Βιβλία της Πρεκατέ Βικτωρίας

ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΕΚΑΤΕ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

1)"Η κακοποίηση του παιδιού στο σχολείο και στην οικογένεια", Ιατρικές εκδόσεις ΒΗΤΑ,2008, τηλ.για παραγγελίες αντικαταβολή 210-6714371, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607


2)"Γυναικεία ευτυχία:Πώς να ελευθερωθείτε από μια σχέση που σας πληγώνει και να ανακτήσετε την προσωπική σας δύναμη: Οδηγός αυτοβοήθειας για γυναίκες", ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΗΤΑ, 2011, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=1076


3)"Πρόγραμμα αυτο-εκτίμησης για παιδιά .Ενίσχυση αυτοπεποίθησης, Εκπαίδευση αξιών και Προετοιμασία για την επαγγελματική ζωή". Β' ΕΚΔΟΣΗ

Εγχειρίδιο με βιωματικές ασκήσεις για γονείς κι εκπαιδευτικούς. Από τις Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ, παραγγελία με αντικαταβολή στο 210-6714371. http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607. Δελτίο τύπου για το βιβλίο εδώ


4)ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ!"Συζητώντας με την εσωτερική μητέρα". Θεραπευτικός οδηγός για να ξαναβρούμε την ιδανική μητρική αγάπη μέσα μας.

Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ τηλ. 2016714371. Δελτίο τύπου εδώ

Πληροφορίες και περιεχόμενα http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3791



ΟΜΙΛΙΕΣ

Η εκπαιδευτικός και ψυχολόγος Πρεκατέ Βικτωρία έχει εκπαιδευτεί στην Αγγλία και ασχοληθεί με θέματα κακοποίησης παιδιών και γυναικών, σεμινάρια αυτοεκτίμησης, θεραπείας τραύματος, κατάθλιψης, αποχωρισμού-απώλειας, καθώς και θέματα ψυχοπαιδαγωγικής στήριξης για μαθητές με δυσκολίες.


Στη δύσκολη συγκυρία που διανύει η χώρα μας, η Πρεκατέ Βικτωρία προσφέρει περιορισμένο αριθμό δωρεάν ενημερωτικών ομιλιών σε σχολεία (μέσω συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, απογευματινές ώρες) σχετικά με θέματα βίας, αυτοεκτίμησης, ψυχικής ανθεκτικότητας στα παιδιά, προετοιμασίας για την επαγγελματική ζωή κ.α.

Μπορείτε να επικοινωνήσετε και να ρωτήσετε απορίες (δωρεάν συμβουλευτική μέσω email) στο vprekate@gmail.com.




---------------------------------------------------------

Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή ως ανάγκη του παιδιού και ανθρώπινο δικαίωμά του.

Στην Ελλάδα της συναισθηματικής αγριότητας, της διάβρωση της συμπόνιας, της αλλοτρίωση κάθε έννοιας ανθρωπιάς, της μετάλλαξης του ‘ενδιαφέροντος για τον άλλον’ σε κακεντρεχές κουτσομπολιό, της αντικατάστασης των αξιών από το lifetsyle, της υιοθέτησης αυτόματων αντανακλαστικών χλευασμού και υποτίμησης οποιασδήποτε μορφής ανθρώπινης αδυναμίας, είναι περισσότερο σημαντική από ποτέ η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή. Περισσότερα εδώ brightplanet.blogspot.gr/2017/03/blog-post.html


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ
Προωθούνται οι σύνδεσμοι για κάποια 20λεπτα εκπαιδευτικά βίντεο που έχω φτιάξει και θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα στους συναδέλφους για θεματική εβδομάδα, προγράμματα αγωγής υγείας, δράσεις κατά του εκφοβισμού, σχολική και κοινωνική ζωή κλπ.

Σχολικός εκφοβισμός https://www.youtube.com/watch?v=1BFJou1I7_s

Οικολογία, διατροφή, προστασία των ζώων https://www.youtube.com/watch?v=B9f0E6fI1TM

Ενδο-οικογενειακή βία https://www.youtube.com/watch?v=utM9r3j49iE&t=200s

Αυτο-εκτίμηση για παιδιά https://www.youtube.com/watch?v=Gh9QPKzMYJU

Χριστούγεννα και αντίσταση στην αλλαγή

Μόλις πέρασαν τα Χριστούγεννα του 2011 και είχα την αίσθηση μιας μαζικής τελευταίας προσπάθειας, να γαντζωθούμε σε αυτό που γνωρίζαμε, στον παλιό επιφανειακό μας κόσμο, παρότι όλο και πιο τρανταχτά βλέπουμε πια ότι η παλιά ψευδαίσθηση δεν θα διαρκέσει. Είναι σαν να περπατάς σε μια λεπτή κρούστα πάγου και να σφυρίζεις σαν να μην συμβαίνει τίποτα, μόνο και μόνο για να ξεγελάσεις τον εαυτό σου. Ορδές ανθρώπων στο Σύνταγμα, με φουσκωμένες τσάντες, παρά την κρίση, εξισώνουν το μήνυμα των Χριστουγέννων με καταναλωτικό παροξυσμό. Ταινίες στην τηλεόραση, που διαπομπεύουν ακόμη περισσότερο τον Άγιο Βασίλειο, προσδίδοντάς του, εκτός από το πάχος και τα χρώματα της Κόκα Κόλα, όλες τις δικές μας ανθρώπινες μικροπρέπειες κι αδυναμίες, όπως έκαναν οι αρχαίοι με τους θεούς του Ολύμπου, μπας κι έτσι αισθανθούν εκείνοι λίγο καλύτερα. Ένας από του μηχανισμούς της προβολής είναι ότι προβάλλοντας τα δικά μας αρνητικά σε κάποιον άλλον, στιγμιαία νιώθουμε κάπως ανακουφισμένοι, νιώθουμε κάπως ανώτεροι, ή έστω, όχι τόσο ξεχωριστοί. Αν δε, ο άλλος σχετίζεται με τα θεία -της εκάστοτε εποχής- τότε μπορούμε να φουσκώσουμε το ‘εγώ’ μας ακόμη περισσότερο.

Πακτωλός κινέζικων πλαστικών δώρων, που διδάσκει τα παιδιά μας να γίνουν απλώς ακόμη πιο αχόρταγοι καταναλωτές, και που καταλήγουν, αφού –και αν- ελάχιστα παιχτούν, να πεταχτούν, ρυπαίνοντας ακόμη περισσότερο το περιβάλλον. Κάλαντα, που καλό είναι διατηρούνται ως έθιμο, αλλά που έχουν καταλήξει να κάνουν τα παιδιά μας να τα σκέφτονται μόνο ως φράγκα κι όχι ως έθιμο. Κάποια, αν μπορούσαν, θα έβαζαν και ταρίφα στο χαρτζιλίκι που αξίζει να πουν τα κάλαντα. Εορτασμός της Γέννησης του Χριστού με φαγητό μέχρι σκασμού. Ανήμερα Χριστουγέννων και τα πρωινάδικα στην τηλεόραση γιορτάζουν με καψουροτράγουδα και τηλεπαρουσιάστριες με ιλιγγιώδη τακούνια, που όλο νομίζεις πώς θα πέσουν κάτω, να λικνίζονται αυτάρεσκα. Έτσι καταλαβαίνουμε εν έτει 2011, το Πνεύμα των Χριστουγέννων;

Ως πού θα πάει αυτή η θλιβερή ψευδαίσθηση; Πόσο πια θα κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας; Έχω την αίσθηση ότι ειδικά φέτος, η κρούστα της ψευδαίσθησης έχει λεπτύνει τόσο πολύ, που έχει αρχίσει να διαρρηγνύεται. Πολλοί δεν πιστεύουν, ούτε οι ίδιοι, αυτά που κάνουν. Οι λικνιζόμενες τηλεπαρουσιάστριες, προσποιούνται γιατί έτσι πρέπει να κάνουν, προσπαθώντας να πείσουν τον εαυτό τους ότι διασκεδάζουν. Οι οικογένειες που μανιωδώς ψωνίζουν και τρώνε, το κάνουν γιατί έτσι έχουν συνηθίσει, όμως μια αυξανόμενη αίσθηση ανικανοποίητου και κενού τις έχει κυριεύσει. Γνωρίζουν εκ των έσω ότι αυτό ο τρόπος ζωής, του δυτικού ατομικιστικού καταναλωτισμού, που κορυφώνεται με αφορμή τα Χριστούγεννα, είναι εξοφλημένος.

Δεν γνωρίζουμε τι θα έρθει μετά. Αντί όμως να δημιουργήσουμε το ‘μετά’, κλείνουμε με φόβο τα μάτια.

Ο κόσμος μας αλλάζει. Αλλάζει ριζικά κι ανεπιστρεπτί. Όσο κι αν γαντζωνόμαστε το παλιό και γνώριμο, λες κι αν εμείς αρνηθούμε την αλλαγή, η αλλαγή δεν θα έρθει. Αλλαγές όμως σε όλα τα επίπεδα θα έρθουν, είτε το θέλουμε, είτε όχι. Ο πλανήτης μας αλλάζει ριζικά. Ας μην πάμε μακριά, στους συμβολισμούς του 2012, όπου βάσει προφητειών από πολλούς αρχαίους πολιτισμούς, οι αλλαγές θα είναι τόσο ριζικές, που δεν μπορεί το μέλλον να προβλεφθεί. Αν και η ορθοδοξία επίσης έχει προφητείες σχετικά με καταιγιστικές αλλαγές την εποχή αυτή, χωρίς, από όσο γνωρίζω, όμως να δίνει συγκεκριμένη ημερομηνία -ας μη σταθούμε, προς το παρόν, στις μεταφυσικές προσεγγίσεις, αν αυτές θεωρούνται αμφιλεγόμενες. Και μόνο, από επιστημονική θεώρηση, ο πλανήτης υποφέρει από σημαντικού βαθμού κλιματική αλλαγή, η οποία πολύ απλά δεν αντιμετωπίζεται…από ερημοποίηση, από εκτινασσόμενο υπερπληθυσμό, από εξάντληση του υδροφόρου ορίζοντα σε πολλές περιοχές, από υποβάθμιση του εδάφους, που οδηγεί σε πενιχρή συγκομιδή, από κύματα κλιματικών μεταναστών, από αποτυχημένες κυβερνήσεις που αδυνατούν να λύσουν τα προβλήματα, καθώς στην πλειονότητα των περιπτώσεων η εξουσία αρπάζεται από εκείνους που θέλουν να υπηρετήσουν κυρίως τις προσωπικές τους φιλοδοξίες. Όσο και να θέλουμε να αρνηθούμε αυτές τις εξελίξεις, είναι εδώ.

Ποιος θα είναι ο πλοηγός μας, στα νέα άγνωστα νερά; Οι πολιτικοί αρχηγοί έχουν μέχρι σήμερα δείξει ανικανότητα (κι όχι μόνο στη χώρα μας) να διαχειριστούν την κατάσταση, απαντώντας με όραμα στις προκλήσεις που κρύβει. Ποιο ισχυρότερο αποδεικτικό στοιχείο, από την ανικανότητα να λυθεί η κρίση χρέους στη ευρωζώνη εδώ και δύο χρόνια. Ευρωπαίοι πολιτικοί, αξιωματούχοι, οικονομολόγοι έχουν αποτύχει οικτρά.. Ποιος θα μας έλεγε πριν από δύο χρόνια, όταν με τα πρώτα μέτρα ακούγαμε «…και το 2011 θα ξαναβγούμε στις αγορές» ότι θα ήμασταν σε αυτήν την κατάσταση σήμερα. Οι σημερινοί ηγέτες βρίσκονται μέσα στην ίδια βάρκα ψευδαίσθησης, όπως όλοι οι υπόλοιποι. Τα κατευθυνόμενα από συμφέροντα ΜΜΕ αναμασούν, μηρυκάζουν τα στοιχεία του προβλήματος μέσα από την ίδια οπτική και μέσα σε λίγες εβδομάδες, αποδεικνύονται ξανά και ξανά λάθος. Αδυνατούν να βοηθήσουν και αδυνατούν να δώσουν το ανώτερο επίπεδο στο οποίο πρέπει να ανέβουμε για να προσφέρουμε λύση.


Ποιος θα είναι ο πλοηγός μας στα νέα άγνωστα νερά?
Η καλή πίστη. Η καθαρή μας συνείδηση και η θετική αισιόδοξη σκέψη. Ο Θεός, όπως εμείς καταλαβαίνουμε τον καλοπροαίρετο Θεό της αγάπης (όχι τον τιμωρό Θεό, που έχουμε διδαχθεί) στην καρδιά μας. Οι αξίες που πρεσβεύει.
Η πυξίδα μας θα είναι η ζωή βάσει των αξιών που έχουμε ξεχάσει, βάσει της καθαρής συνείδησης και βάσει της πίστης σε Εκείνον που έχει δημιουργήσει ό,τι είναι αληθινό. Είναι ο Μόνος που έχει τη δύναμη και τη Σοφία να μας οδηγήσει έξω από τις μυριάδες περιπλοκότητες στις οποίες έχουμε πλεχτεί. Νομίζουμε ότι η υλική πραγματικότητα είναι εντέλει εκείνη που έχει τη δύναμη να αλλάξει τη ζωή μας. Λέμε «καλές οι ιδέες, η πίστη κι οι αξίες, αλλά όλα αυτά είναι στο επίπεδο του θεωρητικού, η πράξη μετράει, μόνο ό,τι είναι χειροπιαστό». Το αντίστροφο ισχύει. Ο εσωτερικός κόσμος, η συνείδησή μας είναι εκεί που βρίσκεται η πρωταρχική δύναμη. Το κομμάτι της ψυχής μας που είναι συνδεδεμένο με το Θεό, μέσω της πίστης και των αξιών, αυτό είναι που δημιουργεί όλα τα υπόλοιπα. Τα υλικά έπονται. Η οικονομική κρίση σήμερα δεν είναι έλλειψη χρημάτων κι υλικών αγαθών. Είναι έλλειψη συνεργασίας, έλλειψη ακεραιότητας, έλλειψη δικαιοσύνης κι έλλειψη αλτρουισμού. Όλα αυτά είναι ιδέες και αξίες. Η έλλειψη ιδεών κι αξιών, καθρεφτίζεται σε έλλειψη υλικών αγαθών, έλλειψη υγείας ή με άλλους πρακτικούς τρόπους. Όταν επανέρχονται οι αξίες και η πίστη, αντικατοπτρίζονται και στο υλικό επίπεδο, αν και όχι απαραίτητα με τους τρόπους που εμείς θέλουμε, βάσει του θελήματός μας. Η εσωτερική αλλαγή αναγκαστικά φέρνει και εξωτερική αλλαγή, αρκεί να αφήσουμε τις προσδοκίες και τον ασφυκτικό έλεγχο. Να αφήσουμε τον έλεγχο της ζωή μας στο Θεό. Όχι σε κάποιο άλλο ανθρώπινο πλάσμα, που θα έχει πρόσβαση στο Θεό για λογαριασμό μας. Λέω κατευθείαν στο Θεό, ο οποίος μπορεί και μιλά κατευθείαν στην καρδιά όλων μας. Αν υπάρχουν φωτισμένοι άνθρωποι, ή λειτουργοί του πνεύματος, που μας εμπνέουν εμπιστοσύνη, έχει καλώς να τους ακούσουμε, όμως όχι να δίνουμε όλη τη δύναμή μας, κάνοντας εκείνους θεούς. Είναι κι αυτοί άνθρωποι, κι ως άνθρωποι μπορούν να κάνουν λάθη. Παρότι η βοήθεια μπορεί να είναι χρήσιμη, εμείς εντέλει θα επιλέξουμε ποια βοήθεια είναι χρήσιμη και ποια όχι. Μπορούμε να έχουμε απευθείας πρόσβαση το Θεό, χωρίς μεσάζοντες, γιατί ο Θεός μιλά μέσα στην καρδιά μας.

Δεν υπάρχει ασφάλεια αλλού. Πολλοί συμπολίτες μας σήμερα αποθηκεύουν ξηρά τροφή για την περίπτωση ενός διατροφικού εφιάλτη-σοκ, που θα ακολουθήσει ένα οικονομικό κραχ. Σύμφωνοι να προνοούμε, αλλά για πόσο; Μπορούμε να αποθηκεύσουμε τροφή για όλη μας τη ζωή; Μπορούμε να κάνουμε τα χρήματά μας ασφαλή για πάντα; Ότι κι αν κάνουμε, περιέχει ρίσκο. Ακόμη και τα τρόφιμα μπορούν να κλαπούν. Τίποτα υλικό δεν είναι απόλυτα ασφαλές. Η «επένδυση» όμως σε πίστη, σε καλή πρόθεση, σε αγάπη, σε πνευματική ζωή είναι η καλύτερη «επένδυση». Και βάζω τον όρο «επένδυση» σε εισαγωγικά, γιατί το αποτέλεσμα αυτής της επένδυσης είναι άγνωστο. Όμως, παραδόξως, αυτή η επένδυση είναι και η πιο σίγουρη. Από τη στιγμή που «επενδύεις» πνευματικά για να «πάρεις», αμέσως χάνεις το όφελος. Όταν αφήνεσαι με πίστη, στις αξίες, στον πιο καλοπροαίρετο τρόπο ζωής, χωρίς να προσδοκάς ανταλλάγματα, τότε η ζωή θα σε φροντίσει με τον τρόπο που είναι καλύτερος για σένα, όχι με τον τρόπο που εσύ πιστεύεις ότι είναι καλύτερος για σένα. Το βιβλίο Α Course Ιn Μiracles (θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως οδηγός πνευματικής ψυχοθεραπείας) λέει ότι «ο κόσμος αυτός είναι κόσμος ιδεών». Λέει επίσης ότι «μια ιδέα δεν εγκαταλείπει την πηγή της». Το γράπωμα υλικών αγαθών, που κάνουν πολλοί σήμερα, αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους, προέρχεται από φόβο και εγωκεντρισμό. Μέσα από τα γράπωμα, προσπαθούν να εξασφαλίσουν για τους εαυτούς τους ασφάλεια κι ευημερία. Πώς μπορεί όμως η αφθονία και η ασφάλεια να προκύψουν από τις ιδέες του φόβου και της τσιγκουνιάς? Δεν μπορούν.

Έχουμε δημιουργήσει ένα απόλυτα δυσλειτουργικό κόσμο κι όμως γαντζωνόμαστε επάνω του, όσο πιο σφιχτά μπορούμε. Η ιδέα της αλλαγής, της απελευθέρωσης, από τις παλιές συνήθειες και τον παλιό εαυτό, μας φαίνεται απειλητική, ακόμη κι αν τότε θα είμαστε πολύ πιο χαρούμενοι. Ας αφήσουμε την πηγή της αγάπης να μας καθοδηγήσει προς την ελευθερία μέσα από αυτόν τον κόσμο που αλλάζει ριζικά. Είναι όπως ο φόβος της επιτυχίας: Προτιμούμε τη μιζέρια που γνωρίζουμε, παρά το άγνωστο, ακόμη κι αν είναι πολύ καλύτερο. Η αλλαγή όμως θα έρθει. Δεν θα μας ρωτήσει. Όσο πιο νωρίς το αντιληφθούμε, όσο πιο νωρίς δούμε πώς ό,τι συμβαίνει, συλλογικά κι ατομικά, έχει λόγο που συμβαίνει, όσο προσπαθούμε να δούμε το βαθύτερο νόημα αυτής της αλλαγής για τη δική μας ζωή, όσο έχουμε την ταπεινότητα να ζητήσουμε καθοδήγηση από αυτήν την άγνωστη δύναμη που δημιούργησε ό,τι είναι αληθινό και που έχει απόλυτη γνώση κι ευφυία για τα πάντα, τόσο πιο εύκολη θα είναι η αλλαγή. Η εμπιστοσύνη, η ζωή στο τώρα, (χωρίς να γνωρίζουμε το μέλλον, χωρίς να λειτουργούμε υπολογιστικά και χωρίς να κρίνουμε βάσει παρελθόντος) θα είναι από τα απαραίτητα στοιχεία, για να επιβιώσουμε, αλλά θα είναι και πολύ απελευθερωτικά. Η αυθόρμητη, εγγενής, αθώα αγάπη είναι σημαντικό να επιστρέψει στις καρδιές μας, όπως όταν ήμασταν παιδιά, πριν καλυφθεί από χιλιάδες καταδικαστικές σκέψεις και άπειρο κυνισμό, που λένε ότι «κανένας άνθρωπος ούτε καν ο εαυτός μας, δεν είναι άξιος εμπιστοσύνης». Μια σκέψη αγάπης όμως εξουδετερώνει χιλιάδες αρνητικές σκέψεις. Αν δυσκολευτούμε να θυμηθούμε την αγάπη, ας την φανταστούμε σαν φως που βγαίνει από την καδιά μας κι ας φανταστούμε να την δίνουμε σε όποιον γνωρίζουμε, αλλά κι όποιον δεν γνωρίζουμε. Δεν είναι απλή φαντασία.Έτσι ανακαλύπτουμε άγνωστες πτυχές του εαυτού μας και το αποτέλεσμα θα είναι πολύ ισχυρό, όχι μόνο σε εμάς αλλά και σε πολλούς άλλους γύρω μας, ακόμη κι αν δεν μπορεί το μικρό μας μυαλό αυτή τη στιγμή να αναλύσει πώς.


Η αγάπη θα πρέπει να είναι η αφετηρία μας. Η αγάπη, από εκεί ξεκινάμε και όλα τα υπόλοιπα σιγά σιγά θα έρθουν. Αλλιώς, όσα ρύζια κι αν συγκεντρώνουμε στην αποθήκη….
Πρεκατέ Βικτωρία, 28/12/2011 www.brightplanet.blogspot.com

Πίστη (και αφθονία) ή τσιγκουνιά (και φτώχεια);

Όσο περνάει ο καιρός και παρατηρώ πώς η οικονομική κρίση μας μεταμορφώνει σε πρακτικό αλλά και ψυχικό επίπεδο, άλλο τόσο μου επιβεβαιώνεται η θέση ότι, αν δεν αλλάξουμε στάση ζωής ως προς τη δοτικότητα και την ιδιοτέλεια, δεν πρόκειται να επιλυθεί η οικονομική στενότητα, ό,τι κι αν κάνουν οι ηγέτες των κρατών. Θεωρώ ότι δεν είναι τυχαίο που έχει χτυπήσει τη χώρα μας περισσότερο από όλες, καθώς ο εγωκεντρισμός και η αδιαφορία για το κοινό καλό είναι εντονότερα από ό,τι σε άλλες χώρες κι αυτό αποδεικνύεται από τα υψηλά επίπεδα εκτεταμένης και πολύμορφης διαφθοράς σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Αλλά ας μην πάμε μόνο στο οικονομικό. Ο «παρτακισμός» και η «αρπαχτή» φαίνεται ότι έχει γίνει φιλοσοφία ζωής σε πολλούς τομείς, δυστυχώς και σε νέους ανθρώπους, και το οικονομικό απλώς αντανακλά αυτή τη βασική στάση. Λες και η τσιγκουνιά (όχι μόνο σε χρήμα, αλλά στο χρόνο, προσοχή, ενδιαφέρον,αγάπη που δείχνουμε για τους άλλους) έχει γίνει τρόπος ζωής. Είναι να απορούμε λοιπόν που μετά δεν έχουμε ούτε λεφτά; Η οικονομική κρίση είναι απλώς το καθρέφτισμα, η προβολή των εσωτερικών στάσεων. Εκεί πρέπει να γίνει η αλλαγή.

Αυτήν την τσιγκουνιά την παρατηρεί κανείς σε πολλές μορφές. Όταν δεν ενδιαφερόμαστε να ακούσουμε τον άλλον, αλλά θέλουμε μόνο να ακούνε οι άλλοι εμάς και τα προβλήματά μας, αυτό είναι τσιγκουνιά. Όταν δεν ενδιαφερόμαστε να μάθουμε τι κάνει ο άλλος, αλλά παίρνουμε τηλέφωνο μόνο όταν έχουμε ανάγκη, αυτό είναι τσιγκουνιά. Όταν δεν νοιαζόμαστε, έστω κι από απλή φιλομάθεια, να μάθουμε για άλλους λαούς, πώς ζουν, τι προβλήματα έχουν, τι είναι σημαντικό για εκείνους, αλλά είμαστε εγκλωβισμένοι στο μικρόκοσμό μας και μηρυκάζουμε την αυτό-λύπηση για το κακό που μας βρήκε, αυτό είναι τσιγκουνιά.

Δεν νοιαζόμαστε να μάθουμε ή να ακούσουμε για τους άλλους για τους εξής λόγους:
Α) γιατί λειτουργούμε υπολογιστικά («τι έχω εγώ να κερδίσω από αυτόν τον άνθρωπο;»). Αν το μικρό μας μυαλό δεν συμπεράνει κάποιο απτό όφελος, από αυτό που νομίζουμε ότι έχουμε ανάγκη, δεν ασχολούμαστε. Ούτε καν από περιέργεια. Δεν μιλάμε. Δεν είναι τυχαίο ότι οι στο εξωτερικό, οι έλληνες έχουν τη φήμη ότι πολύ δύσκολα κάνουν φιλίες. Οι φιλίες προκύπτουν από αυθόρμητο άνοιγμα και μοίρασμα, όχι υπολογιστικά.
Β) Διαχωρίζουμε: «εμείς νοιαζόμαστε μόνο για τους δικούς μας ανθρώπους». Η ανθρωπότητα, σύμφωνα με την ελληνική νοοτροπία, χωρίζεται σε δυο κατηγορίες «ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ» και «ΟΙ ΑΛΛΟΙ». Νομίζουμε ότι όσο περιχαρακωνόμαστε σε ένα συμβόλαιο ανταλλαγής μεταξύ των «δικών» μας, είμαστε ασφαλείς. Και μετά έρχεται η κρίση και τα ανατρέπει όλα. Φυσικά. Γιατί “μια ιδέα δεν εγκαταλείπει την πηγή της”, όπως αναφέρει και το «A Course in Miracles». Η αδιαφορία και ιδιοτελής υπολογιστικότητα που δείχνουμε προς τους «ΑΛΛΟΥΣ» σιγά σιγά διαβρώνει και τον κύκλο των «δικών μας». Παρατηρούμε ότι συμφέροντα συγκρούονται, και ότι οι «δικοί» μας, ο καθένας κοιτά τον εαυτό του. Ότι οι δικοί μας, βλέπουμε όλοι ο ένας τον άλλον ως αντικείμενα εκμετάλλευσης. Μετά, η υπολογιστικότητα διαβρώνει και την ίδια την οικογένεια και τα μέλη της μάχονται για το ποιος θα ικανοποιήσει πρώτος τις ανάγκες του (οικονομικές, χρονικές, σε προσοχή, επιβεβαίωση, στοργή κλπ). Και τέλος, η υπολογιστικότητα έρχεται και διαβρώνει τον ίδιο τον εαυτό. Αντί να γνωρίσουμε τον εαυτό μας χωρίς προκαταλήψεις και να τον αφήσουμε να είναι αυτός που είναι, μέσα στον αυθορμητισμό και την αθωότητα της παιδικής ηλικίας, τον κάνουμε αντικείμενο, που έχει ως σκοπό να ικανοποιήσει τις ανάγκες που νομίζουμε ότι έχουμε ή να γίνει αυτό που πιστεύουμε ότι πρέπει να γίνει. Και μετά μας φαίνεται περίεργο που φτωχαίνουμε;


Μια ιδέα δεν εγκαταλείπει ποτέ την πηγή της. Αν λοιπόν η ιδέα μας είναι η τσιγκουνιά, η φτώχεια θα μας συνοδεύει. Αν η προσέγγισή μας είναι να «αρπάξουμε» από τους άλλους (χρόνο, χρήμα, προσοχή, ακρόαση, ενέργεια, στήριξη, γνωριμίες, αγάπη, έγκριση, σεξ, καθησυχασμό κλπ κλπ), τότε μακροπρόθεσμα, θα νιώσουμε ακόμη πιο ελλιπείς κι ακόμη πιο πεινασμένοι. Ό,τι προσπαθούμε να «αρπάξουμε», σκεφτόμενοι μόνο τον εαυτό μας, αυτό χάνεται. Είναι σαν την αραβική παροιμία για την παλάμη και το νερό. Αν προσπαθήσεις να σφίξεις το νερό στην παλάμη φεύγει. Αν κρατήσεις την παλάμη σαν κούπα, ανοιχτή, μένει. Όταν σκεφτόμαστε αποκλειστικά ιδιοτελώς, αυτό που μας δίνεται, εξανεμίζεται και γινόμαστε ακόμη πιο φτωχοί κι απελπισμένοι. Μου κάνουν εντύπωση περιστατικά, όπου έρχονται γνωστοί και φίλοι, (στην αρχή νόμιζα λόγω της ιδιότητάς μου ως ψυχολόγου), θεωρούν δεδομένο ότι μπορούν να μετατρέψουν μια φιλική συνάντηση σε δωρεάν συνεδρία ακρόασης, όπου θα ακούω μονομερώς όλα τους τα προβλήματα, θα τους δώσω συμβουλές, πολλές φορές χωρίς να κρατούν καν τα προσχήματα να ρωτήσουν έστω και μια φορά «τι κάνεις;» ή να πουν ένα ευχαριστώ. Αυτού του είδους ο ενεργειακός βαμπιρισμός είναι πολύ συνηθισμένος σε πολλές από τις σχέσεις μας, ειδικά στην Ελλάδα, κι όχι μόνο στους ψυχολόγους. Αυτό είναι η τσιγκουνιά, είναι εξαιρετικά απωθητικό και όταν αυτός είναι ο τρόπος που προσεγγίζουμε τους ανθρώπους, δεν είναι να μας εκπλήσσει που μετά γινόμαστε φτωχοί ΚΑΙ οικονομικά.

Ο άλλος λόγος που γινόμαστε φτωχοί είναι επειδή η στάση ζωής μας είναι να παίρνουμε κι όχι να δίνουμε. Αν δεν δώσουμε κάτι πίσω στη ζωή, έστω κι αν είναι ένα ευχαριστώ, ή να βοηθήσουμε εκεί που μπορούμε, τότε χάνουμε κι αυτά που έχουμε. Όταν κοιτάζουμε να πάρουμε, τότε χάνουμε και αυτά που έχουμε και χάνουμε την ουσία μας. Το ζήτημα δεν είναι ένα υπολογιστικό «πάρε-δώσε» με ψιλά γράμματα στα συμβόλαια των προσδοκιών. Το ζήτημα είναι το αυθόρμητο μοίρασμα και να είμαστε ανοιχτοί να συνδεθούμε με τον άλλον στην κοινή βάση της ανθρώπινής μας φύσης.

Ας υποθέσουμε ότι είχαμε έναν φίλο στον οποίο δίναμε συνεχώς καλά πράγματα για την επιβίωσή του και την άνεσή του. Εκείνος ποτέ δεν έλεγε ευχαριστώ, πολλά από τα δώρα μας δεν τα έβλεπε καν, άλλα τα θεωρούσε δεδομένα, άλλοτε μας γκρίνιαζε γιατί δεν του δίναμε αρκετά και μας θυμόταν μόνο όταν ήθελε να πάρει κι άλλα. Μάλιστα έφτανε στο σημείο να απαιτεί κι από εμάς και να θυμώνει όταν δεν έπαιρνε αυτό που ήθελε. Πόσο θα αντέχαμε να τον έχουμε για φίλο; Έτσι είναι και με τη ζωή. Γιατί να συνεχίζει η ζωή να θέλει να μας δίνει όταν έχουμε μια τόσο κακομαθημένη στάση;

Ό,τι δίνουμε, παίρνουμε. Θέλουμε να το αποκαλέσουμε Θείο Νόμο, Συμπαντικό Νόμο, Νόμο του Κάρμα, όπως κι αν το πούμε, ισχύει και είναι ο πνευματικός νόμος που γνωρίζουν όλοι οι λαοί από αρχαιοτάτων χρόνων ότι ισχύει. Ό,τι δίνουμε, επιστρέφει σε εμάς, είτε θετικό είτε αρνητικό. Βέβαια, εμείς οι νεοέλληνες θεωρήσαμε τους εαυτούς μας πιο έξυπνους και επινοήσαμε άλλον νόμο, το «Νόμο της Αρπαχτής» : «άρπαξε όσα πιο πολλά μπορείς τώρα και δεν πρόκειται να έχεις καμία συνέπεια ποτέ». Έλα όμως, που ο νόμος της αρπαχτής δεν είναι συμπαντικός νόμος, τι να κάνουμε τώρα… Έλα που ξεχάσαμε ότι η κάθε αρπαχτή, για την οποία συγχαίραμε τον εαυτό μας, θα επιστρέψει μπούμεραγκ σε εμάς. Όχι μόνο εθνικά, αλλά και ατομικά. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε. Τίποτα δεν πέφτει κάτω. Υπάρχει απόλυτη δικαιοσύνη, με τρόπο που ίσως δεν μας είναι ορατός, αλλά υπάρχει. Ένας λόγος για την οικονομική κρίση, ειδικά στη χώρα μας, είναι για να ξανα-εκτιμήσουμε το Θείο Νόμο, συλλογικά αλλά και ατομικά. Ίσως μόνο μετά από ένα σοκ, θα υποχρεωνόμασταν να τον πάρουμε σοβαρά. Ήταν ύβρις να θεωρούμε τους δικούς μας νόμους ανώτερους. Τώρα αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες. Όσο νωρίτερα αντιληφθούμε τη λειτουργία του Νόμου στη ζωή μας και προσπαθήσουμε να ζήσουμε με δικαιοσύνη, ακεραιότητα και δοτικότητα, τόσο πιο εύκολο θα περάσουμε την κρίση.

Η τσιγκουνιά μας έφερε μέχρι εδώ. Όσο και αν αναλύουμε, με επιχειρήματα, αριθμούς και κατηγόριες. Η τσιγκουνιά στη σκέψη μεταφράζεται σε τσιγκουνιά σε χρήματα. Ο Δυτικός κόσμος έγδαρε τον πλανήτη από όλους τους πιθανούς πόρους, για να μπορεί να αλλάζει κινητό κάθε μήνα κι αυτοκίνητο κάθε χρόνο. Έγδαρε και εκατομμύρια κατοίκους αναπτυσσόμενων χωρών -με το γάντι πάντα- για να εργάζονται ως σκλάβοι και να προσφέρουν είδη στο δυτικό κόσμο σε ελάχιστη τιμή, είδη που οι δυτικοί τα πετούν κάθε λίγο και λιγάκι, επιβαρύνοντας το περιβάλλον. Γιατί μας φαίνεται παράξενο που ο Δυτικός κόσμος πλήττεται και θα συνεχίσει να πλήττεται από την οικονομική κρίση, μέχρι να αλλάξει ριζικά στάση; Έχουμε προσέξει τη λεπτομέρεια ότι είναι Δεκέμβρης και δεν έχει βρέξει καθόλου; Ο Δυτικός άνθρωπος είναι σαν τον έφηβο που προσπαθεί με το σφυρί να κατεδαφίσει το σπίτι του. Τον προειδοποιείς μια δυο τρεις, δεν ακούει. Στο τέλος, ο Πατέρας, του παίρνει το σφυρί (χρήματα) από τα χέρια, για να μην καταστρέψει και την υπόλοιπη οικογένεια. Είναι το πιο ευγενικό που μπορεί να κάνει, πριν τον πετάξει έξω από το σπίτι-Γη.

Σκεφτόμουν όσα μαθαίναμε στην αστροφυσική…Ότι υπάρχουν 100 δισεκατομμύρια άστρα σαν τον Ήλιο στον Γαλαξία μας. Κι ότι υπάρχουν 100 δισεκατομμύρια γαλαξίες στο παρατηρήσιμο Σύμπαν. Ο Θεός, που κινεί όλα τα Σύμπαντα, που είναι η δύναμη που δημιούργησε και δημιουργεί τα δισεκατομμύρια των δισεκατομμυρίων άστρων και πλαντών, δεν θα είχε τη δύναμη να λύσει τη μικροπρεπή μας οικονομική κρίση, χωρίς να κουνήσει ούτε το μικρό Του δαχτυλάκι;…
Έχει ΛΟΓΟ που υπάρχει αυτή η κρίση έτσι όπως είναι. Είναι για να μας διδάξει ορισμένα μαθήματα. Αν δεν τα μάθουμε αυτά τα μαθήματα, δεν πρόκειται να φύγει, όσες συνόδους κορυφής κι αν κάνουμε. Κάποια από τα μαθήματα είναι η ταπεινότητα, η ευγνωμοσύνη και για τη χώρα μας ειδικά, ο αλτρουισμός, να νοιαστούμε, να δούμε λίγο και τον άλλον. Όποτε μας πιάνει άγχος με τα προσωπικά μας οικονομικά, ας σκεφτούμε του γαλαξίες, κι ας αναρωτηθούμε «αυτή η δύναμη που κινεί το Σύμπαν, δεν μπορεί να με βοηθήσει στα μικροπρεπή μου οικονομικά;». Μπορεί, αλλά κάπου ίσως χρειαστεί εγώ να αλλάξω, για να μπορέσει να με βοηθήσει…

Το άλλο μάθημα της κρίσης, πέρα από την αναγνώριση της δύναμης που κινεί το Σύμπαν (ας πούμε κι ένα ευχαριστώ), είναι ότι η ίδια δύναμη, είναι ταυτόχρονα και ΠΗΓΗ. Είναι η πηγή όλων των καλών. Ειδωλοποιήσαμε όλα τα υπόλοιπα, χρήματα, καταθέσεις, επενδύσεις, κυβερνήσεις, αξιώματα, γνωριμίες, πτυχία, ως την πηγή όλων των καλών για τη ζωή μας και για αυτό τώρα πέφτουν ένα ένα, για να ξαναθυμηθούμε την πραγματική πηγή. Πώς θα μας φαινόταν αν ο φίλος στον οποίο δίνουμε συνεχώς δώρα, δεν μας έβλεπε καν, αλλά θεωρούσε τον εαυτό του και τις γνωριμίες του ως την πηγή δώρων;

Όσα περισσότερα εκτιμούμε, τόσα λιγότερα έχουμε ανάγκη. Όσο περισσότερο επικεντρωνόμαστε στο να δώσουμε, παρά στο να πάρουμε, τόσο πιο πλήρεις νιώθουμε.

Ο Θεός είναι η πηγή όλης της αφθονίας, η οποία είναι δική μας, χρειάζεται όμως ταπεινότητα για να την προσεγγίσουμε και μόνο με τον τρόπο που ο Θεός επιθυμεί. Δεν μπορούμε να επιβάλλουμε το δικό μας θέλημα σε αυτό. Αν πιστέψουμε στην πραγματική πηγή, ότι θέλει να μας δώσει, ότι αξίζουμε κι αν έχουμε την υπομονή και την ταπεινότητα να δεχτούμε τα δώρα, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, τότε θα έρθουν σε εμάς με τον τρόπο που είναι καλύτερος για εμάς προσωπικά και που δεν συγκρίνεται με τον τρόπο κάποιου άλλου. Η κρίση θα χωρίσει τους ανθρώπους σε δυο τάσεις: εκείνοι που θα βιαστούν να θωρακίσουν όσα μπορούν περισσότερα για τον εαυτό τους και εκείνοι που θα ενδιαφερθούν και για τους άλλους. Ας κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε για να στηρίξουμε δίκαια τον εαυτό μας και τους άλλους (αντί να ζητούμε να μας στηρίξουν), ας έχουμε εμπιστοσύνη κι ας αφήσουμε τα υπόλοιπα στο Θεό. Και μιας κι έρχονται Χριστούγεννα, ας θυμηθούμε τη γιορτή στο πραγματικό της μήνυμα. Εκείνο του αλτρουισμού κι όχι του καταναλωτισμού, στο οποίο έχει εκφυλιστεί.

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.com, 14/12/2011

Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα παιδιά

Η οικονομική κρίση, εκτός από τις πρακτικές αλλαγές που φέρνει στο βιοτικό επίπεδο πολλών οικογενειών, επηρεάζει ψυχολογικά και τα παιδιά, με πολλούς τρόπους. Είτε μέσω των αλλαγών στον τρόπο ζωής της οικογένειας, είτε μέσω των αλλαγών στην ψυχολογική κατάσταση των γονέων (αν π.χ. έχουν χάσει τη δουλειά τους), είτε μέσω των στάσεων που προβάλλονται ιδιαίτερα από τα ΜΜΕ. 
Τα παιδιά δεν ζουν σε μια μαγική γυάλα. Ακόμη κι αν στη δική τους οικογένεια δεν υφίστανται προβλήματα βιοτικού επίπεδο, τα παιδιά απορροφούν και εισπράττουν το αίσθημα της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, που αυτή τη στιγμή στη χώρα μας, χαρακτηρίζεται από: 1)φόβο, 2) έλλειψη ελπίδας, προοπτικής για το μέλλον, 3)πλήρης απαξίωση της έννοιας της κοινωνικής δικαιοσύνης, 4)θυμό. Καθώς τα παιδιά βιώνουν την οικονομική και κοινωνική κρίση σε μια τρυφερή ηλικία, όπου διαμορφώνεται η κοσμοθεωρία τους, η αντίληψή τους για τη ζωή, είναι σημαντικό να φροντίσουμε να έχουν υγιείς τρόπους να ερμηνεύσουν και να ανταποκριθούν σε αυτήν. Είναι ανέφικτο, αλλά και ανεπιθύμητο, να τα απομονώσουμε από την πραγματικότητα, ώστε να μη βλέπουν τις δυσκολίες. Ζουν στον ίδιο κόσμο με εμάς.

Το κλειδί είναι να νοηματοδοτήσουν υγιώς όσα παρατηρούν και βιώνουν. Ένας συνήθης, μη υγιής τρόπος ερμηνείας είναι ο φόβος της έλλειψης. Ριζώνουν στο παιδί βαθιά αρνητικές πεποιθήσεις, όπως: «Τα λεφτά δεν είναι ποτέ αρκετά», «Δεν θα έχω ποτέ αρκετά λεφτά στη ζωή μου, δεν υπάρχουν αρκετά», «Οι άνθρωποι υποφέρουν για τα λεφτά», «Δεν θα καταφέρω να επιβιώσω», «Κανείς δεν νοιάζεται για κανένα», «Οι άνθρωποι πατούν επί πτωμάτων για τα λεφτά», «Ας αρπάξω όσο περισσότερα μπορώ, αλλιώς θα το κάνουν οι άλλοι πριν από εμένα». Αυτές οι θεμελιώδεις αρνητικές πεποιθήσεις, υπάρχουν σε πολλούς ενήλικες, ακόμη και αν δεν εκφράζονται ρητά. Επειδή οι ασυνείδητες πεποιθήσεις είναι τόσο θεμελιώδεις, καταλήγουν να υπαγορεύουν τη συμπεριφορά μας, τις επιλογές μας, τα σχόλια μας, ακόμη και τη στάση του σώματός μας. Μέσα από αυτά τα κωδικοποιημένα μηνύματα, οι αρνητικές πεποιθήσεις των ενηλίκων διαποτίζουν το νου των παιδιών, χωρίς τα ίδια να το καταλαβαίνουν. Αν παραμείνουν κρυμμένες κι ανέπαφες, χωρίς να τεθούν υπό αμφισβήτηση, μέσα από κάποια συζήτηση για παράδειγμα, μπορούν να επηρεάζουν τη ζωή και τις αποφάσεις του παιδιού για πολλά χρόνια μετά. Η Louise Hay μιλά χαρακτηριστικά για το πώς η γενιά της (παιδιά που μεγάλωσαν στην περίοδο της βαθιάς ύφεσης της Αμερικής του 1930) έγιναν ενήλικοι με έντονο άγχος για τα οικονομικά, καθώς και ισχυρές πεποιθήσεις έλλειψης (π.χ. «δεν θα καταφέρω να πετύχω», «δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα», «πάντα τα οικονομικά μου θα είναι ένας επώδυνος αγώνας», «Είναι κακό να είμαι πιο πλούσιος από όσο ήταν οι γονείς μου»). Κι αυτό, παρόλο που η εθνική οικονομία ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση, όταν η γενιά της ενηλικιώθηκε. Δεν θέλουμε λοιπόν να υιοθετήσουν τα παιδιά μας φοβίες κι ενοχές, που θα τα συνοδεύουν για μια ζωή. Για αυτό πρέπει να συζητούμε για τα θέματα αυτά μαζί τους με τρόπο ανοιχτό, εποικοδομητικό κι αισιόδοξο και να τα διδάξουμε να σκέφτονται με θετικές δηλώσεις, όπως «Έχω πάντα όσα χρειάζομαι», «Ό,τι και να γίνει, θα τα καταφέρω», «Υπάρχουν αρκετά για όλους», «Μου αξίζει να πετύχω», «Έχω καλούς ανθρώπους στη ζωή μου» κλπ.

Θα πρέπει οι γονείς να είναι πολύ προσεκτικοί να μην εκστομίζουν ασύστολα εκφράσεις φόβου μπροστά στα παιδιά, π.χ. «τι θα απογίνουμε», «θα μας καταστρέψουν», «θα αφανιστούμε», «σε λίγο δεν θα έχουμε να φάμε» κλπ… Το φόβο μας είναι σημαντικό να τον εκφράσουμε σε κάποιον ενήλικα που μας καταλαβαίνει και μπορεί να μας υποστηρίξει. Καλό όμως είναι να μη μας βλέπουν τα παιδιά εκτός ελέγχου. Για τα παιδιά, εμείς είμαστε η ασπίδα προστασίας τους. Χρειάζονται να νιώσουν ότι θα τα προστατέψουμε. Αν μας βλέπουν πανικόβλητους, νιώθουν πολύ ευάλωτα και μόνα απέναντι σε ένα τεράστιο σύστημα στέρησης, το οποίο δεν κατανοούν και βέβαια δεν μπορούν να ελέγξουν. Αυτό μπορεί να τα οδηγήσει σε έντονο άγχος, μαζί με αρνητικές πεποιθήσεις για το μέλλον. Το ενδιαφέρον είναι ότι πολλές από αυτές τις εκφράσεις καταστροφής, εμείς οι μεγάλοι τις λέμε, ελαφρά τη καρδία, χωρίς συχνά να τις πολυπιστεύουμε και μετά τις ξεχνάμε! Για τα παιδιά όμως οι λέξεις έχουν μεγάλη βαρύτητα και συχνά τις παίρνουν 100% τις μετρητοίς! Άρα ας είμαστε προσεκτικοί. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα μικρού μαθητή, που είχε σιωπηρά αναπτύξει τέτοιο άγχος από αυτά που άκουγε για την οικονομική κρίση, ώστε όταν χρειάστηκε να το πάνε στο γιατρό για να του δώσει φάρμακα για βρογχίτιδα, είπε στη μαμά του: «Όχι, μην με πάτε, προτιμάω να μείνω άρρωστος, μην ξοδέψουμε λεφτά, δεν υπάρχουν λεφτά σήμερα»! (παρότι η οικογένειά του δεν αντιμετώπιζε κάποιο ιδιαίτερο οικονομικό πρόβλημα…). Άρα λοιπόν, λέμε στα παιδιά, όταν προκύψει στην κουβέντα: «Ναι, υπάρχει η κρίση, τα πράγματα είναι στενόχωρα για όλους, αλλά μην ανησυχείς, εμείς είμαστε εδώ, ξέρουμε πώς να το διαχειριστούμε, κι όλα θα πάνε καλά».

Καθώς και η δική μας γενιά, αλλά και εκείνη των παιδιών μας, έχουμε μεγαλώσει σε σχετική οικονομική ευρωστία, η πρώτη δυσκολία μας παραλύει. Καλό είναι, αν έχουμε κάποιον συγγενή μεγάλης ηλικίας, που πέρασε πολύ δυσκολότερα χρόνια και μπορεί με τη γνώση του και τη σοφία του να βοηθήσει, να του ζητήσουμε να μιλήσει με τα παιδιά. Πώς τα κατάφερναν τότε. Τι ήταν αυτό που τους έδινε δύναμη. Πώς βλέπουν τη σημερινή κατάσταση. Τι, κατά τη γνώμη τους, λείπει σήμερα πραγματικά. Βεβαίως χρειάζεται διάκριση ποιόν ηλικιωμένο θα ρωτήσουμε, να έχει πραγματική σοφία. Υπάρχουν αρκετοί εν ζωή, που έχουν πολλά να πουν, αν ψάξουμε να τους βρούμε και να τους ακούσουμε.

Ο λόγος που επίσης δεν πρέπει να δείχνουμε αδυναμία κι άγχος μπροστά στα παιδιά, είναι γιατί μετά μπορεί να νιώσουνε εκείνα υπεύθυνα να βοηθήσουν την οικογένεια. Νιώθουν ενοχή κι ευθύνη που δεν τους αναλογεί, π.χ. «Ο μπαμπάς φαίνεται δυστυχισμένος. Πρέπει να κάνω κάτι για να το σώσω την οικογένειά μου». Καταλήγουν να υιοθετούν ενοχικά το ρόλο του γονιού. Όσο βλέπουν να αποτυγχάνουν (καθώς δεν είναι στη δύναμή τους να κάνουν το μπαμπά ευτυχισμένο), νιώθουν ακόμη πιο ένοχα κι αγχωμένα. Δεν προτείνω να παρουσιάζουμε ένα ψεύτικο προσωπείο στα παιδιά. Μπορούμε να τους πούμε, αν το φέρει η κουβέντα, ότι «Ναι, είμαι αγχωμένος/ στεναχωρημένος/ προβληματισμένος για οικονομικά θέματα», αλλά θα πρέπει πάντα να συμπληρώσουμε «μην ανησυχείς για μένα, δε φταις εσύ, το διαχειριζόμαστε με τη μαμά και θα βρούμε τη λύση, μη σε αγχώνει». Δείχνουμε ότι έχουμε τον έλεγχο και την ευθύνη του εαυτού μας.

Τα παιδιά αντιλαμβάνονται επίσης την μεγάλη κοινωνική αδικία που συντελείται αυτή τη στιγμή εις βάρος του λαού, όχι μόνο του δικού μας, αλλά και πολλών άλλων. Τα παιδιά δεν έχουν ανοσία στα μηνύματα της τηλεόρασης ή των κοινωνικών αναταράξεων. Βλέπουν την ατιμωρησία σε εκείνους που έχουν αποκτήσει τα πολλά αδίκως και βλέπουν την εξαθλίωση στους εργαζόμενους, που πάλευαν μια ζωή για ένα μεροκάματο. Ο θυμός που προκύπτει δεν είναι απαραίτητα αρνητικός, αρκεί να λειτουργήσει ως δημιουργική δύναμη, παρά καταστροφική (και για να γίνει αυτό χρειάζεται αυτό-εκτίμηση). Παρατηρώ όμως μια στάση εγκατάλειψης, παραίτησης, σαν να έχουν υιοθετήσει πολλά παιδιά την απελπισμένη στάση ότι «με την Ελλάδα δεν γίνεται τίποτα», «η Ελλάδα πάντα θα μας προδίδει». Ίσως αυτή η κυνική απαξίωση του λαού μας, να εξηγεί για ποιο λόγο η συντριπτική πλειοψηφία εφήβων (πάνω από 60% σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα) δηλώνουν «Θέλω να φύγω από την Ελλάδα». Παρότι είναι κατανοητή η απογοήτευση, χρειάζεται να συζητήσουμε με τους νέους μας, να δούμε αυτή τη «φυγή» λίγο πιο αντικειμενικά. Έχω την αίσθηση ότι λειτουργεί λίγο ως χίμαιρα, ότι «θα πάω εκεί έξω», στο «μαγικό εξωτερικό», όπου όλα θα είναι τέλεια και πολιτισμένα, ενώ αυτή η χώρα, αυτός ο λαός είναι καταδικασμένος για πάντα… (Βεβαίως το ανελέητο αυτομαστίγωμα που κάνουμε εμείς οι ενήλικες, βρίζοντας σε κάθε πιθανή ευκαιρία τη χώρα μας και το λαό μας δε βοηθά). Θα πρέπει όμως να απορριφθούν κάποιοι μύθοι. Στο εξωτερικό δεν είναι τα πράγματα τέλεια. Η οικονομική κρίση έχει ήδη ή θα χτυπήσει όλες τις χώρες. Άλλες χώρες έχουν άλλου είδους προβλήματα, κατά κάποια έννοια ίσως χειρότερα από τα δικά μας. Δεν σημαίνει ότι μια αποτρέπουμε μια σωστά μελετημένη απόφαση για μετανάστευση, αν αυτό πραγματικά θέλει το παιδί και αν είναι η μόνη αναγκαία λύση. Αλλά ας βάλουμε στα παιδιά ένα ερωτηματικό σχετικά με την ουτοπία του εξωτερικού και της φυγής… Νιώθουν ότι φεύγοντας από εδώ, θα φύγουν από τα προβλήματα. Δε δουλεύει έτσι στη ζωή. Προβλήματα υπάρχουν παντού. Ίσως υπάρχει ΕΔΩ τρόπος να αντιμετωπισθούν τα προβλήματα. Ίσως μπορώ να φτιάξω ΕΔΩ τη δική μου «ουτοπία», να την δημιουργήσω με το δικό μου τρόπο, χωρίς να περιμένω από κάποιον άλλον. Ίσως υπάρχουν ευκαιρίες που δεν έχω ακόμη ανακαλύψει.

Τα παιδιά επηρεάζονται από τις στατιστικές και από την τρομολαγνεία των ΜΜΕ. Καταλήγουν και κρύβονται πίσω από μια απόλυτη σκέψη άσπρο-μαύρο: «Αδύνατον να βρω δουλειά». Κάποια παιδιά έχουν φτάσει στο σημείο να εμφανίζουν σημάδια παραίτησης ακόμη κι από το διάβασμα, λέγοντας: «Τι νόημα έχει; Και να περάσω, πού θα μπορέσω θα βρω δουλειά;» Ας τα αποτρέπουμε από τέτοιου είδους αρνητικές προφητείες, που τείνει να προσομοιώνουν καταθλιπτική παραίτηση. «Πώς το ξέρεις από τώρα ότι δεν θα βρεις δουλειά; Μη ακούς την τηλεόραση, υπάρχουν πολλές δουλειές που δεν διαφημίζονται, και ακόμη και σήμερα, υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκουν δουλειά». Μια από τις σημαντικότερες αρετές για την επιβίωση οπουδήποτε είναι η επιμονή. Το παιδί πρέπει να βρει αυτό που τον ενδιαφέρει και να προσηλωθείς το στόχο του, να κάνει πραγματικότητα τον όνειρό του επαγγελματικά και να δείξει επιμονή σε αυτό. Με την δέσμευση, την επιμονή, και την υπομονή, ανοίγουν οι πόρτες. Αν τα παιδιά παραιτηθούν πριν ακόμη προσπαθήσουν, αυτό δεν θα οδηγήσει πουθενά. Ένα αντεπιχείρημα είναι ότι οι οικονομίες πάντα λειτουργούν με κύκλους ύφεσης κι ανάπτυξης, δεν σημαίνει δηλαδή ότι θα είναι για πάντα έτσι. Ένα άλλο αντεπιχείρημα είναι ότι μπορεί η Ελλάδα να μπήκε πρώτη στην κρίση, αλλά ίσως να είναι και η πρώτη που θα βγει. Ας παροτρύνουμε το παιδί να επιμείνει ότι «εγώ θα τα καταφέρω, θα κάνω το καλύτερο που μπορώ. Μαζί με εμένα υπάρχουν και πολλοί άλλοι κι έχουμε τη δύναμη να παλέψουμε στη χώρα μας για κάτι καλύτερο».

Τα παιδιά επίσης λαμβάνουν τα μηνύματα της απαξίωσης της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισοπέδωσης της ανθρώπινης αξίας, όταν βλέπουν άστεγους κι ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε Ανεξάρτητα από τις περίπλοκες οικονομικές αναλύσεις, τα επιτόκια δανεισμού, και το ποσοστό του χρέους, το αποτέλεσμα είναι πως πολλοί άνθρωποι έχουν οδηγηθεί σήμερα στην εξαθλίωση. Το κράτος που είναι εκεί για να εκπροσωπεί τον άνθρωπο και να προασπίζεται τα βασικά του δικαιώματα για μια αξιοπρεπή διαβίωση, δεν εκπληρώνει αυτό το ρόλο. Είναι σημαντικό να βρούμε εμείς άλλους τρόπους, άλλα παραδείγματα για να διδάξουμε στα παιδιά το σεβασμό στην αξία του ανθρώπου. Εναλλακτικές οδούς, όπως εθελοντικές οργανώσεις, τράπεζες χρόνου, οργανώσεις αλληλεγγύης σε γειτονιές που στηρίζουν τους ευάλωτους, καθώς και μέσα από τον ποιοτικό χρόνο που αφιερώνουμε εμείς στα παιδιά. Ας τους μιλήσουμε για άλλα κινήματα στον κόσμο, που αγωνίζονται για κοινωνική δικαιοσύνη, για την αραβική άνοιξη, για το κίνημα Occupy, για δίκτυα αλληλεγγύης, ανταλλακτικής οικονομίας, ζωντανά παραδείγματα, όπου οι άνθρωποι βοηθούν ο ένας τον άλλον. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για να μην καταρρακωθεί η εμπιστοσύνη τους στην ανθρώπινη κοινωνία. Η ισοπέδωση της ανθρώπινης αξίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι το χειρότερο μήνυμα της σημερινής κοινωνικο-οικονομικής κρίσης και για αυτό κι εμείς πρέπει να κάνουμε το ακριβώς αντίθετο. Να στηρίξουμε όσο μπορούμε ο ένας τον άλλον, να νοιαστούμε όσο μπορούμε ο ένας για τον άλλον, αλλά και για τα παιδιά μας τα ίδια, αφιερώνοντας ποιοτικό χρόνο μαζί τους και αυτό τους δίνει μεγάλη δύναμη. Ας τους διδάξουμε με το παράδειγμά μας, να προσεγγίσουν τον πιο αδύναμο. Όχι να περιμένουμε εκείνοι να ζητήσουν από εμάς. Πολλοί άνθρωποι υποφέρουν σήμερα σιωπηλά, πίσω από κλειστές πόρτες, δεν υπήρξαν ποτέ επαγγελματίες επαίτες, αλλά είναι άνθρωποι όπως όλοι μας, που οι συνθήκες τους οδήγησαν σε αυτό το δύσκολο σημείο. Ας δείξουμε ηγεσία σε αυτό κι ας πάρουμε την πρωτοβουλία να δραστηριοποιηθούμε στην αρωγή κι αλληλεγγύη μέσα από κατάλληλες εθελοντικές οργανώσεις. Αυτό θα τα κάνει να νιώσουν ασφαλή, γιατί βλέπουν ανθρωπιά. Θα τα κάνει επίσης να νιώσουν δυνατά. Γιατί εκείνος που επιμένει να λειτουργεί καλοπροαίρετα, δύσκολα τον αγγίζει ο φόβος.

Ας τους δώσουμε ελπίδα και θετική οπτική, αισιοδοξία. Ας τους ρωτήσουμε «Αν μπορούσαν να προκύψουν κάποια καλά από την κρίση, ποια θα ήταν αυτά;» Πώς θα μπορούσαμε να αντιστρέψουμε αυτήν την κατάσταση στην κοινωνία μας σε κάτι θετικό;» Σύμφωνα με τη θεωρία της λογο-θεραπείας του Viktor Frankl, οποιαδήποτε δυσκολία μπορεί να αντιμετωπιστεί, αρκεί να βρεθεί κάποιο νόημα για το οποίο συμβαίνει. Αν ρωτήσουμε λοιπόν τα παιδιά ποια είναι τα πιθανά νοήματα-διδάγματα για την κρίση, μέσα από την καρδιά τους, ας είμαστε προετοιμασμένοι για αποκαλυπτικές απαντήσεις. Με την πίστη στον εαυτό τους, την αυτό-εκτίμηση , τη σύνδεση με άλλα άτομα με αντίστοιχε αξίες (γιατί υπάρχουν πολλοί καλοπροαίρετοι άνθρωποι, απλά δεν ακούγονται) μπορούν να σταθούν επάξια στις προκλήσεις .


Ας απαντήσουμε στην έλλειψη αξιών, με τις αξίες που έχουμε εμείς μέσα μας. Όταν ζούμε σύμφωνα με τις αξίες, δεν γίνεται μόνο η ζωή των άλλων καλύτερη, αλλά και η δική μας. Νιώθουμε ολοκληρωμένοι, νιώθουμε ισχυροί, νιώθουμε ότι έχουμε αξιοπρέπεια. Αυτό μας προσθέτει μια αόρατη δύναμη, που μας βοηθά να ανταπεξέλθουμε σε οποιαδήποτε δυσκολία. Το απόθεμα δύναμής μας είναι σαν να βρίσκεται σε ένα μεγάλο σακί με άμμο. Όταν παραβαίνουμε τις αξίες, όταν συμπεριφερόμαστε άδικα ή εγωιστικά είναι σαν να τρυπάμε το δοχείο, η δύναμή μας φεύγει προς τα έξω. Παρότι τα αποτελέσματα μπορεί να μην γίνονται άμεσα ορατά, όταν χρειαστούμε τη δύναμή μας για οποιαδήποτε είδους μελλοντική ανάγκη, δεν θα την έχουμε.

Ας θυμίσουμε στα παιδιά μας ότι το χρήμα δεν είναι το παν. Τα παιδιά, αν έχουν τα απολύτως στοιχειώδη, μπορούν να ζήσουν ευτυχισμένα σε μια οικογένεια, όπου υπάρχει το ψυχικό απόθεμα αγάπης κι αισιοδοξίας από τους γονείς. Τα παιδιά δεν θα στερηθούν τόσο πολύ τα υλικά αντικείμενα, αν και πολλές φορές φαίνεται να προσκολλούνται σε αυτά, γιατί τους λείπουν άλλα ουσιαστικότερα. Αν ο πατέρας έχασε τη δουλειά του δεν χρειάζεται να ντρέπεται για αυτό, οδηγώντας εμμέσως έτσι και το παιδί σε ενοχές. Ας προσπαθήσει να μην περικυκλωθεί από καταθλιπτικές σκέψεις, ας το δει σαν μια ευκαιρία να αφιερώσει ποιοτικό χρόνο στο παιδί, να κάνουν πράγματα μαζί. Αν νιώθει ο γονιός θετικά, με ισχυρή αυτοεκτίμηση, όσο είναι ανθρωπίνως δυνατό (βλέπε άρθρα "Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας") μπορεί το χρονικό αυτό διάστημα να χρησιμοποιηθεί στην οικογένεια τελικά προς όφελος όλων.

Αν η οικογένεια μοιράζεται κάποιες πνευματικές/θρησκευτικές πεποιθήσεις που της προσφέρουν αντοχή και ελπίδα, ας το συζητήσουν ανοικτά με τα παιδιά, καθώς η πνευματικότητα μπορεί να είναι σημαντική πηγή παρηγοριάς και σθένους γα πολλά παιδιά. Η ζωή είναι για όλους αβέβαιη -και για εμάς και για τα παιδιά μας. Ας προβάλλουμε εμείς τη θετική σκέψη και την αισιοδοξία ότι κάτι καλό θα προκύψει στο τέλος. Αν δεν μπορούμε εμείς να αντιμετωπίσουμε το μέλλον, πώς θα το δουν εκείνα; Με το παράδειγμά μας διδάσκουμε.

Αν προκύψουν πρακτικές αλλαγές στη ζωή του παιδιού, μπορούμε να συζητήσουμε μαζί τους ότι η αλλαγή είναι μέρος της ζωής κι ότι με κάθε αλλαγή ανοίγονται νέες ευκαιρίες. Μπορεί από μια αλλαγή (π.χ. αλλαγή πόλης, σχολείου κλπ.) να προκύψουν ακόμη καλύτερα πράγματα, οπότε ας μην το φοβόμαστε. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον χρόνο για δημιουργικές δραστηριότητες με τα παιδιά, όπως θέατρο ζωγραφική, αθλητισμός, περπάτημα στη φύση, μελέτη μέσω Διαδικτύου ή δημόσιας βιβλιοθήκης, λύσεις σχετικά ανέξοδες, που όμως καλλιεργούν την ψυχή τους, αντί να τα αφήνουμε μόνα να βρίσκουν διέξοδο στα βιντεοπαιχνίδια. Ας φροντίσουμε να δίνουμε χρόνο προσοχής σε όλα τα παιδιά μέσα στην οικογένεια, ώστε να μην υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ τους. Ας φροντίσουμε όσο μπορούμε, ώστε οι επαγγελματίες που βοηθούν τα παιδιά μας, εκπαιδευτικοί, baby sitters, να είναι άνθρωποι με αγάπη. Αυτό είναι πάντα σημαντικό, αλλά ειδικά σε μια μεταβατική κατάσταση είναι σημαντικότερο από ποτέ. Καλοπροαίρετοι άνθρωποι με αγάπη, μπορούν να θρέψουν τη ψυχή των παιδιών και να τα βοηθήσουν να προασπίσουν τις ψυχικές τους δυνάμεις. Άνθρωποι που είναι πάνω από όλα καλοήθεις, με την καρδιά τους ανοιχτή είναι από τους σημαντικότερους παράγοντες για μια ουσιαστικά ποιοτική ζωή, ακόμη και σε μια οικονομική δυσχέρεια.

Πρεκατέ Βικτωρία, 7/12/2011, www.brightplanet.blogspot.com
Δημοσιεύτηκε στο http://toblogsas.skai.gr/post/13878542174, 7.12.11

ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ:H ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΩΖΕΙ!!

• Τι είναι η παιδική σεξουαλική κακοποίηση;
Όλα τα είδη της σεξουαλικής δραστηριότητας μεταξύ ενηλίκων όταν πραγματοποιούνται σε παιδί, αλλά και δραστηριότητες χωρίς άγγιγμα, όπως το να παίρνει ο μπαμπάς το παιδί να δουν πορνογραφία μαζί, να ενθαρρύνει κανείς το παιδί να παρακολουθεί σεξουαλικές πράξεις κλπ. Γενικά, οποιαδήποτε πράξη με παιδιά, περιλαμβάνει σεξουαλική διέγερση του ενήλικα είναι κακοποίηση. Το παιδί μπορεί πάντα να αντιληφθεί ότι υπάρχει κάτι «περίεργο» στην ατμόσφαιρα και τραυματίζεται από αυτό.
• Πόσο συχνά συμβαίνει;
Ο πραγματικός αριθμός των περιστατικών σεξουαλικής κακοποίησης είναι πολύ δύσκολο να υπολογιστεί, καθώς η ντροπή και ο φόβος εμποδίζει τα παιδιά να μιλήσουν. Οι περισσότεροι ερευνητές διεθνώς συμφωνούν ότι περίπου 1 στις 4 ή 5 γυναίκες και 1 στους 6 ή 7 άνδρες έχουν υποστεί κάποια μορφή σεξουαλικής κακοποίησης μέχρι να ενηλικιωθούν, ενώ ο 3 στα 4 παιδιά δε θα μιλήσουν κατά τη διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας για την κακοποίηση. Πάνω από 90% των ατόμων που κακοποιούν παιδιά είναι άτομα γνωστά στο παιδί, είτε από το άμεσο ή έμμεσο οικογενειακό περιβάλλον, ή φίλοι της οικογένειας, γείτονες, επαγγελματίες που ασχολούνται με παιδιά κλπ. Ένα μεγάλο ποσοστό δραστών είναι έφηβοι ή νεαροί ενήλικες. Για αυτό όταν παρατηρούνται έφηβοι να έχουν σεξουαλικό ενδιαφέρον για μικρότερα παιδιά, θα πρέπει να αναζητηθεί ψυχοθεραπευτική βοήθεια, πριν παγιωθεί η τάση σε παιδοφιλία. Όσο νωρίτερα γίνει η παρέμβαση, τόσο πιο αποτελεσματική θα είναι. Επίσης θα πρέπει να διερευνηθεί γιατί ο έφηβος έχει αυτήν την συμπεριφορά- συχνά έχουν κακοποιηθεί οι ίδιοι από ενήλικες κι επαναλαμβάνουν το τραύμα σε μικρότερα παιδιά (acting out).
• Πώς μπορείτε να καταλάβετε ότι ένα παιδί κακοποιείται σεξουαλικά;
Τα παιδιά σιωπούν, γιατί οι δράστες ίσως έχουν απειλήσει ότι θα τα βλάψουν ή τα έχουν κατηγορήσει ότι προκάλεσαν την κακοποίηση ή φοβούνται ότι θα διαλυθεί η οικογένεια ή ακόμη δεν γνωρίζουν ότι έχουν δικαίωμα να πουν όχι και να μιλήσουν. Για αυτό θα πρέπει οι ενήλικες να επαγρυπνούν για τις άμεσες ενδείξεις, όπως:
-Σωματικά προβλήματα, ευαισθησία, μώλωπες, πόνος στη στοματική ή γεννητική περιοχή, δυσκολία να καθίσει, σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, εγκυμοσύνη
-Εφιάλτες, δυσκολία και τρόμος στον ύπνο, κούραση, τικ, τραύλισμα, ξαφνική ανορεξία ή βουλιμία,. Παίρνει βάρος για να «κρύψει» το σώμα του.
-Παλινδρόμηση σε συμπεριφορές μικρότερης ηλικίας, π.χ. πιπιλά το δάχτυλο, ενούρηση τη νύχτα.
-Ξαφνικές απρόσμενες αλλαγές στη διάθεση, όπως κατάθλιψη, απόσυρση, μυστικοπάθεια, απομόνωση. Φόβος ή φοβία για συγκεκριμένα άτομα ή τοποθεσίες, ξαφνική ντροπαλότητα.
-Απομακρύνεται από γονείς και φίλους. Δεν μιλάει, δεν ανοίγεται όπως παλαιότερα. Φοβάται να βγει από το σπίτι ή το δωμάτιο.
-Ανεξήγητη γνώση σεξουαλικών θεμάτων για την ηλικία του, η οποία εκδηλώνεται μέσα από ακατάλληλη σεξουαλική δραστηριότητα με παιχνίδια, κούκλες ή αντικείμενα και κατοχή νέων ενήλικων λέξεων για μέρη του σώματος ή σεξουαλικές δραστηριότητες προς μικρότερα παιδιά. Ζωγραφιές που επιδεικνύουν σεξουαλική επιθετικότητα, σεξουαλικές πράξεις.
-Ντρέπεται για το σώμα του και δε θέλει να ξεντύνεται ή να αλλάζει ρούχα μπροστά σε άλλους. Ή αρχίζει να «χαϊδεύεται», να αγγίζει ενηλίκους και άλλα παιδιά με επίμονο και ακατάλληλο τρόπο. Δε θέλει να συμμετέχει σε εκδρομές, γυμναστική, παιχνίδι, ομαδικές δραστηριότητες κλπ. με άλλα παιδιά.
-Δείχνει εμμονή για ένα καινούργιο μεγαλύτερο “φίλο” και κατέχει ξαφνικά αδικαιολόγητα δώρα ή χρήματα.
-Οι έφηβοι εμφανίζουν συχνά κατάχρηση ουσιών, αυτό-τραυματισμό ή αποπειρώνται να φύγουν από το σπίτι.

• Πώς μπορείτε να προστατέψετε τα παιδιά από τη σεξουαλική κακοποίηση;

-Να πείτε στα παιδιά ότι έχουν δικαίωμα να πουν ΟΧΙ κι ότι ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΠΟΤΕ να κρατούν κανένα ΜΥΣΤΙΚΟ για αγγίγματα κι αγκαλιές. Πείτε τους ότι έχουν δικαίωμα και πρέπει να μιλήσουν κι ότι δε θα θυμώσετε. Πείτε τους ότι το σώμα τους ανήκει σε εκείνα κι ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να τα αγγίζει με τρόπο που τους είναι άβολος. Πείτε τους να εμπιστεύονται το ένστικτό τους για το αν κάποιο άγγιγμα είναι σωστό ή λάθος.
-Αναπτύξετε μια ανοιχτή σχέση εμπιστοσύνης με τα παιδιά σας. Να ακούτε τους φόβους τους και τις ανησυχίες τους .
-Υπάρχουν στο εμπόριο σήμερα εκπαιδευτικές ταινίες για παιδιά διαφόρων ηλικιών που εξηγούν στα παιδιά τι είναι η σεξουαλική κακοποίηση και πώς να προφυλαχθούν από αυτήν.
- Αν υποπτεύεστε ότι κάποιος συγγενής κακοποιεί ένα παιδί, είναι σημαντικό να μιλήσετε για την κατάσταση παρά να αψηφήσετε την ανησυχία σας και να ανακαλύψετε αργότερα ότι όντως συνέβαινε κάτι τέτοιο. Δεν θα πρέπει να αφήσετε την αγάπη για το δράστη ή την ντροπή για το «τι θα πει ο κόσμος» ή το φόβο «μη χαλάσουμε σχέσεις» να σας σταματήσει από το να αναζητήσετε βοήθεια από ειδικό επαγγελματία και τηλεφωνικές γραμμές βοήθειας
-Είναι κρίσιμης σημασίας να πιστέψετε το παιδί, όταν κάνει την αποκάλυψη. Αν δεν πιστέψουμε τα παιδιά, πολύ πιθανόν να μην ξαναδοκιμάσουν ποτέ να ανοιχτούν σε κάποιον. Σε πολλές κουλτούρες, όπως και στη δική μας, η παιδική σεξουαλική κακοποίηση αποσιωπάται ως ταμπού, και είναι πολύ πιο εύκολο να πιστέψουν οι ενήλικες ότι το παιδί 'ψεύδεται' ή ' τα βγάζει από το μυαλό του', παρά ότι η κακοποίηση πραγματικά συμβαίνει. Ίσως γιατί μας είναι πολύ πιο εύκολο και βολικό να πιστέψουμε ότι δεν υπάρχει, παρά να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να αντιμετωπίσουμε την σεξουαλική θυματοποίηση των παιδιών στην κοινωνία που ζούμε. Στην πραγματικότητα γίνεται ακριβώς το αντίθετο: Σύμφωνα με τις στατιστικές, είναι πολύ πιο πιθανό τα παιδιά να κακοποιούνται, παρά να ψεύδονται ή να έχουν ψευδαισθήσεις. Ακόμη κι αν το παιδί αρνηθεί ή ανασκευάσει, μπορεί να είναι λόγω φόβου αντιποίνων από το δράστη για την αποκάλυψη. Ας μη ξεχνούμε ότι οι δράστες της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης πολύ συχνά απειλούν ευθέως το παιδί να μην αποκαλύψει, να αρνηθεί υποψίες τρίτων, να μη μιλήσει. Οι επαγγελματίες παιδικής προστασίας θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα έμπειροι και προσεκτικοί.Τα παιδιά δεν ψεύδονται από μόνα τους για την παιδική σεξουαλική κακοποίηση.
-Διδάξτε στα παιδιά ότι πρέπει να λένε όχι όταν δε θέλουν να παίξουν, να τα γαργαλήσουν, να τα αγκαλιάσουν ή να τα φιλήσουν. Βοηθήστε τα να καταλάβουν ποια συμπεριφορά είναι λάθος κι ότι θα πρέπει πάντα να σας πουν αν κάποιος τους φέρθηκε έτσι, ακόμη κι αν τους ήταν αδύνατο να πουν όχι εκείνη τη στιγμή. Αρχικά οι δράστες χρησιμοποιούν αθώα αγγίγματα για να εξοικειώσουν το παιδί. και μετά προχωρούν σε σεξουαλική κακοποίηση.
-Θα πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί και μην αφήνετε τα παιδιά με κάποιον που έχετε επιφυλάξεις.

• Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες κακοποιούνται;
Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, όπως εγκεφαλική παράλυση, δυσμορφίες, νοητική καθυστέρηση, τύφλωση, κώφωση, επιληψία, ψυχιατρικές διαταραχές είναι ιδιαίτερα ευάλωτα για κακοποίηση κι οι έρευνες διεθνώς δείχνουν ότι κακοποιούνται σε συχνότητα 3-4 φορές μεγαλύτερη από ότι τα παιδιά του γενικού πληθυσμού. Οι λόγοι για αυτό είναι ότι ίσως δεν κατανοούν, δεν αναγνωρίζουν την κακοποίηση, ίσως δυσκολεύονται να εκφράσουν αυτό που τους συμβαίνει, ίσως είναι πολύ απομονωμένα, ίσως αντιμετωπίζονται με περισσότερη δυσπιστία από τους άλλους , αν αποκαλύψουν κάτι. Τα παιδιά συχνά βρίσκονται σε απόλυτη εξάρτηση από έναν ενήλικα παροχό φροντίδας, ενώ αν παραμελούνται, έχουν ιδιαίτερη ανάγκη από προσοχή και άγγιγμα κι είναι πιο ευάλωτα στους χειρισμούς των παιδόφιλων. Όπως η πλειοψηφία των παιδιών στη χώρα μας, έτσι και τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, δεν έχουν εκπαιδευτεί στην αυτοπροστασία τους.

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στην επιλογή προσωπικού σε όλους τους χώρους πους απασχολούν ή φροντίζουν παιδιά. Οι παιδόφιλοι έλκονται από αυτούς ακριβώς τους χώρους και αναζητούν εργασία, με αμοιβή ή συχνά εθελοντική, ώστε να έχουν πρόσβαση στα παιδιά-θύματα. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι σχολεία, παιδικές κατασκηνώσεις, αθλητικοί σύλλογοι, ιδρύματα παιδικής φιλοξενίας επίσης είναι χώροι, που έλκουν παιδόφιλους και όπου έχουν παρατηρηθεί περιστατικά παιδικής κακοποίησης, για αυτό και θα πρέπει να λειτουργούν ανεξάρτητες αρχές εποπτείας τους, καθώς και πολύ αυστηρές προδιαγραφές κι έλεγχος στη στελέχωσή τους.

Περισσότερες πληροφορίες και πηγές βοήθειας στο φυλλάδιο "Παιδική κακοποίηση" στη στήλη "Έντυπο Υλικό" του www.mentoras.org , καθώς και στο βιβλίο «Η κακοποίηση του παιδιού στο σχολείο και την οικογένεια», Πρεκατέ Βικτωρία, Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ, 2008

Πίστη, φόβος και δοτικότητα

Το παρόν άρθρο απευθύνεται σε όσους πιστεύουν στο Θεό ή είναι ανοιχτοί να ακούσουν για θέματα πίστης και πώς η πίστη μπορεί να βοηθήσει στις δυσκολίες της ζωής. Το άρθρο δεν στοχεύει να πείσει ή να «προσηλυτίσει» κανέναν, ούτε να μπει σε επιχειρηματολογία για το αν υπάρχει Θεός ή όχι, καθώς αυτό είναι εντελώς προσωπική απόφαση και βίωμα του καθενός. Για όσους δεν πιστεύουν, υπάρχουν βεβαίως οι μέθοδοι της ψυχολογικής στήριξης, που μπορούν να βοηθήσουν το άτομο. Κατά τη γνώμη μου όμως, αυτές οι μέθοδοι μπορούν να βοηθήσουν μέχρι κάποιο σημείο. Από κάποιο σημείο και μετά, πολλοί άνθρωποι αναγνωρίζουν την ανάγκη να βρουν την ταπεινότητα να αναζητήσουν βοήθεια από κάποια ανώτερη πηγή- όλα τα υπόλοιπα δεν αρκούν. Αυτή η ανώτερη πηγή για πολλούς ανθρώπους εκφράζεται μέσα από την έννοια του Θεού, προσωπικά όμως δεν την συνδέω απαραίτητα με την εκκλησία, καθώς ο Θεός βρίσκεται μέσα στην καρδιά μας και δεν πιστεύω ότι χρειαζόμαστε αναγκαστικά μεσάζοντες για να επικοινωνήσουμε μαζί Του. Από την άλλη μεριά, διαπιστώνω πολλές φορές την θυμωμένη, σχεδόν απαξιωτική, στάση της «επιστημονικής» ψυχολογίας σχετικά με οτιδήποτε αναφέρεται στο Θεό (ειδικά στη χώρα μας, ενώ στο εξωτερικό ο όρος «spiritual psychotherapy» είναι δόκιμος και αντιπροσωπεύει μια εξίσου αποδεκτή σχολή ψυχοθεραπείας, όπως όλες οι άλλες). Εν πάση περιπτώσει, πιστεύω στο Θεό, πολλοί άλλοι άνθρωποι πιστεύουν επίσης και είναι άδικο να αυτό-λογοκρινόμαστε, μη τυχόν και δυσαρεστηθεί η «επιστημονική» πλευρά. Η ανθρώπινη επιστήμη έχει το δικό της μερίδιο και αντικείμενο, το οποίο είναι πεπερασμένο. Και η πίστη έχει το δικό της, που είναι απεριόριστο…

Η πίστη είναι το αντίδοτο στην τρομολαγνεία των ημερών μας.
Η τρομοκρατία των εντυπώσεων από τα ΜΜΕ αποδυναμώνει. Γι αν μην παρεξηγούμαι δεν μιλώ για άρνηση της πραγματικότητας, ούτε για ωραιοποίηση ή ελαχιστοποίηση. Συχνά η θετική σκέψη και η αισιοδοξία παρερμηνεύονται ως παθητικότητα για να αφήσουμε κάποιους να μας εκμεταλλεύονται. Δεν ισχύει αυτό. Η θετική σκέψη και η αισιοδοξία είναι που μας δίνουν τη δύναμη για να αντιμετωπίσουμε τις αδικίες. Τα τρομοσενάρια για το μέλλον ΔΕΝ μας ενδυναμώνουν, μας παραλύουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα γνωστού που μου ανέφερε πρόσφατα για τεράστιες μειώσεις μισθών σε ήδη χαμηλούς μισθούς σε κάποιον οργανισμό. Στην ερώτηση «και δεν διαμαρτύρονται;», η απάντηση ήταν «είναι τρομοκρατημένοι, λένε κι ευχαριστώ που έχουν δουλειά»… Αυτό είναι το αποτέλεσμα της τρομολαγνείας. Η πίστη μας ενδυναμώνει. Είναι από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να αντιμετωπισθεί η τρομολαγνεία.

Η τρομοκρατία είναι μέρος της διεθνών μηχανισμών πίεσης αυτή τη στιγμή για την όξυνση του χάσματος μεταξύ πλουσίων και φτωχών, για την επιδείνωση της κοινωνικής αδικίας, ώστε να γίνονται οι πλούσιοι ακόμη πιο πλούσιο και οι φτωχοί ακόμη πιο φτωχοί και πιο τρομοκρατημένοι. Πώς αντιμετωπίζουμε αυτήν την σχεδιασμένη τρομο-πίεση; Όσο οι καιροί δυσκολεύουν και ελάχιστοι από τη γενιά μας είμαστε μαθημένοι στις δυσκολίες (πολύ περισσότερο να βοηθούμε στις δυσκολίες των άλλων), από πού θα αντλήσουμε δύναμη; Από πού θα αντλήσουμε δύναμη για να αντιμετωπίσουμε καταστάσεις για τις οποίες δεν έχουν εκπαιδευτεί οι ψυχολόγοι, τις οποίες δεν έχουν αντιμετωπίσει οι ίδιοι οι ψυχολόγοι ποτέ (και για τις οποίες πιθανότατα δεν θα πληρωθούν για να βοηθήσουν); Από πού θα αντλήσουμε δύναμη, γαλήνη, παρηγοριά, σοφία και κουράγιο; Ας μην θεοποιούμε τις ανθρώπινες δυνάμεις (μέσα στις οποίες περιλαμβάνεται και η ανθρώπινη επιστήμη), καθώς σε μια πραγματικά δύσκολη στιγμή, οι άνθρωποι που βασίζονται μόνο στις ανθρώπινες δυνάμεις, το πιο πιθανόν είναι να τρέχουν να σώσουν τον εαυτό τους.

Το βλέπω αυτό, έστω και μεταφορικά, στον φόβο έλλειψης που παρατηρώ σε πολλούς ανθρώπους γύρω μου, από όλους τους χώρους, ακόμη και συναδέλφους ψυχολόγους. Πολύ συχνά βλέπω τους ανθρώπους να αποζητούν από τους άλλους απεγνωσμένα ενέργεια, κάθε μορφής ενέργεια… Είτε είναι χρήματα, δουλειά, προσοχή, αγάπη, αναγνώριση, παρηγοριά, χρόνο, έγκριση, βοήθεια, οτιδήποτε, βλέπω ειδικά στη χώρα μας, να έχουμε μετατραπεί σε ένα λαό φοβισμένο, που βλέπει το διπλανό του σε σχέση με τι μπορεί κερδίσει από εκείνον. Αν δεν υπολογίζει να κερδίσει κάτι, δεν λέει ούτε γεια…Έτσι, νιώθει ακόμη πιο άδειος, ακόμη πιο πεινασμένος και βέβαια είναι ακόμη πιο απωθητικός προς τους άλλους. Ούτως ή άλλως, οι άλλοι άνθρωποι δεν μπορούν να μας δώσουν παρά ελάχιστα από εκείνα που χρειαζόμαστε. Οι άλλοι άνθρωποι δεν είναι εκεί για να καλύψουν τις ανάγκες μας. Αυτός είναι ένας άλλος μύθος της ψυχολογίας, ειδικά στις συντροφικές σχέσεις, όπου βγαίνει το τεφτέρι και υπολογίζουμε «τι δίνω, τι παίρνω»… Βεβαίως ποτέ δεν μπορεί να βγει ο λογαριασμός ίσα, καθώς τα δύο μέρη βρίσκονται σε πόλεμο ποιος θα κερδίσει από τη σχέση περισσότερα για τον εαυτό του. Τώρα που οι δυσκολίες εντείνονται, γίνεται φανερότερο από ποτέ ότι δεν μπορούμε να «αρπάξουμε» από τους άλλους ανθρώπους.

Θεωρώ ότι αυτός είναι ένας από τους πνευματικούς σκοπούς της κρίσης… Να ανασυσταθεί η σύνδεση τους καθενός από εμάς με την πηγή όλων των καλών. Αυτή η πηγή όλων των καλών είναι ο Θεός. Μας προσφέρει, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, άπειρα πράγματα που θεωρούμε δεδομένα, ακόμη και τον αέρα που αναπνέουμε. Επειδή ακριβώς θεωρούμε τα πάντα δεδομένα κι αυτονόητα, μια μικρή στέρηση, ίσως μας υπενθυμίσει την πραγματική πηγή. Αυτή είναι η πηγή για όλα όσα έχουμε ανάγκη, την αγάπη, την καθοδήγηση, τη σοφία, την προσοχή, την παρηγοριά, αλλά και πιο πρακτικά πράγματα, όπως φαγητό, δουλειά, χρήματα. Αν κάποια από αυτά τα πράγματα έρχονται σε εμάς μέσω άλλων ανθρώπων, οι άλλοι άνθρωποι λειτουργούν ως κανάλια, ως μεσολαβητές, αλλά δεν είναι οι ίδιοι η πηγή…Αν δεν ήταν αυτοί, θα ήταν κάποιοι άλλοι. Όταν βλέπουμε τους ανθρώπους ως πηγή, τότε δημιουργούμε είδωλα. Και τα είδωλα πάντα πέφτουν.

Για αυτό είναι σημαντική η προσευχή. Να ευχαριστούμε για αυτό που έχουμε, να ζητούμε τη γενική ποιότητα εκείνου που επιθυμούμε και να τον τρόπο αφήνουμε στα χέρια του Θεού. Να είμαστε ανοιχτοί να ακούσουμε την καρδιά μας, μέσα από την οποία μας καθοδηγεί η φωνή του Θεού, για τις σωστές κινήσεις. «Συν Αθηνά και χείρα κίνει», που μας έλεγε κι ο πάνσοφος Αίσωπος. Δεν θα καθόμαστε άπραγοι, περιμένοντάς τα όλα έτοιμα. Ούτε όμως θα κινούμε τα χέρια δεξιά κι αριστερά, απερίσκεπτα και φρενωδώς, προκαλώντας ζημιές.

Ο καθένας από εμάς έχει άμεση πρόσβαση στην πηγή όλων των καλών, τα οποία θα έρθουν σύμφωνα με το σχέδιο της ψυχής του. Μόνο όταν μπορέσουμε να επανασυνδέσουμε το δικό μας κανάλι παροχής με την αληθινή πηγή, μέσω της πίστης, της καλής πρόθεσης, της ευγνωμοσύνης, της ταπεινότητας, της εμπιστοσύνης, αλλά με γνώμονα και το καλό των άλλων, μόνο τότε θα μπορέσουμε να νιώσουμε πλήρεις, μόνο τότε η ζωή μας θα ρέει, μόνο τότε θα έχουμε το σθένος να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα, να γίνουμε μέρος της λύσης, βοηθώντας τους άλλους, όχι να είμαστε μέρος τους προβλήματος, ζητώντας, ζητώντας, ζητώντας. Πριν λοιπόν ζητήσουμε κάτι από τους άλλους, έστω και να είναι η ενέργειά τους (προσοχή, χρόνος κλπ), ας σκεφτούμε μήπως μπορούμε αυτό να το ζητήσουμε πρώτα από το Θεό; Μήπως αντί να ζητάμε μόνο για τον εαυτό μας, να προσευχηθούμε και για εκείνους που έχουν ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη; Για εκείνους που είναι ακόμη πιο φτωχοί και ακόμη πιο μόνοι;

Στις πραγματικές δοκιμασίες, η πίστη είναι που διακρίνει ποιος θα έχει τα ψυχικά αποθέματα να παραμείνει και να βοηθήσει τους άλλους από εκείνον που θα κάνει το λιγότερο που μπορεί για τους άλλους και θα κατηγορεί μετά τη φτώχεια του για αυτό…

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.com, 6/12/2011

Η ορειβασία και οι άστεγοι

Χρόνια τώρα ασχολούμαι με την ορειβασία, καθώς λατρεύω τα ελληνικά βουνά, αλλά πρόσφατα μου έδωσαν ένα διαφορετικό μήνυμα. Σε μια πρόσφατη εκδρομή, στα 2000μ, έστρωσα τη νύχτα έξω από το καταφύγιο για να δω τα αστέρια. Εξοπλισμένη με τον πιο hi-tech υπνόσακο, θερμο-εσώρουχα, fleece, αντιανεμικά κλπ. δεν μπόρεσα να μείνω πάνω από μισή ώρα, όσο κι αν η θέα ήταν εκπληκτική. Ο καιρός ήταν παγωμένος, γύρω στους -2 βαθμούς, αλλά και ξάστερος, χωρίς αέρα. Παρ’ όλα αυτά, το κρύο ήταν διαπεραστικό. Το κρύο είναι σαν μια απλωμένη μάζα υγρού σιδήρου, κρύου υγρού σιδήρου. Διαποτίζει όλα τα σκεπάσματα, αγκαλιάζει το σώμα, ό,τι κι αν φορά, και μετά στερεοποιείται παίρνοντας τη φόρμα του σώματος. Από εκεί και μετά αρχίζει τη δουλειά του. Ρουφά διαρκώς θερμότητα από το σώμα. Όση κι αν παράγεις, άλλη τόση ρουφά. Ο παγωμένος αέρας συμπληρώνει το έργο, ρουφώντας όλη τη θερμότητα από τα σωθικά, μέσω της αναπνοής. Πρώτα παγώνουν τα άκρα, τόσο που πονούν. Αρχίζεις και τρέμεις και προσπαθείς να τρίψεις τα δάχτυλα των ποδιών μεταξύ τους μπας και ζεσταθούν, αλλά επειδή είναι παγωμένα, απλώς πονάνε ακόμη χειρότερα. Εκεί, το πείραμα σταμάτησε. Μπήκα στο καταφύγιο και πήγα δίπλα στη φωτιά. Ήταν το μόνο που δούλεψε. Μου πήρε πάνω από ώρα να ξεπαγώσω.
Όμως εγώ είχα την επιλογή της φωτιάς…

Αν δεν έκανα ορειβασία, δεν θα μπορούσα να νιώσω πώς μπορεί να νιώθουν οι άστεγοι με το κρύο. Θα έλεγα, ναι ,πράγματι, είναι δύσκολο, αλλά δεν θα μπορούσα να νιώσω πώς είναι να προσπαθείς να παλέψεις, με το κρύο να σε πνίγει από παντού…Δεν παλεύεται… Τώρα πια δεν μπορώ να πάω για ύπνο, στη ζεστασιά του σπιτιού μου, χωρίς να σκέφτομαι, πώς θα βγάλει τη σημερινή νύχτα εκείνος που θα κοιμηθεί στη θερμοκρασία που έχει το μπαλκόνι έξω. Τώρα ξέρω πώς θα ήταν να κοιμάται κανείς το Δεκέμβρη στο μπαλκόνι…Δεν παλεύεται… Πώς περνούν εκείνοι κάθε νύχτα έξω;… Το να προσπαθείς να κοιμηθείς με το κρύο, είναι μαρτύριο. Πώς μπορεί να είναι να πεθαίνεις από το κρύο; Δεν ξέρω, δεν μπορώ να φανταστώ…

Πέρσι το χειμώνα πέθαναν τρεις άστεγοι από το κρύο στην Αθήνα, μια παγωμένη νύχτα του Φλεβάρη…. Φέτος είναι πολύ περισσότεροι στους δρόμους. Πόσοι άστεγοι μπορεί να παλεύουν κάθε νύχτα ανά τον κόσμο, σε μεγάλες χώρες, όπως ΗΠΑ και Ρωσία ή και σε μικρότερες, φτωχές, πλούσιες, δεν έχει σημασία, πόσοι μπορεί να παλεύουν το καθημερινό μαρτύριο του να προστατευτούν από το σιδερένιο καλούπι γύρω από το σώμα, που ανελέητα ρουφά θερμότητα;

Δεν ξέρω, αλλά ας ξαναγυρίσουμε στην Αθήνα. Πολλοί περνούν το μαρτύριο αυτό καθημερινά, ενώ υπάρχουν πάμπολλοι χώροι, που ανήκουν είτε στο δήμο είτε στο κράτος, κάποιοι λειτουργούν ως γραφεία, άλλοι εγκαταλελειμμένοι, οι οποίοι κλειδώνουν καλά καλά τη νύχτα, κρατώντας τους άστεγους έξω. Υπάρχουν πάμπολλοι ιδιωτικοί χώροι, δωμάτια, διαμερίσματα, ακόμη και διάδρομοι, θερμαινόμενοι. Κοιτώντας το λίγο από μακριά, αναρωτιέμαι…Πώς θα εξηγήσουμε μετά από χρόνια, μετά από αιώνες, στους απογόνους μας, σε κάποιο μελλοντικό πολιτισμό, στο Θεό... ότι υπήρχαν, κάποτε, στις πόλεις των ανθρώπων, χιλιάδες αχρησιμοποίητα τετραγωνικά κτισμένου ζεστού χώρου...κι ότι οι άνθρωποι τα κλείδωναν, ενώ χιλιάδες άλλοι άνθρωποι- άστεγοι- τουρτουρίζαν και πέθαιναν από το κρύο; Πώς θα εξηγήσουμε αυτό το παράδοξο; Υπάρχει κάτι θεμελιωδώς λάθος, κάτι τραγικά λάθος σε όλο αυτό…

Ναι, ίσως δεν έπαιρνε κάποιος εύκολα έναν άστεγο μέσα στο δωμάτιό του. Στην είσοδο της πολυκατοικίας του όμως; Οι διάδρομοι των πολυκατοικιών, ακόμη και των γραφείων είναι ζεστοί…Κι αυτό που έχει ανάγκη ο άστεγος, ακόμη πιο πολύ κι από το κρεβάτι, είναι η ζεστασιά… Θα μπορούσαν διάδρομοι που δεν χρησιμοποιούνται, με μια κοινόχρηστη τουαλέτα σε ένα κτίριο γραφείων, να παραχωρούνται στους άστεγους τουλάχιστον το βράδυ, κι ας ερχόταν το πρωί μια καθαρίστρια, το κόστος θα ήταν ελάχιστο. Ναι, το ιδανικό θα ήταν να έχουν κανονικά δωμάτια, αυτό δικαιούνται…Όμως με τη δικαιολογία έλλειψης πόρων για δωμάτια, τελικά δεν κάνουμε το απολύτως τίποτα - αφήνοντας ως μόνη επιλογή το δρόμο. Αυτό δεν είναι έλλειψη πόρων, αυτό είναι έλλειψη στοιχειώδους ανθρωπιάς. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ για την αδράνεια απέναντι στους άστεγους είναι ότι πρέπει, έστω και για μία φορά, να δοκιμάσουμε όλοι ορειβασία… Μόνο τότε θα καταλάβουμε…

Πρεκατέ Βικτωρία, 1/12/2011, www.brightplanet.blogspot.com


Αν θέλετε να βοηθήσετε τους άστεγους και άπορους, δείτε τις ακόλουθες πηγές:

Οδηγός επιβίωσης αστέγων της «Κλίμακας» http://www.klimaka.org.gr/newsite/downloads/astegoi_odigos_epiviosis.pdf

Συσίτα της Εκκλησίας της Ελλάδος http://www.ecclesia.gr/greek/koinonia/fagito.html

Καταφύγιο Αγάπης και Συμπαράστασης, Αθήνα τηλ. 201-5012608

Πρόγραμμα Άρτος Επιούσιος. Εθελοντές σε κάθε γειτονιά συλλέγουν και διανέμουν προϊόντα από βιολογικές αγορές και ψωμί για ιδρύματα και άπορες οικογένειες στην γειτονιά τους. Αν έχετε ομάδα 5-6 εθελοντών κι ενδιαφέρεστε να ξεκινήσετε το πρόγραμμα στην περιοχή σας, τηλεφωνήστε στο 210-9948456

Το ακόλουθο απόσπασμα είναια πό την εφημερίδα Έθνος και δίνει πληροφορίες για βοήθεια στους άστεγους στην Αθήνα

"Το Κέντρο Υποδοχής του δήμου (ΚΥΑΔΑ) το οποίο είναι σε επιφυλακή επί 24ώρου βάσεως, οργανώνει τις δράσεις ανάλογα με τις αναφορές. Ομάδες εργαζομένων και εθελοντών πηγαίνουν στα σημεία που έχουν εντοπιστεί άστεγοι, με τρόφιμα και ρούχα, ενώ όπου χρειαστεί τους μεταφέρουν στους κλειστούς χώρους φιλοξενίας, οι οποίοι είναι:
• Πολιτιστικός Χώρος 4ης Δημοτικής Κοινότητας, Λένορμαν και Αλεξανδρείας.
• Λέσχη Φιλίας Αγίου Μελετίου και Ξεναγόρα 6.
• Λέσχη Φιλίας Κίου 5, Κυψέλη.
• Κλειστό Γυμναστήριο Ρουφ, Πειραιώς και Εχελιδών 69.
Επίσης, οι πολίτες μπορούν να επικοινωνούν με το τηλεφωνικό κέντρο του Κέντρου Υποδοχής και Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων στους αριθμούς: 210 5246515 και 210 5239465. Επίσης, καθ' όλη τη διάρκεια του 24ώρου στον τετραψήφιο τηλεφωνικό αριθμό 1960."
Πηγή:
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63609755

"Άνευ όρων και αμετάκλητα παραιτήθηκαν από την εθνική κυριαρχία"
Αξιολόγηση μαθητών, αξιολόγηση σχολείων, δήθεν αξιοκρατία και πώς ένας 14χρονος μαθητής ζωγράφισε την Ελλάδα!
Μισογυνισμός τον 21ο αιώνα, ένα συγκλονιστικό βιβλίο και η τραγική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας
Make believe:Η ετερο-εκπληρούμενη προφητεία
Grooming εφήβων: όταν ο 'έρωτας' ενηλίκου-έφηβης αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο
Το λάθος της αποχής
Γυναίκες μόνες στο δυτικό κόσμο: σχολιασμοί σε ένα βιβλίο
Πάσχα 2014

Οι χαμαιλέοντες (και η λαμπρή εξαίρεση του ΕΠΑΜ)
Σκέψεις σχετικά με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας
Ακραία βία στα παιδιά
Αυτοτραυματισμός στους εφήβους
"Επανακαλωδίωση" και εργασία
Αφθονία, ευλογία, ασφάλεια
Ψυχολογικό αντίκτυπο της κρίσης στα παιδιά (2)
The way out is the way up
Σχόλια και προτάσεις για την παιδεία
Πώς να περάσουμε σε εθνικό κρατικό νόμισμα-οι 100 πρώτες μέρες-πρόταση ΕΠΑΜ
Αρπαγή γης, το νέο κυνήγι θησαυρού των επενδυτών
Καλή χρονιά (ή πώς να την κάνουμε...)

2013
Κλείνοντας το 2013
Έφηβοι και κίνδυνοι στο Διαδίκτυο
Διεθνής Συνάντηση ΕΠΑΜ
Αυτοπροστασία των παιδιών από τη λεκτική βία
Μιλάμε στα παιδιά για την κρίση στις σχολικές εορτές;
Πώς να βοηθήσουμε τα απομονωμένα παιδιά
Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας στους νέους
Αναρτήσεις 2013
Η μιντιακή επίθεση στην αθωότητα
Η δύναμη της θετικής σκέψης και η δύναμη του θετικού λόγου
Σκέψεις σχετικά με τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό
Κίνητρα μαθητών για μάθηση και δημιουργικότητα(2)
Κακοποίηση ζώων από παιδιά: αγνωστη,διαδεδομένη συνήθεια
Διαθεματικό μάθημα στην πολική αρκούδα
Bullying κράτους ενταντίον πολιτών
Σιωπηρή εκπαίδευση των παιδιών στη βία: μια βραδυφλεγής βόμβα;
Η επιλογή της ομορφιάς ή της ασχήμιας στην καθημερινή ζωή
Το σχολείο ως καταφύγιο: Ο ρόλος του σχολείου στην προάσπιση της ψυχικής υγείας των παιδιών
Παρεξηγημένη (κι επικίνδυνη) μεταφυσική

Κακοποίηση μαθητών από εκπαιδευτικούς
Συναισθηματική
υπερφαγία: Όταν το ψυγείο από ‘φίλος’, γίνεται ‘εχθρός’

Αγωγή διαφυλικών σχέσεων στους εφήβους
Παρεξηγημένη υπερηφάνεια και υπεροψία
Οι τρεις μηχανισμοί επιβίωσης και το διαλυτικό του φόβου
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Β'
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Α'
Συνεξάρτηση
Η Οιδιπόδεια πληγή
Το ανθρώπινο δικαίωμα του παιδιού να μεγαλώσει χωρίς να μισεί
Το δίλημμα της μετανάστευσης
Καλή χρονιά με χαρά, ζωή και επίγνωση

Οκτώβρης 2012,Εκπαίδευση Ειρήνης-Δάσκαλοι Χωρίς Σύνορα,Απελυθέρωση από το καλούπι, Σεπτέμβριος 2012,Γαύδος, αρκούδες και Σομαλία, Αγχώδης διαταραχή και κρίσεις πανικού,Μιντιακή αισθητική και απλότητα, Αύγουστος 2012,Ζηλοφθονία:Εθνικό πάθος;,Ελευθερία επιλογής,Προβολή κι ενοχή(Η βροχή της λύπης),Ψυχολογική στάση απέναντι στην ηγεσία,Κυβισθήσεις στις λέξεις και το θέμα με τα στρατόπεδα (ξανά),Τα 'παιδιά της δραχμής' και οι 'μάγκες του ευρώ', Ιούλιος 2012Αναμνήσεις από εθελοντική εργασία σε μοναστήρι,Η μιντιακή τρομολαγνεία και πώς να προστατευτούμε , Ιούνιος 2012,Η αποξένωση στην ελληνική οικογένεια εν μέσω κρίσης, Μάιος 2012,Εθισμός στο χρήμα,Πώς να βοηθήσουμε τους άστεγους,Η βροχή του φόβου,Υστερόγραφο στην αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εθνική εξάρτηση και η αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εκλογές 6ης Μαϊου:Η αρχή ενός επώδυνου τοκετού,
Ποινικοποίηση της φτώχειας, ποινικοποίηση της ασθένειας Απρίλιος 2012,Η μικροβιοφοβία ως παράγοντας διακρίσεων, Ένα συγκινητικό συμβάν και ο ρατσισμός, Ο πολύ ύπουλος ρατσισμός Νο 2, Λαθρομετανάστες και ο πολύ ύπουλος ρατσισμός, Αναβλητικότητα:Τι είναι;Πώς αντιμετωπίζεται;, Μάρτιος 2012
Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου 2012, Χρήση των λέξεων σε δύσκολους καιρούς,,Φεβρουάριος 2012,Να θυμηθούμε..., Απεξάρτηση από τον υλισμό, Δουλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, Η αυτοεκτίμηση σε σχέσεις που πληγώνουν, Ιανουάριος 2012
Ζητιανιά, ελεημοσύνη κι υπευθυνότητα στο Σύνταγμα..., Η παραμέληση του εαυτού στους ενήλικες: Αίτια, μορ..., Αλήθεια νοσταλγούμε το παρελθόν; , 2012: Ελπίδα,αντί για παραίτηση

2011
(Δεκέμβριος 2011): Χριστούγεννα και αντίσταση στην αλλαγή, Κρίση (Μέρος 13ο):Πίστη (και αφθονία) ή τσιγκουνιά (και φτώχεια);, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 12ο): Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα παιδιά Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα πα..., ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ:H ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΩΖΕΙ!!, Πίστη, φόβος και δοτικότητα, Η ορειβασία και οι άστεγοι (Νοέμβριος 2011): Οκτάποδο (Χταπόδι): Το πιο ευφυές ασπόνδυλο, Διαμαρτυρία για τα άθλια θεάματα της τηλεόρασης, Ασκήσεις ενίσχυσης αυτο-εκτίμησης, Κρίση (Mέρος 11ο):Αυτο-εκτίμηση ως έθνος (B'), Φυλλάδιο: Ψυχολογική αντιμεπτώπιση της ανεργίας, Κρίση (Μέρος 10ο): Συμμετοχική δημοκρατία, αυτοεκτ... (Οκτώβριος 2011): Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας Μέρος 2ο, Κρίση (Μέρος 9ο): ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΩΣ ΕΘΝΟΣ Α , Τι έχουμε κάνει στη γη;, Κρίση (μέρος 8ο): ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Προετοιμασία του παιδιού για την επαγγελματική ζωή...(Σεπτέμβριος 2011): Κρίση (Μέρος 7ο): Δεν μας αξίζει αυτό, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 6ο): Γαλήνη ή πανικός, Τι μας ενώνει (Αύγουστος 2011): Κρίση (Μέρος 5ο): Αφθονία ή φόβος της έλλειψης, Ταραχές νέων και παραμέληση (Ιούλιος 2011): Κρίση (Μέρος 4ο):Κοινωνική συνείδηση ή Διαφθορά , Κρίση (Μέρος 3ο) Ηγεσία: Λειτούργημα ή Εξουσία , Κρίση (Μέρος 2ο): Ψυχραιμία ή μίσος (Ιούνιος 2011): Κρίση (Μέρος 1ο): ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ή ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ, Διάκριση στην επιλογή θεραπευτή (Απρίλιος 2011): ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΞΙΩΝ, Τα διδάγματα της Φουκουσίμα (Μάρτιος 2011): Προσκόληση στα βρέφη κι αίσθηση του εαυτού, Παιδόφιλοι και θεραπεία

(Φεβρουάριος 2011): Η έξοδος από την κακοποιητική συντροφική σχέση, (Ιανουάριος 2011): Σεβασμός στα ζώα

2010 (16)

(Νοέμβριος 2010) Αυτοδιαχείριση και κρίση: πόσο προετοιμασμένοι είμ..., Πνευματική διάσταση της μετανάστευσης, The Earth is our home, Η Γη είναι το σπίτι μας (Αύγουστος 2010) Ανθρώπινες σχέσεις ή δημόσιες σχέσεις?, Το απαράδεκτο "τραγούδι" της "μπεμπε-λιλή" Ιούλιος, Διακοπές κι αποστεωμένα ζώα, Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ; (Ιούνιος 2010) Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας, Όταν κατακρίνουμε και δαχτυλοδείχνουμε…, Κακοποίηση παιδιών σε ιδρύματα φιλοξενίας, Ένα πρόβλημα με τις Πανελλήνιες (Απρίλιος 2010) Οικονομική κρίση στην Ελλάδα, Η κατανάλωση κρεάτος στον πλανήτη των 7δις (Ιανουάριος 2010) Τα μαθήματα της ντουλάπας, Καλή χρονιά με εθελοντισμό

2009 (16)

(Δεκέμβριος 2009) H Πολική αρκούδα: ένα αξιοθαύμαστο ζώο, Σύγχρονος ελληνικός σεξισμός και νέα κορίτσια, BURN OUT: Πώς να αποφύγετε την επαγγελματική εξουθ..., Θάνατος για χόμπι (Νοέμβριος 2009) Η φροντίδα μικρών παιδιών με ειδικές ανάγκες, Έφηβοι σε συμμορίες (Αύγουστος 2009) Οι φύλακες των φαναριών, Δυσθυμία-η «καθημερινή» κατάθλιψη, Πένθος: Η ψευδαίσθηση του χρόνου (Ιούνιος 2009) Σενάρια για το 2012 (Μάιος 2009) Τηλεοπτική εξαθλίωση, Οικονομική κρίση, Πρωινή προσευχή, Κακοποίηση παιδιών με ειδικές ανάγκες, Βίαια επεισόδια στην Αθήνα, Σεξουαλικός Εθισμός


Προτεινόμενες οργανώσεις

http://www.heartsandhandsforafrica.com/ (Children in need in Zambia and S.Africa)



http://www.who-will.org/ (Children in need in Cambodia)



http://www.steppingstonesnigeria.org/ (Βοηθά παιδιά στη Νιγηρία που έχουν κακοποιηθεί)



http://www.diakonia.gr/ Εξαιρετική οργάνωση εθελοντικής παροχής βοήθειας προς παιδιά σε νοσοκομεία και άλλους ευάλωτους πληθυσμούς (Αθήνα).



http://www.redcross.gr/ Εκπαιδεύει και τοποθετεί εθελοντές σε πολλούς φορείς ανά την Ελλάδα για την αρωγή ατόμων που έχουν ανάγκη. Τομέας Νοσηλευτικής και Τομέας Κοινωνικής Πρόνοιας



Αν
θέλετε να βοηθήσετε τους άστεγους και άπορους, δείτε τις ακόλουθες πηγές:


Οδηγός επιβίωσης αστέγων της «Κλίμακας»
http://www.klimaka.org.gr/newsite/downloads/astegoi_odigos_epiviosis.pdf


Συσίτα της Εκκλησίας της Ελλάδος
http://www.ecclesia.gr/greek/koinonia/fagito.html


Καταφύγιο Αγάπης και Συμπαράστασης, Αθήνα τηλ. 201-5012608


Στα πλαίσια δραστηριότητας του ενεργού πολίτη, ενός πολίτη που ενδιαφέρονται γαι το περιβάλλον και τους συνανθρώπους, προτείνουμε τον ακόλουθο ιστότοπο για ενυπόγραφες διαμαρτυρίες, για διάφορους καλοπροαίρετους σκοπούς:

www.thepetitionsite.com

www.savejapandolphins.org