Βιβλία της Πρεκατέ Βικτωρίας

ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΕΚΑΤΕ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

1)"Η κακοποίηση του παιδιού στο σχολείο και στην οικογένεια", Ιατρικές εκδόσεις ΒΗΤΑ,2008, τηλ.για παραγγελίες αντικαταβολή 210-6714371, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607


2)"Γυναικεία ευτυχία:Πώς να ελευθερωθείτε από μια σχέση που σας πληγώνει και να ανακτήσετε την προσωπική σας δύναμη: Οδηγός αυτοβοήθειας για γυναίκες", ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΗΤΑ, 2011, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=1076


3)"Πρόγραμμα αυτο-εκτίμησης για παιδιά .Ενίσχυση αυτοπεποίθησης, Εκπαίδευση αξιών και Προετοιμασία για την επαγγελματική ζωή". Β' ΕΚΔΟΣΗ

Εγχειρίδιο με βιωματικές ασκήσεις για γονείς κι εκπαιδευτικούς. Από τις Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ, παραγγελία με αντικαταβολή στο 210-6714371. http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607. Δελτίο τύπου για το βιβλίο εδώ


4)ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ!"Συζητώντας με την εσωτερική μητέρα". Θεραπευτικός οδηγός για να ξαναβρούμε την ιδανική μητρική αγάπη μέσα μας.

Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ τηλ. 2016714371. Δελτίο τύπου εδώ

Πληροφορίες και περιεχόμενα http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3791



ΟΜΙΛΙΕΣ

Η εκπαιδευτικός και ψυχολόγος Πρεκατέ Βικτωρία έχει εκπαιδευτεί στην Αγγλία και ασχοληθεί με θέματα κακοποίησης παιδιών και γυναικών, σεμινάρια αυτοεκτίμησης, θεραπείας τραύματος, κατάθλιψης, αποχωρισμού-απώλειας, καθώς και θέματα ψυχοπαιδαγωγικής στήριξης για μαθητές με δυσκολίες.


Στη δύσκολη συγκυρία που διανύει η χώρα μας, η Πρεκατέ Βικτωρία προσφέρει περιορισμένο αριθμό δωρεάν ενημερωτικών ομιλιών σε σχολεία (μέσω συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, απογευματινές ώρες) σχετικά με θέματα βίας, αυτοεκτίμησης, ψυχικής ανθεκτικότητας στα παιδιά, προετοιμασίας για την επαγγελματική ζωή κ.α.

Μπορείτε να επικοινωνήσετε και να ρωτήσετε απορίες (δωρεάν συμβουλευτική μέσω email) στο vprekate@gmail.com.




---------------------------------------------------------

Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή ως ανάγκη του παιδιού και ανθρώπινο δικαίωμά του.

Στην Ελλάδα της συναισθηματικής αγριότητας, της διάβρωση της συμπόνιας, της αλλοτρίωση κάθε έννοιας ανθρωπιάς, της μετάλλαξης του ‘ενδιαφέροντος για τον άλλον’ σε κακεντρεχές κουτσομπολιό, της αντικατάστασης των αξιών από το lifetsyle, της υιοθέτησης αυτόματων αντανακλαστικών χλευασμού και υποτίμησης οποιασδήποτε μορφής ανθρώπινης αδυναμίας, είναι περισσότερο σημαντική από ποτέ η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή. Περισσότερα εδώ brightplanet.blogspot.gr/2017/03/blog-post.html


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ
Προωθούνται οι σύνδεσμοι για κάποια 20λεπτα εκπαιδευτικά βίντεο που έχω φτιάξει και θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα στους συναδέλφους για θεματική εβδομάδα, προγράμματα αγωγής υγείας, δράσεις κατά του εκφοβισμού, σχολική και κοινωνική ζωή κλπ.

Σχολικός εκφοβισμός https://www.youtube.com/watch?v=1BFJou1I7_s

Οικολογία, διατροφή, προστασία των ζώων https://www.youtube.com/watch?v=B9f0E6fI1TM

Ενδο-οικογενειακή βία https://www.youtube.com/watch?v=utM9r3j49iE&t=200s

Αυτο-εκτίμηση για παιδιά https://www.youtube.com/watch?v=Gh9QPKzMYJU

Κρίση (Μέρος 4ο):Κοινωνική συνείδηση ή Διαφθορά

Η διαφθορά είναι μια από τις τρεις πληγές στην ψυχή του έθνους μας και σχετίζεται άμεσα με την έλλειψη κοινωνικής συνείδησης (Οι άλλες δύο είναι ο εμφύλιος σπαραγμός και η έλλειψη αυτό-εκτίμησης).
Μια όψη της διαφθοράς είναι η υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος, με όποιον τρόπο κι αν αυτό επιτυγχάνεται, όπως επίσης και η φοροδιαφυγή ή φοροαποφυγή- δεν κόβω απόδειξη ή δεν δηλώνω όλα τα εισοδήματά μου στην εφορία. Νομίζουμε ότι όταν κλέβουμε δημόσιο χρήμα, οι συνέπειες διαχέονται στο πλατύ και απρόσωπο κράτος (μέσα στο οποίο ούτως ή άλλως κλέβουν τόσοι άλλοι, οπότε λέμε στον εαυτό μας ότι είμαστε εντάξει) και είμαστε πεπεισμένοι ότι οι συνέπειες σίγουρα δεν θα επιστρέψουν σε εμάς προσωπικά.

Λάθος.

«Ό,τι δίνεις στη ζωή, αυτό παίρνεις»

Πιστεύω ότι πάντα εκπληρώνεται αυτός ο κανόνας. Αργά ή γρήγορα. Όταν λοιπόν κλέψει κάποιος υπάλληλος από το αφεντικό του, τον μαγαζάτορα, κάποιες από τις εισπράξεις της ημέρας, μπορεί τη συγκεκριμένη εκείνη ημέρα να φύγει με περισσότερα λεφτά, αλλά, δεν υπάρχει περίπτωση, θα έρθει η ζωή και θα του τα πάρει αργότερα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Θεία δίκη θα μου πείτε? Ίσως. Σε βάθος χρόνου, αυτό που κάναμε θα μας έρθει πίσω σαν μπουμεραγκ, ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο. Πάντα. Επιπλέον, θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε το κόστος της υποσυνείδητης ενοχής (που θα την έχουμε, όσο και αν νομίζουμε ότι δεν τη έχουμε), η οποία θα μεταφραστεί σε υποσυνείδητο αίσθημα αναξιότητας («Και γιατί η ζωή να σου φέρει εσένα κάτι καλό? Σου το χρωστάει? Ειδικά μετά από αυτά που έχεις κάνει?...» θα ψιθυρίζει η φωνούλα της αόρατης ενοχής…). Η ζημιά και το σαμποτάζ που θα προκαλέσει το αίσθημα αναξιότητας είναι πολύ μεγαλύτερες από όσο θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε. Τα τυχόν ευκαιριακά χρήματα που θα έχουμε κερδίσει θα είναι ψίχουλα μπροστά σε αυτά που θα χάσουμε μακροπρόθεσμα. Δεν υπάρχει ισχυρότερος μαγνήτης για καλά πράγματα στη ζωή από μια καθαρή συνείδηση. Τότε σου έρχονται πολλά καλά πράγματα (όχι μόνο χρήματα, αλλά πολλά καλά πράγματα, πολλές ευλογίες όλων των ειδών, οι οποίες δεν θα μπορούσαν ποτέ να αποκτηθούν με χρήματα). Δεν υπάρχει μεγαλύτερος «διώκτης» της καλής τύχης από την ένοχη γνώση μας ότι κάπου κι εμείς έχουμε κάνει τη λαδιά μας. Ακόμη κι αν βλέπουμε άλλους που ενώ έχουν κάνει απίστευτες κομπίνες, φαίνονται να μην έχουν κανένα είδος ενοχής, αυτό δεν ισχύει. Η συνείδηση τα καταγράφει αναλυτικότατα όλα. Ένας χρυσός κανόνας για την ακεραιότητά μας σε θέματα οικονομικά, επαγγελματικά κλπ. είναι «Μην κάνεις οτιδήποτε, που δεν θα το έκανες δημοσίως».

Επίσης, η ζημιά που γίνεται με την υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος δεν είναι απρόσωπη, είναι προσωπική. Όταν φοροδιαφεύγεις εσύ, αναγκάζεις το συνταξιούχο του ΟΓΑ τον κύριο Γιώργο, στη διπλανή πολυκατοικία, να πληρώσει το δικό σου φόρο. Αυτό το βλέπουμε να συμβαίνει τώρα σε μαζική κλίμακα. Μισθωτοί και συνταξιούχοι επωμίζονται τους φόρους ετών, που δεν πλήρωσαν πολλοί άλλοι, ναι πολλοί μεγαλοκαρχαρίες-αλλά όχι μόνο…Υπάρχει και μαζική φοροδιαφυγή σε μικροποσά, που όμως μαζεύονται…. Η δικαιολογία που βεβαίως πάντα χρησιμοποιείται είναι «Γιατί να είμαι εγώ τίμιος με το κράτος, αφού το κράτος με κλέβει?». Μήπως αυτό όμως είναι μια υπεκφυγή και ωραία δικαιολογία για το λόγο ότι ούτως ή άλλως θα θέλαμε να κρατήσουμε τα ωραία μας λεφτά για εμάς? Σε αυτήν την περίπτωση, αντί να δώσεις το φόρο στο κράτος, θα τον έδινες σε κάποια ανθρωπιστική οργάνωση που πραγματικά θα τα δώσει εκεί που υπάρχει ανάγκη? ή θα προτιμούσες να τα κρατήσεις όλα για τον εαυτό σου…Με άλλα λόγια, είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε αυτό που μας αναλογεί για το κοινό καλό? Και δυστυχώς πιστεύω ότι σε ένα μέρος του είναι καθαρά λόγω νοοτροπίας «ο καθένας για την πάρτη του». Πρέπει να είμαστε πρώτα εντάξει με τον εαυτό μας και, μετά να διαμαρτυρηθούμε για την αδικία των άλλων, πολιτικών κλπ., - εντονότατα αν χρειαστεί.

Δυστυχώς, ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού πληθυσμού λάδωσε, λαδώθηκε, βισμάτωσε, ρουσφετολόγησε κ.ο.κ., χρησιμοποιώντας την δικαιολογία ότι «δεν γίνεται να επιβιώσεις στην Ελλάδα αλλιώς». Μπορείς όμως να επιβιώσεις κι αλλιώς στην Ελλάδα. Πιο δύσκολα μεν, αλλά μπορείς. Πολλοί δεν το προσπάθησαν καν. Για να είμαστε λοιπόν αποτελεσματικοί στον αγώνα κατά της αδικίας από όπου κι αν προέρχεται, πρέπει να είμαστε πρώτα εντάξει με τον εαυτό μας. Όπως είπα και πριν, η καθαρή συνείδηση είναι το πιο ισχυρό όπλο αυτοπεποίθησης. Όχι η βία. Αλλά η καθαρή συνείδηση είναι εκείνο που θα δημιουργήσει ένα λαό που δεν θα ξανα-ανεχτεί διεφθαρμένους πολιτικούς ή άδικες πολιτικές, αλλά και δεν θα επιδιώξει ίδιον όφελος από αυτούς. Η καθαρή συνείδηση είναι δύναμη. Αν ένα πολύ μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού λαού είχε καθαρότερη τη συνείδησή του, θα είχαμε από καιρό απαλλαγεί από διεφθαρμένους και αναποτελεσματικούς κρατικούς λειτουργούς και πολιτικούς.
Οι πολιτικοί αποδυναμώνουν το λαό, όχι τόσο πια με τη βία, αλλά με τον να τον διαφθείρουν, να τον λαδώνουν, να του δίνουν ανταλλάγματα και να τον γλυκαίνουν…. Ο λαός θα πρέπει να αρνηθεί να συμμετέχει σε αυτό, όσο δελεαστικό και είναι, γιατί χάνει τη δύναμή του χωρίς να το καταλαβαίνει. Το ρουσφέτι είναι σιωπηλός ευνουχισμός του λαού. Πού να ξεσηκωθεί μετά ο λαός, όταν γνωρίζει ότι κι εκείνος έφαγε κρυφά από το γλυκό? Ένας ακόμη λόγος γιατί η διαφθορά είναι καταστροφική.

Κάποιες φορές διατυπώνεται το ερώτημα «γιατί να πληρώνω φόρους, εφόσον τα λεφτά θα τα φάνε?» Είναι όμως αυτό μια βολική δικαιολογία, απλά και μόνο για να μην πληρώνουμε φόρους? Αν σκέφτονταν όλοι έτσι, τι θα γινόταν? Δεν πηγαίνουν όλα τα χρήματα στις τσέπες κάποιων. Οι έκτακτοι φόροι τώρα είναι άδικοι. Σύμφωνοι. Όμως δεν ανακαλύφθηκε τώρα η φοροδιαφυγή! Υπήρχε και στην εποχή της αφθονίας, την εφάρμοζαν και άνθρωποι που έβγαζαν πάρα πολλά χρήματα. Η δική μου θεώρηση είναι κάπως ευρύτερη: Πληρώνοντας με συνέπεια τους φόρους μου, γνωρίζω ότι είμαι εντάξει με τον εαυτό μου κι ότι επίσης προσφέρω στην πατρίδα μου τη σωστή ενεργειακή δέσμευση που αντιπροσωπεύει το ποσό του φόρου, που μου αναλογεί. Ανεξάρτητα από το πού πηγαίνουν τα λεφτά, είναι μια πράξη δέσμευσης προς την πατρίδα, αντί για το προσωπικό μου όφελος. Το τι κάνουν οι διαχειριστές του κρατικού χρήματος, αυτό οφείλει να αντιμετωπισθεί με άλλο τρόπο, όχι με τη φοροδιαφυγή. Αν το δούμε λοιπόν έτσι, ότι το ποσοστό των φόρων που οι Έλληνες απέφευγαν, ακόμη και στη δίκαιη φορολόγηση, αντανακλά τη δέσμευση προς την πατρίδα τους και το κοινό καλό, μπορούμε να δούμε πόση δέσμευση έχουμε για το καλό του τόπου. Δεν μιλώ για την τωρινή έκτακτη κατάσταση, που πράγματι είναι άδικη για πολλούς, αλλά για την κατάσταση που προϋπήρχε τόσα χρόνια, όπου αποφεύγαμε, κρύβαμε, τα πάντα στα έσοδα. Χωρίς να πεινάμε. Υπάρχει ένα μέτρο σε όλα.

Άλλο πρόβλημα είναι η έλλειψη αξιοκρατίας. Δεν ευθύνονται μόνο εκείνοι που είναι το «μέσο», ευθύνονται κι εκείνοι που χρησιμοποιούν το «μέσο» ή που ωφελούνται από το «μέσο», εις βάρος συναδέλφων. Ακολουθεί ένας διάλογος μεταξύ ενός νέου, που ΔΕΝ θέλει να βάλει «μέσο» και του περίγυρου, που αδυνατεί εντελώς να το κατανοήσει. (Ναι ο διάλογος είναι πραγματικός, υπάρχουν τέτοιοι νέοι και μάλιστα πιο πολλοί από ότι θα φανταζόμασταν).
-Γιατί δε θες το μέσο?
-Γιατί δεν είναι σωστό. Δεν μου πάει καλά, δεν μου βγαίνει…
-Μα όλοι το κάνουν. Αν δε το κάνεις εσύ, κάποιος άλλος, που μπορεί να έχει και λιγότερα προσόντα από εσένα, θα σου πάρει τη θέση κι όχι τίποτα άλλο, δε θα προσφέρει και τίποτα στη δουλειά.
-Το γεγονός ότι το κάνουν όλοι οι άλλοι, δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να το κάνω κι εγώ.
-Μα δεν μπορείς να επιβιώσεις σε αυτή τη χώρα αλλιώς, αν είσαι τόσο τίμιος. Έτσι δουλεύει το σύστημα.
-Εμείς φτιάχνουμε το σύστημα. Έχω εμπιστοσύνη ότι θα με οδηγήσει η ζωή εκεί που πρέπει να πάω. Έχω πίστη στον εαυτό μου και στο δρόμο μου, κι όχι στις διασυνδέσεις. Ας δίνουμε τη δύναμη εκεί που είναι.
-Μα έλα, μη το κάνεις τόσο θέμα… ένα μόνο άτομο δε θα καταστρέψεις εσύ την κοινωνία. Σε κάθε περίπτωση οι προθέσεις οι δικές σου για τη δουλειά είναι καλές. Θα προσφέρεις πολλά.
-Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Αν πάρω τη δουλειά με αδιαφανή κι άδικο τρόπο, η ενέργεια της αδιαφάνειας και της απάτης, θα ακολουθεί ό,τι κι αν κάνω σε αυτή τη δουλειά. Δεν θα πάει καλά. Και θα αδικήσω υποψήφιους συναδέλφους προσωπικά, όχι γενικά. Επίσης, αυτός ο τρόπος πρόσληψης δείχνει φόβο, φόβο έλλειψης. Αν ξεκινήσω με το φόβο της έλλειψης, η έλλειψη θα με ακολουθεί μια ζωή.
-Νομίζω ότι κάνεις βλακεία. Σκέψου τουλάχιστον εκείνους που θα ωφεληθούν από την εργασία σου, μην είσαι τόσο εγωιστής.
-Αν θες να το δούμε αλτρουιστικά, ότι κάποιοι θα ωφεληθούν από την εργασία μου, τότε ο Θεός θα με στείλει σε εκείνους που μπορώ να βοηθήσω. Και σίγουρα ο Θεός δεν χρειάζεται «μέσα» για να κάνει τη δουλειά Του.
-Αδύνατον. Οι δουλειές σήμερα είναι πολύ δύσκολες. Είσαι αιθεροβάμων.


Λοιπόν τίποτα δεν είναι αδύνατο. Το παιδί αυτό βρήκε με την αξία του μια πολύ αξιόλογη θέση και δημιούργησε και τη δική του δουλειά με μεγάλη επιτυχία, προσφέροντας πολύ περισσότερα από όσα θα μπορούσε στη «βαλτή» θέση με το «μέσο». Και οι συνάδελφοί του τον σέβονταν πολύ περισσότερο, γιατί ήταν καθαρός. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι το μέσο δεν είναι μονόδρομος. Αν κάποιος το έχει κάνει, δεν είναι το τέλος του κόσμου: μπορεί να το ξανασκεφτεί, να καταλάβει ότι είναι λάθος, ότι επηρεάζει αρνητικά τη ζωή του και να ξεκινήσει σε πιο δίκαιη και λειτουργική βάση. Δυστυχώς δεν έχουμε μάθει να χρησιμοποιούμε τη δύναμη του νου μας, Βασισμένοι στο φόβο, επιλέγουμε μη-ηθικές πρακτικές γιατί έτσι νομίζουμε ότι θα επιβιώσουμε. Όμως, ο φόβος έτσι δεν μας εγκαταλείπει, αντίθετα ενισχύεται. Συν το ότι θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε σίγουρα το μπούμεραγκ των πράξεών μας, δεν υπάρχει περίπτωση να μην επιστρέψει η αδικία σε εμάς. Υπάρχει όμως κι άλλη επιλογή. Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε το νου μας, τη θετική σκέψη και την πίστη σε κάτι καλύτερο και να το δημιουργήσουμε. Έχει πολύ μεγάλη δύναμη, και μόνο αν το δοκιμάσουμε μπορούμε να το καταλάβουμε. Θα μας βοηθήσει ως έθνος να εξυγιανθούμε, να αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση και να φύγουμε από το φαύλο κύκλο εγωκεντρισμού-απάτης-ενοχής-φόβου-περισσότερη απάτη. Θα μας βοηθήσει ατομικά και συλλογικά. Πριν το απορρίψουμε, οφείλουμε να το δοκιμάσουμε. Ούτως ή άλλως το παλιό σύστημα δεν θα κρατήσει για πολύ. Τα «μέσα» δεν έχουν άλλες δουλειές στο δημόσιο να μοιράσουν…. Ας δοκιμάσουμε λοιπόν τον άλλο δρόμο. Είναι καλύτερος για όλους.
9/7/2011

Κρίση (Μέρος 3ο) Ηγεσία: Λειτούργημα ή Εξουσία

Πώς επιλέγουμε του ηγέτες μας? Πώς ψηφίζουμε? Ανάλογα με το αν τους γνωρίζουμε από την τηλεόραση (ηθοποιοί, τηλεπερσόνες, γνωστοί αθλητές, μοντέλα) κλπ.? Πόσοι από τους βουλευτές γνωρίζουν πώς λειτουργεί η οικονομία, πώς λειτουργεί η διακυβέρνηση ενός κράτους, πώς λειτουργεί το σύστημα της δικαιοσύνης? Έχουμε φροντίσει να τους ακούσουμε για να δούμε τι γνωρίζουν? Το κανάλι της Βουλής, που το πληρώνουμε αδρά ως φορολογούμενοι, το ακούμε ποτέ? Έχουμε διαβάσει τα βιογραφικά τους, να δούμε αν έχουν τα προσόντα και τις γνώσεις που θα πρέπει να έχει κάποιος για να ασχοληθεί με τα κοινά και να διαπραγματευτεί με το εξωτερικό?

Πώς ψηφίζουμε? Ανάλογα με το αν μας θυμίζουν τον πατέρα ή τη μάνα μας? Ανάλογα με το πόσο παθιασμένα μιλούν και πόσο θράσος (που εξισώνουμε με δύναμη) φαίνεται να έχουν? Ανάλογα με ποιο κόμμα υποστηρίζαμε πάντα, γιατί αυτή είναι η ιδεολογία μας, ανεξαρτήτως προσώπων και δεν αλλάζουμε, γιατί έτσι!.. Ανάλογα με την ικανότητά τους ως ρήτορες? Ανάλογα με την αίσθηση του παρουσιαστικού τους? Ανάλογα με το αν μας κολακεύουν? Ανάλογα με το αν μας χαϊδεύουν τα αυτιά? Ανάλογα με το πόσα υλικά οφέλη μας υπόσχονται? Ανάλογα με τις βραχυπρόθεσμες απολαβές που ελπίζουμε να αποκομίσουμε, ανεξάρτητα με το αν αυτές ζημιώνουν μακροπρόθεσμα τη χώρα? Ανάλογα με τα ρουσφέτια που έχουμε συμφωνήσει? Ή μήπως βλέπουμε εκείνον που είναι καλός, αλλά από ζήλια και φθόνο, ψηφίζουμε κάποιον άλλον, επειδή νιώθουμε μειονεκτικά?

Αν ψηφίζουμε με αυτά τα κριτήρια, συνήθως ανενημέρωτοι, γιατί μας κάνει εντύπωση που η χώρα δεν πάει μπροστά? Ποιος ψηφίζει εκείνον που είναι καλός για την πατρίδα, και αφού το έχει ψάξει, ακούσει κι ενημερωθεί και αποφασίσει –κατά τη δική του κρίση… Ψύχραιμα και αντικειμενικά, να σκεφτεί ποιος πραγματικά είναι καλύτερος για τον τόπο.

Πιστεύω ότι θα έπρεπε να ψηφίζουμε, όχι κομματικά, αλλά άτομα, προσωπικότητες, ανάλογα με αυτό που έχουν να προσφέρουν, ανάλογα με την δύναμη και το ήθος και τη σοβαρότητα που δείχνουν, κι όχι ανάλογα με την αναγνωρισιμότητα ή τη ρητορικότητά τους. Προσωπικά, επειδή έχουμε απογοητευτεί με τους ρήτορες, του επικοινωνιακούς, τους πειστικούς κλπ., προτιμώ άτομα με χαμηλό προφίλ, μετρημένα, με ηπιότητα, σοβαρότητα, καλή γνώση των τεχνοκρατικών ζητημάτων, χωρίς εγωιστικές αιχμές, και που δεν προσπαθούν να χαϊδέψουν αυτιά ή να κάνουν λαϊκίστικες υποσχέσεις. Όσο πιο χαμηλό προφίλ, τόσο καλύτερα! Άτομα άξια, σοβαρά και ξεχωριστά υπάρχουν σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Θα πρέπει να ασχοληθούμε παραπάνω με το να τους γνωρίσουμε. Να ακούσουμε, να μάθουμε τι λέει ο καθένας. Ψηφίζουμε ανενημέρωτοι. Επίσης πιστεύω ότι σε κάθε ψηφοφορία στο κοινοβούλιο, θα έπρεπε να ψηφίζει ο κάθε βουλευτής κατά συνείδηση και με προσωπική ευθύνη, όχι βάσει κομματικής γραμμής, η οποία, κατά κάποιο τρόπο ακυρώνει το νόημα της ψήφου του. Εκεί θα αξιολογηθεί το διαμέτρημα του βουλευτή από το λαό.

Όπως σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς, οι ηγέτες ΔΕΝ πληρώνονταν, έτσι και σήμερα πιστεύω ότι δεν θα έπρεπε οι βουλευτές να πληρώνονται περισσότερο από όσο ένας μέσος δημόσιος υπάλληλος. Δηλαδή τα προς το ζην μόνο. Ο λόγος είναι ότι το αξίωμα αυτό αποτελεί ύψιστο λειτούργημα, όχι επάγγελμα,ούτε κεδροφόρο επιχείρηση. Οι άνθρωποι που θα έλκονται σε αυτό θα έπρεπε να έχουν ως μόνο κίνητρο την υπηρεσία προς το λαό. Από τη στιγμή που παρέχονται ισχυρά οικονομικά κίνητρα να γίνουν βουλευτές, θα έλκονται στην πολιτική άτομα για προσωπικό όφελος. Όσο για τα έξοδά τους, αυτά μπορούν να πληρώνονται από το δημόσιο, βάσει αποδείξεων και σύμφωνα με κανονισμούς και μέχρι κάποιο όριο. Όχι μέσα από την προσωπική τους αμοιβή. Υπάρχουν ανέξοδοι τρόποι σήμερα να γίνουν γνωστές οι θέσεις του κάθε πολιτικού στο λαό, το διαδίκτυο είναι ένας από αυτούς. Δεν χρειάζονται οι υπερβολικές και πολυέξοδες προεκλογικές καμπάνιες, με τις αφίσες και τα σημαιάκια που ρυπαίνουν οπτικά το περιβάλλον και κάνουν τις εθνικές εκλογές να μοιάζουν με ποδοσφαιρικό ματς.
Για αυτό και το οικονομικό κίνητρο πρέπει να εκλείψει από τους πολιτικούς. Ώστε τα άτομα που θα έρθουν στην πολιτική, να το κάνουν από επιθυμία να υπηρετήσουν και μόνο. Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, ικανοί, μορφωμένοι, επιτυχημένοι στο χώρο τους. Ο λόγος που δεν εμπλέκονται με την πολιτική, δεν είναι το οικονομικό. Πιστεύω ότι ανησυχούν ότι οι άλλοι πολιτικοί (αυτοί που ψηφίσαμε), συνήθως υποδεέστεροι σε γνώσεις, νιώθοντας μειονεκτικά και σε αγώνα εξουσίας να γίνει το δικό τους, δεν θα τους αφήσουν εύκολα να δουλέψουν και να παράγουν έργο, θα σαμποτάρουν τις κινήσεις τους. Σήμερα δε, πιθανόν να φοβούνται και την τυφλή οργή του κόσμου, ο οποίος απλά θέλει να ξεσπάσει κάπου, όπου να ‘ναι, και με την τυφλή βία, πιθανόν να φοβούνται για την ασφάλειά τους. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολη η θέση του ηγέτη που θα κληθεί τώρα να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Είναι αντικειμενικά τόσο δύσκολη η κατάσταση που ό,τι κι αν κάνει, σίγουρα θα υπάρξουν μεγάλες οικονομικές απώλειες. Ό,τι κι αν κάνει, θα βρεθεί να κατηγορηθεί στο τέλος. Ποιος θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση του?

Ας το αναλογιστούμε αυτό, πριν βιαστούμε να ξεσπάσουμε σε κατηγόριες και ας δούμε ΜΕ ΔΙΑΚΡΙΣΗ, ποιοι άνθρωποι έχουν την ικανότητα, αλλά και το καθαρό ΗΘΟΣ να βοηθήσουν τη χώρα. Ας μην αφήσουμε τον εγωισμό μας, ή ακόμη και το σύμπλεγμα κατωτερότητας, να μας παραπλανήσει. Η ψήφος οφείλει να πάει σε εκείνον που είναι καλός για τη χώρα, όχι σε εκείνον που θα μας κολακέψει. Στην Αθήνα το έχουμε ξανακάνει να προδίδουμε φωτεινούς ηγέτες (θυμηθείτε το Θησέα, για να δούμε ένα από τα πιο αρχαία παραδείγματα). Δεν το έχουμε μάθει το μάθημα ακόμη? Αν συνεχίσουμε να ψηφίζουμε με βάση όλα τα λάθος κριτήρια, είμαστε άξιοι της τύχης μας. Μετά όμως μην κατηγορούμε τους πολιτικούς.
8/7/2011

Κρίση (Μερος 2ο): Ψυχραιμία ή μίσος

Βλέπω σήμερα την προβολή («για όλα φταίνε οι άλλοι») να παίρνει ακραίες κι επικίνδυνες εκφράσεις μίσους. (Περισσότερα για την προβολή στο άρθρο «Βίαια επεισόδια στην Αθήνα» 2009). Πιστεύω ότι παρ’ όλες τις φωνές και τις κατηγόριες ότι για όλα φταίνε μόνο οι πολιτικοί, η πλειοψηφία των Ελλήνων νιώθουν για τον εαυτό τους βαθιά αισθήματα αναξιότητας, ανεπάρκειας, αποτυχίας κι ενοχής. Ακόμη κι αν δεν το γνωρίζουμε συνειδητά, νιώθουμε μειονεκτικά κι ενοχικά, γιατί βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι κι εμείς συνεισφέραμε στο να συντηρήσουμε μια μη υγιή κατάσταση, έστω και αν ήταν μέσα από την ψήφο μας, έστω και αν ήταν με το να μη διαμαρτυρηθούμε παλαιότερα στα υπερβολικά και άδικα προνόμια. Για πολλούς, η φοροδιαφυγή, το μέσο, τα ρουσφέτια έχουν ριζώσει βαθιά το αίσθημα της συν-ενοχής, έστω κι αν τώρα φωνάζουν ότι για όλα φταίνε οι άλλοι (δηλαδή, οι πολιτικοί).
Οι πολιτικοί σαφώς έχουν και το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, πολύ μεγάλο. Όμως, τα ρουσφέτια οι πολιτικοί δεν τα έκαναν με Αρειανούς. Με τον ελληνικό λαό τα έκαναν. Και τους πολιτικούς αυτούς δεν τους ψήφισαν οι Αρειανοί. Εμείς τους ψηφίσαμε. Ας αφήσουμε λοιπόν την ανάλωση στις κατηγόριες στην άκρη και ας δούμε τι θετικά μπορούμε να προσφέρουμε τώρα. Η προβολή μπορεί να προσφέρει προσωρινή ανακούφιση από τα αισθήματα ενοχής κι αναξιότητας, αλλά είναι και ο πιο σίγουρος τρόπος για να δυναμώσουν αυτά στο μέλλον.
Για αυτό και πιστεύω ακράδαντα ότι τα συνθήματα στις διαδηλώσεις πρέπει να είναι συγκεκριμένα και να κοιτούν μπροστά. Το σύνθημα «κλέφτες», όταν λέγεται από κάποιον που πριν λίγα χρόνια έβαλε την κόρη του στο δημόσιο, με ανταλλαγές ψήφους στον τοπικό βουλευτή, δεν πείθει κανέναν, ούτε καν τον ίδιο που το φωνάζει. Το σύνθημα όμως «Αυτάρκεια, όχι άλλος δανεισμός», από κάποιον που είναι εντάξει με τον εαυτό του, είναι μια θέση. Λέει κάτι. Έχει δύναμη.

Αυτοπεποίθηση σαν λαός. Ξανά και ξανά επανέρχεται το θέμα της αυτοπεποίθησης σε πολλά επίπεδα. Πιστεύουμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας? Άλλο να το πιστεύουμε πραγματικά κι άλλο να φωνάζουμε και να κραυγάζουμε. Μάλιστα, συχνά συμβαίνει, όταν κάποιος υπερβολικά κραυγάζει για να αποδείξει την αξία του, είναι επειδή ακριβώς δεν την πιστεύει. Αλλιώς αν είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου, δεν έχεις ανάγκη να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν. Με την ήρεμη δύναμη της ειρηνικής διαμαρτυρίας (η ήρεμη δύναμη είναι πιο δυνατή από τη βίαιη δύναμη) απαιτείς αυτό που γνωρίζεις ότι αξίζεις και το πετυχαίνεις. Για αυτό είναι τόσο σημαντική η αυτοπεποίθηση. Αλλά για να υπάρχει αυτοπεποίθηση, πρέπει να είμαστε εντάξει εμείς με τον εαυτό μας. Αλλιώς είναι αδύνατο να σταθεί, όσο και να φωνάζουμε. Να ένας ακόμη λόγος γιατί πρέπει να σταματήσουμε τη διαφθορά.
Για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε μέσα από τη κρίση αυτή (κι όσα την ακολουθήσουν), θα πρέπει να αποβάλλουμε την ενοχή, αναγνωρίζοντας τα λάθη του παρελθόντος, αναγνωρίζοντας ότι η κρίση είναι ένα στάδιο, μια ευκαιρία για να καθαρίσουν πολλές δυσλειτουργικές συνήθειες και νοοτροπίες. Φαίνεται ότι δεν ήμασταν έτοιμοι να μάθουμε με τον ήπιο τρόπο…δεν ήμασταν έτοιμοι να μάθουμε για τη σημασία της λιτής αλλά αυτάρκους ζωής, όταν γλυκαινόμασταν από τις πολυτέλειες του ξέφρενου δανεισμού, κλείναμε τα μάτια… Τότε μια κρίση φαίνεται ως αναγκαίο στάδιο για να ξυπνήσουμε. Άρα, ας μην την βλέπουμε ως κάτι μόνο αρνητικό, εφόσον στο τέλος μπορούν να προκύψουν θετικά μαθήματα και θετικές νέες καταστάσεις, καλύτερες από πριν. Χωρίς την κρίση, ίσως να μην είχαμε το κίνητρο να κάνουμε αναγκαίες αλλαγές, όχι μόνο στον τρόπο που λειτουργούμε ως κράτος και κοινωνία, αλλά και στον τρόπο που σκεφτόμαστε. Νέες καταστάσεις, όπως διαφάνεια, δικαιοσύνη, τιμιότητα, ισότητα, αυτάρκεια, αυτοπεποίθηση, αλληλεγγύη. Όσο κι αν φανεί η κρίση να χειροτερεύει προσωρινά, πρέπει να θυμόμαστε ακριβώς αυτό, ότι είναι «προσωρινή». Να θυμόμαστε, όπως λέει και η Louise Hay, ότι όταν πας να καθαρίσεις ένα τηγάνι από ξεραμένα λίπη, φαγητά κλπ., αρχικά στο τρίψιμο, φαίνεται να γίνεται ακόμη χειρότερο. Μετά την μπουγάδα όμως, έχεις ένα καθαρό τηγάνι, καλύτερο από πριν. Βλέπω την κρίση σαν το τρίψιμο στο ξεραμένο βρώμικο τηγάνι. Πιστεύω ότι όσα δύσκολα και αν περάσουμε στον επόμενο χρόνο, θα βγούμε από αυτό πιο δυνατοί και καλύτεροι. Είναι όμως σημαντικό να συνεχίσουμε να πιστεύουμε στον εαυτό μας και να μην παρασυρθούμε από το αλληλοφάγωμα, την προβολή, την κατηγόρια, ο ένας προς τον άλλον. Δεν θα οδηγήσουν πουθενά.
Κριτική στις πράξεις ναι. Κατάκριση στα άτομα όχι. Αυτή η αρχή όπως την εφαρμόζουμε για τα παιδιά μας, ας την εφαρμόζουμε για τους συνανθρώπους μας. Η τυφλή κατάκριση, ή, ακόμη χειρότερα, βία, από όπου κι αν προέρχεται, είναι αποσταθεροποιητική και αποθαρρύνει ανθρώπους οι οποίοι πραγματικά θέλουν να βοηθήσουν από το να ασχοληθούν με τα κοινά. Είμαστε σίγουροι ότι όλοι οι οποίοι βρίζουν τους πολιτικούς, δεν θα έκαναν τα ίδια και χειρότερα αν βρίσκονταν στη θέση τους? Δεν υπερασπίζομαι τους πολιτικούς, διαφωνώ με πολλά από όσα έχουν κάνει, ανεξαρτήτως κόμματος. Διαφωνώ όμως και με την απόλυτη πολωμένη σκέψη «άσπρο-μαύρο», «εμείς οι καλοί-εκείνοι οι κακοί». Πιο μεγάλη αξία έχει αν ενημερωνόμαστε για το τι συμβαίνει και να αντιπροτείνουμε ΠΡΑΞΕΙΣ και λύσεις. Ας θυμόμαστε ότι κάθε κατάκριση εναντίον του άλλου είναι και κατάκριση εναντίον του εαυτού μας.
Τέλος, ας κρατήσουμε την ψυχραιμία μας. Ο Ελληνικός λαός έχει περάσει πολύ χειρότερες κρίσεις με αξιοπρέπεια και θάρρος. Βλέπω υπερβολικό συναισθηματισμό και στις λέξεις και στις αντιδράσεις. Δεν είναι το τέλος του κόσμου. Ας δούμε τι μπορούμε να μάθουμε από αυτό και τι μπορούμε να πράξουμε καλύτερα τώρα. Κι ας δούμε λίγο το διπλανό μας. Είναι καιρός που το πατροπαράδοτο νεοελληνικό αξίωμα των «δικών μας ανθρώπων» πρέπει να διαρραγεί. Δικοί μας άνθρωποι δεν είναι μόνο η ευρύτερη οικογένεια και το σόι. Είναι όλοι οι συμπολίτες μας. Να ένα μάθημα που μπορούμε να πάρουμε μέσα από την κρίση.
7/7/2011

Κρίση (Μέρος 1ο): ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ή ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ

Τα άρθρα αποτελούν μια σειρά σκέψεων σχετικά με την ελληνική οικονομική και πολιτική κρίση, η οποία στην ουσία της οφείλεται σε κρίση αξιών. Για αυτό το λόγο ο τίτλος κάθε άρθρου δίνεται ως επιλογή μιας αξίας αντί για την αντ-αξία της. Οι αξίες που αναφέρονται είναι απλές κι έχουν άμεση πρακτική εφαρμογή στη ζωή του καθενός μας. Νομίζουμε ότι οι αξίες είναι κάτι το αφηρημένο, που, ω τι κρίμα, έχει χαθεί πια από το γενικό σύνολο που ονομάζουμε ελληνική κοινωνία. Όμως οι αξίες είναι συγκεκριμένες, και επιφέρουν απτά αποτελέσματα τη ζωή του καθενός από εμάς. Επίσης είναι απλές. Συχνά παρουσιάζεται η διακυβέρνηση μιας χώρας ως υπόθεση εξαιρετικά περίπλοκη, με τεχνικούς όρους, που μόνο διδάκτορες μπορούν να κατανοήσουν. Οι περίπλοκοι όροι τρομάζουν τον κοινό άνθρωπο, ο οποίος ακόμη κι αν διαμαρτύρεται, πολλές φορές νιώθει μειονεκτικά και αδύναμος. Δεν είναι έτσι. Η περιπλοκότητα πολλές φορές χρησιμοποιείται για να καλύψει την πολύ απλή διαφθορά. Θεωρώ ότι έχει έρθει πια ή ώρα για την επαναφορά της απλότητας στον τρόπο διακυβέρνησης και διαχείρισης, που θα είναι και πολύ πιο αποτελεσματική.


Νομίζω ότι το ζητούμενο κι αίτημα των πολιτών θα έπρεπε να είναι η σταθερή κι επίμονη προσαρμογή προς μια ΑΥΤΑΡΚΗ οικονομία. Δηλαδή να μη χρειαστεί να ξαναδανειστούμε ποτέ πια. Το ζητούμενο δεν είναι πότε η Ελλάδα θα ξαναβγεί στις αγορές, όπως μας ζαλίζουν τα ΜΜΕ. Αλλά πώς η Ελλάδα δε θα ξαναχρειαστεί να βγει στις αγορές ποτέ πια ξανά! Το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα φαίνεται να μη βοηθά ουσιαστικά την ελληνική οικονομία να σταθεί στα πόδια της αυτόνομα, αλλά στοχεύει να εξασφαλίσει την είσπραξη γερών τόκων και κρατώντας τη χώρα σε συνεχιζόμενη ανάγκη δανεισμού. Μετά την πικρή εμπειρία με το δανεισμό, πραγματικά θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση να μάθουμε να ζούμε με όσα παράγουμε και ποτέ ξανά να μην δανειστούμε (υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών μας και την ελληνική γη) για να καλύπτουμε καταναλωτικές μας ανάγκες.
Η Ελλάδα δεν είναι μόνο το «εμείς», οι σημερινοί δέκα εκατομμύρια έλληνες. Είναι οι πρόγονοι, είναι οι απόγονοι και είναι και η ελληνική ΓΗ. Δεν έχουμε δικαίωμα να τους προδίδουμε, για να έχουμε εμείς έναν μισθό παραπάνω τώρα. Δεν προέχει η καλοπέρασή μας, ούτε καν η άνεσή μας. Αν ήταν έτσι κανείς δεν θα έτρεχε να πολεμήσει για την Ελλάδα στο παρελθόν.
Όπως και αν έχει πάντως, δεν μας φταίνε οι ξένοι. Εμείς τους επιτρέψαμε να έχουν δικαιώματα πάνω μας, πρώτα οι πολιτικοί που ξεκίνησαν το όργιο σπατάλης με ξένα λεφτά, δεύτερον ο λαός. Σε κάθε περίπτωση, ζούσαμε με παραπάνω από αυτά που παράγαμε. Θέλαμε τζιπ, πισίνες και μπουζούκια, με ξένα λεφτά. Γλυκαθήκαμε από την ηδονή της εύκολης σπατάλης και ψευτο-ευδαιμονίας και τώρα πληρώνουμε τη νύφη, με τον ταπεινωτικό κίνδυνο να πουληθεί ελληνική γη για την οποία οι πρόγονοί μας έχυσαν αίμα. Τι θα τους λέγαμε σήμερα αν τους αντικρίζαμε? Ότι τα ξεπουλήσαμε όλα για τζιπ, πισίνες και γαρύφαλλα στα πόδια ξανθής τραγουδίστριας? Αυτό είχε τελικά ο Έλληνας τόσο ανάγκη? Τώρα μουτζώνουμε τους πολιτικούς. Έχουνε τεράστια ευθύνη, δε λέω. Όμως έχουμε ευθύνη κι εμείς. Όταν δίνονταν παχυλότατοι μισθοί σε ολόκληρες κάστες δημοσίων υπαλλήλων, τεράστια εφάπαξ με σύνταξη στα 45, ποιος βγήκε να διαμαρτυρηθεί? Ποιος βγήκε να πει ‘Ε, είναι δίκαια αυτά τα λεφτά? Τα αντέχει η οικονομία μας? Τα δικαιούμαστε? Ακόμη και να μας τα έδιναν, δεν πρέπει να πάρουμε άδικα λεφτά, γιατί θα τα χρεωθούν τα παιδιά μας’. Κανείς. Πού είναι ο αυτοέλεγχος και η αυτοκριτική μας? Δεν υπήρχε ανώτατο ή λογικό όριο στους μισθούς του δημοσίου, μέχρι κάποιος να διαμαρτυρηθεί ότι εδώ αργά ή γρήγορα θα σκάσει μια πολύ σοβαρή αδικία. Κι αν το έκανε, θα το κατηγορούσαν ότι υπονομεύει το δίκαιο του εργάτη. «Εργάτες», όμως, δεν είμαστε μόνο εμείς. Είναι και οι μελλοντικοί. Είναι παράδοξο, πως σε μια κοινωνία, όπου ατομικά, σε κάθε οικογένεια, δίνουμε τα πάντα για τα παιδιά μας, συλλογικά, ως έθνος, συμπεριφερθήκαμε με άκρα ανευθυνότητα απέναντί τους. Τα δάνεια της υπερβολής μας, εκείνα θα τα πληρώσουν και τα πληρώνουν ήδη: Για παράδειγμα, για να μην γίνει καμία απόλυση στο δημόσιο, αλλά ταυτόχρονα να μειωθεί ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων (κάτι που πιστεύω πως πρέπει να γίνει, καθώς έχουμε τον πιο διογκωμένο δημόσιο τομέα στην Ευρώπη), βρήκαμε την εύκολη λύση: σε κάθε 5 ή 10 αποχωρήσεις, θα προσλαμβάνουμε μόνο 1. Άρα, οι νέοι θα την πληρώσουν τη νύφη! Δεν θα τους δώσουμε την ευκαιρία μα προσληφθούν, για να προστατέψουμε κάποιους 50ρηδες αργόμισθους, που χρόνια πληρώνονταν από τον έλληνα φορολογούμενο, χωρίς, σε κάποιες περιπτώσεις, να έχουν καν αντικείμενο εργασίας. Είναι δίκαιο αυτό για τους νέους?…

Η αυτάρκεια οφείλει να είναι αξία και στη ζωή του καθενός από εμάς, ατομικά. Ζούμε με όσα παράγουμε. Δεν νοείται να δανειζόμαστε για να καλύψουμε την τρέχουσα κατανάλωση, εκτός κι αν είναι έκτακτη ανάγκη και μόνο πολύ βραχυπρόθεσμη. Δεν μπορεί ο δανεισμός να αποτελεί τρόπο ζωής για κανένα νοικοκυριό. Η ευρέως εξαπλωμένη συνήθεια πολλών νοικοκυριών τα τελευταία χρόνια, πριν ακόμη έρθει η κρίση, να ζουν «φορτώνοντάς τα στην κάρτα», αντανακλάται τώρα στην οικονομικά εξαρτημένη κατάσταση της χώρας μας. Ο εθισμός στο δανεισμό είναι μια πολύ ανθυγιεινή συνήθεια, είτε μιλάμε για άτομα είτε για χώρες ολόκληρες. Το δέλεαρ του δανειστή δεν σου διαφημίζει ότι υποθηκεύεις το μέλλον σου, την ψυχική σου ηρεμία και την ανεξαρτησία σου. Αυτά οφείλεις εσύ να τα υπερασπιστείς. Αν η οικονομική ανεξαρτησία συνεπάγεται λιτή και απλή ζωή, αλλά με αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη, τότε η λιτή ζωή είναι τιμή μας.
Επίσης, δεν νοείται μια χώρα να κινείται με πρωτογενές έλλειμμα. Θα έπρεπε, ανά πάσα στιγμή να υπάρχει πλεόνασμα. Όπως, κάθε σώφρων νοικοκύρης έχει στην άκρη αποταμιευμένα τα έξοδα κάποιων μηνών τουλάχιστον για περίπτωση ανάγκης, έτσι και κάθε κράτος θα έπρεπε να φροντίσει να υπάρχουν στον κουμπαρά του τα αποθέματα της παραγωγής κάποιων μηνών για περίπτωση ανάγκης επίσης. Τι θα γίνει δηλαδή σε περίπτωση κάποιας επιδημίας ή φυσικής καταστροφής, όπως π.χ. στην Ιαπωνία? Με όλη την πολυπλοκότητα και τις διδακτορικές διατριβές, το σημερινό οικονομικό σύστημα βασίζεται ευθύς εξαρχής σε εντελώς λανθασμένη βάση... Αυτήν την κοινή λογική εφάρμοσαν πολλοί αρχαίοι πολιτισμοί, συμπεριλαμβανομένης και της αρχαίας Αθήνας, για αιώνες. Αντί να τους υποτιμούμε ως παρωχημένους, καλά θα κάνουμε να διδαχθούμε κάτι από εκείνους, καθώς τα σημερινά σοφιστικέ μας συστήματα μόνο σε αδιέξοδο μας έχουν οδηγήσει. Αν κάποιο έτος, προκύψει ακόμη μεγαλύτερο πλεόνασμα, από το όριο της αναγκαίας αποταμίευσης, τότε μπορούν να επιστραφούν τα χρήματα στο λαό για να γιορτάσει, ως αμοιβή για την συνεισφορά του-δε χρειάζεται η αποταμίευση επ’ άπειρον. Αλλά μόνο όταν έχει καλυφθεί η ανάγκη για απόθεμα, όχι να γιορτάζουμε πάνω σε χρέη, όπως κάναμε μέχρι τώρα.

Στο δια ταύτα. Είμαστε προετοιμασμένοι να ζήσουμε με όσα παράγουμε? Αυτό, ας μην έχουμε αυταπάτες, θα οδηγήσει αρχικά σε πτώση του βιοτικού επιπέδου, τουλάχιστον αρχικά, αλλά μακροπρόθεσμα θα είναι καλύτερα για όλους.Ο κάθε σώφρων νοικοκύρης, όταν βλέπει ότι τα έξοδα του νοικοκυτιού εκτροχιάζονται κι έχει χρέη, κοιτά να κόψει τα περιττά, τις πολυτέλειες, φροντίζει να έχει για τις βασικές ανάγκες και ΔΕΝ κοιτάζει να φορτώσει κι άλλο την πιστωτική κάρτα. Εμείς ως χώρα αυτή τη στιγμή κάνουμε ακριβώς τα αντίθετα. ΔΕΝ κόβουμε τα περιττά, ΔΕΝ φροντίζουμε τις βασικές ανάγκες, αλλά φορτώνουμε κι άλλο την πιστωτική κάρτα.
Η αυτάρκεια είναι σημαντική σε πολλά επίπεδα. Η αγροτική παραγωγή της Ελλάδας έχει ουσιαστικά εγκαταλειφθεί για χάρη μερικών μονοκαλλιεργειών που συνάδουν με τους κανονισμούς της ΕΕ. Κι όμως η χώρα μας παλιά, μπορούσε να στηρίξει πολλά νοικοκυριά, φτωχά μεν, αλλά με αξιοπρέπεια.

Πόσα λοιπόν είναι αυτά που παράγουμε? Μεγάλη κουβέντα. Αυτά πρέπει να εκτιμηθούν σωστά και να κατανεμηθούν δίκαια, άλλη μεγάλη κουβέντα. Εδώ είναι και η ουσία του προβλήματος, δηλαδή η παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης. Αν θέλει ουσιαστική διαφάνεια το κάθε υπουργείο να αναρτήσει στην ιστοσελίδα του συνοπτικό προϋπολογισμό, δύο στήλες «Εσοδα», «Εξοδα», ανά μήνα, με σύντομη αιτιολόγηση. Δεν είναι δύσκολο. Είναι αυτό που κάνει ο κάθε σώφρον νοικοκύρης. Αυτό είναι διαφάνεια. Έχουν σήμερα το ηλεκτρονικό σύστημα «Διαύγεια», όμως δεν είναι ούτε συνοπτικό, ούτε εύχρηστο, ούτε απλό για να το βλέπει ο κάθε πολίτης και να βγάζει τα συμπεράσματά του. Αν πραγματικά θέλουν να είναι ανοιχτοί στο πώς διαχειρίζονται τα ΔΙΚΑ μας λεφτά, μπορούν εύκολα να το κάνουν. Υπάρχει ο προυπολογισμός του κάθε έτους, από το Υπουργείο οικονομικών, αλλά το τι συμβαίνει στην πράξη είναι άλλη ιστορία. Θα πρέπει να υπάρξει απόλυτη διαφάνεια κι εύκολη, ευκολονόητη πρόσβαση σε όλα τα οικονομικά στοιχεία όλων των υπουργείων, όλου του κράτους και των ΟΤΑ, στα οποία θα έχει πρόσβαση ο κάθε πολίτης. Καλύτερα ακόμη ας κάνουν και ηλεκτρονικές ψηφοφορίες-δημοσκοπήσεις για την αναγκαιότητα ή μη των εξόδων που φαίνονται… Αφήνεται η διαχείριση της περιουσίας του ελληνικού λαού, με τυφλή εμπιστοσύνη και τυφλή πίστη, στα χέρια λίγων… ας μην υποτιμάται άλλο η νοημοσύνη του κόσμου. Κάποιες φορές σκέφτομαι ότι οι οικονομικές αναλύσεις παρουσιάζονται με τόσο περίπλοκους όρους για τον απλό κόσμο,ώστε ακριβώς να μην καταλαβαίνουμε πού πάει τι… και άρα να εμπιστευόμαστε τυφλά…

Στις ειδήσεις ακούμε όλων των ειδών τις αντιφατικές θέσεις: Από τη μια ακούμε «λεφτά υπάρχουν» από την άλλη απειλούμαστε με «στάση πληρωμών». Πού βρίσκεται η αλήθεια? Πιστεύω ούτε στη μία ούτε στην άλλη θέση. Μπορούν να γίνουν πολλές εξοικονομήσεις χρημάτων, αντί για την αφαίμαξη των μισθωτών και συνταξιούχων. Σχετικές σοβαρές και συγκεκριμένες προτάσεις έχουν δοθεί, για παράδειγμα από τον κ. Στέφανο Μάνο. Δυστυχώς υπάρχει μια σκληρή κρούστα σπατάλης στο δημόσιο που μέχρι σήμερα δεν τολμά να αγγίξει κανείς. Αργόμισθοι. Άχρηστα έξοδα. Άχρηστοι δημόσιοι οργανισμοί. Άχρηστα έργα που γίνονται, πολλές φορές υπερ-τιμολογημένα. Υπερβολικοί μισθοί-ακόμη- σε πολλά στελέχη του δημοσίου. Κάλυψη εκτεταμένης φοροδιαφυγής, χωρίς τη βούληση να τη σταματήσουν. Διερεύνηση πόθεν έσχες για όλους τους λογαριασμούς των Ελλήνων στο εξωτερικό και σε υπεράκτιες εταιρίες. Άδικα και παράλογα προνόμια(θυμάται κανείς τα απίστευτα προνόμια των εργαζομένων στην παλιά Ολυμπιακή που έστελναν το σόι πακέτο αεροπορικές διακοπές τζάμπα?)….

Αν δεν κινηθούμε αποφασιστικά προς την κάθαρση, τη διαφάνεια, το δίκαιο μοίρασμα χρεών και εσόδων και την οικονομική ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ, δεν μπορούμε να απελευθερωθούμε, όσο κι αν φωνάζουμε. Αν βρεθούν οι ηγέτες που θα τολμήσουν να αντιπαραχθούν με την κρούστα παλαιών οργανωμένων συμφερόντων και τον αδηφάγο άρρωστο κρατικό μηχανισμό (γιατί σήμερα κανείς δεν τολμά), και να κατανείμουν τα βάρη δίκαια, τότε μπορούμε να μιλάμε για πορεία προς την αυτάρκεια. Οι ξένοι δεν θα συνεχίζουν επ’ άπειρο να μας δανείζουν…Όταν δουν ότι ο κίνδυνος ντόμινο και ο κίνδυνος «μόλυνσης» των δικών τους τραπεζών απομακρύνεται, τότε θα αφήσουν την Ελλάδα να καταρρεύσει κι ό,τι θέλει ας γίνει. Μπορεί ο τωρινός δανεισμός να μεταθέτει το πρόβλημα για λίγο αργότερα, αλλά στην ουσία δεν το λύνει, απλά μας φορτώνει με περισσότερα χρέη. Το Δεκέμβρη του 2009, λίγους μήνες πριν το πρώτο πακέτο, το χρέος ήταν στο 113% του ΑΕΠ. Σήμερα είναι κοντά στο 160%. Έχω την αίσθηση ότι απλά δίνεται λίγος χρόνος παραπάνω –όχι μόνο σε εμάς- αλλά κυρίως στους ξένους να προστατέψουν τα δικά τους κεφάλαια από την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Ελλάδας. Φαίνεται εξαιρετικά απίθανο να μπορέσει να αποφευχθεί η χρεοκοπία. Οπότε, αντί να αναλώνουμε όλη μας την προσοχή στο τι λένε και κάνουν οι ξένοι για εμάς, αντί να τρέχουμε, όπως εύστοχα λέει κι ο κ. Στ. Μάνος, σαν τους ναρκομανείς στους ξένους για την επόμενή μας «δόση», καλά θα κάνουμε να εκμεταλλευτούμε αυτό το χρονικό διάστημα που μας δίνεται, όσο είναι καιρός, και να προετοιμαστούμε αποτελεσματικά για την περίοδο των συμπτωμάτων «στέρησης», δηλαδή όταν θα μας την κόψουν τη δόση. Να προετοιμαστούμε για να προστατέψουμε τους ευάλωτους από όλα τα δεινά και τρομακτικά τύπου Αργεντινής που μας περιγράφονται. Δε χρειάζεται να περιμένουμε να συμβεί, να ξεκινήσουμε από τώρα τις δικλείδες ασφαλείας που θα προστατέψουν τον πληθυσμό (τροφή, ιατρική περίθαλψη, εξασφάλιση δίκαια κατανομή του υπάρχοντος ρευστού κ.α.). Να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε το πρωτογενές πλεόνασμα, δηλαδή να καλύπτουμε τουλάχιστον τα τρέχοντα έξοδά μας, ανεξάρτητα από τα χρέη. Ούτως ώστε αν χρεοκοπήσουμε, να μπορούμε να πούμε τουλάχιστον ότι μπορούμε να συντηρήσουμε τον εαυτό μας με αυτά που παράγουμε. Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό. Δεν δικαιολογείται να μην το κάνουμε, διότι γνωρίζουμε. Η Αργεντινή συνέβη ξαφνικά. Εμείς γνωρίζουμε. Ψυχραιμία, αλληλεγγύη και προνοητικότητα χρειάζονται κι όχι να ασχολούμαστε άλλο με τους ξένους.


Ο κόσμος το διαισθάνεται αυτό και εξ΄ ου κι η οργή… Όμως, για να είναι αποτελεσματικό το κίνημα των αγανακτισμένων, που φαίνεται αχρωμάτιστο αυτή τη στιγμή, πρέπει κατά τη γνώμη μου, α) να γίνουν τα αιτήματα συγκεκριμένα, π.χ. οικονομική αυτάρκεια, περιορισμός στη σπατάλη δημοσίου, αποδείξεις και νούμερα για την επιστροφή των κλεμμένων χρημάτων του δημοσίου, κατάργηση συντεχνιακών προνομίων κλπ., β) να είμαστε διατεθειμένοι να παραδεχτούμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης (οι πολιτικοί διέφθειραν τους πολίτες, αλλά και οι πολίτες διέφθειραν τους πολιτικούς, η πελατειακή σχέση διαφθοράς ήταν αμφίδρομη) , γ) να σταματήσει η υπερβολικά βίαιη, τυφλή, σχεδόν οχλοκρατική έκφραση μίσους εναντίον των πολιτικών: όταν οι μισοί έλληνες δηλώνουν ότι εγκρίνουν τους προπηλακισμούς πολιτικών, σύμφωνα με την Public Issue, αυτό δεν είναι δείγμα πολιτική ωριμότητας ή πολιτικής υγείας. Η τυφλή οργή θα εμποδίσει οποιοδήποτε υγιή πολιτικό θελήσει πραγματικά να βοηθήσει, από το να αναμιχθεί με την πολιτική. Ακόμη και αν αποφασίζαμε μόνοι μας να χρεοκοπήσουμε, κάτι που φαίνεται σχεδόν αναπόφευκτο, η αρχική περίοδος προσαρμογής θα είναι πολύ αναγκαστικά πολύ αβέβαιη και τυρβώδης και θα χρειαστούν όλα τα αποθέματα ψυχραιμίας, λογικής, αλληλεγγύης, για να μην υπάρξουν αλληλοφάγωμα και βία. Οι προπηλακισμοί πολιτικών δεν οδηγούν προς αυτήν την κατεύθυνση.

Επίσης χρειάζεται να σταματήσουμε να βλέπουμε, με αυτόν τον απόλυτο τρόπο του "άσπρο-μαύρο" ανθρώπους και καταστάσεις. Βλέπω μια πόλωση. Πόλωση στην οργή του κόσμου, πόλωση στην αδιαφορία των πολιτικών να ακούσουν την κοινωνία. Άνθρωποι που νοιάζονται και προσπαθούν για την Ελλάδα υπάρχουν και στην "πάνω" και στην "κάτω" Βουλή. Άνθρωποι που κοιτάζουν μόνο τον εαυτό τους κι αδιαφορούν για την Ελλάδα υπάρχουν επίσης και στην "πάνω" και στην "κάτω" Βουλή. Ας μη βλέπουμε απόλυτα, δαιμονοποιώντας ή εκθειάζοντας. Επίσης στον ίδιο άνθρωπο, π.χ. σε έναν πολιτικό, υπάρχουν και θετικές και αρνητικές πλευρές. Το ότι μπορεί να κάνει κάποια στιγμή λάθος, δεν ακυρώνει όλο το άτομο. Θα πρέπει να κριθεί από το σύνολο του έργου και της συνεισφοράς του. Αλλά εύκολα μπαίνουμε σε κλισέ και καταδικάζουμε, συχνά με βρισιές, χωρίς καν να έχουμε μπει στον κόπο να ενημερωθούμε...Ψυχραιμία και μετριοπάθεια είναι σημαντικές στην ένταση των ημερών.

Τέλος, η κρίση εμπιστοσύνης, υπάρχει, όχι μόνο απέναντι στους πολιτικούς, αλλά μεταξύ των ίδιων των πολιτών. Δεν εμπιστεύεσαι το συνάδελφο, γιατί ξέρεις ότι θα βάλει μέσο για να σου φάει τη θέση, χωρίς καμία τύψη. Δεν εμπιστεύεσαι το διπλανό σου που διαμαρτύρεται, γιατί ξέρεις ότι αν του δοθεί η ευκαιρία, θα καταχραστεί κι εκείνος δημόσιο χρήμα. Εν΄εσύ πληρώνεις φόρους, εκείνος φοροδιαφεύγει κραυγαλέα και θα το θεωρήσει φυσιολογικό. Η κρίση εμπιστοσύνης είναι το πρόβλημα, όχι οι ξένοι. Κι οι μόνη λύση είναι η διαφάνεια, να μιλάμε για όλα τα στραβά και άδικα που βλέπουμε να γίνονται και να μην τα κάνουμε εμείς οι ίδιοι-ακόμη κι αν θεωρηθούμε κουτοί! Θα μπορούσε η Ελλάδα να ζήσει αυτόνομα κι ανεξάρτητα, αν ξεπεράσουμε το δικό μας κακό εαυτό: Να μη ζούμε μόνο για την πάρτη μας, αλλά να αποκτήσουμε κοινωνική συνείδηση.
1/7/2011

"Άνευ όρων και αμετάκλητα παραιτήθηκαν από την εθνική κυριαρχία"
Αξιολόγηση μαθητών, αξιολόγηση σχολείων, δήθεν αξιοκρατία και πώς ένας 14χρονος μαθητής ζωγράφισε την Ελλάδα!
Μισογυνισμός τον 21ο αιώνα, ένα συγκλονιστικό βιβλίο και η τραγική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας
Make believe:Η ετερο-εκπληρούμενη προφητεία
Grooming εφήβων: όταν ο 'έρωτας' ενηλίκου-έφηβης αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο
Το λάθος της αποχής
Γυναίκες μόνες στο δυτικό κόσμο: σχολιασμοί σε ένα βιβλίο
Πάσχα 2014

Οι χαμαιλέοντες (και η λαμπρή εξαίρεση του ΕΠΑΜ)
Σκέψεις σχετικά με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας
Ακραία βία στα παιδιά
Αυτοτραυματισμός στους εφήβους
"Επανακαλωδίωση" και εργασία
Αφθονία, ευλογία, ασφάλεια
Ψυχολογικό αντίκτυπο της κρίσης στα παιδιά (2)
The way out is the way up
Σχόλια και προτάσεις για την παιδεία
Πώς να περάσουμε σε εθνικό κρατικό νόμισμα-οι 100 πρώτες μέρες-πρόταση ΕΠΑΜ
Αρπαγή γης, το νέο κυνήγι θησαυρού των επενδυτών
Καλή χρονιά (ή πώς να την κάνουμε...)

2013
Κλείνοντας το 2013
Έφηβοι και κίνδυνοι στο Διαδίκτυο
Διεθνής Συνάντηση ΕΠΑΜ
Αυτοπροστασία των παιδιών από τη λεκτική βία
Μιλάμε στα παιδιά για την κρίση στις σχολικές εορτές;
Πώς να βοηθήσουμε τα απομονωμένα παιδιά
Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας στους νέους
Αναρτήσεις 2013
Η μιντιακή επίθεση στην αθωότητα
Η δύναμη της θετικής σκέψης και η δύναμη του θετικού λόγου
Σκέψεις σχετικά με τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό
Κίνητρα μαθητών για μάθηση και δημιουργικότητα(2)
Κακοποίηση ζώων από παιδιά: αγνωστη,διαδεδομένη συνήθεια
Διαθεματικό μάθημα στην πολική αρκούδα
Bullying κράτους ενταντίον πολιτών
Σιωπηρή εκπαίδευση των παιδιών στη βία: μια βραδυφλεγής βόμβα;
Η επιλογή της ομορφιάς ή της ασχήμιας στην καθημερινή ζωή
Το σχολείο ως καταφύγιο: Ο ρόλος του σχολείου στην προάσπιση της ψυχικής υγείας των παιδιών
Παρεξηγημένη (κι επικίνδυνη) μεταφυσική

Κακοποίηση μαθητών από εκπαιδευτικούς
Συναισθηματική
υπερφαγία: Όταν το ψυγείο από ‘φίλος’, γίνεται ‘εχθρός’

Αγωγή διαφυλικών σχέσεων στους εφήβους
Παρεξηγημένη υπερηφάνεια και υπεροψία
Οι τρεις μηχανισμοί επιβίωσης και το διαλυτικό του φόβου
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Β'
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Α'
Συνεξάρτηση
Η Οιδιπόδεια πληγή
Το ανθρώπινο δικαίωμα του παιδιού να μεγαλώσει χωρίς να μισεί
Το δίλημμα της μετανάστευσης
Καλή χρονιά με χαρά, ζωή και επίγνωση

Οκτώβρης 2012,Εκπαίδευση Ειρήνης-Δάσκαλοι Χωρίς Σύνορα,Απελυθέρωση από το καλούπι, Σεπτέμβριος 2012,Γαύδος, αρκούδες και Σομαλία, Αγχώδης διαταραχή και κρίσεις πανικού,Μιντιακή αισθητική και απλότητα, Αύγουστος 2012,Ζηλοφθονία:Εθνικό πάθος;,Ελευθερία επιλογής,Προβολή κι ενοχή(Η βροχή της λύπης),Ψυχολογική στάση απέναντι στην ηγεσία,Κυβισθήσεις στις λέξεις και το θέμα με τα στρατόπεδα (ξανά),Τα 'παιδιά της δραχμής' και οι 'μάγκες του ευρώ', Ιούλιος 2012Αναμνήσεις από εθελοντική εργασία σε μοναστήρι,Η μιντιακή τρομολαγνεία και πώς να προστατευτούμε , Ιούνιος 2012,Η αποξένωση στην ελληνική οικογένεια εν μέσω κρίσης, Μάιος 2012,Εθισμός στο χρήμα,Πώς να βοηθήσουμε τους άστεγους,Η βροχή του φόβου,Υστερόγραφο στην αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εθνική εξάρτηση και η αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εκλογές 6ης Μαϊου:Η αρχή ενός επώδυνου τοκετού,
Ποινικοποίηση της φτώχειας, ποινικοποίηση της ασθένειας Απρίλιος 2012,Η μικροβιοφοβία ως παράγοντας διακρίσεων, Ένα συγκινητικό συμβάν και ο ρατσισμός, Ο πολύ ύπουλος ρατσισμός Νο 2, Λαθρομετανάστες και ο πολύ ύπουλος ρατσισμός, Αναβλητικότητα:Τι είναι;Πώς αντιμετωπίζεται;, Μάρτιος 2012
Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου 2012, Χρήση των λέξεων σε δύσκολους καιρούς,,Φεβρουάριος 2012,Να θυμηθούμε..., Απεξάρτηση από τον υλισμό, Δουλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, Η αυτοεκτίμηση σε σχέσεις που πληγώνουν, Ιανουάριος 2012
Ζητιανιά, ελεημοσύνη κι υπευθυνότητα στο Σύνταγμα..., Η παραμέληση του εαυτού στους ενήλικες: Αίτια, μορ..., Αλήθεια νοσταλγούμε το παρελθόν; , 2012: Ελπίδα,αντί για παραίτηση

2011
(Δεκέμβριος 2011): Χριστούγεννα και αντίσταση στην αλλαγή, Κρίση (Μέρος 13ο):Πίστη (και αφθονία) ή τσιγκουνιά (και φτώχεια);, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 12ο): Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα παιδιά Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα πα..., ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ:H ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΩΖΕΙ!!, Πίστη, φόβος και δοτικότητα, Η ορειβασία και οι άστεγοι (Νοέμβριος 2011): Οκτάποδο (Χταπόδι): Το πιο ευφυές ασπόνδυλο, Διαμαρτυρία για τα άθλια θεάματα της τηλεόρασης, Ασκήσεις ενίσχυσης αυτο-εκτίμησης, Κρίση (Mέρος 11ο):Αυτο-εκτίμηση ως έθνος (B'), Φυλλάδιο: Ψυχολογική αντιμεπτώπιση της ανεργίας, Κρίση (Μέρος 10ο): Συμμετοχική δημοκρατία, αυτοεκτ... (Οκτώβριος 2011): Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας Μέρος 2ο, Κρίση (Μέρος 9ο): ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΩΣ ΕΘΝΟΣ Α , Τι έχουμε κάνει στη γη;, Κρίση (μέρος 8ο): ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Προετοιμασία του παιδιού για την επαγγελματική ζωή...(Σεπτέμβριος 2011): Κρίση (Μέρος 7ο): Δεν μας αξίζει αυτό, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 6ο): Γαλήνη ή πανικός, Τι μας ενώνει (Αύγουστος 2011): Κρίση (Μέρος 5ο): Αφθονία ή φόβος της έλλειψης, Ταραχές νέων και παραμέληση (Ιούλιος 2011): Κρίση (Μέρος 4ο):Κοινωνική συνείδηση ή Διαφθορά , Κρίση (Μέρος 3ο) Ηγεσία: Λειτούργημα ή Εξουσία , Κρίση (Μέρος 2ο): Ψυχραιμία ή μίσος (Ιούνιος 2011): Κρίση (Μέρος 1ο): ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ή ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ, Διάκριση στην επιλογή θεραπευτή (Απρίλιος 2011): ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΞΙΩΝ, Τα διδάγματα της Φουκουσίμα (Μάρτιος 2011): Προσκόληση στα βρέφη κι αίσθηση του εαυτού, Παιδόφιλοι και θεραπεία

(Φεβρουάριος 2011): Η έξοδος από την κακοποιητική συντροφική σχέση, (Ιανουάριος 2011): Σεβασμός στα ζώα

2010 (16)

(Νοέμβριος 2010) Αυτοδιαχείριση και κρίση: πόσο προετοιμασμένοι είμ..., Πνευματική διάσταση της μετανάστευσης, The Earth is our home, Η Γη είναι το σπίτι μας (Αύγουστος 2010) Ανθρώπινες σχέσεις ή δημόσιες σχέσεις?, Το απαράδεκτο "τραγούδι" της "μπεμπε-λιλή" Ιούλιος, Διακοπές κι αποστεωμένα ζώα, Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ; (Ιούνιος 2010) Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας, Όταν κατακρίνουμε και δαχτυλοδείχνουμε…, Κακοποίηση παιδιών σε ιδρύματα φιλοξενίας, Ένα πρόβλημα με τις Πανελλήνιες (Απρίλιος 2010) Οικονομική κρίση στην Ελλάδα, Η κατανάλωση κρεάτος στον πλανήτη των 7δις (Ιανουάριος 2010) Τα μαθήματα της ντουλάπας, Καλή χρονιά με εθελοντισμό

2009 (16)

(Δεκέμβριος 2009) H Πολική αρκούδα: ένα αξιοθαύμαστο ζώο, Σύγχρονος ελληνικός σεξισμός και νέα κορίτσια, BURN OUT: Πώς να αποφύγετε την επαγγελματική εξουθ..., Θάνατος για χόμπι (Νοέμβριος 2009) Η φροντίδα μικρών παιδιών με ειδικές ανάγκες, Έφηβοι σε συμμορίες (Αύγουστος 2009) Οι φύλακες των φαναριών, Δυσθυμία-η «καθημερινή» κατάθλιψη, Πένθος: Η ψευδαίσθηση του χρόνου (Ιούνιος 2009) Σενάρια για το 2012 (Μάιος 2009) Τηλεοπτική εξαθλίωση, Οικονομική κρίση, Πρωινή προσευχή, Κακοποίηση παιδιών με ειδικές ανάγκες, Βίαια επεισόδια στην Αθήνα, Σεξουαλικός Εθισμός


Προτεινόμενες οργανώσεις

http://www.heartsandhandsforafrica.com/ (Children in need in Zambia and S.Africa)



http://www.who-will.org/ (Children in need in Cambodia)



http://www.steppingstonesnigeria.org/ (Βοηθά παιδιά στη Νιγηρία που έχουν κακοποιηθεί)



http://www.diakonia.gr/ Εξαιρετική οργάνωση εθελοντικής παροχής βοήθειας προς παιδιά σε νοσοκομεία και άλλους ευάλωτους πληθυσμούς (Αθήνα).



http://www.redcross.gr/ Εκπαιδεύει και τοποθετεί εθελοντές σε πολλούς φορείς ανά την Ελλάδα για την αρωγή ατόμων που έχουν ανάγκη. Τομέας Νοσηλευτικής και Τομέας Κοινωνικής Πρόνοιας



Αν
θέλετε να βοηθήσετε τους άστεγους και άπορους, δείτε τις ακόλουθες πηγές:


Οδηγός επιβίωσης αστέγων της «Κλίμακας»
http://www.klimaka.org.gr/newsite/downloads/astegoi_odigos_epiviosis.pdf


Συσίτα της Εκκλησίας της Ελλάδος
http://www.ecclesia.gr/greek/koinonia/fagito.html


Καταφύγιο Αγάπης και Συμπαράστασης, Αθήνα τηλ. 201-5012608


Στα πλαίσια δραστηριότητας του ενεργού πολίτη, ενός πολίτη που ενδιαφέρονται γαι το περιβάλλον και τους συνανθρώπους, προτείνουμε τον ακόλουθο ιστότοπο για ενυπόγραφες διαμαρτυρίες, για διάφορους καλοπροαίρετους σκοπούς:

www.thepetitionsite.com

www.savejapandolphins.org