Περί ευθανασίας σε νέους ανθρώπους...

 Όταν η "ευθανασία" γίνεται υποβοηθούμενη αυτοκτονία, ξεπερνώντας κατά πολύ τα όρια της ...

Στον Καναδά, γιατροί έκαναν ευθανασία σε 26χρονο με εποχική κατάθλιψη...Στην ίδια χώρα, 5% των θανάτων οφείλεται σε υποβοηθούμενη από γιατρούς αυτοκτονία (Medical Assistance in Dying)

Ο ρόλος των ειδικών ψυχικής υγείας είναι να στηρίξει τον άνθρωπο όσο μπορεί, για να αποτρέψει την αυτοκτονία. Ύψιστος στόχος είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής. Σήμερα, και χωρίς να έχουν εξαντληθεί τα όρια της ψυχολογικής υποστήριξης, έχουμε περιπτώσεις όπου κάποια κράτη υποβοηθούν την αυτοκτονία. Η ευθανασία όταν αρχικά θεσμοθετήθηκε, είχε ως ρόλο τον αξιοπρεπή θάνατο σε αυστηρά περιορισμένους πληθυσμούς, όπως βαριά πάσχοντες με πολύ μικρό προσδόκιμο ζωής, πχ καρκίνους τελικού σταδίου κλπ. Τώρα μαθαίνουμε ότι κάποια κράτη κάνουν ευθανασία ακόμη και σε νέους με ελαφρά εποχική κατάθλιψη! Είναι πολύ αφελές να λέει κάποιος: "Αφού έτσι θέλει, είναι δικαίωμα του!" Το "θέλω" αλλάζει από στιγμή σε στιγμή και είναι γνωστό ότι η παρορμητικότητα στην αυτοκτονία μπορεί να είναι υπόθεση λίγων λεπτών. Αν υπάρξει παρέμβαση σε αυτά τα λίγα λεπτά, ο άνθρωπος μπορεί να το ξεπεράσει και, με την κατάλληλη θεραπεία να ζήσει μια ήρεμη, δημιουργική ζωή, ευγνώμων που δεν πέτυχε η απόπειρα του. Υπάρχουν πολλές ιστορίες ανθρώπων, οι οποίοι μετά από επαναλαμβανόμενες απόπειρες και κατάλληλη θεραπεία, ξεπέρασαν την αυτοκτονικότητα και απορούσαν με τον τρόπο που σκέφτονταν κατά την διάρκεια της αυτοκτονικότητας. Λες και δεν μιλούσαν οι ίδιοι, αλλά η διαταραχή. Το " θέλω" αλλάζει, όμως με την ευθανασία, το άτομο δεν θα έχει ποτέ πια ούτε επιλογές, ούτε δικαιώματα. Οι επιλογές οριστικά και αμετάκλητα τερματίζονται με την ευθανασία. Για ένα άτομο 25 ετών, αυτό εγείρει σοβαρά ηθικά ερωτήματα. 

Η υπόθεση της 25χρονης Ισπανίδας που θανατώθηκε με ευθανασία έχει εγείρει μεγάλη συζήτηση στο διαδίκτυο, σε επίπεδο προσωπικών και μεταφυσικών απόψεων. Άλλος πιστεύει στην κόλαση, άλλος στην μετενσάρκωση, άλλος στην συνέχεια της συνείδησης κι ότι ο θανών θα συνεχίσει να έχει μπροστά του τα προβλήματα που νομίζει ότι άφησε μέχρι να τα αντιμετωπίσει. Άλλος πάλι θεωρεί ότι ο θάνατος θα φέρει την ελευθερία από τον πόνο, μια εξίσου αυθαίρετη παραδοχή το ίδιο μεταφυσική και αναπόδεικτη, όπως οι προηγούμενες. Η δική μου μεταφυσική τοποθέτηση είναι ότι "τα προβλήματα εδώ δημιουργούνται και εδώ λύνονται". 

Ας αφήσουμε όμως λίγο τις προσωπικές τοποθετήσεις κι ας δούμε λίγο τα δεδομένα. Η κοπέλα φαινόταν ότι βρισκόταν σε power struggle με τους γονείς της. Αν διαβάσετε τις συνεντεύξεις της, λέει: "δεν έχω επιθυμία να κάνω τίποτα,ούτε να βγω έξω, ούτε να φάω, τίποτα... Πάντα ένιωθα μόνη, ότι κανείς δεν με καταλαβαίνει, ότι κανείς δεν με συμπονά και πάντα είχα δυσκολίες με τις διαπροσωπικές σχέσεις.... Ο πατέρας μου δεν με καταλαβαίνει...Με πληγώνει ... Ποτέ δεν μου τηλεφωνεί ούτε μου γράφει. Γιατί θέλει να με κρατήσει ζωντανή; Απλά για να με έχει στο νοσοκομείο;" Αναφέρει επίσης δυσκολίες στον ύπνο και σωματικό πόνο. Αυτές οι λέξεις δείχνουν ξεκάθαρα ότι το κορίτσι ήταν πολύ πληγωμένο από την συμπεριφορά των γονιών της και επίσης αναφέρει τυπικά συμπτώματα βαριάς κατάθλιψης, η οποία όμως δεν της είχε δοθεί ως διάγνωση (της είχε δοθεί άλλη διάγνωση, OCD) συνεπώς δεν γνωρίζουμε αν είχε λάβει φαρμακευτική αγωγή για κατάθλιψη...Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι την σημερινή εποχή, τα συμπτώματα βαριάς κατάθλιψης, της OCD, όπως και τα προβλήματα ύπνου και οι σωματικοί πόνοι, είναι σε σημαντικό βαθμό θεραπεύσιμα ή διαχειρισίμα. Υπάρχουν πλέον πολλά διαφορετικά είδη φαρμακευτικής αγωγής αλλά και μέθοδοι θεραπείας για τις διαταραχές αυτές. Σαφώς και δεν μπορούμε να βγάλουμε διάγνωση εξ αποστάσεως, ωστόσο αυτό που  μπορούμε σίγουρα να πούμε ότι οι δύο σύντομες ψυχιατρικές νοσηλείες που είχε η κοπέλα, θα σε καμία περίπτωση δεν επαρκούν για να αποφανθεί κάποιος ότι έχουν εξαντληθεί ΟΛΑ τα περιθώρια θεραπείας, ειδικά με τις επιλογές που υπάρχουν την σημερινή εποχή. 

Επίσης, η κοπέλα φωνάζει ξεκάθαρα ότι της λείπει η αγάπη και η κατανόηση. Αναρωτιέμαι αν η επιμονή της να πεθάνει, και μάλιστα με τόσο δημοσιοποιημένο τρόπο, ήταν μια κραυγή αγωνίας προς τους γονείς της ή ίσως και μια απόδειξη αυτονομίας, αν όχι αντίστασης, προς εκείνους. Ίσως αν ο πατέρας της, ο οποίος κατά τα άλλα αδιαφορούσε, δεν επέμενε τόσο πολύ να την σταματήσει, η κοπέλα να μην είχε επιμείνει τόσο πολύ να το κάνει... Επίσης, η κοπέλα ζήτησε να είναι όμορφη κατά την διάρκεια του θανάτου και να έχει φωτογραφίες με προηγούμενες ευτυχισμένες στιγμές. Που σημαίνει ότι υπήρχαν ευτυχισμένες στιγμές κι ότι είχε επενδύσει στο γεγονός του θανάτου την ιδέα της ομορφιάς και της ελευθερίας, κάτι που επίσης αποτελεί μαγική σκέψη χαρακτηριστική της βαριάς κατάθλιψης. Φαίνεται δηλαδή ότι ο θάνατος είχε μια ειδική σημασιολογία στην διαχείριση του οικογενειακού κυρίως τραύματος και μέσα από όλες αυτές τις λεπτομέρειες, αναδεικνύεται ότι υπήρχαν πολλά περιθώρια και εναλλακτικές  επεξεργασίας και διαπραγμάτευσης αυτού του τραύματος. Ότι ο θάνατος δεν ήταν μια κατασταλαγμένη απόφαση ζωής για έναν άνθρωπο 25 ετών, αλλά μια αντίδραση στο τραύμα. Δοκιμάστηκε αλήθεια η οικογενειακή θεραπεία; Η "λύση" που έδωσε το κράτος σε αυτό το περιστατικό, ποια ήταν; Να την σκοτώσει; Έναν τόσο νέο άνθρωπο και μάλιστα πριν δοκιμαστούν όλες οι επιλογές θεραπείας, φαρμακευτικής και μη; Και υπάρχουν άνθρωποι που το υποστηρίζουν αυτό;

Έπειτα πέρα από την συζήτηση για τις "προσωπικές επιλογές": η υπόθεση της 25χρονης Ισπανίδας, θύματος ομαδικού βιασμού, όπου Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ενέκρινε την "ευθανασία", ήταν αναμενόμενο ότι θα λάβει μεγάλη δημοσιότητα. Τι μήνυμα αλήθεια δίνει αυτή η απόφαση σε ανθρώπους που παλεύουν με θέματα ψυχικής υγείας; Τι μήνυμα δίνει σε επιζώσες σεξουαλικής κακοποίησης ή/και τραφικινγκ; Αυτοκτόνα; Παρεμπιπτόντως, αυτό ακριβώς λένε οι θύτες και οι διακινητές στα θύματα τους, όταν τελειώνουν την εκμετάλλευσή τους:"Αυτοκτόνα". Μία αυτοκτονημένη επιζώσα δεν μπορεί να μιλήσει, δεν μπορεί να σηκώσει ανάστημα, δεν μπορεί να διεκδικήσει δικαιοσύνη. Έχει αποσιωπηθεί για πάντα. Όταν λοιπόν ένα δικαστήριο αποφασίζει να αυτοκτονήσει μια επιζώσα βιασμού, ποιους αλήθεια υπηρετεί; Το θύμα ή τους θύτες; Σε μια εποχή που έχει χαθεί η κοινή λογική και γίνεται αγώνας από ολόκληρη την κοινωνία για την διατήρηση της ψυχικής υγείας, ποια είναι αλήθεια τα κίνητρα του 'καλοθελητή' που θέλει να κάνει την αυτοκτονία τόσο εύκολη για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και μάλιστα σε νέους ανθρώπους; 

Τέλος, ανοίγει η κερκόπορτα για απρόβλεπτες καταστάσεις: Πού θα σταματήσει όλο αυτό; Μήπως σε λίγο το δικαστικό και ιατρικό κατεστημένο θα αυτοκτονεί ανθρώπους που: α)εγκαταλήφθηκαν από τον σύντροφό τους; β)απέτυχαν στις εισαγωγικές εξετάσεις του Πανεπιστημίου; γ) έχουν μείνει άνεργοι για μεγάλο διάστημα; δ) πήραν κιλά; Πού σταματάει όλο αυτό;  Είναι καθημερινές οι καταστάσεις που οδηγούν πολλούς ανθρώπους σε κάποια χρονική στιγμή της ζωής τους να πουν " δεν αντέχω άλλο". Τι θα πρέπει να κάνει το κράτος τότε; Να τους αυτοκτονήσει; Για αυτό και υπάρχουν οι φορείς ψυχολογικής υποστήριξης, τηλεφωνικές γραμμές πρόληψης της αυτοκτονίας κλπ. Το οποιοδήποτε κράτος πρέπει να αναλάβει τον ρόλο της πρόληψης και της στήριξης, όχι του εκτελεστή, με την φθηνή δικαιολογία: "αφού έτσι θέλει". 

Υ.Γ.

2500 χρόνια μετά, ο όρκος του Ιπποκράτη συνεχίζει να είναι ο φάρος στην σκοταδίνη της σημερινής εποχής..."οὐ δώσω... φάρμακον... θανάσιμον"

Υ.Γ.2 υπάρχουν βίντεο που την δείχνουν να χαμογελά, όταν ο πατέρας της την ενθαρρύνει να περπατήσει.

 https://www.aciprensa.com/noticias/123499/cronologia-del-caso-noelia-una-vida-llena-de-desafios-hasta-pedir-la-eutanasia

https://www.tmz.com/2026/03/28/noelia-castillo-dad-cheers-on-her-walking-video/?utm_source=chatgpt.com

https://prolifecampaign.ie/canada-faces-backlash-for-euthanising-26-year-old-with-seasonal-depression/?fbclid=IwdGRjcAQ0rf9jbGNrBDSt_GV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHvTPIb2TdMZDCpG2QH6tfZolwMWbmNKz146AhscoZmOrNpJ4QvAIXvOApWnw_aem_OJorxf1BRRiPOXYoysIQ5g

Μακάρι να ξαναγεννηθεί η ελληνική επαρχία...

 Μια βόλτα στο αγαπημένο μου ορεινό χωριό και σφίχτηκε ξανά η ψυχή μου...Η ταβέρνα που χρόνια κρατούσαν οι ιδιοκτήτες μόνο και μόνο για να πίνουν έναν καφέ το απόγευμα με δύο φίλους... Τώρα κλειστή. Το σπίτι της κυρίας με τον γιο με κινητικές δυσκολίες που τον έβγαζε κάθε απόγευμα στον δρόμο βόλτα... Τώρα κλειστό κι ο δρόμος άδειος. Οι γείτονες που πάντα ήταν εκεί και πάντα έβρισκες κάποια ρούχα απλωμένα...κι αυτό το σπίτι τώρα κλειστό και τα σχοινιά γυμνά. Η στάνη του τσοπάνη με την γιαγιά με άνοια που κοίταζε τα πρόβατα...κλειστή κι αυτή και πρόβατα πουθενά. Μόνο ένα καινούργιο ιατρικό κέντρο, υπερμοντέρνο, πλήρως εξοπλισμένο... καλοδεχούμενο φυσικά, αλλά για ποιους πια;... Το γειτονικό χωριό που πριν τρεις δεκαετίες είχε αστυνομικό τμήμα, ταχυδρομείο και φαρμακείο, τώρα έχει μόνο τρεις κατοίκους. Στην Γορτυνία διαβάζω πέρσι το 2025, υπήρξαν 350 θάνατοι και καμία γέννηση. Μόνο έναν σκύλο είδα, ο οποίος πάω στοίχημα ότι είναι ξάδερφος του δικού μου, που διέσωσα στο χωριό πριν δέκα χρόνια. Είχα το ίδιο βλέμμα, μόνο που έλειπε το ένα μάτι. Προφανώς από κάποια μάχη με άλλο σκύλο (ή λύκο) καθώς όταν λιγοστεύουν οι άνθρωποι, λιγοστεύει και το φαγητό...

Η ελληνική επαρχία ερημώνει και το πράγμα αυτό φαίνεται πια σαν κατάρα... Πολλοί νέοι ή μεσόκοποι άνδρες που έχουν απομείνει στα κτήματα τους δεν μπορούν να βρουν κοπέλες να παντρευτούν, καθώς πολλές έρχονται στην αστικά κέντρα, αφήνοντας ένα τρομαχτικό δημογραφικό κενό στην επαρχία. Ταυτόχρονα, πάρα πολλές γυναίκες στην Αθήνα, 40 και άνω είναι μόνες και άτεκνες, ποσοστό που αναμένεται να ανέβει στο 25% μέσα στην επόμενη δεκαετία, πολλές φορές όχι από επιλογή. Και πάρα πολλά ζευγάρια που θέλουν, αλλά δεν μπορούν να κάνουν παιδιά...Σε όποιο κομμάτι του πληθυσμού και να κοιτάξεις βλέπεις την μοναξιά να γιγαντώνεται...Δεν είναι αυτό κατάρα;...Μια αίσθηση ότι έχουμε συρρικνωθεί από την ζωτική ροή που θέλει την συνέχιση της ζωής, που θέλει την όρεξη για ζωή και που βλέπει με αισιοδοξία το μέλλον και κοιτάζει μπροστά. Αυτή η ζωτική ροή του ανθρώπινου πληθυσμού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την φύση. Δεν μπορεί η φύση να είναι άδεια από ανθρώπους. Την χρειαζόμαστε και μας χρειάζεται. Εύχομαι να ξαναγεμίσουν τα χωριά, να ανθίσει η γεωργία και η κτηνοτροφία στην Ελλάδα μας και να αντιλαλούν τα βουνά και τα λαγκάδια από παιδικές φωνές που σχεδόν πια έχουν εξαφανιστεί.

Ένα άλμα προς την πίστη...

 Συγκλονιστική στιγμή στην βιογραφία του Αγίου Λαυρεντίου, όταν, ως απλός βοσκός, έδειξε απόλυτη πίστη στην υπόδειξη της Παναγίας και ξάπλωσε στην κάπα του για τον περάσει από το νερό απέναντι, στην Σαλαμίνα, εκεί όπου φανερώθηκε η εικόνα της. Εκεί βρίσκεται η Ι.Μ.Παναγίας Φανερωμένης σήμερα. Πόση πίστη και πόση εμπιστοσύνη μπορεί να θέλει να βουτήξεις στο απόλυτο άγνωστο, όταν η λογική σου λέει 'κίνδυνος'... Ο σημερινός πολιτισμός μας έχει χτιστεί γύρω από δικλείδες ασφαλείας,γύρω από προβλεψιμότητες, γύρω από λελογισμένα ρίσκα... έτσι θεωρούμε ότι δεν έχουμε ανάγκη την πίστη ή την εμπιστοσύνη. Μέχρι να φτάσει εκείνη η στιγμή...που καλείσαι να πάρεις μία απόφαση βάσει πίστης ή βάση φόβου... Ή όταν σώζεσαι χωρίς να το περιμένεις, από κάτι που ήταν αδύνατο να προβλεφθεί, και όμως σώθηκες με πιθανότητες μία στο εκατομμύριο και ξέρεις ότι δεν είναι τύχη... Ο Αγ.Λαυρέντιος,που γιορτάζει σήμερα, ίδρυσε εκεί μοναστήρι και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του. Αυτή η μία στιγμή πίστης ήταν που μας έδωσε αυτό το διαχρονικό δώρο. Εμείς μπορεί να μην κληθούμε να ξαπλώσουμε σε μια κάπα ως βάρκα, όμως όλοι κάποια στιγμή καλούμαστε να δείξουμε πίστη μπροστά στο άγνωστο και κυρίως μπροστά στον φόβο... Και πώς αλλιώς θα αντιμετωπίσουμε το παντελώς άγνωστο, αν όχι με πίστη και καθαρή συνείδηση;

Υ.Γ. Απέναντι η οικία του Άγγελου Σικελιανού που επέλεξε εκείνο το σημείο -όχι τυχαία- για να βρει πνευματικό και ψυχικό καταφύγιο στο σκοτάδι του Β Παγκοσμίου πολέμου. Να δούμε εμείς που θα βρούμε πνευματικό και ψυχικό καταφύγιο σήμερα....

7/3/26

Χρειαζόμαστε τον Θεό για να αντιμετωπίσουμε ένα τέτοιο σκοτάδι...

 Σοβαρά πολιτικά πρόσωπα και από τα δύο μεγάλα κόμματα των ΗΠΑ συνεχίζουν να απαιτούν την δημοσίευση των ονομάτων των δραστών στης λίστας Επστάιν και την απονομή δικαιοσύνης. Είναι αδύνατο μετά από τις αποκαλύψεις για βιασμούς, βασανισμούς και δολοφονίες παιδιών, η ανθρώπινη κοινότητα να συνεχίσει την πορεία της σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Κάτι τέτοιο σημαίνει υπονόμευση των θεμελίων της ίδιας ανθρωπότητας (πηγή 2), καθώς η ανθρωπότητα θεμελιώνεται στην προστασία της παιδικής ηλικίας. Τα ΜΜΕ δεν λένε τίποτα (πηγή 1), όμως αυτό το θέμα δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεχαστεί...Είναι μια δύσκολη περίοδος για τους επιζώντες από παιδική σεξουαλική κακοποίηση, καθώς όλες αυτές οι αποκαλύψεις ενεργοποιούν μνήμες και τραύματα. Παρότι οφείλουμε να είμαστε ενημερωμένοι δεν χρειάζεται να γίνεται με τρόπο που να μας φθείρει, δεν χρειάζονται προσβλητικές εικόνες, ούτε ώρες εμβύθισης σε όλη αυτήν την αρρώστια. Από την άλλη δεν δικαιούμαστε να πούμε "δεν ασχολούμαι". Πόσες συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια για την αύξηση των μισθών μας, την υποστήριξη μιας άλλης χώρας ή τα δικαιώματα των ζώων...Κι όμως... Όταν παιδιά βιάζονται, δολοφονούνται και κανιβαλίζονται... απόλυτη σιωπή και βουβαμάρα...Ο λόγος είναι απλός. Δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε, ούτε στην διάνοια μας, ένα σκοτάδι τόσο νοσηρό και τόσο βαρύ μόνοι μας. Αυτός ο πόλεμος είναι σε κάθε επίπεδο της ανθρώπινης ύπαρξης, σωματικό, σεξουαλικό, συναισθηματικό, νοητικό, αλλά πάνω από όλα, είναι πόλεμος σε πνευματικό επίπεδο. Για πρώτη φορά η ανθρωπότητα έρχεται αντιμέτωπη με την πνευματική αδυναμία της. Όλοι όσοι αποκαλούσαν "συνωμοσιολογίες" τις αποκαλύψεις για δαιμονολατρικά κυκλώματα παιδικού τραφικινγκ στις παγκόσμιες ελίτ, τώρα απλά πρέπει να βρουν την ψυχική δύναμη να δουν την πραγματικότητα, που απλώνεται φαρδιά πλατιά στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ. Δεν έχει ξαναγίνει αποκάλυψη τέτοιου μεγέθους στην ιστορία. Η βουβαμάρα μας δείχνει πόσο αδύναμοι είμαστε και πόσο, ειδικά αυτή τη φορά, και πόσο χρειαζόμαστε τον Θεό, για να μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε ένα τέτοιο σκοτάδι.

1) https://www.facebook.com/share/p/16sLjqUyYo/

2)https://www.facebook.com/share/v/1FKCWm4Yrn/

3)https://www.facebook.com/share/p/1888LVRrnv/

Χριστός Ετέχθη!

 Είναι ενθαρρυντικό να βλέπεις τόσους ανθρώπους να στρέφονται στον χριστιανισμό, ύστερα από δεκαετίες ανορίοτων εθισμών και ηδονισμών, μιας "απελευθέρωσης" που κατέληξε σε ελευθεριότητα που κατέληξε σε εξαθλίωση...

Ωστόσο, ο χριστιανός δεν είναι οπαδός κινήματος. Δεν χωράνε "ποπ σταρς", ηγετίσκοι, ούτε πολιτικές ατζέντες. Όσοι τοποθετούν την πίστη τους στους ανθρώπινους διάττοντες αστέρες, θα απογοητευτούν. Ας είναι η εξοικείωση με τον χριστιανισμό μια αφορμή για να κινητοποιηθεί το ίδιο το άτομο να διαβάσει την πατερική παράδοση και να ασκηθεί. Δεν υπάρχει εύκολος δρόμος. 

Ο Ορθόδοξος δρόμος είναι απλός, αλλά δύσκολος. Θέλει προσπάθεια και δέσμευση. Θέλει επιμονή και υπομονή, ειδικά όταν δεν βλέπεις άμεσα ωφέλη από τους κόπους σου. Σιγά σιγά όμως, ανταμείβεσαι. Με γαλήνη, με πληρότητα,με μια εσωτερική σιγουριά ότι είσαι στον σωστό δρόμο. Σε έναν κόσμο που ολοένα και απομακρύνεται από την αυθεντικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, ο χριστιανός προσπαθεί ταπεινά να διατηρήσει την αυθεντικότητα της ανθρώπινης ΚΑΙ πνευματικής φύσης. Είναι μια προσωπική κοπιώδης δουλειά για τον καθένα, μακριά από προσωπολατρείες....

Καλά Χριστούγεννα! 25/12/25