Διακοπές κι αποστεωμένα ζώα

Περίοδος διακοπών και ταξιδιών …Μου έκανε εντύπωση το τελευταίο διάστημα σε δυο-τρεις εκδρομές που πήγα σε διαφορετικά σημεία στη χώρα μας, ότι βρήκα αποστεωμένα, εντελώς σκελετωμένα σκυλιά να περιφέρονται, όχι στο πουθενά, αλλά μέσα σε τουριστικούς προορισμούς, δίπλα σε ταβέρνες, γύρω από αρχαιολογικούς χώρους, δηλαδή σημεία που έχουν και μόνιμο ντόπιο πληθυσμό, αλλά και πολλούς επισκέπτες, από τη χώρα μας και το εξωτερικό. Ας μη θίξουμε το ζήτημα πόσο απαίσια εντύπωση δημιουργεί στους ξένους η αδιαφορία μας κι επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά την αρνητική εικόνα που έχει η Ελλάδα όσον αφορά την συμπροφορά απέναντι στα ζώα. Ας σκεφτούμε λίγο τα ίδια τα ζώα.
Τα σκυλιά αυτά, σε τουλάχιστον 4 περιπτώσεις που είδα σε διαφορετικά σημεία της Ελλάδας, βρίσκονταν διαρκώς ανάμεσα σε οικίες και ταβέρνες, οι οποίες σίγουρα έχουν καθημερινά πολλά αποφάγια, τα οποία πετούν στα σκουπίδια. Γιατί λοιπόν να αφήνουν ένα αδέσποτο σκυλί να πεθαίνει από πείνα? Για να το ξεφορτωθούν χωρίς τις τύψεις της φόλας? Τα σκυλιά αυτά είχαν χώρο ανοιχτό γύρω και δεν ενοχλούσαν.
Έχουμε ξεχάσει πόσο βασανιστικό μπορεί να είναι το συναίσθημα της πείνας και το σκυλί το νιώθει το ίδιο βασανιστικά, όπως εμείς. Δεν θα ανεχόμασταν σήμερα ανθρώπους να πεθαίνουν στους δρόμους από πείνα, αλλά για τα σκυλιά, μας είναι αδιάφορο. Ίσως κάποτε τα αποστεωμένα στο δρόμο σκυλιά σε μια εποχή αφθονίας τροφής, να είναι τόσο απαράδεκτο θέαμα, όπως μας φαίνονται σήμερα παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες με ζητιάνους να λιμοκτονούν έξω από κατοικίες πλουσίων. Ίσως κάποτε να καταλάβουμε τι ντροπή είναι για τον ‘εξελιγμένο’ και ‘πολιτισμένο’ άνθρωπο της Δύσης, τον ‘ανώτερο’ από τα άλλα είδη, να πετάει το ¼ της τροφής του στα σκουπίδια και να μη δίνει λίγα, έστω από τα αποφάγια του, στα ταλαίπωρα ζωντανά που υποφέρουν γύρω του. Ίσως θα ήταν καλό όσοι πηγαίνουμε σε διακοπές, ας έχουμε στο αυτοκίνητο εφεδρική ζωοτροφή, καθώς είναι πολύ πιθανό να συναντήσουμε κάποιο ζώο στο δρόμο μας που θα την έχει άμεσα ανάγκη. Κι ίσως, βλέποντας το παράδειγμά μας, κάποιοι που μένουν εκεί μόνιμα, να ευαισθητοποιηθούν… Θέλω να ελπίζω.
Πρεκατέ Βικτωρία, 16/7/2010