δήθεν προστασία των ελλήνων πελατών, τι να πεις…

Όπως αναφέρει η Cacho, από τις συνομιλίες της με πελάτες (όπου απέκρυπτε την πραγματική της ταυτότητα), παραδέχονταν ότι το μόνο που ήθελαν ήταν ένα υπάκουο αντικείμενο που δεν μπορεί να πει ‘όχι’ σε τίποτα. Έτσι λειτουργεί το ανώνυμο σεξ. Σε μια ερωτική σχέση, το άτομο πάντα ρισκάρει την απόρριψη και την άρνηση-σε οτιδήποτε, από το σεξ, μέχρι ολόκληρη τη σχέση. Στις κακοποιητικές σχέσεις το ένα μέλος επιβάλλει στο άλλο τη δική του θέληση, σε ο,τιδήποτε, ακόμη και στο αν θα διακοπεί ή σχέση ή όχι. Έτσι συμβαίνει και στην πορνεία και για αυτό είναι εξ' ορισμού μια κακοποιητική σχέση. Αντί λοιπόν να εισάγουμε σεξουαλική αγωγή στα σχολεία και εκπαίδευση στις διαφυλικές σχέσεις, που θα δώσει τη δυνατότητα στα νέα αγόρια και κορίτσια να συνάψουν υγιείς ερωτικές σχέσεις, με την αυτοεκτίμηση εκείνη, που αντέχει να ρισκάρει την απόρριψη, χωρίς αντικειμενοκοποίηση και εκμετάλλευση, αλλά με την αθωότητα και τον αυθορμητισμό, που θα πρέπει να επιστρέψει στην ερωτική ζωή, στρουθοκαμηλίζουμε, δήθεν σοκαρισμένοι από μια τέτοια σκέψη που υποτίθεται θα διαφθείρει τα παιδιά μας, αφήνοντας έτσι την σεξουαλική τους αγωγή εξ ολοκλήρου στις πορνοταινίες, που είναι εύκολα προσβάσιμες στα κύματα της ραδιοτηλεόρασης, από κανάλια που δεν έχουν άδεια, στα πορνοπεριοδικά και το Διαδίκτυο, όπου τα παιδιά εθίζονται στα πιο διεστραμμένα θεάματα. Η απόλυτη υποκρισία. Σε συνδυασμό με τη δυσκολία να δημιουργήσουν σχέσεις μεταξύ τους, είναι δυνατόν μετά να μην εξελιχθούν σε καταναλωτές σεξ, που μέσα από τον εγωκεντρισμό τους τραυματίζουν κάποιον άλλον;

Όλες οι ανθρώπινες σχέσεις είναι μια αλληλεπίδραση, μια ενεργειακή ανταλλαγή. Η ποιότητα της ενέργειας που δίνουμε είναι ακριβώς εκείνη η οποία θα μείνει μαζί μας και θα πολλαπλασιαστεί. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην ζημιωθούμε κι εμείς οι ίδιοι, όταν ζημιώνουμε κάποιον άλλον,  λόγω της ποιότητας της ενέργειας που εκπέμπουμε. Κατά αυτήν την έννοια, η κατανάλωση πορνείας επηρεάζει όλες τις πτυχές της ζωής του πελάτη, όπως και των ανθρώπινων σχέσεων. Καμία ανθρώπινη αλληλεπίδραση δεν είναι τυχαία και καμία δεν είναι αμελητέα ή ασήμαντη. Η κρίση έφερε μια άλλη τέτοια πτυχή της ανθρώπινης φύσης στο φως. Κάποιοι -δεν λέω όλοι- αλλά κάποιοι από τους άνδρες που χτυπήθηκαν πολύ άσχημα από την κρίση, ήρθαν, με επώδυνο τρόπο, να αναθεωρήσουν τις σχέσεις τους με τις γυναίκες. Εκεί που αλλεπάλληλα απατούσαν, πλήγωναν φιλενάδες ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιούσαν πορνεία, τώρα ξαφνικά, χωρίς λεφτά, δεν μπορούν ούτε πόρνες να εκμεταλλευτούν, ούτε αλλεπάλληλες φιλενάδες να έχουν. Δεν υπάρχει κανείς. Τώρα, βρίσκονται στην διπλανή θέση με την πόρνη που χρησιμοποιούσαν- στην ουρά του συσσιτίου... Η κοπέλα που πλήγωσαν στο παρελθόν, γιατί τους φαινόταν ‘βαρετά καλή’ (σύμφωνα με τις συμβουλές του ανδρο-περιοδικού που τους δίδασκε μαθήματα καλύτερης απάτης). η κοπέλα αυτή τώρα τους φαίνεται σαν το μοναδικό αποκούμπι ανθρωπιάς, τώρα εκτίμησαν την αξία της άδολης φιλίας της, αλλά η κοπέλα έχει φύγει. Οι μάσκες έπεσαν και νιώθει κανείς στο πετσί του πώς είναι να σε βλέπουν σαν  τον τελευταίο τροχό της αμάξης. Επώδυνο μεν, αλλά αναγκαίο-τουλάχιστον αυτοί σώθηκαν. Όλοι οι άλλοι, οι καθωσπρέπει, επαγγελματίες, νέοι, γέροι, οικογενειάρχες, γιατροί, πολιτικοί, αστυνομικοί, καθηγητές, ιερείς, επιχειρηματίες και όποιο άλλο επάγγελμα ή μη, που συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται εξαθλιωμένα πλάσματα, απλώς επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο το φορτίο,  που σύντομα θα αδειάσει επάνω τους.  

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 1/12/2012

Αυτοκτονίες λόγω χρεών

Σύμφωνα με  πρόσφατη ανακοίνωση  οι αυτοκτονίες στην Ελλάδα από την αρχή της οικονομικής κρίσης μέχρι τον Αύγουστο του 2012, έχουν ανέλθει σε 3.124, βάζοντας τη χώρα μας στην πρώτη θέση ποσοστού αύξησης των αυτοκτονιών στην Ευρώπη. Η αυτοχειρία παραμένει ένα πολύ αποσιωπημένο και ταμπού θέμα στην ελληνική κοινωνία, όπου η συσκότιση, η έλλειψη αντικειμενικής πληροφόρησης και η προκατάληψη σχετικά με την αιτιολογία του, το καθιστούν ευάλωτο σε κάθε είδους βολική χειραγώγηση (όπως επίσημες γενικόλογες ανακοινώσεις ότι η αιτιολογία της αυτοκτονίας είναι πολύ-παραγοντική και διάχυτη, υπονοώντας ότι η σύμπτωση της αύξησης αυτοκτονιών τα τελευταία τρία χρόνια και της δραματικής πτώσης όλων των δεικτών βιοτικού επιπέδου είναι απλώς τυχαία!). Σχετικά με την ορθή, αντικειμενική και δίκαιη απόδοση αιτιών και ευθυνών στην περίπτωση της αυτοκτονίας, ιδιαίτερα όταν εμπλέκονται έντονα οικονομικά προβλήματα –και ειδικά ΧΡΕΗ-, αρνητικά συμβάλλουν άλλοι δύο παράγοντες: 1)η κατακριτική προκατάληψη, που υποσυνείδητα εντρυφούν πολλοί από εμάς, ότι «το άτομο φταίει, θα έπρεπε να είναι πιο δυνατός, η αυτοκτονία είναι αδυναμία», 2) η μονοδιάστατη ατομικιστική προσέγγιση των επιστημών ψυχικής υγείας στο δυτικό κόσμο, όπου η υπερβολική ψυχιατρικοποίηση και ψυχολογικοποίηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς, τείνει να ανάγει την αυτοκτονική συμπεριφορά σε «εσωτερικό πρόβλημα», «τραύματα της παιδικής ηλικίας» ή, μετά θάνατον, να κολλήσει το ταμπελάκι της «ψυχοπαθολογίας» στον αυτόχειρα, χωρίς καν να τον έχει εξετάσει.

Κι αν δεν είναι έτσι;

Κι αν βρεθεί ότι ένα ποσοστό από τα άτομα αυτά ήταν καθ’ όλα δραστήρια, υπεύθυνα, δημιουργικά; Κι αν βρεθεί ότι ένα ποσοστό από αυτά τα άτομα δεν είχαν καμία κατάθλιψη ή άλλη ψυχοπαθολογία; Κι αν βρεθεί ότι ένα ποσοστό από αυτούς ΔΕΝ ήθελαν να πεθάνουν, ότι ήθελαν να ζήσουν, όπως όλοι μας, αλλά η αυτοκτονία ήταν η μόνη πιθανή πρακτική λύση, που μπόρεσαν στην απελπισία τους να σκεφτούν, (έστω και αν ήταν λανθασμένη), ώστε να ξεφύγουν από τα χρέη, ή ώστε να μην κληροδοτήσουν χρέη στα παιδιά τους; Κι αν βρεθεί ότι το ποσοστό αυτό είναι σημαντικό; Μπορούμε τότε να φανταστούμε την αδικία που διαπράττουμε στην μνήμη των νεκρών-θυμάτων της κρίσης, χαρακτηρίζοντάς τους «διαταραγμένους» ή «αδύναμους»;

Δεν ξέρω ποια στιγμή θα είναι η ελληνική κοινωνία έτοιμη να ανοίξει, να ερευνήσει και να ρίξει φως σε αυτόν τον φάκελο που ονομάζεται «αυτοκτονίες της κρίσης», αλλά θα είναι σημαντικό να γίνει, αν μη τι άλλο, για την απόδοση δικαιοσύνης και τιμής στη μνήμη των νεκρών, όσο κι αν διαφωνούμε με την πράξη τους. Κάποια στιγμή, η κρίση θα περάσει. Θα έχουμε μάθει τα μαθήματά μας ο καθένας, θα έχουν αλλάξει οι ζωές μας, θα έχουμε υποστεί απώλειες, όμως θα συνεχίσουμε. Εκείνοι που θα δεν μπορούν να συνεχίσουν είναι οι νεκροί της κρίσης. Δεν υπάρχει τρόπος να τους επαναφέρουμε.

Αν κάποια στιγμή, οι οικογένειες των θυμάτων μπορέσουν να ξεπεράσουν το τραύμα και το ταμπού γύρω από την αυτοκτονία («στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί»), και να μιλήσουν με στοιχεία, θα μπορούσαν να στοιχειοθετηθούν αρκετές  περιπτώσεις χρεών. Αν μπορούσε να ερευνηθεί σε λεπτομέρεια: Τι ακριβώς συνέβη το διάστημα πριν την αυτοκτονία; Ποιες ήταν οι συνθήκες ζωής του αυτόχειρα; Ποιες ήταν οι επικοινωνίες του αυτόχειρα με τους δανειοδότες; Πόσες κλήσεις έγιναν; Ποια ώρα; Ποιο ήταν το ακριβές περιεχόμενο αυτών των συνομιλιών; Τι ειπώθηκε; Αν μπορούσε να βγει όλο το περιεχόμενο αυτών των συνομιλιών στο φως της δικαιοσύνης (όπου, ακόμη και αν υπάρχουν, θα χρειαστεί τεράστιο ψυχικό σθένος από τους συγγενείς για τέτοια δημοσίευση), όμως  η εικόνα που θα διαμορφωθεί μπορεί να είναι πολύ διαφορετική… «Χρωστάτε λεφτά και προσέξτε, γιατί ξέρουμε πού μένετε», αυτές οι κλήσεις αλήθεια καταγράφονται πουθενά;

Εισπρακτικές εταιρείες έχουν καταδικαστεί στο παρελθόν για αθέμιτες και αντιδεοντολογικές πρακτικές και, ενώ πολλοί από εμάς, ως πιο συνειδητοποιημένοι, θα αντιδρούσαμε με θυμό, θα πηγαίναμε στην αστυνομία κλπ., μην ξεχνούμε ότι πολύς κόσμος είναι απομονωμένος, χωρίς μόρφωση, χωρίς γνώση, αποδυναμωμένος, δεν έχει τα χρήματα ούτε για δικηγόρο, νιώθει ντροπή που δεν μπορεί να συντηρήσει την οικογένειά του και τα χρέη του (άσχετα αν έμεινε ξαφνικά άνεργος ή του έκοψαν το μισθό στα μισά) και μεγάλοι οργανισμοί με εξουσία, όπως τράπεζες, εφορίες, κρατικοί οργανισμοί του προκαλούν φόβο και δέος, δεν ξέρει πώς να τους αντιμετωπίσει. Ο απλός, ανυπεράσπιστος άνθρωπος που δεν έχει πού να στραφεί, τρομάζει και νιώθει ταπεινωμένος με τις απειλές για δικαστήρια και κατασχέσεις. Δεν γνωρίζει ότι μπορεί να αντεπιτεθεί και το χρέος του να διαγραφεί. Νιώθει περικυκλωμένος και αβοήθητος. Πολύ πιο μόνος από τον χωρικό της εποχής των τανκς, καθώς η σημερινή πλύση εγκεφάλου των οικονομιών του δυτικού κόσμου, τον έχει ενοχοποιήσει ότι «εσύ φταις που χρωστάς», «ό,τι κι αν σου κάνω τώρα ως τιμωρία, σου αξίζει, γιατί χρωστάς!» (ακριβώς όπως, σε συλλογικό επίπεδο, γίνεται και στη χώρα μας). Η μόνη διέξοδος που μπορεί να σκεφτεί στον μοναχικό πανικό του, είναι να εξαφανιστεί από προσώπου γης. Πώς θα εξαφανιστεί;…. Και τι θα πούμε μετά; Ότι αυτοκτόνησε; Ή ότι τον αυτοκτόνησαν;

Πώς μπορεί λοιπόν να προστατευθεί ψυχικά ο απλός άνθρωπος από τη θηλιά των χρεών;

Αν είστε ανάμεσα σε αυτούς, πρώτα από όλα είναι πολύ σημαντικό να πάρετε την πρωτοβουλία να μιλήσετε και να ζητήσετε βοήθεια. Μπορεί να ακούγεται αυτονόητο, όμως πολλοί άνθρωποι δεν αποτολμούν να ζητήσουν βοήθεια και η αποσιώπηση- απομόνωση γίνεται συχνά πιο καταστροφική από το ίδιο το πρόβλημα. Να συνεχίσετε να ζητάτε βοήθεια, οπότε και εφόσον τη χρειαστείτε. Να μιλήσετε σε κάποιον. Δεν είστε μόνος σε αυτό το πρόβλημα, ούτε ο μόνος στον οποίο συμβαίνει. Χιλιάδες άλλοι αντιμετωπίζουν ή έχουν αντιμετωπίσει αντίστοιχα προβλήματα στο παρελθόν και μην ξεχνούμε ότι αρκετοί δικαιώθηκαν από τα δικαστήρια.

Πολλοί συμπολίτες βρίσκονται σε  πίεση από τους εκβιασμούς των τραπεζών και τη βάναυση μεταχείριση του πολίτη από εκείνους που τον εξουσιάζουν. Άνθρωποι με όλα τα προσόντα, νοικοκυραίοι, που είχαν κάνει τον προγραμματισμό τους με σύνεση, που δούλεψαν μια ζωή τίμια, βρίσκονται ξαφνικά ξεκρέμαστοι, να εκβιάζονται και να απειλούνται από κάποιους, που δεν υπήρξαν ποτέ, ούτε συνετοί, ούτε τίμιοι. Μην πληγώσετε τον εαυτό σας ούτε ψυχικά, ούτε σωματικά για χάρη τους. Δεν το αξίζουν. Δεν τους χρωστάτε τον εαυτό σας. Μπορεί εκείνοι να διατείνονται ότι τους χρωστάτε χρήματα (αν και αυτό συζητείται, κατά πόσον ισχύει πραγματικά, μετά τις κακομεταχειρίσεις που έχουν κάνει οι τράπεζες) , όμως δεν τους χρωστάτε ούτε τη ζωή σας, ούτε τη ψυχική σας γαλήνη. Δεν φταίτε εσείς που ήρθαν τα πράγματα έτσι. Κάνατε το καλύτερο που μπορούσατε. Οι δικοί τους χειρισμοί έφτασαν χιλιάδες ανθρώπους στο σημείο των μη διαχειρίσιμων χρεών.

Η πρώτιστη ευθύνη είναι να στηρίξετε και να φροντίσετε τον εαυτό σας όσο καλύτερα μπορείτε, ειδικά αυτή τη δύσκολη περίοδο -όχι εκείνους.  Σκεφτείτε τα παιδιά σας και τα εγγόνια, που ίσως έχετε ή ίσως αποκτήσετε: Το καλύτερο δώρο που μπορείτε να τους κάνετε είναι να είστε εσείς καλά. Αξίζει να τους στερήσετε αυτό το δώρο, για χάρη κάποιων που δεν νοιάζονται για τα παιδιά κανενός;

Κάποια στιγμή –πού θα πάει- η κρίση θα τελειώσει. Ίσως το ίδιο ξαφνικά, όπως άρχισε. Τότε πιθανόν, θα κοιτάμε πίσω και θα αναγνωρίσουμε την αδικία και την κακοποίηση που υφιστάμεθα σήμερα. Τότε, που θα είναι πιο εύκολο να διακρίνουμε αυτό που είναι σημαντικό από εκείνο που δεν είναι, τι θα πούμε; «Τι κρίμα που δεν είχα να πληρώσω τις τράπεζες»; ή «Καλά έκανα που δεν τους άφησα να με στεναχωρήσουν»;

Αν μπορεί να βρεθεί κάποιος νομικός σύμβουλος να σας καθοδηγήσει, είναι σημαντικό (υπάρχει και το Ινστιτούτο Καταναλωτών). Αν σας απειλούν ότι θα σας πάνε νομικά, θυμηθείτε ότι ακόμη και σήμερα, εν μέσω κρίσης, αρκετοί συμπολίτες μας έχουν δικαιωθεί από τα δικαστήρια για δάνεια που δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν, τα οποία διεγράφησαν.  Δεν φταίτε εσείς για όσα συμβαίνουν, τα δικαστήρια γνωρίζουν για την κακοποίηση που υφίσταται ο Έλληνας πολίτης σε σχέση με τα δάνεια, οπότε μην πιστεύετε απόλυτα τις τρομοκρατικές απειλές τους. Μην ξεχνάτε ότι εκείνοι που παρενοχλούν για την είσπραξη δανείων, ποντάρουν πολύ και στον ψυχολογικό τομέα. Ασκούν ψυχολογική βία, μέχρι εκεί που τους παίρνει. Προσπαθήστε, να έχετε τη λιγότερη δυνατή επικοινωνία μαζί τους και, όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν, να μην το σκέφτεστε! Μην αναλώνεστε ώρες ατελείωτες σε αγχώδεις σκέψεις με σενάρια «και αν αυτό;» «και αν εκείνο;». Προσπαθήστε να σκέφτεστε ή να κάνετε κάτι ευχάριστο, κάτι που σας γεμίζει, κάτι θετικό, που να έχει νόημα για εσάς. Ακόμη και να δεν μπορείτε να αποπληρώσετε τα δάνεια (ποιος μπορεί σήμερα;), την ψυχική σας γαλήνη δεν μπορούν να σας την πάρουν, αν δεν τους αφήσετε. Πάνω από τα νούμερα των δανείων και των τόκων, υπάρχει κάτι που έχει πολύ μεγαλύτερη αξία και αυτό είναι η ανθρώπινη ζωή, η ζωή η δική σας και του καθενός από εμάς. Η αξία αυτή είναι ανεκτίμητη, δεν μετριέται και δεν συγκρίνεται.

Αν χρειαστείτε, οποιαδήποτε στιγμή να μιλήσετε επειγόντως, μιλήστε, μην αποσύρεστε! Υπάρχουν οι τηλεφωνικές γραμμές στήριξης της Κλίμακας για την αποτροπή της αυτοκτονίας, τηλέφωνο 1018 (χωρίς χρέωση, 24 ώρες, 7 μέρες/εβδομάδα και έχουν εμπειρία με στήριξη ατόμων με χρέη) ή του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου για την Ψυχική Υγεία, τηλέφωνο 1034. Μην χάνετε την ελπίδα σας. Κανείς δεν γνωρίζει το μέλλον -τα πάντα μπορεί να συμβούν, ακόμη και καλά πράγματα! Θυμήστε στον εαυτό σας ότι «θα βρεθεί κάποια λύση και για μένα». Προστατέψτε τον εαυτό σας ψυχικά, όσο μπορείτε.

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 24/11/2012

Αλλαγή-η πνευματική θεώρηση

 «Εκεί που τα είχα κανονίσει όλα, εκεί που πήγαιναν όλα ρολόι (σύμφωνα με τα δικά μου σχέδια), τώρα όλα ανατρέπονται». «Όχι, δεν είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή». Το αποφασίσαμε. Έχουμε εμείς το δικό μας πλάνο. Δεν το γνωρίζουμε, ούτε στο βάθος του, ούτε στο στόχο του, ούτε που και πώς θα μας βγάλει, αλλά , τέλος πάντων, έχουμε εμείς το δικό μας πλάνο! Και είναι το καλύτερο από όλα (άσχετα αν στο παρελθόν δεν μας έβγαλε ποτέ πουθενά…)

Όλοι νομίζαμε ότι θα έχουμε την «σωστή» ζωή, προβλέψιμη, καθώς πρέπει. Μια καλή σταθερή δουλειά, ένα σπίτι στην πόλη κι ένα πατρικό στο χωριό, ένας σταθερός γάμος με 2,1 παιδιά, αυτοκίνητο και καλοκαιρινές διακοπές στα ελληνικά νησιά. Τίποτα κακό με όλα αυτά, αλλά να, που δεν μας βγαίνει... Όλο και περισσότεροι άνθρωποι βρίσκουν τη ζωή τους να εξελίσσεται πολύ διαφορετικά από ότι είχαν υπολογίσει. Και σε πολλούς τομείς ταυτόχρονα. Δεν είναι μόνο η οικονομική κρίση. Θα βιαστούμε να κατηγορήσουμε (κι όχι άδικα), εκείνους τους άλλους που μας εξαθλιώνουν –εντάξει, αλλά δεν τελειώνει εκεί η ιστορία. Οι αλλαγές στη συναισθηματική ζωή πολλών ανθρώπων; Στις προσωπικές σχέσεις; Στην έλλειψη ικανοποίησης από όσα κάναμε πριν και στην ανάγκη για κάτι καινούριο; Η οικονομική κρίση είναι ένα μέρος, μια όψη, των αλλαγών που συμβαίνουν. Αλλά δεν τελειώνει η ιστορία εκεί. Η οικονομική κρίση είναι ο προάγγελος. Οι επόμενες αλλαγές που θα έρθουν μέσα στα επόμενα χρόνια, θα είναι πολύ μεγαλύτερες και θα είναι κλιματικής, και περιβαλλοντικής φύσεως. Εκεί ποιον θα βρούμε να κατηγορήσουμε; Πάλι κάποιος άλλος θα μας φταίει; Αν αναλωθούμε στην κατηγορία των άλλων, χάνουμε το νόημα. Επίσης χάνουμε την δύναμη να αντιδράσουμε. Αναλωνόμαστε στο συναίσθημα κι όχι στη πράξη. Όταν ζητήσουμε να ξεδιπλωθεί η ροή της ζωής μας σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού, τότε αρχίζουν όλα και δουλεύουν. Όχι με τον τρόπο που περιμέναμε, αλλά αρχίζουν τα πράγματα και κυλάνε! Και το νιώθουμε αυτό. Αρχίζει μια περιπέτεια. Με τέτοια όμορφη περιπέτεια, που κάνει ακόμη και το πιο φοβικό άτομο, να την επιθυμεί.

Όλοι ξινίζουμε τα μούτρα στην αλλαγή. Και ξινίζουμε, ακόμη περισσότερο στην ταχύτητα ή έκταση της αλλαγής. Φωνάζουμε θυμωμένοι στο Θεό «Ε, περίμενε! Ένα ένα!». Όμως είναι η κατεξοχήν περίοδος που συμβαίνουν αλλαγές. Σε όλους μας. Το πλάνο της κάθε ζωής είναι τελείως ξεχωριστό και ειδικά μελετημένο. Τα μονοπάτια των ανθρώπων, ακόμη και πολύ κοντινών ανθρώπων, θα φαίνονται να διαχωρίζονται, να ακολουθεί ο καθένας τη δική του πορεία. Πολλοί άνθρωποι βρίσκονται σε γεωγραφικούς τόπους που δεν θα φαντάζονταν ποτέ. Άλλοι, απομακρύνονται από ανθρώπους που θεωρούσαν δεδομένους.  Κάποιοι τρίτοι, θα εργαστούν και θα έρθουν κοντά με άτομα, εντελώς διαφορετικά από εκείνους, που μέχρι πριν θεωρούσαν απίθανο να συναντήσουν ή να συνεννοηθούν-κι όμως, θα νιώθουν σαν αδέρφια. Και κάποιοι άλλοι ακόμη, θα αλλάξουν εκ βαθέων συνήθειες, πεποιθήσεις και τρόπο ζωής, που θα δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους. Αλλά δεν θα τους νοιάζει.  Εκείνοι που έχουν τη καρδιά αθώα και τη νόηση ανοιχτή,  κοντά στον αγγελικό κόσμο, τα βλέπουν όλα αυτά… Η 4χρονη κόρη μιας φίλης, σε μια στιγμή φώτισης, από εκείνες που τα μικρά παιδιά κοιτούν μπροστά, μέσα από εσένα, πέρα από εσένα, αλλά βλέπουν αλλού, κάτι άλλο, είπε με απόλυτη σοβαρότητα και γαλήνη στη μάνα της:

«Μαμά... Θα αλλάξουν οι ζωές μας…».

Ήξερε η μικρή τι έλεγε. Τίποτα δεν θα συμβεί τυχαία. Καμιά από τις αλλαγές δεν θα είναι «ατύχημα». Η Βίβλος το λέει «Και οι τρίχες της κεφαλής σας είναι μετρημένες».  Όπου κι αν προσγειωθεί το αλεξίπτωτο των προσωπικών μας αλλαγών, δεν θα είναι τυχαίο. Ακόμη κι αν σε εμάς, φανεί ως καταστροφή, θα υπάρχει λόγος και νόημα -αρκεί τότε να έχουμε το σθένος της υπομονής και της πίστης. Ο Θεός μπορεί να πάρει αποκαϊδια και να φτιάξει μαργαριτάρια. ΑΝ συνεργαστούμε μαζί του, θα μας ξελασπώσει από τη χειρότερη μαντάρα-κι όχι μόνο αυτό. Θα την μετατρέψει και σε κάτι ωραίο και θετικό.Χρειάζεται να θυμηθούμε και να αναγνωρίζουμε ξανά το ΘΕΟ, ως πηγή της ύπαρξής μας, ως το μόνο που είχαμε ή μπορεί ποτέ να έχουμε, αλλά και το μόνο που ποτέ θα χρειαστούμε. Να επιτρέψουμε ξανά το Θεό στις ζωές μας, στην καρδιά μας, το Θεό, όπως τον νιώθει ο καθένας από εμάς απευθείας . Θα βάλουμε τον εγωισμό μας κάτω, για να συνεργαστούμε μαζί Του; Αν συνεργαστούμε μαζί Του, δεν υπάρχει περίπτωση οι αλλαγές να μην βγουν σε καλό.

Και μόνο η διάθεσή μας για προσέγγιση και μόνο το πρώτο βήμα από εμάς είναι πολύτιμο: «Λοιπόν Θεέ μου, δεν μπορώ να καταλάβω, τι στο καλό συμβαίνει κι έχω κολλήσει έτσι, δεν ξέρω τι γίνεται. Εσύ ξέρεις καλύτερα, έλα λοιπόν στη ζωή μου και καθοδήγησέ την. Δείξε μου σε παρακαλώ τα σημάδια τι πρέπει να κάνω και δώσε μου παρηγοριά στην πορεία». Αυτά. Εκείνο που θα χρειαστεί να γνωρίζουμε, θα μας το αποκαλύψει-Από τη στιγμή που Τον εμπιστευτούμε ότι γνωρίζει καλύτερα, νιώθουμε μεγάλη ανακούφιση. Αλλά εδώ είναι το ζήτημα: Θα μας αφήσει το ‘εγώ’ μας να εμπιστευτούμε   ότι Εκείνος γνωρίζει καλύτερα από εμάς; Η κατά βάθος, θέλουμε να έχουμε εμείς τα ηνία του Σύμπαντος (και ας το στείλουμε στα βράχια;)…

Λίγο λίγο, αφήνουμε τη χάρη του Θεού να δουλέψει στη ζωή του καθενός προσωπικά. Ο Θεός δεν είναι κάποια αφηρημένη φιλοσοφική έννοια στο υπερπέραν, ο οποίος είναι πολύ απασχολημένος  με το μάνατζμεντ των γαλαξιών, ώστε να ασχοληθεί με τους δικούς μου μικρο-εκνευρισμούς και μοναξιά. Ο Θεός γνωρίζει προσωπικά τον καθένα από εμάς στην κάθε του λεπτομέρεια, τι έχει πει, κάνει ή νιώσει. Αλλά γνωρίζει επίσης, και κρατά ασφαλές, το μονοπάτι του καθενός, προς το φως, προς το καθ’ εικόνα και κατ’ ομοίωσιν. Γνωρίζει και φυλάσσει τον προορισμό του καθενός μας, όταν εμείς έχουμε πάθει την πλήρη αμνησία και παράκρουση, νομίζοντας ότι είμαστε οτιδήποτε άλλο από αυτό που πραγματικά είμαστε.

Την παρουσία του Θεού στη ζωή μας την αναγνωρίζουμε από τα αποτελέσματά Του. Αυτό που κάνει ο Θεός δουλεύει -ενώ όλα τα άλλα έχουν αποτύχει. Αναζητήσαμε βοήθεια, παρηγοριά, ανακούφιση, πλήρωση, σε όλα τα λάθος μέρη-κι απογοητευτήκαμε. Υλικά αγαθά, φήμη, αναγνώριση, εργασία, σεξ, ρομαντικοί σύντροφοι, οικογένεια και παιδιά, διασκεδάσεις, όλα απέτυχαν αν μας δώσουν την εσωτερική πλήρωση που αναζητούσαμε. Εκείνος όχι. Κάνουμε ένα βήμα κι Εκείνος κάνει χίλια. Τον απογοητεύουμε κι έρχεται ξανά και μας βοηθά. Άπειρα υπομονετικός, άπειρα σίγουρος για την αξία μας. Και τότε αρχίζουμε και παρατηρούμε την παρουσία Του στη ζωή μας:

·         Εκεί που δεν αντέχαμε να μένουμε λεπτό μόνοι μας, βρίσκουμε όλο και περισσότερη γαλήνη στην απλή παρέα με τον εαυτό μας

·         Εκεί που ήμασταν εθισμένοι να αναζητούμε παρηγοριά στους άλλους, βρίσκουμε τον εαυτό μας απροσδόκητα αυτάρκη

·         Εκεί που μας έπιανε άγχος για όλα τα πιθανά σενάρια του μέλλοντος και δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε το νου μας, τώρα πια δεν τα σκεφτόμαστε καν

·         Εκεί που χάναμε την ψυχραιμία μας με το παραμικρό, τώρα περπατούμε μέσα από τον εκνευρισμό των άλλων, μέσα από φωνές και θυμό, ουδέτεροι, σαν να είμαστε το κέντρο στο μάτι του κυκλώνα

·         Εκεί που αντιπαθούσαμε τον εαυτό μας και συνεχώς συγκρίναμε με τους άλλους, έχουμε πια ηρεμήσει  στην αυτό-αποδοχή, γνωρίζοντας, ότι , αφού ο Θεός μας αγαπά, για αυτό που πραγματικά είμαστε, τότε ποιοι είμαστε εμείς να Τον αμφισβητήσουμε;

·         Εκεί που βράζαμε από θυμό και πικρία για όλες τις ματαιώσεις και ταπεινώσεις του παρελθόντος, για όλα αυτά που νομίζουμε ότι μας πήραν, τώρα γαληνεύουμε, με ένα συναίσθημα άπειρης επέκτασης, γνωρίζοντας ότι έχουμε τώρα τα πάντα, ότι δεν μας λείπει τίποτα και πώς ό,τι και αν είπαν ή μας έκαναν εκείνοι, δεν έχει πια καμία σημασία

Θα Τον αναγνωρίσουμε από τα αποτελέσματά Του. Θα μας μιλήσει και θα μας οδηγήσει. Θα καταλάβουμε ότι Εκείνος είναι όλα όσα ποτέ χρειαζόμασταν ή θέλαμε. Ότι δεν θα μπορούσαμε ποτέ να Τον χάσουμε, γιατί είναι στο κέντρο της ύπαρξής μας. Πάντα ήταν και πάντα θα είναι. Κι όταν σταματήσουμε τη μάταια κόντρα προς Εκείνον (και άρα στον εαυτό μας), τότε απλά θα ανοίξουμε την πόρτα στην ατελείωτη ειρήνη, που ήταν πάντα εκεί  για να γεμίσει τις ζωές μας…

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 13/11/2012