Βιβλία της Πρεκατέ Βικτωρίας

ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΕΚΑΤΕ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

1)"Η κακοποίηση του παιδιού στο σχολείο και στην οικογένεια", Ιατρικές εκδόσεις ΒΗΤΑ,2008, τηλ.για παραγγελίες αντικαταβολή 210-6714371, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607


2)"Γυναικεία ευτυχία:Πώς να ελευθερωθείτε από μια σχέση που σας πληγώνει και να ανακτήσετε την προσωπική σας δύναμη: Οδηγός αυτοβοήθειας για γυναίκες", ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΗΤΑ, 2011, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=1076


3)"Πρόγραμμα αυτο-εκτίμησης για παιδιά .Ενίσχυση αυτοπεποίθησης, Εκπαίδευση αξιών και Προετοιμασία για την επαγγελματική ζωή". Β' ΕΚΔΟΣΗ

Εγχειρίδιο με βιωματικές ασκήσεις για γονείς κι εκπαιδευτικούς. Από τις Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ, παραγγελία με αντικαταβολή στο 210-6714371. http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607. Δελτίο τύπου για το βιβλίο εδώ


4)ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ!"Συζητώντας με την εσωτερική μητέρα". Θεραπευτικός οδηγός για να ξαναβρούμε την ιδανική μητρική αγάπη μέσα μας.

Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ τηλ. 2016714371. Δελτίο τύπου εδώ

Πληροφορίες και περιεχόμενα http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3791



ΟΜΙΛΙΕΣ

Η εκπαιδευτικός και ψυχολόγος Πρεκατέ Βικτωρία έχει εκπαιδευτεί στην Αγγλία και ασχοληθεί με θέματα κακοποίησης παιδιών και γυναικών, σεμινάρια αυτοεκτίμησης, θεραπείας τραύματος, κατάθλιψης, αποχωρισμού-απώλειας, καθώς και θέματα ψυχοπαιδαγωγικής στήριξης για μαθητές με δυσκολίες.


Στη δύσκολη συγκυρία που διανύει η χώρα μας, η Πρεκατέ Βικτωρία προσφέρει περιορισμένο αριθμό δωρεάν ενημερωτικών ομιλιών σε σχολεία (μέσω συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, απογευματινές ώρες) σχετικά με θέματα βίας, αυτοεκτίμησης, ψυχικής ανθεκτικότητας στα παιδιά, προετοιμασίας για την επαγγελματική ζωή κ.α.

Δεν συμμετέχω σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά μπορείτε να επικοινωνήσετε και να ρωτήσετε απορίες (δωρεάν συμβουλευτική μέσω email) στο vprekate@gmail.com.




---------------------------------------------------------

Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή ως ανάγκη του παιδιού και ανθρώπινο δικαίωμά του.

Στην Ελλάδα της συναισθηματικής αγριότητας, της διάβρωση της συμπόνιας, της αλλοτρίωση κάθε έννοιας ανθρωπιάς, της μετάλλαξης του ‘ενδιαφέροντος για τον άλλον’ σε κακεντρεχές κουτσομπολιό, της αντικατάστασης των αξιών από το lifetsyle, της υιοθέτησης αυτόματων αντανακλαστικών χλευασμού και υποτίμησης οποιασδήποτε μορφής ανθρώπινης αδυναμίας, είναι περισσότερο σημαντική από ποτέ η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή. Περισσότερα εδώ brightplanet.blogspot.gr/2017/03/blog-post.html


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ
Προωθούνται οι σύνδεσμοι για κάποια 20λεπτα εκπαιδευτικά βίντεο που έχω φτιάξει και θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα στους συναδέλφους για θεματική εβδομάδα, προγράμματα αγωγής υγείας, δράσεις κατά του εκφοβισμού, σχολική και κοινωνική ζωή κλπ.

Σχολικός εκφοβισμός https://www.youtube.com/watch?v=1BFJou1I7_s

Οικολογία, διατροφή, προστασία των ζώων https://www.youtube.com/watch?v=B9f0E6fI1TM

Ενδο-οικογενειακή βία https://www.youtube.com/watch?v=utM9r3j49iE&t=200s

Αυτο-εκτίμηση για παιδιά https://www.youtube.com/watch?v=Gh9QPKzMYJU

Προσκόληση στα βρέφη κι αίσθηση του εαυτού

Η βρεφική ηλικία είναι κρίσιμης σημασίας για το πώς θα νιώθει ένα άτομο για τον εαυτό του στο μέλλον, για το πόσο θα φροντίσει τον εαυτό του, καθώς και για το είδος των σχέσεων που θα αναπτύξει με τους άλλους. Η ασφαλής προσκόληση στο σημαντικό πρόσωπο-παροχό-τροφό (συνήθως τη μητέρα) βοηθά το βρέφος να αναπτύξει μια ασφαλή αίσθηση του εαυτού, ως υπαρκτό πρόσωπο. Βρέφη που αγνοούνται από τους ενήλικες, αναρωτιούνται σε ασυνείδητο επίπεδο κατά πόσον υπάρχουν, κατά πόσο είναι ορατά προς τους άλλους. Αυτή η αίσθηση μπορεί να ακολουθεί το άτομο σε όλη του τη ζωή. Βρέφη που παραμελούνται αδυνατούν να νιώσουν ότι έχουν αρκετή αξία, ώστε να φροντίσουν τον εαυτό τους αργότερα. Αυτό μπορεί να είναι τόσο έντονο, σε σημείο που να παραμελούν τον εαυτό τους στην ενήλικη ζωή, να ζουν εντελώς απομονωμένοι, άπλυτοι, αφρόντιστοι κλπ. Βρέφη που απορρίπτονται ως ανεπιθύμητα, ακόμη κι όταν η απόρριψη δεν είναι έκδηλη με λόγια, είναι εύκολο να απορρίπτουν τον εαυτό τους ως ανεπιθύμητα στη ζωή. Είναι πιθανόν να βιώνουν αλλεπάλληλες απορρίψεις στις σχέσεις τους, οι οποίες τους είναι ιδιαίτερα επώδυνες, σε σημείο να σκέφτονται την αυτοκτονία. Βρέφη που αντιμετωπίζονται ως βάρος, με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις τους, είναι πολύ πιθανόν να μεγαλώσουν νιώθοντας ενοχή και ντροπή που έχουν ανάγκες, νιώθοντας ανάξια να ζητήσουν από τη ζωή αυτά που για τους περισσότερους ανθρώπους είναι δεδομένα. Βρέφη που κακοποιούνται μπορεί να βιώσουν όλα τα παραπάνω, μαζί με το θυμό, που σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να τείνει να εκραγεί εναντίον του εαυτού ή εναντίον άλλων.

Για τις σκέψεις αυτές, αφορμή ήταν οι παρατηρήσεις μου σε ανθρώπους παραμελημένους, άστεγους, μοναχικούς. Ακόμη κι όταν έχουν σπίτι, πανεπιστημιακή μόρφωση, γνωριμίες, ιστορικό επαγγελματικής σταθερότητας, κάποιοι άνθρωποι αδυνατούν να φροντίσουν τον εαυτό τους. Μπορεί να είχαν ολόκληρη τη ζωή τους δουλειά, ακόμη κι οικογένεια, όμως στο τέλος καταλήγουν μόνοι, χωρίς καμιά επαφή με τα παιδιά τους ή τους συγγενείς, ατημέλητοι, άπλυτοι, χωρίς να προσέχουν την υγεία τους. Η τρυφερότητα, η στοργή και η φροντίδα με την οποία αντιμετωπίζει ο άνθρωπος τον εαυτό του σε δύσκολες στιγμές ή στα χρόνια ασθένειας ή γήρατος, δεν θα εξαρτηθεί από την πανεπιστημιακή του μόρφωση. Δεν θα εξαρτηθεί από τις συμβουλές που του δίνει το περιβάλλον «κάνε αυτό, κάνε εκείνο». Δεν θα εξαρτηθεί από τις γνώμες των ειδικών στη τηλεόραση. Θα εξαρτηθεί από την τρυφερότητα, την στοργή και τη φροντίδα, που έχει εισπράξει το παιδί στη μικρή ηλικία κι ιδιαίτερα στην βρεφική ηλικία. Αν δεν έχει βιώσει το βρέφος την εμπειρία της αξίας που δίνει η γεμάτη στοργή κι ενδιαφέρον φροντίδα του σημαντικού ενήλικα, οι συμβουλές «φάε, πλύσου, πάρε τα φάρμακά σου» δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα Απεναντίας ορισμένοι ηλικιωμένοι, κατά την παλινδρόμηση σε βρεφικές ανάγκες, αρνούνται να συνεργαστούν, σε μια προσπάθεια ίσως να «εκδικηθούν» για τις απώλειες της βρεφικής ηλικίας και να προκαλέσουν την προσοχή, καλύπτοντας τις ανικανοποίητες από παλιά ναρκισιστικές τους ανάγκες.

Αν το άτομο δεν έχει εισπράξει κατά τη βρεφική ηλικία την επικύρωση και τη φροντίδα, είναι πολύ σημαντικό να θεραπευτεί μαθαίνοντας να φροντίζει και να αγαπά τον εαυτό του στην πράξη κατά την ενήλικη ζωή. Το να διαβάζει βιβλία αυτοβοήθειας ή να ακούει θεωρητικές συμβουλές δεν αρκεί. Οφείλει να μάθει πρακτικά τι σημαίνει φροντίζω την υγεία μου, το σπίτι μου, τα οικονομικά μου, την εμφάνισή μου, τις φιλίες μου κλπ. Για πολλούς ανθρώπους είναι αυτόματο κι αυτονόητο, για πολλούς άλλους όμως θέλει δουλειά και μπορεί αν είναι μια επίπονη εργασία, καθώς δεν έχουν μάθει να την κάνουν. Αξίζει όμως τον κόπο να γίνει η φροντίδα του εαυτού συνήθεια. Είναι μια συνήθεια που θα ακολουθεί το άτομο σε όλη του τη ζωή κι ιδιαίτερα στα χρόνια του γήρατος.

Τι μπορούμε να κάνουμε οι υπόλοιποι για να βοηθήσουμε άτομα γύρω μας, που ίσως έχουν παραμεληθεί?

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πάντα ότι οι άνθρωποι έχουν σημασία για αυτό που είναι. Όχι για αυτό που κάνουν, ούτε για την ταυτότητα που έχουν αποκτήσει στην μεταβλητή διαρκώς κοινωνία μας. Η σημασία των ανθρώπων δεν έχει σχέση με την εργασία που κάνουν, με την οικογενειακή κατάσταση, με τα ενδιαφέροντά τους, με τον πλούτο, ή με τις γνωριμίες. Παρατηρεί κανείς στη σημερινή οικονομική κρίση ανθρώπους να χάνουν ξαφνικά τα πάντα: εργασία, σύντροφο, οικογένεια, χρήματα, χόμπι, σπίτι. Ποια είναι η ταυτότητα του ατόμου μετά? Είναι δύσκολο το ίδιο το άτομο να τη δει και θα πρέπει πραγματικά να έχει πολύ ισχυρά ψυχικά αποθέματα για να το καταφέρει.Πώς ξεκινά κανείς από το μηδέν, όταν νιώθει ότι έχει ξαφνικά χάσει τα πάντα κι όταν οι γύρω του τον απορρίπτουν επειδή ακριβώς τους τρομάζει η απώλεια όλων αυτών που η κοινωνία μας θεωρεί ότι δίνουν αξία και σημασία σε ένα άτομο?

Κάποιοι άνθρωποι μπορούν να εκτιμούν την ουσία των άλλων καλύτερα και πιο αυθόρμητα από άλλους. Είναι εκείνοι που έχουν διατηρήσει την παιδική τους ευαισθησία κι αθωότητα σε μεγάλο βαθμό. Πότε εκτιμούμε την ουσία του άλλου κι όχι τις λεπτομέρειες της προσωπικότητας? Μπορούμε να το καταλάβουμε από το συναίσθημα που έχουμε, έστω και στιγμιαία, όταν κάποιος πεθαίνει…Τότε νιώθουμε εκείνη τη θλίψη, γιατί στην οριστική απώλεια θυμόμαστε, νιώθουμε την ουσία της ψυχής του-πέρα από τις κατακρίσεις που μας έχει γεμίσει ο ανθρώπινος νους, πέρα από τα λάθη και τις αδυναμίες του ατόμου. Γιατί όμως χρειάζεται να πεθάνει κάποιος για να άρουμε τις κατακρίσεις και να δούμε αυτό που πραγματικά είναι?

Δίνουμε στους ανθρώπους σημασία με τη στάση μας…Με το χαμόγελο, με το βλέμμα, με την ακρόαση, με το να βλέπουμε το καλό σε αυτούς…Δε χρειάζεται κάτι ακραίο ή υπερβολικό. Όταν βλέπουμε το καλό στους άλλους, αυτό που είναι μοναδικό στον καθένα και δεν αφήνουμε το νου μας να παρασυρθεί από τα φαινόμενα, τους βοηθούμε να δουν κι εκείνοι το καλό στον εαυτό τους. Συνήθως δεν βλέπουμε το καλό στους άλλους είτε γιατί δεν το βλέπουμε στον εαυτό μας, είτε γιατί είμαστε πολύ απασχολημένοι με τις δικές μας σκέψεις, απορροφημένοι, η προσοχή μας αποσπάται, κουρασμένοι…και βλέπουμε τους άλλους ανθρώπους, όπως βλέπουμε ένα αντικείμενο στο δρόμο…δε σημαίνουν τίποτα….

Είναι σημαντικό να βλέπουμε το καλό στους άλλους, ειδικά όταν εκείνοι είναι λιγότερο ελκυστικοί…Είναι εύκολο να κανακέψουμε ένα παιδί ή έναν ενήλικα που έχει αυτοπεποίθηση ή φαίνεται να ξέρει που πηγαίνει και νιώθει καλά με τον εαυτό του…. Εκείνος όμως που το έχει περισσότερο ανάγκη είναι εκείνος που φαίνεται κλεισμένος στον εαυτό του, φοβισμένος, επιθετικός, αδύναμος, βαρετός, οτιδήποτε τον κάνει μη ελκυστικό…Εκείνα τα παιδιά το έχουν περισσότερο ανάγκη. Αν πούμε τον καλό λόγο, αν δώσουμε την αγκαλιά σε αυτά ακριβώς τα παιδιά, είμαστε οι καταλύτες για να αλλάξουν, να νιώσουν καλά και να γίνουν ελκυστικά. Θα πρέπει να είμαστε εμείς που θα κάνουμε το πρώτο βήμα. Όλες οι συναντήσεις με τους ανθρώπους, όσο καθημερινές ή τετριμμένες κι αν είναι έχουν σημασία: όχι σε τι θα καταλήξουν, όχι το πάρουμε, αλλά πώς θα νιώσουμε με τους ανθρώπους και πώς θα τους κάνουμε να νιώσουν. Το να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον να νιώσει καλά, είναι εύκολο… δε χρειάζεται χρήματα, ούτε υπερβολική προσπάθεια…χρειάζεται απλά καλή διάθεση….

Πρεκατέ Βικτωρία, 8/3/2011

Παιδόφιλοι και θεραπεία

Πρεκατέ Βικτωρία
Ψυχολόγος-Συγγραφέας

Ακούμε κατά καιρούς στα ΜΜΕ, για πολίτες υπεράνω πάσης υποψίας, οι οποίοι κατέχουν και διακινούν υλικό παιδικής πορνογραφίας. Η χρήση του υλικού αυτού τους καθιστά ευάλωτους στην έκθεση και σύλληψη, όμως σπάνια γνωρίζουν οι αρχές αν οι άνθρωποι αυτοί έχουν επίσης κακοποιήσει παιδιά στην πράξη και ακόμη σπανιότερα αποκαλύπτονται οι πράξεις άλλων παιδόφιλων, οι οποίοι εγκληματούν εναντίον παιδιών, χωρίς να αφήνουν κανένα ίχνος, εκτός από το αόρατο αλλά τεράστιο τραύμα στην ψυχή του παιδιού.
Το ευρύ κοινό αντιδρά με αποτροπιασμό και οργή, όμως σπάνια υπάρχει η επιστημονική ενημέρωση για τη φύση και τα αίτια αυτής της διαταραχής, καθώς και πώς μπορεί να αντιμετωπισθεί και να προληφθεί. Η άγνοια, το στίγμα και η αποσιώπηση αποτρέπουν τον εκκολαπτόμενο παιδόφιλο από το να αναζητήσει ψυχιατρική/ψυχολογική βοήθεια, ώστε να μην προχωρήσει στις αποτρόπαιες πράξεις του. Όμως γνωρίζουμε ότι πάνω από το ένα τέταρτο των δραστών (Elizabeth Lovell, NSPCC Public Policy Group, 2002, www.nspcc.org.uk) δείχνουν τα πρώτα σημάδια παιδοφιλικών τάσεων από την εφηβεία ακόμη. Έτσι, κατανοούμε την αναγκαιότητα να υπάρχει η ανάλογη ενημέρωση στο ευρύ κοινό, ώστε να αναζητηθεί θεραπεία όσο το δυνατόν νωρίτερα, πριν εδραιωθεί η έντονα εθιστική παιδοφιλική διαταραχή.
Τι οδηγεί κάποιον σε αυτή τη συμπεριφορά; Χωρίς να μπορεί να απομονωθεί ένας και μόνο παράγοντας, έχει πάντως βρεθεί ερευνητικά ότι η πλειοψηφία των δραστών παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης έχουν οι ίδιοι κακοποιηθεί σεξουαλικά ως παιδιά (Adult sex offenders, Marcus Erooga, www.nspcc.org.uk, April 2002), συχνά με προτιμώμενη ηλικία επιλογής θύματος, την ηλικία στην οποία οι ίδιοι κακοποιήθηκαν. Άλλες φορές μπορεί αν έχουν κακοποιηθεί με άλλους τρόπους ή αν έχουν ταπεινωθεί ακόμη κι από συνομιλήκους. Συχνά συνυπάρχουν στην παιδική του ηλικία στοιχεία παραμέλησης, υποτίμησης και ταπείνωσης καθώς κι επιβολής ισχύος. Αν λάβουμε υπόψη δε ότι συχνά το τραύμα της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης απωθείται και ο δράστης δεν έχει συνειδητή επίγνωση για το τι του είχε συμβεί ως παιδί, το ποσοστό των δραστών που είχαν υπάρξει θύματα οι ίδιοι, μπορεί να είναι αρκετά μεγαλύτερο από ότι παρουσιάζουν οι μελέτες. Είτε υπάρχει συνειδητή επίγνωση είτε όχι, η επανάληψη του δικού τους τραύματος σε άλλο θύμα λειτουργεί σε πολλούς δράστες εθιστικά, ως μια δυσλειτουργική κι εντέλει εγκληματική προσπάθεια να ‘υπερβούν’ τη δική τους απώλεια. Η επανάληψη του τραύματος ίσως είναι ο μόνος τρόπος που γνωρίζουν για να «νιώσουν ζωντανοί», ή να προσπαθήσουν να έρθουν σε επαφή με το δικό τους τραυματισμένο εσωτερικό παιδί, το οποίο έχει «παγώσει» για χρόνια σε εκείνη τη χρονική στιγμή. Κάποιες φορές τα παιδιά που κακοποιούνται, μην αντέχοντας την φρίκη της εμπειρίας, διασχίζονται από τον δικό τους εαυτό, (ώστε να μην αισθάνονται) και ταυτίζονται με το δράστη (απορροφούν τη στιγμή του τραύματος τα συναισθήματα και τις σκέψεις του δράστη). Μεγαλώνοντας, αν δεν υπάρξει θεραπεία του πρωταρχικού τραύματος, ώστε να μπορέσουν να ανακτήσουν το δικό τους τραυματισμένο εσωτερικό παιδί, είναι πιθανό να επαναλάβουν το τραύμα, με τον ίδιο συχνά τρόπο που συμπεριφέρθηκε ο δράστης σε εκείνους. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να υπάρχει το στοιχείο της εκδίκησης, της επιβολής δύναμης κι ελέγχου, της ταπείνωσης, της κακόβουλης καταστροφής της αξίας και της αθωότητας του παιδιού-θύματος. Οι περιπτώσεις που ο δράστης είναι ιδιαίτερα επιθετικός, σαδιστής ή κακόβουλος, είναι και οι δυσκολότερες να αντιμετωπισθούν θεραπευτικά.
Η επανάληψη του τραύματος, παρά τη στιγμιαία ευφορία που φέρνει στο δράστη, βέβαια δε λειτουργεί, απεναντίας ενισχύει την ενοχή του, το αίσθημα ανημπόριας, αναξιότητας, αθλιότητας που τον κάνει να πιστεύει ότι η μόνη του επιλογή πια είναι να κάνει μια από τα ίδια. Όσο περισσότερο περνά το δικό του αίσθημα ντροπής στο αθώο θύμα, τόσο περισσότερο ενισχύεται η δική του ντροπή. Όσο περισσότερο μειώνει την αξία του παιδιού μέσω της ταπείνωσης, τόσο πιο ανάξιος νιώθει ο ίδιος. Είναι ένας ολοένα βαθύτερος φαύλος κύκλος ενοχής κι απαξίωσης, όπου θύτης και θύμα χάνουν, όλο και περισσότερο-με αποκλειστική όμως ευθύνη του θύτη.
Έχοντας να αναφέρει τα παραπάνω, πρέπει να τονιστεί ότι παρότι η πλειοψηφία των δραστών παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης έχουν οι ίδιοι κακοποιηθεί ως παιδιά, το αντίστροφο δεν ισχύει. Η πλειοψηφία των κακοποιημένων παιδιών καταφέρνει να θεραπευτεί και συχνά είναι ευαισθητοποιημένοι ως ενήλικες και βοηθούν, συμπαραστέκονται σε άλλους που είναι ευάλωτοι. Επίσης, η θεραπεία του δράστη δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δεν θα πρέπει να τιμωρηθεί ποινικά. Η ποινική τιμωρία είναι αναπόσπαστο τμήμα της θεραπείας, καθώς ο δράστης οφείλει να αναλάβει την ευθύνη και να πληρώσει το κοινωνικά αποδεκτό τίμημα για την παραβατική του πράξη.
Οι παιδόφιλοι συχνά αναφέρονται ως συναισθηματικά απομονωμένα άτομα, χωρίς αυτοπεποίθηση, με μικρή ικανότητα να αντιμετωπίσουν συναισθηματικό στρες ή να κατανοήσουν τα συναισθήματα των άλλων. Πολλούς από αυτούς βρίσκεται να έχουν διαστρεβλωμένες απόψεις σχετικά με το τραύμα που προκαλεί η κακοποίηση στα παιδιά (το ελαχιστοποιούν) ή ακόμη και να κατηγορούν τα παιδιά ότι επιθυμούν την κακοποίηση (Adult sex offenders, Marcus Erooga, www.nspcc.org.uk, April 2002). Στην πραγματικότητα όμως, η κακοποίηση δεν είναι ποτέ ευθύνη ή επιθυμία του παιδιού, αλλά μόνο ευθύνη και επιθυμία του δράστη, η οποία μάλιστα μπορεί να ελεγχθεί από τον ίδιο. Δεν υπάρχει κάποιος βιολογικός παράγοντας που καθιστά το δράστη ανήμπορο έρμαιο των ορμών του. Η σεξουαλική κακοποίηση εμπεριέχει στοιχεία επιβολής ισχύος κι εκδίκησης και σίγουρα το κίνητρό της δεν είναι μόνο η βιολογική «ανάγκη». Ο δράστης νιώθει εντελώς αδύναμος απέναντι στον εθισμό του κι έτσι έχει την ανάγκη να επιβάλλει δύναμη στους άλλους. Το γεγονός ότι επιλέγει αδύναμα θύματα-παιδιά- δείχνει πόσο αδύναμος νιώθει ο ίδιος.
Το παιδί που κακοποιείται σεξουαλικά είναι ανίσχυρο και χωρίς άμυνα. Το στοιχείο του φόβου είναι εξαιρετικά έντονο σε κάθε περίπτωση κακοποίησης, καθώς το παιδί δεν έχει κανέναν έλεγχο στο σώμα του ή σε ό,τι μπορεί να ακολουθήσει. Η ενοχή, η ντροπή, η υποτίμηση, η περιφρόνηση, ο αποτροπιασμός που φέρει ο δράστης για τον εαυτό του, περνούν στο παιδί και μπορούν να το τραυματίσουν για μια ζωή, αν δεν θεραπευτεί ώστε να απαιτήσει να επανακτήσει την αθωότητά του. Τα δηλητηριώδη συναισθήματα του δράστη περνούν στο παιδί μέσα από την πράξη της κακοποίησης, παρότι το παιδί δεν ευθύνεται για αυτήν.
Όμως το παιδί, δεν θα είναι ένα ανήμπορο παιδί για πάντα. Μπορεί να θεραπευτεί και να διώξει αυτή τη «μελανιά» της ντροπής, που τοποθετήθηκε στην ψυχή του από το δράστη. Παρότι συνήθως αυτή είναι μια θεραπευτική διαδικασία που ολοκληρώνεται στην ενήλικη ζωή, το «εσωτερικό παιδί» παραμένει πάντα παιδί μέσα μας και η αθωότητά μας μπορεί να ανακτηθεί ανά πάσα στιγμή. Είναι πηγή ανακούφισης να γνωρίζουν τα θύματα της παιδικής κακοποίησης ότι «δεν είναι ποτέ αργά για μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία». Η αθωότητα δεν μπορεί να καταστραφεί, παρά μόνο να «παγώσει», ακίνητη, σε κάποιο σημείο στην άκρη του νου. Όταν το άτομο είναι έτοιμο να θεραπευτεί, μπορεί να διώξει το λάθος της ντροπής που του έχει επιβληθεί και να ξαναζεστάνει την αίσθηση της αθωότητας στην καρδιά του. Το θύμα μπορεί να ανακτήσει τη δύναμή του και να νιώσει ασφαλές με τη δύναμή του.
Ο δράστης μπορεί επίσης να θεραπευτεί. Το πρώτο και σημαντικότερο βήμα είναι να παραδεχτεί ότι αυτό που κάνει είναι εγκληματικό, με καταστροφικές συνέπειες στο θύμα, να αναλάβει την ευθύνη για τη συμπεριφορά και τις σκέψεις του, να παραδεχτεί ότι μπορεί να τα ελέγξει, να δεχτεί να μιλήσει ανοιχτά στη θεραπεία και να δεσμευτεί στη θεραπεία του. Να δεχτεί την ταπεινότητα που χρειάζεται η θεραπεία κάθε εθισμού. Στις ομάδες 12 βημάτων (12 step programs) για τις θεραπείες των εθισμών, η βασική παραδοχή είναι ότι ο θεραπευόμενος μπορεί να μην έχει τη δύναμη να θεραπεύσει τον εθισμό του από μόνος του, αλλά έχει την ταπεινότητα να ζητήσει βοήθεια από την ανώτερη δύναμη στην οποία πιστεύει, ή από τον ανώτερο μέρος του εαυτού του, ώστε να μπορέσει να κάνει για εκείνον, εκείνο που δεν μπορεί να κάνει ο ίδιος για τον εαυτό του. Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί παιδόφιλοι φοβούνται να ζητήσουν βοήθεια, είτε από την ανώτερη δύναμη, είτα από άλλους ανθρώπους, καθώς, λόγω της ενοχής, δεν πιστεύουν ότι την αξίζουν, πιστεύουν ότι το μόνο που τους αξίζει είναι να τιμωρηθούν. Έτσι συνεχίζουν να τιμωρούν τον εαυτό τους και τους άλλους με ακόμη πιο πολλή κακοποίηση. Όμως, ανεξάρτητα από τις ποινικές συνέπειες, αξίζει σε κάθε άνθρωπο, όποιο κι αν είναι το αδίκημα, να θεραπευτεί. Να σημειωθεί ότι ενοχή υπάρχει πάντα στο δράστη, παρότι ο βαθμός της ενσυνείδητης ενοχής διαφέρει. Πάντα καθορίζει τη ζωή του και τον τρόπο που αισθάνεται για τον εαυτό του.
Η κατανόηση και η θεραπεία (συνήθως γνωσιακής-συμπεριφοριστικής προσέγγισης, και σε κάποιες περιπτώσεις χημικής) βοηθούν στην αποδυνάμωση του κύκλου της κακοποίησης (φαντασιώσεις-διέγερση-κακοποίηση-ενοχή-απόδραση από την ενοχή με περισσότερες φαντασιώσεις) και στον τερματισμό της φάσης της πράξης (κακοποίηση προς άλλους). Η κατανόηση και η θεραπεία του αρχικού του τραύματος μπορούν επίσης να τον βοηθήσουν να μην επαναλάβει την ίδια συμπεριφορά. Η ανάληψη της ευθύνης για τις πράξεις του όμως είναι κάτι ανεξάρτητο από την θεραπεία των δικών του προσωπικών τραυμάτων. Το γεγονός ότι κακοποιήθηκε ενδεχομένως σεξουαλικά ως παιδί δεν δικαιολογεί το να κακοποιεί στη συνέχεια άλλους. Σε ένα ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο, η ενημέρωση για την παιδική σεξουαλική κακοποίηση, η γνώση των τρόπων προστασίας, η κατανόηση ότι τα πρώτα σημάδια της παιδοφιλικής διαταραχής εμφανίζονται συχνά στην εφηβεία κι η αναγνώριση της ανάγκης θεραπείας σε αυτήν την περίπτωση, μπορούν να συνεισφέρουν στη μείωση των ποσοστών παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης στη χώρα μας, όπως έχει συμβεί σε άλλες χώρες.
5/3/2011

"Άνευ όρων και αμετάκλητα παραιτήθηκαν από την εθνική κυριαρχία"
Αξιολόγηση μαθητών, αξιολόγηση σχολείων, δήθεν αξιοκρατία και πώς ένας 14χρονος μαθητής ζωγράφισε την Ελλάδα!
Μισογυνισμός τον 21ο αιώνα, ένα συγκλονιστικό βιβλίο και η τραγική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας
Make believe:Η ετερο-εκπληρούμενη προφητεία
Grooming εφήβων: όταν ο 'έρωτας' ενηλίκου-έφηβης αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο
Το λάθος της αποχής
Γυναίκες μόνες στο δυτικό κόσμο: σχολιασμοί σε ένα βιβλίο
Πάσχα 2014

Οι χαμαιλέοντες (και η λαμπρή εξαίρεση του ΕΠΑΜ)
Σκέψεις σχετικά με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας
Ακραία βία στα παιδιά
Αυτοτραυματισμός στους εφήβους
"Επανακαλωδίωση" και εργασία
Αφθονία, ευλογία, ασφάλεια
Ψυχολογικό αντίκτυπο της κρίσης στα παιδιά (2)
The way out is the way up
Σχόλια και προτάσεις για την παιδεία
Πώς να περάσουμε σε εθνικό κρατικό νόμισμα-οι 100 πρώτες μέρες-πρόταση ΕΠΑΜ
Αρπαγή γης, το νέο κυνήγι θησαυρού των επενδυτών
Καλή χρονιά (ή πώς να την κάνουμε...)

2013
Κλείνοντας το 2013
Έφηβοι και κίνδυνοι στο Διαδίκτυο
Διεθνής Συνάντηση ΕΠΑΜ
Αυτοπροστασία των παιδιών από τη λεκτική βία
Μιλάμε στα παιδιά για την κρίση στις σχολικές εορτές;
Πώς να βοηθήσουμε τα απομονωμένα παιδιά
Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας στους νέους
Αναρτήσεις 2013
Η μιντιακή επίθεση στην αθωότητα
Η δύναμη της θετικής σκέψης και η δύναμη του θετικού λόγου
Σκέψεις σχετικά με τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό
Κίνητρα μαθητών για μάθηση και δημιουργικότητα(2)
Κακοποίηση ζώων από παιδιά: αγνωστη,διαδεδομένη συνήθεια
Διαθεματικό μάθημα στην πολική αρκούδα
Bullying κράτους ενταντίον πολιτών
Σιωπηρή εκπαίδευση των παιδιών στη βία: μια βραδυφλεγής βόμβα;
Η επιλογή της ομορφιάς ή της ασχήμιας στην καθημερινή ζωή
Το σχολείο ως καταφύγιο: Ο ρόλος του σχολείου στην προάσπιση της ψυχικής υγείας των παιδιών
Παρεξηγημένη (κι επικίνδυνη) μεταφυσική

Κακοποίηση μαθητών από εκπαιδευτικούς
Συναισθηματική
υπερφαγία: Όταν το ψυγείο από ‘φίλος’, γίνεται ‘εχθρός’

Αγωγή διαφυλικών σχέσεων στους εφήβους
Παρεξηγημένη υπερηφάνεια και υπεροψία
Οι τρεις μηχανισμοί επιβίωσης και το διαλυτικό του φόβου
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Β'
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Α'
Συνεξάρτηση
Η Οιδιπόδεια πληγή
Το ανθρώπινο δικαίωμα του παιδιού να μεγαλώσει χωρίς να μισεί
Το δίλημμα της μετανάστευσης
Καλή χρονιά με χαρά, ζωή και επίγνωση

Οκτώβρης 2012,Εκπαίδευση Ειρήνης-Δάσκαλοι Χωρίς Σύνορα,Απελυθέρωση από το καλούπι, Σεπτέμβριος 2012,Γαύδος, αρκούδες και Σομαλία, Αγχώδης διαταραχή και κρίσεις πανικού,Μιντιακή αισθητική και απλότητα, Αύγουστος 2012,Ζηλοφθονία:Εθνικό πάθος;,Ελευθερία επιλογής,Προβολή κι ενοχή(Η βροχή της λύπης),Ψυχολογική στάση απέναντι στην ηγεσία,Κυβισθήσεις στις λέξεις και το θέμα με τα στρατόπεδα (ξανά),Τα 'παιδιά της δραχμής' και οι 'μάγκες του ευρώ', Ιούλιος 2012Αναμνήσεις από εθελοντική εργασία σε μοναστήρι,Η μιντιακή τρομολαγνεία και πώς να προστατευτούμε , Ιούνιος 2012,Η αποξένωση στην ελληνική οικογένεια εν μέσω κρίσης, Μάιος 2012,Εθισμός στο χρήμα,Πώς να βοηθήσουμε τους άστεγους,Η βροχή του φόβου,Υστερόγραφο στην αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εθνική εξάρτηση και η αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εκλογές 6ης Μαϊου:Η αρχή ενός επώδυνου τοκετού,
Ποινικοποίηση της φτώχειας, ποινικοποίηση της ασθένειας Απρίλιος 2012,Η μικροβιοφοβία ως παράγοντας διακρίσεων, Ένα συγκινητικό συμβάν και ο ρατσισμός, Ο πολύ ύπουλος ρατσισμός Νο 2, Λαθρομετανάστες και ο πολύ ύπουλος ρατσισμός, Αναβλητικότητα:Τι είναι;Πώς αντιμετωπίζεται;, Μάρτιος 2012
Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου 2012, Χρήση των λέξεων σε δύσκολους καιρούς,,Φεβρουάριος 2012,Να θυμηθούμε..., Απεξάρτηση από τον υλισμό, Δουλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, Η αυτοεκτίμηση σε σχέσεις που πληγώνουν, Ιανουάριος 2012
Ζητιανιά, ελεημοσύνη κι υπευθυνότητα στο Σύνταγμα..., Η παραμέληση του εαυτού στους ενήλικες: Αίτια, μορ..., Αλήθεια νοσταλγούμε το παρελθόν; , 2012: Ελπίδα,αντί για παραίτηση

2011
(Δεκέμβριος 2011): Χριστούγεννα και αντίσταση στην αλλαγή, Κρίση (Μέρος 13ο):Πίστη (και αφθονία) ή τσιγκουνιά (και φτώχεια);, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 12ο): Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα παιδιά Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα πα..., ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ:H ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΩΖΕΙ!!, Πίστη, φόβος και δοτικότητα, Η ορειβασία και οι άστεγοι (Νοέμβριος 2011): Οκτάποδο (Χταπόδι): Το πιο ευφυές ασπόνδυλο, Διαμαρτυρία για τα άθλια θεάματα της τηλεόρασης, Ασκήσεις ενίσχυσης αυτο-εκτίμησης, Κρίση (Mέρος 11ο):Αυτο-εκτίμηση ως έθνος (B'), Φυλλάδιο: Ψυχολογική αντιμεπτώπιση της ανεργίας, Κρίση (Μέρος 10ο): Συμμετοχική δημοκρατία, αυτοεκτ... (Οκτώβριος 2011): Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας Μέρος 2ο, Κρίση (Μέρος 9ο): ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΩΣ ΕΘΝΟΣ Α , Τι έχουμε κάνει στη γη;, Κρίση (μέρος 8ο): ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Προετοιμασία του παιδιού για την επαγγελματική ζωή...(Σεπτέμβριος 2011): Κρίση (Μέρος 7ο): Δεν μας αξίζει αυτό, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 6ο): Γαλήνη ή πανικός, Τι μας ενώνει (Αύγουστος 2011): Κρίση (Μέρος 5ο): Αφθονία ή φόβος της έλλειψης, Ταραχές νέων και παραμέληση (Ιούλιος 2011): Κρίση (Μέρος 4ο):Κοινωνική συνείδηση ή Διαφθορά , Κρίση (Μέρος 3ο) Ηγεσία: Λειτούργημα ή Εξουσία , Κρίση (Μέρος 2ο): Ψυχραιμία ή μίσος (Ιούνιος 2011): Κρίση (Μέρος 1ο): ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ή ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ, Διάκριση στην επιλογή θεραπευτή (Απρίλιος 2011): ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΞΙΩΝ, Τα διδάγματα της Φουκουσίμα (Μάρτιος 2011): Προσκόληση στα βρέφη κι αίσθηση του εαυτού, Παιδόφιλοι και θεραπεία

(Φεβρουάριος 2011): Η έξοδος από την κακοποιητική συντροφική σχέση, (Ιανουάριος 2011): Σεβασμός στα ζώα

2010 (16)

(Νοέμβριος 2010) Αυτοδιαχείριση και κρίση: πόσο προετοιμασμένοι είμ..., Πνευματική διάσταση της μετανάστευσης, The Earth is our home, Η Γη είναι το σπίτι μας (Αύγουστος 2010) Ανθρώπινες σχέσεις ή δημόσιες σχέσεις?, Το απαράδεκτο "τραγούδι" της "μπεμπε-λιλή" Ιούλιος, Διακοπές κι αποστεωμένα ζώα, Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ; (Ιούνιος 2010) Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας, Όταν κατακρίνουμε και δαχτυλοδείχνουμε…, Κακοποίηση παιδιών σε ιδρύματα φιλοξενίας, Ένα πρόβλημα με τις Πανελλήνιες (Απρίλιος 2010) Οικονομική κρίση στην Ελλάδα, Η κατανάλωση κρεάτος στον πλανήτη των 7δις (Ιανουάριος 2010) Τα μαθήματα της ντουλάπας, Καλή χρονιά με εθελοντισμό

2009 (16)

(Δεκέμβριος 2009) H Πολική αρκούδα: ένα αξιοθαύμαστο ζώο, Σύγχρονος ελληνικός σεξισμός και νέα κορίτσια, BURN OUT: Πώς να αποφύγετε την επαγγελματική εξουθ..., Θάνατος για χόμπι (Νοέμβριος 2009) Η φροντίδα μικρών παιδιών με ειδικές ανάγκες, Έφηβοι σε συμμορίες (Αύγουστος 2009) Οι φύλακες των φαναριών, Δυσθυμία-η «καθημερινή» κατάθλιψη, Πένθος: Η ψευδαίσθηση του χρόνου (Ιούνιος 2009) Σενάρια για το 2012 (Μάιος 2009) Τηλεοπτική εξαθλίωση, Οικονομική κρίση, Πρωινή προσευχή, Κακοποίηση παιδιών με ειδικές ανάγκες, Βίαια επεισόδια στην Αθήνα, Σεξουαλικός Εθισμός


Προτεινόμενες οργανώσεις

http://www.heartsandhandsforafrica.com/ (Children in need in Zambia and S.Africa)



http://www.who-will.org/ (Children in need in Cambodia)



http://www.steppingstonesnigeria.org/ (Βοηθά παιδιά στη Νιγηρία που έχουν κακοποιηθεί)



http://www.diakonia.gr/ Εξαιρετική οργάνωση εθελοντικής παροχής βοήθειας προς παιδιά σε νοσοκομεία και άλλους ευάλωτους πληθυσμούς (Αθήνα).



http://www.redcross.gr/ Εκπαιδεύει και τοποθετεί εθελοντές σε πολλούς φορείς ανά την Ελλάδα για την αρωγή ατόμων που έχουν ανάγκη. Τομέας Νοσηλευτικής και Τομέας Κοινωνικής Πρόνοιας



Αν
θέλετε να βοηθήσετε τους άστεγους και άπορους, δείτε τις ακόλουθες πηγές:


Οδηγός επιβίωσης αστέγων της «Κλίμακας»
http://www.klimaka.org.gr/newsite/downloads/astegoi_odigos_epiviosis.pdf


Συσίτα της Εκκλησίας της Ελλάδος
http://www.ecclesia.gr/greek/koinonia/fagito.html


Καταφύγιο Αγάπης και Συμπαράστασης, Αθήνα τηλ. 201-5012608


Στα πλαίσια δραστηριότητας του ενεργού πολίτη, ενός πολίτη που ενδιαφέρονται γαι το περιβάλλον και τους συνανθρώπους, προτείνουμε τον ακόλουθο ιστότοπο για ενυπόγραφες διαμαρτυρίες, για διάφορους καλοπροαίρετους σκοπούς:

www.thepetitionsite.com

www.savejapandolphins.org