Σε σχέση με την πολυαναμενόμενη ταινία του Νόλαν, ως Ελληνίδα, βρίσκω τον όλο τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται αυτή η ταινία σχεδόν ιεροσυλία. Εμείς, ως παιδιά, μεγαλώσαμε κυριολεκτικά με την Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Τα διδαχτήκαμε στα κινούμενα σχέδια στο νηπιαγωγείο, τα μάθαμε στα νέα ελληνικά στο δημοτικό σχολείο και τα ξαναμάθαμε όλα στην πρωτότυπη γλώσσα των αρχαίων ελληνικών, στο γυμνάσιο... που ήταν η πιο όμορφη και μαγευτική μαθησιακή εμπειρία... Νιώθουμε υποτιμημένοι με αυτήν την κινηματογραφική εκδοχή και όλο τον θόρυβο γύρω από αυτήν. Δεν έχω πρόβλημα με το πολυπολιτισμικό κάστινγκ, αλλά η δημοσιότητα γύρω από αυτό (το κήρυγμα της Nyongo στον Όμηρο σχετικά με τον τηλεοπτικό χρόνο των γυναικών κ.λπ.), έδειξε ότι το έργο του Ομήρου χρησιμοποιήθηκε, σκόπιμα και με αλαζονική ασέβεια, για να υποκινήσει διαμάχες, συζητήσεις, περιέργεια, μεγαλύτερη προβολή και έτσι να βγάλει περισσότερα χρήματα από αυτό. Αν θέλουν να ενισχύσουν τη δημοσιότητα μέσω της υποκίνησης διαμάχης και κουτσομπολιών, θα πρέπει να εφεύρουν τη δική τους ιστορία, τη δική τους πλοκή, τις δικές τους ιδέες, τους δικούς τους χαρακτήρες και τον δικό τους τίτλο, όχι να κλέβουν το κεφάλαιο άλλων πολιτισμών και να κάνουν ό,τι θέλουν με αυτό. Πουθενά ο Όμηρος δεν είπε ότι «ούτε οι θεοί δεν στέκονται ανάμεσα σε μένα και την πατρίδα»... Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια μεταφέρουν ακριβώς το αντίθετο μήνυμα: ότι ο άνθρωπος συνεργάζεται συνεχώς με τον Θεό για την επίτευξη του σκοπού του, παρά τα εμπόδια και τους περισπασμούς. Και ο σκοπός είναι η επιστροφή «σπίτι». Είναι τελικά μια πνευματική αναζήτηση, ένα μήνυμα για την ειρήνη και το πεπρωμένο, όχι ένα μήνυμα για την αψήφηση των θεών... Δεν πρόκειται να δω την ταινία... Δεν θέλω το ψυχικό άνοιγμα, η ελευθερία και η ανάσα του φρέσκου αέρα που ένιωθα ως παιδί διαβάζοντάς το, να συνθλίβονται από την αιχμαλωτική επιβολή των αισθήσεων μέσω των κινηματογραφικών μέσων ενώ απορροφώνται παραμορφωμένα μηνύματα...
As a Greek, I find the whole way Nolan's movie is set out almost a sacrilege. We, as children, were literally brought up with the Iliad and the Odyssey. We were taught it in cartoons in kindergarten, we were taught it in modern Greek in primary school and we were again taught all of it in the original language of ancient Greek, in secondary school...which was the most beautiful and enchanting learning experience... We feel battered with this cinematic version and all the buzz around it. I don't have a problem with multicultural casting,but the publicity around it (Nyongo' s lecturing at Homer and women's screen time etc), showed that Homer's work was used, deliberately and with arrogant disrespect, to instigate controversy and make more money out of it. If they want to enhance publicity through stirring controversy, they should come up with their own story,their own plot,their own ideas, their own characters and their own title,not steal other cultures' capital and do whatever they want with it. Nowhere Homer said that "not even gods stand between me and home"... The Iliad and Odyssey convey quite the opposite message: that man continuously cooperates with the the divine to achieve his purpose, despite obstacles and distractions. And the purpose is returning "home". Its ultimately a spiritual quest, a message on peace and destiny, not a message on defying gods... I am not going to see the movie... I don't want the openess, the lightness and the breath of fresh air that I felt as a child reading it, to be crushed by the compelling captivation of cinematic means while absorbing distorted messages...
