Βιβλία της Πρεκατέ Βικτωρίας

ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΕΚΑΤΕ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

1)"Η κακοποίηση του παιδιού στο σχολείο και στην οικογένεια", Ιατρικές εκδόσεις ΒΗΤΑ,2008, τηλ.για παραγγελίες αντικαταβολή 210-6714371, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607


2)"Γυναικεία ευτυχία:Πώς να ελευθερωθείτε από μια σχέση που σας πληγώνει και να ανακτήσετε την προσωπική σας δύναμη: Οδηγός αυτοβοήθειας για γυναίκες", ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΗΤΑ, 2011, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=1076


3)"Πρόγραμμα αυτο-εκτίμησης για παιδιά .Ενίσχυση αυτοπεποίθησης, Εκπαίδευση αξιών και Προετοιμασία για την επαγγελματική ζωή". Β' ΕΚΔΟΣΗ

Εγχειρίδιο με βιωματικές ασκήσεις για γονείς κι εκπαιδευτικούς. Από τις Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ, παραγγελία με αντικαταβολή στο 210-6714371. http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607. Δελτίο τύπου για το βιβλίο εδώ


4)ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ!"Συζητώντας με την εσωτερική μητέρα". Θεραπευτικός οδηγός για να ξαναβρούμε την ιδανική μητρική αγάπη μέσα μας.

Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ τηλ. 2016714371. Δελτίο τύπου εδώ

Πληροφορίες και περιεχόμενα http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3791



ΟΜΙΛΙΕΣ

Η εκπαιδευτικός και ψυχολόγος Πρεκατέ Βικτωρία έχει εκπαιδευτεί στην Αγγλία και ασχοληθεί με θέματα κακοποίησης παιδιών και γυναικών, σεμινάρια αυτοεκτίμησης, θεραπείας τραύματος, κατάθλιψης, αποχωρισμού-απώλειας, καθώς και θέματα ψυχοπαιδαγωγικής στήριξης για μαθητές με δυσκολίες.


Στη δύσκολη συγκυρία που διανύει η χώρα μας, η Πρεκατέ Βικτωρία προσφέρει περιορισμένο αριθμό δωρεάν ενημερωτικών ομιλιών σε σχολεία (μέσω συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, απογευματινές ώρες) σχετικά με θέματα βίας, αυτοεκτίμησης, ψυχικής ανθεκτικότητας στα παιδιά, προετοιμασίας για την επαγγελματική ζωή κ.α.

Μπορείτε να επικοινωνήσετε και να ρωτήσετε απορίες (δωρεάν συμβουλευτική μέσω email) στο vprekate@gmail.com.




---------------------------------------------------------

Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή ως ανάγκη του παιδιού και ανθρώπινο δικαίωμά του.

Στην Ελλάδα της συναισθηματικής αγριότητας, της διάβρωση της συμπόνιας, της αλλοτρίωση κάθε έννοιας ανθρωπιάς, της μετάλλαξης του ‘ενδιαφέροντος για τον άλλον’ σε κακεντρεχές κουτσομπολιό, της αντικατάστασης των αξιών από το lifetsyle, της υιοθέτησης αυτόματων αντανακλαστικών χλευασμού και υποτίμησης οποιασδήποτε μορφής ανθρώπινης αδυναμίας, είναι περισσότερο σημαντική από ποτέ η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή. Περισσότερα εδώ brightplanet.blogspot.gr/2017/03/blog-post.html


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ
Προωθούνται οι σύνδεσμοι για κάποια 20λεπτα εκπαιδευτικά βίντεο που έχω φτιάξει και θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα στους συναδέλφους για θεματική εβδομάδα, προγράμματα αγωγής υγείας, δράσεις κατά του εκφοβισμού, σχολική και κοινωνική ζωή κλπ.

Σχολικός εκφοβισμός https://www.youtube.com/watch?v=1BFJou1I7_s

Οικολογία, διατροφή, προστασία των ζώων https://www.youtube.com/watch?v=B9f0E6fI1TM

Ενδο-οικογενειακή βία https://www.youtube.com/watch?v=utM9r3j49iE&t=200s

Αυτο-εκτίμηση για παιδιά https://www.youtube.com/watch?v=Gh9QPKzMYJU

Η μικροβιοφοβία ως παράγοντας διακρίσεων

Μια σειρά από γεγονότα τις τελευταίες ημέρες έφεραν στην προσοχή μου την εκμετάλλευση της μικροβιοφοβίας, ως παράγοντα διάσπασης της κοινωνικής συνοχής, υποδαυλισμού  μίσους και διακρίσεων  και πάνω από όλα,  στοχοποίησης συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων, ενώ ταυτόχρονα εκείνοι που τους διαπομπεύουν εμφανίζονται ως άγιοι σωτήρες προς όλους του υπολοίπους. Όπως ανέφερα και σε προηγούμενα άρθρα, η μικροβιοφοβία, ενδεδυμένη με το μανδύα του «κινδύνου για τη δημόσια υγεία», ήδη χρησιμοποιείται για να πολώσει το ρατσισμό εναντίον των αλλοδαπών. Όμως δεν σταματά εκεί. Μια ιδέα δεν εγκαταλείπει την πηγή της. Αν αποδεχτούμε τη μικροφοβία ως παράγοντα απόρριψης, εξοστρακισμού και καταδίκης των άλλων, θα έρθει σύντομα να χτυπήσει και τη δική μας πόρτα. Αν επιτρέψουμε στην παράνοια για τα μικρόβια (και όσους τη χρησιμοποιούν) να εξαφανίσει την ανθρωπιά, τότε μη μας εκπλήξει να σύντομα σιχαινόμαστε ακόμη και τον εαυτό μας.

Πρώτο περιστατικό. Διάβασα σήμερα στον τύπο για τη δημοσιοποίηση από την ΕΛΑΣ (μετά από διάταξη εισαγγελέα) φωτογραφιών και στοιχείων μιας 22χρονης αλλοδαπής ιερόδουλης-φορέα του AIDS. Αν είναι δυνατόν, σε τι αποσκοπεί αυτή η δημοσιοποίηση; Σε τι; Να προστατευτούν οι Έλληνες πελάτες από τον ιό; Οι Έλληνες πελάτες πρέπει να φορούν προφυλακτικά πάντα! Οι Έλληνες πρέπει να φορούν προφυλακτικά είτε συνευρίσκονται με ιερόδουλες, είτε με άλλες γυναίκες.  Κανείς δεν είναι σταμπαρισμένος με ανοσία και κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι η τουρίστρια ή ακόμη και μορφωμένες γυναίκες δεν είναι φορείς του ιού. Έχω προσωπικά γνωρίσει τουλάχιστον δύο Ελληνίδες, μορφωμένες, καθόλα αξιοπρεπείς κοινωνικά, φορείς της ηπατίτιδας C.Τους κόλλησαν οι άνδρες τους.  Το αν κάποιος είναι φορέας του ιού είναι προσωπικό δεδομένο και δεν δικαιολογείται η δημοσιοποίηση και διαπόμπευση κατά αυτόν τον τρόπο. Το AIDS κυκλοφορεί εδώ και τριάντα χρόνια σε όλο τον κόσμο και πρώτη φορά διαβάζω να γίνεται δημοσιοποίηση στοιχείων, μόνο και μόνο επειδή κάποιος είναι φορέας. Σε τι αποσκοπεί αυτή η κίνηση; Κατηγορείται λέει, η 22χρονη ιερόδουλη, για πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης. Αν το αποδεχτούμε αυτό, θα πρέπει ΟΛΟΙ οι Έλληνες άνδρες που έχουν πάει με ιερόδουλες χωρίς προφυλακτικά και μετά πήγαν με τις γυναίκες τους, να κατηγορηθούν επίσης για πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης! Κι αυτό θα είναι ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού ανδρικού πληθυσμού!… Γνωρίζουν ότι έχουν θέσει τον εαυτό τους και τη γυναίκα τους σε κίνδυνο. Στη Γερμανία, πριν κάποιο διάστημα, μια γνωστή τραγουδίστρια φορέας HIV δικάστηκε γιατί αποδεδειγμένα εν γνώσει της συνερεύθη με 3 συντρόφους χωρίς προφύλαξη. Το δικαστήριο της αθώωσε. Η συμμετοχή στην πράξη έγινε από ενήλικες με γνώση ότι οποιαδήποτε επαφή χωρίς προφύλαξη, εμπεριέχει κίνδυνο. Εμείς εδώ δεν κανουμε καν δικαστήρια. Φυλακίζουμε σωρηδόν άτομα που είναι ούτως ή άλλως εντελώς περιθωριοποιημένα και αδύναμα να προστατέψουν τον εαυτό τους στην κοινωνία.Το ηθικό παράπτωμα της αλλοδαπής (που πιθανόν να μη γνώριζε ότι είχε AIDS και πολύ πιθανόν να μην είχε επιλογή στην προφύλαξη του σώματός της) είναι το ίδιο σοβαρό με το παράπτωμα του Έλληνα καθωσπρέπει οικογενειάρχη που έχει εξωσυζυγικές ευκαιριακές συνευρέσεις χωρίς προφύλαξη και μετά πηγαίνει με τη γυναίκα του χωρίς προφύλαξη… κι ότι γίνει! Είναι το ίδιο σοβαρό με τον Έλληνα teddy boy, που εκμεταλλευόμενος τη γοητεία του και τα λεφτά του μπαμπά, συνευρίσκεται με εκατοντάδες κοπέλες το καλοκαίρι, μην αφήνοντας θηλυκό για θηλυκό , από νησί σε νησί, συμπεριλαμβανομένης και της επίσημης σχέσης με την κοπέλα του… Όμως, δεν λένε τίποτα για όλους αυτούς. Στοχοποιούν και εκθέτουν με αμφίβολες κατηγορίες την γυναίκα-θύμα, η οποία, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν εκδιδόταν μόνη της... Γυναίκα, νέα, αλλοδαπή. Όλες οι διακρίσεις μαζί. Το πιο εύκολο εξιλαστήριο θύμα για να ξεπλυθούν τα άπλυτα όλων των υπολοίπων της ελληνικής κοινωνίας. Πόση αλήθεια επιλογή είχε αυτή η γυναίκα να επιβάλλει τη χρήση προφυλακτικού στπους πελάτες της; Αν οι πελάτες έχουν συνεννοηθεί με το σωματέμπορο για αγοραίο σεξ χωρίς προφύλαξη, με πιο ακριβή τιμή, έχει η 22χρονη επιλογή; Κι αν της το επιβάλλουν με τη βία; Για κανέναν προαγωγό δεν ακούστηκαν συλλήψεις.  Καθόλου δεν ενδιαφέρει αν σε αυτή τη γυναίκα δεν θα μιλά πλέον κανείς- δεν λέω ως ιερόδουλη, αλλά ως άνθρωπο. Έχουμε τέτοια διάκριση απέναντι στο AIDS που νομίζουμε ότι και να μιλήσουμε σε κάποιον φορέα, θα κολλήσουμε φοβερά και τρομερά μικρόβια. Αναρωτιέμαι πώς θα ένιωθαν εκείνοι που την διαπομπεύουν αν βρίσκονταν στη θέση της. Να έχουν κολλήσει και να δημοσιοποιούνται οι φωτογραφίες τους παντού… Κι ας μην ξεχνάμε ότι 22 ετών είναι ακόμη σχεδόν έφηβοι. Είναι πολύ νέα άτομα. Δεν απέχουν πολύ από τα 18, που θεωρούμε ότι είναι ανήλικοι. Δεν συμβαίνει κάτι μαγικό στα 18, όπου ο άνθρωπος αποκτά πλήρη ωριμότητα. Και μόνο ηλικιακά να το δει κανείς, οι πελάτες, οι διακινητές, το κράτος το ίδιο που δεν φρόντισε να προάγει την αγωγή υγείας,είναι όλοι και μεγαλύτερης ηλικίας και μορφωμένοι και με όλες τις ανέσεις στην ελληνική κοινωνία (α, και έχουν φαγητό να φάνε...) Εμείς φυλακίζουμε το θύμα traffiking, νεαρότατα άτομα, πολύ συχνά κακοποιημένα ή παραμελημένα από το οικογενειακό περιβάλλον, από πάμφτωχο υπόβαθρο, ίσως χωρίς γονείς, εξαθλιωμένα - δεν καταλήγει κανείς εκεί επειδή του αρέσει! Τους διαπομπεύουμε δημοσίως, έτσι για να μην έχουν ποτέ μα ποτέ στον ήλιο μοίρα. Πόσο πια μπορεί να χαθεί η ανθρωπιά. Πόσο αλαζόνες μπορεί να γίνουμε; Όταν βλέπω τέτοια σκληρή συμπεριφορά απέναντι σε ευάλωτες ομάδες, θύματα trafficking, κακοποιημένες γυνάικες, χρήστες, ασθενείς, ηλικιωμένους, άστεγους, περιθωριοποιημένους ανθρώπους, ακούω στα αυτιά μου τον ύμνο της εκκλησίας, να τραγουδά ξανά και ξανά "Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν..."  Οι αλήθειες ειπώθηκαν χιλιετίες πριν...Και εμείς συμπεριφερόμαστε σαν να είμαστε απολύτως σίγουροι ότι δεν θα βρεθούμε ούτε εμείς, ούτε τα παιδιά μας, ποτέ μα ποτέ  στη θέση τους... "Μην κρίνετε για να μην κριθείτε". Οι αλήθειες ειπώθηκαν χιλιάδες χρόνια πριν.... Τίποτα δεν έχουμε μάθει πια;

Δεύτερο περιστατικό. Διάβαζα πρόσφατα σε σοβαρή εφημερίδα μεγάλη κυκλοφορίας, σχόλια αναγνωστών απίστευτου ρατσιστικού μίσους σχετικά με τις αφρικανές ιερόδουλες και ταυτόχρονα είχα ακούσει στην τηλεόραση κάποιον μεγαλοδημοσιογράφο να ωρύεται πώς ‘αυτές’ οι αφρικανές πέφτουν επάνω σου αν περπατάς στη Σωκράτους και έχουν AIDS και μπορεί να μας κολλήσουν. Η μικροβιοφοβία ως δικαιολογία μίσους… Οι τρόποι που μεταδίδεται το AIDS είναι γνωστοί. ΔΕΝ, -επαναλαμβάνουμε-, ΔΕΝ, μεταδίδεται το AIDS με το άγγιγμα. Εντύπωση μου έκανε όμως πώς και στις δύο περιπτώσεις, εφημερίδα και τηλεόραση, ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΘΗΚΕ ΚΑΘΟΛΟΥ το γεγονός που οι αφρικανές ιερόδουλες είναι όλες ανήλικες! Αν τις δει κανείς είναι ΠΑΙΔΙΑ που δεν φαίνονται πάνω από 14 ετών. Το μόνο που μας νοιάζει είναι τι θα κολλήσουμε οι αξιότιμοι πελάτες τους! Οι αξιότιμοι πελάτες τους διαπράττουν σοβαρότατο ποινικό αδίκημα σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων, το οποίο εμείς δεν το βλέπουμε καν, γιατί… γιατί είναι αφρικανάκια παιδιά και για εμάς αυτά τα παιδιά δεν μετράνε! Πού είναι η ΕΛΑΣ να προστατέψει αυτά τα παιδιά, τα οποία χρήζουν ειδικής προστασίας και μέριμνας, βάσει διεθνών κι ευρωπαϊκών συνθηκών που έχει υπογράψει και η Ελλάδα, ακόμη κι αν είναι χωρίς χαρτιά; Όχι, δεν μας νοιάζει. Η μικροβιοφοβία μας κι ο ρατσισμός μας είναι πιο σημαντικά από την προστασία του παιδιού από τη σεξουαλική κακοποίηση, τι να πεις….

Τρίτο περιστατικό. Στην Ελλάδα έχουμε μικροβιοφοβία ουκ ολίγη. Δεν αναγνωρίζουμε ότι η μικροβιοφοβία είναι παράγοντας διαχωρισμού κι απομόνωσης μεταξύ των ανθρώπων. Θα κάνουμε αυτά που πρέπει βάσει των κανόνων υγιεινής, αλλά μέχρι εκεί! Όταν δεν μιλούμε, δεν αγγίζουμε, απομονώνουμε, στοχοποιούμε, εξοστρακίζουμε τους άλλους –μη τυχόν και κολλήσουμε-, αποτυγχάνουμε στην δοκιμασία της ανθρωπιάς και προετοιμάζουμε το έδαφος να βρεθούμε εμείς στη θέση των ανθρώπων αυτών, για να μάθουμε το μάθημα ότι το πιο σημαντικό από όλα είναι η ανθρωπιά. Μια ιδέα δεν εγκαταλείπει την πηγή της. Δεν τελειώνει το θέμα με τους αλλοδαπούς ή τις ιερόδουλες. Αν μαντρώσουμε τους αλλοδαπούς σε στρατόπεδα συγκέντρωσης με τη δικαιολογία του «κινδύνου για τη δημόσια υγεία», το αμέσως επόμενο θύμα είναι οι άστεγοι –μέσα στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και πολλοί Έλληνες. Μετά θα πούνε ότι οι άστεγοι είναι κίνδυνος για τη δημόσια υγεία! Η μικροβιοφοβία έχει ως στόχο την απομόνωση και τον αποχωρισμό από τους άλλους ανθρώπους. Δεν μιλούμε στους άστεγους, δεν τους ακουμπάμε μη τυχόν και μας κολλήσουν τίποτα. Αλλά δεν σταματά ούτε εκεί!...
 Η τωρινή μου εμπειρία ως εθελόντρια βοηθός νοσηλεύτρια του Ερυθρού Σταυρού επιβεβαιώνει ακριβώς αυτό: Μια ιδέα δεν εγκαταλείπει την πηγή της. Οι νοσοκόμες μας λένε πόσο συχνά βλέπουν τους συνοδούς των ηλικιωμένων γονιών, δηλαδή τα παιδιά τους, να μην αλλάζουν τους γονείς τους στο νοσοκομείο, ούτε καν με γάντια, γιατί απλά σιχαίνονται! Σιχαίνονται τους ίδιους τους γονείς τους και περιμένουν από τις αποκλειστικές ή το μόνιμο προσωπικό να κάνει τη ‘βρώμικη’ δουλειά. Αν έχουμε φτάσει σε αυτό το επίπεδο, αναρωτιέται κανείς αν το μεθεπόμενο βήμα θα είναι να σιχαινόμαστε να αλλάζουμε και τα ίδια μας τα μωρά! Τι άνθρωποι θα γίνουμε πια;! Αποστειρωμένοι στον κόσμο της απόλυτης τελειότητας που φανταζόμαστε ότι κατέχουμε, απορρίπτουμε οτιδήποτε μας θυμίζει αρρώστια, αδυναμία, ευαλωτότητα. Αυτό συμβολίζει η μικροβιοφοβία. Προβάλλουμε στην αρρώστια του άλλου, τις δικές μας απωθημένες ενοχές για την έλλειψη ανθρωπιά κι αγάπης. Μόνο που να μην ξεχνάμε ότι είμαστε κι εμείς άνθρωποι και μπορούμε ευκολότατα να βρεθούμε στην ίδια κατάσταση. Αν η ανθρωπιά και η συμπόνια για τον άλλον ξεπεράσουν την αποστροφή μας, τότε έχουμε νικήσει το φόβο, για να μην πω την ίδια την αρρώστια...

Όταν η Γερόντισσα Γαβρηλία πήγαινε, κατόπιν θεϊκής καθοδήγησης, να καθαρίζει τις πληγές στους λεπρούς στην Ινδία -χωρίς γάντια, δεν υπήρχαν- υπηρετούσε απόλυτα την ανθρωπιά (τη στιγμή που εμείς σιχαινόμαστε να αλλάξουμε πάνα στους ηλικιωμένους γονείς μας, ακόμη και με γάντια). Αν θυμάμαι καλά, από το βιβλίο της «Ασκητική της Αγάπης», η Γερόντισα Γαβρηλία ανέφερε πως οι ασθένειες δεν κολλούν όταν υπάρχει καθαριότητα. Ένας τρόπος ερμηνείας βεβαίως είναι η υλική καθαριότητα. Πιστεύω όμως ότι εννοούσε επίσης και την καθαρότητα της ψυχής. Έτσι κατόρθωσε εκείνη να μην κολλήσει τίποτα. Η ανθρωπιά κι η αγάπη είχαν υπερνικήσει το φόβο και τη σιχασιά και ήταν πλέον άτρωτη.

Δεν ζητείται από εμάς να κάνουμε τα ίδια υπερφυσικά επιτεύγματα.
Μπορούμε όμως να μιλήσουμε σε έναν άστεγο...
Μπορούμε να βοηθήσουμε διακριτικά κι ευγενικά έναν ηλικιωμένο, που εύχεται να είχε πεθάνει παρά να βρίσκεται στην ταπεινωτική κατάσταση να τον αλλάζουν οι άλλοι.
Μπορούμε να δούμε ανθρωπινά τους μετανάστες που ζουν σε άθλιες συνθήκες, όχι επειδή το έχουν επιλέξει, αλλά επειδή ακριβώς δεν είχαν άλλη επιλογή.
Μπορούμε να σταθούμε με συμπόνια στο αδύναμο θύμα εκμετάλλευσης και όχι να μπούμε στη χορωδία της κατάκρισης «Μακριά αυτοί από εμάς-θα μας κολλήσουν μικρόβια!».
Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.com, 29/4/2012

Ένα συγκινητικό συμβάν και ο ρατσισμός

Δεν είναι τυχαίο, που ακριβώς αυτές τις μέρες του ρατσιστικού παροξυσμού στη χώρα μας, συνέβη το περιστατικό, όπου δύο πακιστανοί έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να απεγκλωβίσουν ηλικιωμένο ζευγάρι, σε αυτοκίνητο κολλημένο στις ράγες (πηγή εδώ ). Από την πνευματική σκοπιά, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Οι ψυχές αυτών των ανθρώπων αυτοθυσιάστηκαν για να μας διδάξουν ότι, πέρα από εθνική καταγωγή, θρήσκευμα, ή χρώμα, ο άνθρωπος είναι άνθρωπος. Να μας διδάξουν τι σημαίνει να διατηρείς ακόμη την αθωότητα να βοηθήσεις τον συνάνθρωπο, ακόμη κι αν κινδυνεύσεις. Ελπίζω οι ψυχές τους να αναπαυτούν κι ελπίζω εμείς να λάβουμε το μήνυμα αυτής της δραματικής πράξης, γιατί ο Θεός δεν το επέτρεψε τυχαία. Παρόλα αυτά, πολλές ελληνικές εφημερίδες και ιστοσελίδες, που βρίθουν τις τελευταίες ημέρες με ρατσιστικό παραλήρημα, αυτήν την πράξη δεν την αναφέρουν καθόλου! Οι μορφωμένοι, καλλιεργημένοι κι εξειδικευμένοι, του κουστουμιού και της γραβάτας, που μας αραδιάζουν αναλύσεις επί αναλύσεων για τον εθνικό κίνδυνο που διατρέχουμε λόγω των μεταναστών, απαξιούν να γράψουν δύο λέξεις για αυτή συγκινητική αλλά πολύ σπάνια πράξη των συνανθρώπων μας, μόνο και μόνο επειδή ήταν Πακιστανοί! Νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα… Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο, έχουμε την ελευθερία της επιλογής: θα επιλέξουμε την ανθρωπιά, βλέποντας τους συνάνθρωπούς μας ως ίσα αδέλφια, παιδιά του ίδιου Θεού, ή, θα παραμείνουμε τυφλωμένοι από το ρατσιστικό μίσος ; Η επιλογή είναι δική μας. Και ανάλογα θα κριθούμε. Στη δεύτερη περίπτωση όμως μην περιμένουμε έλεος από κανένα.
Ταυτόχρονα, έχω εκπλαγεί από τα απίστευτα σχόλια ρατσιστικού μίσους που γράφονται από συμπολίτες μας σε διάφορες ιστοσελίδες, σε συνέχεια της συζήτησης μετά τις εξαγγελίες για τα στρατόπεδα κράτησης. Σχετικά με τις πρακτικές λύσεις για το μεταναστευτικό, βεβαίως και αυτή τη στιγμή η Ελλάδα δεν μπορεί να συντηρήσει ή να απασχολήσει τον αριθμό που έχουν εισέρθει και συνεχίζουν να έρχονται. Ας θυμηθούμε όμως ότι ο στόχος τους δεν είναι η Ελλάδα. Οι άνθρωποι αυτοί δεν θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα. Έχουν εγκλωβιστεί στην Ελλάδα. Θέλουν να φύγουν, αλλά δεν έχουν τα μέσα. Αν κάποιος είναι εδώ να κατηγορηθεί είναι οι ελληνικές κυβερνήσεις, που αγνόησαν το πρόβλημα τόσα χρόνια, όπως οι ίδιοι παραδέχονται, και έρχονται προεκλογικά, με εξαγγελίες για στρατόπεδα συγκέντρωσης για να κάνουν όσα δεν είχαν κάνει τόσα χρόνια. Η ΕΕ έχει προσφέρει κονδύλια για την ανθρώπινη μεταχείριση αυτών των ατόμων, τα οποία δεν απορροφήθηκαν (πηγή Coping with a fundamental Rights emergency, European union agency for fundamental rights, January 2011, fra.europa.eu). Και τώρα, αντί για την κυβερνητική πολιτική, έγιναν ξαφνικά οι μετανάστες η πηγή του κακού. Ίσως αυτό να είναι πολύ βολικό για εκείνους που πραγματικά ευθύνονται για την οικονομική κρίση. Αν νοιάζεται η ελληνική κυβέρνηση, όπως διατείνεται, για την ανθρωπιστική τραγωδία, ας απαιτήσει και ας χρησιμοποιήσει τα κονδύλια της ΕΕ για επαναπατρισμό αυτών των ατόμων, πολλοί εκ των οποίων θέλουν διακαώς να φύγουν (δεν έχουν τίποτα να κάνουν εδώ). Δεν το κάνει όμως. Αλήθεια, τι θα απογίνουμε χωρίς βαρβάρους;….

Η οποιαδήποτε λύση στο μεταναστευτικό πρέπει να γίνει πάνω από όλα με σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Πάνω από όλα είμαστε όλοι άνθρωποι και καμιά οικονομική κρίση δεν μπορεί να δικαιολογήσει να φερόμαστε σε ανθρώπους σαν να ήταν σκουπίδια. Ακόμη κι αν χρειαστεί να πεις σε κάποιους ‘όχι’, μπορείς να το κάνεις με ανθρωπιά κι όχι με μίσος. Η ενέργεια, η πρόθεση με την οποία γίνεται κάτι είναι το σημαντικότερο από όλα, πιο σημαντικό και από την ίδια την πράξη. Η υποχρεωτική κράτηση σε μαζικό αριθμό ανεπιθύμητων μεταναστών, οι οποίοι δεν έχουν διαπράξει κανένα ποινικό αδίκημα, εκτός από την παράνομη είσοδο σε μια χώρα, μέσω της οποίας ήλπιζαν σε μια καλύτερη τύχη σε μια τρίτη χώρα, δεν σέβεται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, έχει καταδικαστεί από διεθνείς οργανισμούς προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου (βλ. προηγούμενο άρθρο) και ανοίγει τον ασκό του Αιόλου, οδηγώντας σε πολύ επικίνδυνα μονοπάτια. Η Ελλάδα, σύμφωνα με την έκθεση της FRA, δεν απορρόφησε τα κονδύλια για την αξιοπρεπή διαβίωση των μεταναστών στα κέντρο υποδοχής στον Έβρο, με αποτέλεσμα η κατάσταση εκεί να είναι «εξαιρετικά ανησυχητική», σύμφωνα με την Επίτροπο Εσωτερικών Υποθέσων. Η μεγαλύτερη πιθανότητα και για τα νέα 30 κέντρα είναι να έχουν ακριβώς την ίδια τύχη. Οι συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης μέσα σε αυτά (στον Έβρο δεν υπήρχε ούτε γιατρός, πηγή ) να υποβαθμιστούν τόσο πολύ, ώστε να θυμίζουν άλλα εφιαλτικά μέρη και άλλες εποχές.Όμως οι έγκλειστοι δεν θα μπορούν να φύγουν από εκεί, γιατί, όπως εξαγγέλθηκε θα είναι κρατούμενοι («υποχρεωτικά φιλοξενούμενοι»). Γνωρίζουμε πόσο άθλιες είναι οι συνθήκες στις ελληνικές φυλακές, με τριπλάσιο πληθυσμό από αυτόν που μπορούν να αντέξουν. Αντίστοιχα, αν όχι χειρότερα περιμένουμε και εδώ, μόνο που εδώ οι άνθρωποι είναι αθώοι, δεν έχουν εγκληματίσει.

Στο τέλος της κάθε ανθρώπινης ζωής, όπου γίνεται η ανασκόπηση, ο λογαριασμός, όπου πέφτουν τα ανούσια και αναδύονται αυτά που πραγματικά έχει σημασία για τον κάθε άνθρωπο. Τη στιγμή πριν πεθάνει, δεν είναι ούτε οι δυσκολίες που πέρασε, ούτε οι αδικίες που του έκαναν, ούτε πόσα χρήματα έβγαλε, ούτε πόσα προβλήματα είχε. Δύο πράγματα μένουν μόνο: Πόσο αγάπησε τους άλλους γύρω του (για αυτό και τα πιο πολλά ‘σ’ αγαπώ’ λέγονται πριν το θάνατο) αλλά και πόσο φέρθηκε με έλλειψη αγάπης προς τους άλλους γύρω του (για αυτό και οι πιο πολλές συγνώμες λέγονται πριν το θάνατο). Μόνο αυτά μετράνε. Όλα τα άλλα πάνε περίπατο. Και συνήθως υπάρχει μια βαθιά μελαγχολία για όσες ευκαιρίες έχασε να αγαπήσει και για όσες περιπτώσεις φέρθηκε σκληρά, ενώ θα μπορούσε να συγκρατηθεί. Αν καταφέρει να συμφιλιωθεί με αυτό (και για αυτό τα ‘σ’ αγαπώ’ και οι συγνώμες είναι πολύ σημαντικά), τότε μπορεί να ελευθερωθεί και να φύγει ήσυχος για την αγκάλη του Θεού. Για αυτό είμαστε εδώ. Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής όλων μας. Πώς, μέσα από την ψευδαίσθηση της ύλης, της έλλειψης, των προβλημάτων, των φαινομενικών συγκρούσεων και δυσκολιών, θα μπορέσουμε να μείνουμε σταθεροί στην αγάπη και στη συμπόνια. Πώς θα συνεχίσουμε να θυμόμαστε την αγάπη και την ανθρωπιά, μέσα από τη φαινομενική έλλειψή της. Αυτό είναι το τεστ για όλους μας.
Το ίδιο ισχύει όχι μόνο για τα άτομα, αλλά και για ομάδες και έθνη ολόκληρα. Μετά από χρόνια, κοιτώντας πίσω στην ιστορία ή στην ψυχή ενός έθνους, αυτό που θα μετρά δεν θα είναι η οικονομική κρίση, αυτή θα έχει ξεχαστεί. Αυτό που θα μετρά και θα θυμόμαστε και θα μας τρώει θα είναι κατά πόσο οι άνθρωποι αντέδρασαν με αποδοχή, αυτό-συγκράτηση και ανθρωπιά προς τους συνανθρώπους τους, σε μια περίοδο έλλειψης, ή κατά πόσον βάλθηκαν αν χυμήξουν στους άλλους, σκεπτόμενοι «ο θάνατός σου η ζωή μου». Τώρα θα δοκιμαστούμε. Πώς θα φερθούμε στους συνανθρώπους, φίλους συγγενείς, ευάλωτους έλληνες, ευάλωτους αλλοδαπούς, οποιονδήποτε. Αυτό που θα κάνουμε τώρα θα μας κατατρέχει πολύ περισσότερο από ότι η προσωρινή δυσκολία στα χρήματα. Θέλουμε να κοιτάμε πίσω και να είμαστε περήφανοι, όταν δείξαμε ευσπλαχνία και μεγαλοσύνη σε μια δύσκολη περίοδο, όπου άλλοι φώναζαν ‘σταύρωσον’ ή να σιωπούμε, όταν μας ρωτούν τα εγγόνια ‘τι έκανες παππού τότε’.… Θέλουμε η Ελλάδα, ως το λίκνο της δημοκρατίας, να κουβαλά ενοχή για τον κατατρεγμό τωφν εξαθλιωμένων τα χρόνια που έρχονται; Η Ιστορία δεν πρόκειται να μας το συγχωρέσει.
Και κάτι τελευταίο: Διαβάζω πολλά μαινόμενα σχόλια στον τύπο σχετικά με το πώς οι Έλληνες ήταν πάντα νόμιμοι μετανάστες, εν αντιθέσει με τους τωρινούς. Ας θυμηθούμε όμως ότι την εποχή που είχε ανάγκη η Ελλάδα τη μετανάστευση, υπήρχαν διαθέσιμες χώρες (ΗΠΑ, Γερμανία, Αυστραλία) που επιθυμούσαν εργατικά χέρια και σε αυτό ήμασταν τυχεροί. Δεν ξέρουμε αν θα είμαστε το ίδιο τυχεροί στο μέλλον. Και δεν είναι μόνο οι οικονομικοί λόγοι που μπορεί να ωθήσουν προς λαθρομετανάστευση. Μπορεί να υπάρξουν κλιματικοί λόγοι. Αν μια ωρολογιακή βόμβα περιμένει να ανατιναχθεί είναι αυτή της κλιματικής αλλαγής και θα είναι τελείως απρόβλεπτη. Πριν λοιπόν βιαστούμε να καταδικάσουμε τους εξαθλιωμένους κι απεγνωσμένους ως «παράνομα απόβλητα», όπως διάβασα πρόσφατα, ας σκεφτούμε τον εαυτό μας στη θέση τους, σε μια περίπτωση όπου η Ελλάδα θα είναι υπερβολικά ξηρή για να μας θρέψει και θα αναζητήσουμε τροφή βορειότερα, εκεί όπου θα βλέπουν εμάς ως "παράνομα απόβλητα". Και μη βάζουμε το χέρι μας στη φωτιά ότι δεν θα χρειαστεί να γίνει ποτέ.
Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.com, 7/4/2012

Υ.Γ. Στην εμπάθεια των συζητήσεων περί μετανάστευσης, βλέπω πόλωση σε δύο άκρα:Αν δεν τους βρίζεις από το πρωί μέχρι το βράδυ θεωρώντας τους υπεύθυνους για την οικονομική κρίση, τότε είσαι από εκείνους που υποστηρίζουν την αθρόα εισροή άνευ όρων, μέχρι να γίνουν πιο πολλοί από τους Έλληνες. Μέση οδός δεν μπορεί να υπάρχει! Ή του ύψους ή του βάθους. Κανείς δεν υποστήριξε την αθρόα ανεξέλεγκτη εισροή. Αν μη τι άλλο, δεν είναι ασφαλές ούτε για τους ίδιους τους μετανάστες. Ο ίδιος ο κ. Χρυσοχοϊδης αναφέρεται για την ανάγκη κέντρων κράτησης για "ανθρωπιστικούς λόγους", ώστε να μην πέφτουν οι λαθρομετανάστες αντικείμενο εκμετάλλευσης κυκλωμάτων (πηγή εδώ ). Τότε γιατί το Υπουργείο Προστασίας δεν συλλαμβάνει αυτά τα κυκλώματα που τους εκμεταλλεύονται και τους προωθούν; οι λαθρομετανάστες δεν έρχονται ξεκρέμαστοι από το πουθενά. Κάποιοι τους καθοδηγούν, κάποιοι τους φέρνουν σε επαφή, κάποιοι τους δικτυώνουν. Αυτοί οι κάποιοι μένουν στο απυρόβλητο και δυστυχώς τα θύματά τους είναι που υφίστανται την οργή και το μίσος ενός μέρους του ελληνικού λαού. Ταυτόχρονα, εκτός από την εκμετάλλευση των κυκλωμάτων, υφίστανται την πολιτική εκμετάλλευση, από την πολιτική τάξη, η οποία τόσα χρόνια αδιαφορούσε για το πρόβλημα, και τώρα ξαφνικά προεκλογικά έχει κυριολεκτικά φαγωθεί να ανοίξει το πρώτο κέντρο πριν τις εκλογές. Εκμετάλλευση για προβολή μίσους και δυστυχώς εμείς τσιμπάμε. Ξεχνάμε ότι αν έχει προκληθεί ζημιά στην ελληνική οικονομία από τη λαθρομετανάστευση, αυτή είναι μηδαμινή, κυριολεκτικά μηδαμινή σε σχέση με εκείνη των πραγματικών ενόχων. Μας βολεύει να μη φταίνε Έλληνες. Μας βολεύει, δε χρειάζεται έτσι να αναλάβουμε καμία ευθύνη.
Βεβαίως και πρέπει πολλοί να βοηθηθούν να επαναπατρισθούν, πολλοί εξάλλου το θέλουν. Εκεί μπορούν να πάνε τα κονδύλια της ΕΕ, στον επαναπατρισμό, όχι σε στρατόπεδα κράτησης. Αυτό όμως που είναι ανησυχητικό είναι πόσο εύκολα, μα πόσο εύκολα πραγματικά, ένα μέρος του ελληνικού πληθυσμού αδιαφορεί παντελώς για το σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, στην ανθρώπινη ζωή,θα δεχόταν οποιαδήποτε κακομεταχείριση εις βάρος τους, μπροστά στη δικαιολογία "μας τρώνε τα λεφτά μας". Δικαιολογίες για τη βία και το μίσος πάντα θα υπάρχουν. Εκεί που θα κριθούμε είναι αν θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε τη στοιχειώδη ανθρωπιά σε μια δύσκολη κατάσταση. Ή θα χρησιμοποιήσουμε δικαιολογίες που μας βολεύουν, έστω κι αν γνωρίζουμε ότι δεν είναι αληθινές; Ας θυμηθούμε ότι εμείς έχουμε "φάει" από την ΕΕ στο παρελθόν πολλά περισσότερα χρήματα, από όσα μας έχουν -υποτίθεται- κοστίσει εμάς οι μετανάστες. Μη βιαζόμαστε να ουρλιάξουμε λοιπόν, γιατί αυτό που δίνει κανείς, παίρνει. Δεν ξέρουμε αν θα αναγκαστούμε στο μέλλον να βρεθούμε στη θέση τους κι ας φανταστούμε πως θα είναι να μας συμπεριφερθούν αντίστοιχα. Αν θέλουμε να ουρλιάξουμε από τυφλό μίσος, είναι επιλογή μας. Ένα είναι σίγουρο όμως. Ότι την κατάλληλη στιγμή, θα μας επιστρέψει ακριβώς όπως το δώσαμε.
Κι ας μην ξεχνάμε ότι αν επιτρέψουμε σε ένα σύστημα την απάνθρωπη μεταχείριση μιας ομάδας ανθρώπων, ανοίγουμε το δρόμο για την απάνθρωπη μεταχείριση και άλλων ομάδων. Αν θέλουμε να ανοίξουμε αυτό το αυλάκι που λέγεται "στρατόπεδα κράτησης στους ευάλωτους σε λοιμώξεις", μη μας κακοφανεί μετά, αν τα φοβηθούμε κι εμείς οι ίδιοι. Είτε δεχόμαστε την λογική και τη φιλοσοφία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είτε την απορρίπτουμε. Δεν μπορούμε να τη δεχτούμε για μια ομάδα και να την απορρίψουμε για άλλη. Αν την απορρίψουμε είναι θέμα χρόνου, η καταπάτηση να χτυπήσει τη δική μας πόρτα. Όσο και να νομίζουμε ότι θα μείνουμε στο απυρόβλητο, αποκομμένοι από τον πόνο των άλλων, δεν μπορούμε.

Ο πολύ ύπουλος ρατσισμός Νο 2

Συνεχίζω το προηγούμενο άρθρο μου, σχετικά με την πολύ ανησυχητική άνοδο του ρατσισμού και της απεχθούς ρατσιστικής ρητορικής, που ξαφνικά τις τελευταίες ημέρες κατέκλυσε τα ΜΜΕ, λες και είναι ξαφνικά ζήτημα ζωής ή θανάτου να φυλακισθούν όλοι οι παράνομοι μετανάστες. Μετά θα είμαστε ασφαλείς, υγιείς και πλούσιοι, άλλο πράμα!
Με σοκ, άκουσα τη χθεσινή συνέντευξη (4.4.12) του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη στο megatv σχετικά με τη λειτουργία στρατοπέδων κράτησης:

Να σχολιάσω κάποια σημεία. Αναφέρει για «Κλειστή φιλοξενία». Δεν υπάρχει όρος κλειστή φιλοξενία. Υπάρχει ο όρος «κράτηση». Οι κρατούμενοι δεν είναι ελεύθεροι να φύγουν. Οι φιλοξενούμενοι είναι ελεύθεροι. Έχει τεράστια διαφορά. Και όταν έχεις εκατοντάδες, χιλιάδες κρατούμενους σε στρατόπεδο στον ίδιο χώρο, αυτό ονομάζεται «στρατόπεδο συγκέντρωσης». Αυτό ακριβώς είναι. Ο κ. Χρυσοχοϊδης να χαρακτηρίζει «ανιστόρητους» όσους μιλούν για στρατόπεδα συγκέντρωσης, πηγή . Όμως η ιστορία σχετικά με τον όρο «στρατόπεδο συγκέντρωσης», λέει τα εξής: Σύμφωνα με την Wikipedia «Use of the word "concentration" came from the idea of using documents confining to one place a group of people who are in some way undesirable."
Δηλαδή, ο περιορισμός, σε ένα χώρο, πολλών ατόμων που θεωρούνται ανεπιθύμητοι, ονομάζεται στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οι Ναζί το μετάλλαξαν σε στρατόπεδο αφανισμού, για αυτό και σήμερα χρησιμοποιούνται άλλοι όροι, όπως εγκαταστάσεις κράτησης κλπ. Πάντως, ο όρος «υποχρεωτική φιλοξενία» πρέπει να είναι νέα παγκόσμια πατέντα…
Και είμαστε περήφανοι που η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, θα είναι η πρώτη χώρα παγκοσμίως που θα εγείρει στρατόπεδα συγκέντρωσης στο έδαφός της στον 21ο αιώνα;

Αναφέρει ο υπουργός, ότι αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα «δεν συμβαίνει πουθενά» (δηλαδή οι λαθρομετανάστες να κυκλοφορούν ελεύθεροι, με ένα χαρτί από τα σύνορα του Έβρου). Αυτό όμως που δεν συμβαίνει πουθενά είναι να φυλακίζονται άνθρωποι, που δεν έχουν διαπράξει κανένα ποινικό αδίκημα, εκτός από το ότι μπήκαν σε μια χώρα παράνομα, με την ελπίδα μιας δουλειάς ή ασύλου. Το αν πολλοί από αυτούς δεν έχουν χαρτιά έχει να κάνει με την υπερβολική βραδύτητα και αδράνεια να παρέχει η Ελλάδα πολιτικό άσυλο σε εκείνους που πραγματικά έχουν ανάγκη, πράγμα που βάσει του ανθρωπιστικού δικαίου είναι υποχρεωμένη να κάνει.

Ο ίδιος ο υπουργός στη συνέντευξή του παραδέχεται ότι τόσα χρόνια δεν έκαναν τίποτα για να αποτρέψουν τη λαθρομετανάστευση. Και ξαφνικά πρόεκυψε η μαγική λύση των στρατόπεδων συγκέντρωσης. Οριστική, γρήγορη, τελειωτική. Φυλάκιση λοιπόν και λέει ότι σε 2-3 μήνες θα απελαθούν. Μα πώς ξαφνικά θα απελαθούν, σε ποια χώρα, με ποια μέσα; Πώς θα καταφέρετε κάτι που δεν καταφέρατε τόσα χρόνια;Γιατί δεν τους απελαύνατε τότε τόσο καιρό; Δεν χρειάζεται η κράτηση για να απελαθούν. Ποια χώρα θα τους δεχτεί; Μόνο με τον χρηματοδοτούμενο επαναπατρισμό, όπως έκανε ο ΔΟΜ, μπορεί να λυθεί το πρόβλημα και δεν χρειάζεται η κράτηση για αυτό. Ο κ. Χρυσοχοϊδης δεν έδωσε καμία λεπτομέρεια για το πώς θα γίνουν αυτές οι απελάσεις, όταν δεν έχουν καταφέρει να τις κάνουν τόσα χρόνια. Πολύ φοβάμαι ότι αυτοί οι άνθρωποι θα παραμείνουν εκεί έγκλειστοι επ’ αόριστον για εγκλήματα που δεν έχουν διαπράξει, μόνο και μόνο λόγω φυλετικής καταγωγής, σε συνθήκες άθλιες, αθλιότατες, όπως είναι στον Έβρο και για το οποίο έχουμε κατακριδικαστεί ουκ ολίγες φορές. Αλήθεια, είπαν ότι θα έχουν υψηλές προδιαγραφές υγιεινής και ασφάλειας. Και πώς θα τις εξασφαλίσουν αυτές τις προδιαγραφές; Με τι χρήματα; Με ποια θέληση; Με ποιον οργανισμό να επιβλέπει; Με ποια προστασία ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Εδώ το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να εξασφαλίσει συνθήκες υγιεινής στα ίδια του τα νοσοκομεία, πιστεύει κανείς ότι θα συντηρήσει αυτούς τους εξαθλιωμένους ανθρώπους με αξιοπρέπεια, ειδικά με το ρατσισμό που δυστυχώς τρέφουν πολλοί συμπολίτες μας ;Ή θα καταλήξουμε με χιλιάδες ακόμη πιο εξαθλιωμένους, πεινασμένους και βρώμικους έγκλειστους και εικόνες που θυμίζουν άλλες εποχές;

Με ακόμη μεγαλύτερο σοκ, άκουσα τον κύριο υπουργό να συνεχίζει την ρατσιστική ρητορική και πραγματικά δεν πίστευα στα αυτιά μου: Μου ακούστηκε σαν σφυροκόπημα που προσπαθεί να προκαλέσει αποτροπιασμό, λες και οι άνθρωποι είναι λεπροί!!!!
Εξανίστατο ότι «35% των χρηστών στην Αθήνα είναι φορείς του AIDS…» Μα η πλειοψηφία των χρηστών είναι Έλληνες! Αυτό δεν το είπε! Μετά επανέλαβε τα γνωστά περί «υγειονομικής βόμβας μεταναστών» και με ακόμη μεγαλύτερο σοκ, τον άκουσα να χρησιμοποιεί το ΚΕΕΛΠΝΟ (Κέντρο Ελέγχου Λοιμωδών, το οποίο ήδη με ανακοίνωσή του τον έχει διαψεύσει) να λέει ότι «σε αυτούς τους πληθυσμούς οι μεταδοτικές ασθένειες είναι 1000% υψηλότερες». Αν είναι δυνατόν! Σύμφωνα με το ίδιο το ΚΕΕΛΠΝΟ, 1000% είναι η αύξηση του AIDS, κυρίως στους χρήστες ναρκωτικών, οι περισσότεροι των οποίων πάλι είναι Έλληνες! Το λάθος στατιστικό του κ. Χρυσοχοϊδη απλά ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ και προκαλεί σοκ η ευκολία με την οποία ξεστομίζονται τέτοιες λάθος πληροφορίες για να ενισχύσουν την ξενοφοβία στον κόσμο. Η ανακοίνωση του ΚΕΕΛΠΝΟ, όπου διαψεύδουν τα περί υγειονομικής βόμβας του υπουργού, και δίνουν τα ακριβή στατιστικά, βρίσκεται εδώ:

Η αύξηση του AIDS οφείλεται ως επί το πλείστον στη μη χρήση καθαρών συρίγγων από τοξικομανείς (πηγή εδώ). Να θυμίσω ότι ηρωινομανείς υπάρχουν σε όλες τις χώρες. Η πλειοψηφία αυτών στη χώρα μας είναι Έλληνες, όχι μετανάστες. Η χορήγηση δωρεάν συρίγγων μιας χρήσης είναι από τους παγκόσμια αποδεκτούς τρόπους πρόληψης μετάδοσης του ιού. Το κόστος είναι ελάχιστο. Πού θα βρεθούν τα λεφτά; Ούτε το ένα εκατομμυριοστό από τις χρηματοδοτήσεις των κομμάτων δεν θα χρειαζόταν!

Αναφέρεται επίσης σε άλλη ανακοίνωση ότι «προωθείται νομοθετική ρύθμιση που προβλέπει ότι οι αλλοδαποί που βρίσκονται στη χώρα και πάσχουν από λοιμώδες νόσημα ή ανήκουν σε ομάδες ευάλωτες σε λοιμώδη νοσήματα λόγω της χώρας προέλευσης ή της χρήσης ενδοφλέβιων απαγορευμένων ναρκωτικών ουσιών ή γιατί είναι εκδιδόμενα πρόσωπα ή διαμένουν υπό απαράδεκτες συνθήκες υγιεινής και καθαριότητας, θα κρατούνται».(πηγή Το Βήμα 1.4.2012)

Όσον αφορά για τα εκδιδόμενα πρόσωπα: ξαφνικά θεωρείται ότι μόνο οι αλλοδαπές είναι υποψήφιες για AIDS, και πρέπει να κρατούνται ως κίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Λες και οι ντόπιες έχουν ανοσία-αυτό θα αποτελούσε επιστημονικό εύρημα παγκόσμιου ενδιαφέροντος! . Παρεπιπτόντως, ο κ. Λοβέρδος, στο προηγούμενο πανελλήνιο συνέδριο για το AIDS: «αποκάλυψε ότι ακόμη και άνδρες υψηλού επιπέδου, επιλέγουν την συνεύρεση χωρίς προφυλάξεις με παράνομα εκδιδόμενες γυναίκες, με αποτέλεσμα την ταχύτατη διάδοση του ιού.» (πηγή )

Εκείνοι είναι που αποτελούν κίνδυνο για τη δημόσια υγεία είναι εκείνοι που: «είχε σημάνει πρόσφατα ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος, ο οποίος είχε απευθύνει έκκληση στους πολίτες να αποφεύγουν σχέσεις με την παράνομη πορνεία, καθώς κάτι τέτοιο -όπως είχε πει- απειλεί «να βάλει τον ιό HIV/AIDS στην καρδιά της ελληνικής οικογένειας»» (πηγή )
Άρα δεν μας φταίνε οι μετανάστες για το AIDS. Οι οικογενειάρχες που πηγαίνουν με εκδιδόμενα πρόσωπα, χωρίς προφύλαξη και μετά πηγαίνουν με τη γυναίκα τους (και δεν ξέρω ποιον άλλον), δεν είναι κίνδυνος για τη δημόσια υγεία; Αυτοί είναι που απειλούν να βάλουν το aids στην καρδιά της ελληνικής οικογένειας και είναι Έλληνες 100%.
Ο κύριος Χρυσοχοίδης συνέχισε, λέγοντας ότι ο παράνομος μετανάστης «δεν θα αφεθεί ελεύθερος να αλητεύει, να εγκληματεί». Οι παράνομoι μετανάστες λοιπόν, όλοι αλητεύουν και εγκληματούν, αυτό είναι το συμπέρασμα! Τι θα πει αλήθεια «αλητεύω»; Οι άνθρωποι δουλειά ψάχνουν κι ένα κομμάτι ψωμί. Αν αναγκαστούν λόγω πείνας να ζητιανέψουν, αυτό είναι «αλητεία»; Άρα η πείνα είναι καταδικαστέα με φυλάκιση σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μετά συνέχισε, λέγοντας: «Δεν θα κινδυνεύσει κανένας συμπολίτης μας παρά μόνο αν τους αφήσουμε ελεύθερους». Δηλαδή ξαφνικά όλοι οι παράνομοι μετανάστες έγιναν επικίνδυνοι! Όταν όμως οι μόνοι ελέυθεροι στο δρόμο είναι οι έλληνες, που ως γνωστόν είμαστε όλοι αθώες περιστερές, τότε δεν θα κινδυνεύσει κανείς! Θα είμαστε όλοι ασφαλείς!

Και ολοκληρώθηκε το σοκ, με το κορυφαίο: «Αφήσαμε το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης πολύ καιρό…. Όπως αφήνουμε τα σκουπίδια να μαζεύονται έξω από το σπίτι μας»!
Άρα λοιπόν:
οι λαθρομετανάστες δεν είναι άνθρωποι, αλλά παρομοιάζονται με σκουπίδια.
Ουδέν σχόλιον.

Οι επιχειρήσεις «σκούπα» που έγιναν τις τελευταίες μέρες, ακριβώς σε αυτό αναφέρονται, λες και σκουπίζουμε τα ενοχλητικά σκουπίδια. Οι λαθρομετάναστες κρύβονταν στα διαμερίσματά τους, για να μη τους σκουπίσει η μαζική σκούπα, με τρόπο που θυμίζει άλλες σκοτεινές εποχές…

Ας θυμηθούμε ότι όταν ξεκίνησαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία, κανείς δε βγήκε να διαλαλήσει «α, θα σας βάλουμε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης για να σας αποστεώσουμε/ εξαθλιώσουμε/ σκοτώσουμε/κάψουμε». Σε κάποιες περιπτώσεις, βγήκαν και είπαν «Έχουμε οικονομική κρίση, δεν μπορούμε άλλους ξένους να μας παίρνουν τις δουλειές, θα τους πάμε κάπου αλλού να δουλέψουν». Έτσι ξεκίνησαν το 1933 με το Νταχάου. Όμως, άλλα έγιναν στην πορεία -τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (concentration camps) έγιναν στρατόπεδα αφανισμού (extermintation camps). Βεβαίως, τότε οι συνθήκες ήταν διαφορετικές, με ολοκληρωτικό καθεστώς, παγκόσμιο πόλεμο, κλπ. και σίγουρα η σημερινή πρόθεση μπορεί να μην είναι αντίστοιχα κακόβουλη, όμως η ανοργανωσιά και μόνο του ελληνικού κράτους, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι:
Α)Ετοιμάζονται μαζικές κρατήσεις μεταναστών που δεν έχουν διαπράξει ποινικό αδίκημα
Β)Γίνεται με πολλή πίεση χρόνου
Γ)Χρησιμοποιείται πολύ έντονη προπαγάνδα εναντίον των μεταναστών, ιδιαίτερα χρησιμοποιώντας το επιχείρημα των λοιμωδών νοσημάτων, παρότι τα στατιστικά στοιχεία το διαψεύδουν
Δ)Είμαστε σε μια πολύ έντονη οικονομική κρίση και ο λαός ψάχνει να βρει αποδιοπομπαίους τράγους
Ε)Η Ελλάδα καταρρέει οικονομικά και υπάρχουν μεγάλα ερωτηματικά σχετικά με το πού θα βρεθούν τα χρήματα για τη συντήρηση των υγειών συνθηκών διαβίωσης, ενώ ταυτόχρονα
Στ)Η Ελλάδα έχει ήδη πολύ αρνητικό ιστορικό σχετικά με το πώς έχει φερθεί στους καθρομετανάστες,με καταδίκες για απάνθρωπες συνθήκες μεταχείρισης στο κέντρο υποδοχής στον Έβρο,

όλα αυτά καθιστούν το σημερινό εγχείρημα εξαιρετικά επικίνδυνο για σοβαρότατες καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (και για αυτό η Διεθνής Αμνηστία έχει ήδη διαμαρτυρηθεί,http://www.amnesty.org.gr, δελτίο τύπου 3.4.12).

Ακούω συχνά το επιχείρημα, "α, οι λαθρομετανάστες είναι παράνομοι". Λες και το γεγονός ότι μπήκαν παράνομα στη χώρα δικαιολογεί να τους φερθούμε με όποιο τρόπο θέλουμε.Αν το πάμε έτσι όμως, να θυμηθούμε ότι και η Ελλάδα παρανομεί, διότι παραβιάζει τους διεθνείς και Ευρωπαϊκούς νόμους προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων που η ίδια έχει υπογράψει. Δεν είναι ελεύθερη η Ελλάδα να κάνει ό,τι θέλει με τους μετανάστες, τους πρόσφυγες και τους αιτούντες άσυλο. Έχει δεσμευτεί με παγκόσμιες συνθήκες για την προστασία τους, ιδιαίτερα των ανηλίκων και δεν έχει σεβαστεί την υπογραφή της. Και για να μη χάνουμε το μέτρο, το αδίκημα της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι πολύ σοβαρότερο από το αδίκημα του να μπεις σε μια χώρα χωρίς χαρτιά. Οι συνθήκες κράτησης και μεταχείρισης των αιτούντων άσυλο στον Έβρο έχει κατ΄επανάληψη καταδικαστεί κι αν θέλει να μάθει κανείς πόσο ντροπιαστικές είναι, ας διαβάσει τις περιγραφές του Human Rights Watch εδώ

Η ελληνική κοινωνία αυτή τη στιγμή είναι σαν τη φυγόκεντρο μηχανή που βγάζει το ελαιόλαδο: διώχνει προς τα έξω, όποιον δεν έχει τις δυνάμεις να κρατηθεί στο εσωτερικό της. Η οποιαδήποτε διαφορετικότητα απορρίπτεται πρώτη (αλλοδαποί, ειδικές ανάγκες, ηλικιωμένοι, τοξικομανείς, φορείς AIDS). Όπως έχω γράψει και σε άλλο άρθρο μου, τώρα πια απορρίπτει και τους νέο-άστεγους και νέο-ανέργους και δεν είναι λίγες οι φορές που μου εκμυστηρεύονται (Έλληνες!) ότι όταν χάνουν τη δουλειά τους, σταματούν όλοι οι γνωστοί και φίλοι να τους παίρνουν τηλέφωνο. Αν αποδεχτούμε τη ρητορική του κ. Χρυσοχοϊδη ότι «πρέπει να κρατούνται όσων οι απαράδεκτες συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης τους καθιστούν ευάλωτους για μεταδοτικά νοσήματα», τότε μην μας εκπλήξει αν η ίδια ρητορική εξαπλωθεί και σε άλλες ομάδες, όπως σε αστέγους επίσης, που ζουν επίσης σε άθλιες συνθήκες, είτε αλλοδαποί, είτε Έλληνες. Η ρητορική αυτή της έγκλεισης του αδύναμου,του ευάλωτου είναι πολύ επικίνδυνη και δεν ξέρουμε πού μπορεί να καταλήξει.

Για όσους έχουν τη θρησκευτική πίστη ακόμη, να θυμήσω ξανά ότι ο Χριστός δίδαξε την αγάπη και την ισότητα μεταξύ όλων των παιδιών Του. Αν φερθούμε με τον τρόπο, που διαφαίνεται προς τους μετανάστες τώρα, αν είμαστε η πρώτη χώρα που θα χτίσει στρατόπεδα συγκέντρωσης επί του εδάφους της στον 21ο αιώνα, με τι μούτρα θα ζητήσουμε μετά βοήθεια από την Παναγιά και το Θεό να μας ξελασπώσει από τα δύσκολα που έρχονται; Με τι μούτρα; Θα την αξίζουμε τη βοήθεια; Γιατί; Και ας μην έχουμε πια ψευδαισθήσεις ότι ο φύλακας άγγελός μας θα είναι η ΕΕ, έχουμε ήδη δει στην πράξη ποια είναι η φιλία της και η υποστήριξή της ΕΕ. Μόνο ο Θεός μπορεί να βοηθήσει τη χώρα μας, πώς θα γίνει αυτό όταν εμείς έχουμε φερθεί στους συνανθρώπους μας σαν να ήταν κυριολεκτικά σκουπίδια; Με ποια συνείδηση; Το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι να έχουμε την τύχη τους και καλά θα κάνουμε να το σκεφτούμε αυτό πολύ καλά.


Υ.Γ.
Καταδικαστική ανακοίνωση της Διεθνούς Αμνηστίας για την εξαγγελία της Ελλάδας σχετικά με κέντρα κράτησης μεταναστών εδώ
http://www.amnesty.org.gr (δελτίο τύπου 3.4.12)

στα αγγλικά εδώ
http://www.amnesty.org/en/news/greece-plans-sweep-migrants-and-asylum-seekers-2012-04-02

Σχετικό άρθρο του Guardian εδώ
http://www.guardian.co.uk/world/2012/mar/29/greece-detention-centres-migrants

Διαμαρτυρία του Επιτρόπου για τα ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης

Καταδίκη της Ελλάδας για εξευτελιστική μεταχείριση αλλοδαπών (που προϊδεάζει για τις συνθήκες κράτησης στα καινούργια στρατόπεδα)

και εδώ

Λαθρομετανάστες και ο πολύ ύπουλος ρατσισμός

Ανεξάρτητα από τις διάφορες προτάσεις και τη διάμάχη, που ακούγονται τελευταία για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης, έχω εκπλαγεί ειδικά με τις τελευταίες εξαγγελίες, σχετικά με την κράτηση των μεταναστών επειδή αποτελούν «κίνδυνο για τη δημόσια υγεία»: Ξαφνικά (και προεκλογικά…) οι μετανάστες έγιναν ο νούμερο ένα κίνδυνος για τη δημόσια υγεία και πρέπει να φυλακιστούν! Το επόμενο που θα ακούσουμε είναι ότι οι εξαθλιωμένοι μετανάστες είναι υπεύθυνοι και για την κρίση χρέους… Τι βολικό να φταίει για όλα κάποιος άλλος!
Ο ‘κίνδυνος για τη δημόσια υγεία’ είναι μια πολύ γενική κι αόριστη δικαιολογία, που χρησιμοποιείται, για να αυξηθεί η ξενοφοβία, το μίσος, ο ρατσισμός απέναντι σε όλους αυτούς τους εξαθλιωμένους, που ζητούν να δουλέψουν, να τους κατηγορήσουμε ως την πηγή όλων των κακών, να διοχετεύσουμε εκεί όλο μας το θυμό για την οικονομική κρίση και μετά να βλέπουμε τους πολιτικούς μας, που προεκλογικά υπόσχονται μαζικές φυλακίσεις τους σε στρατόπεδα, ως σωτήρες αγαθοεργίας. Δεν έχουμε αντιληφθεί πόσο επικίνδυνες είναι αυτές οι γενικεύσεις! Είναι γνωστή στους κοινωνιολόγους, η πυραμίδα του μίσους:
Πρώτα ξεκινά η γενίκευση: «Ένα αρνητικό χαρακτηριστικό που έχει ένα άτομο μιας ομάδας, το έχει όλη η ομάδα».
Μετά ακολουθεί η προκατάληψη: «Όσα άτομα της ομάδας κι αν γνωρίσω, θα έχουν όλα πάντα τα ίδιο αρνητικό χαρακτηριστικό».
Μετά ακολουθεί η ενοχοποίηση του χαρακτηριστικού: «Το αρνητικό χαρακτηριστικό που έχουν, μου δημιουργεί προβλήματα».
Μετά ακολουθεί η γενικευμένη κατάκριση της ομάδας, ή η λογική του αποδιοπομπαίου τράγου: «Αυτή η ομάδα φταίει για όλα τα κακά που μας συμβαίνουν».
Το τελικό αποτέλεσμα, η κορυφή της πυραμίδας, είναι βία και γενοκτονία. Έτσι έχουν ξεκινήσει όλες οι γενοκτονίες. Από αυτήν την απλή, αλλά πολύ ύπουλη σκέψη: «Εκείνοι φταίνε για όλα». Μπορεί να μας φαίνεται αθώα και απλή, αλλά είναι απίστευτα καταστροφική. Κι όμως την υιοθετούμε τόσο εύκολα και με τόση θέρμη, νομίζοντας μάλιστα ότι κάνουμε και καλό! Το έργο έχει παιχτεί πάρα πολλές φορές στην ανθρώπινη ιστορία για να το αγνοήσουμε.
Στην εξαγγελία του υπουργείου αναφέρεται ότι τα ζητήματα δημόσιας υγείας που προκύπτουν, λόγω λαθρομεταναστών, αποτελούν «βραδυφλεγή βόμβα με ανυπολόγιστες συνέπειες αν εκραγεί». Να θυμίσω ότι ο κίνδυνος για τη δημόσια υγεία προέρχεται από την παύση χορήγησης δωρεάν συρίγγων μιας χρήσης στους τοξικομανείς, μεταξύ των οποίων είναι και πολλοί Έλληνες. Να θυμίσω ότι ο κίνδυνος για την δημόσια υγεία προέρχεται από την εξαθλίωση των ελληνικών νοσοκομείων, των οποίων τα αποθεματικά έχουν κοπεί κατά 70%, και που έχουν πλέον ελλείψεις ακόμη και στα πιο απαραίτητα υλικά. Να θυμίσω ότι κίνδυνος για τη δημόσια υγεία είναι οι χιλιάδες Έλληνες που πηγαίνουν με τις ιερόδουλες χωρίς προφυλακτικά και μετά με τις γυναίκες τους και δεν ξέρω με ποιον άλλον. Να θυμίσω ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη δημόσια υγεία προέρχεται από τις ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ στην υγεία, που είναι κοντεύουν το 50% τα τελευταία 2 χρόνια. Ο κίνδυνος για τη δημόσια υγεία προέρχεται από τις πολιτικές που εξαθλιώνουν τη δημόσια υγεία και δεν μας φταίνε οι μετανάστες για αυτό!

Είναι ντροπή να προσπαθούμε να βρούμε αποδιοπομπαίους τράγους, καλλιεργώντας το μίσος και τη σιχασιά. Τέτοια παραπλάνηση τύπου: ‘οι ξένοι φταίνε για όλα’ συνέβαινε πριν το Β Παγκόσμιο, και το αποτέλεσμα ήταν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης- μην το ξεχνάμε, ιδιαίτερα σε αυτούς του δύσκολους καιρούς, όπου πολλές κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες φαίνεται να μοιάζουν. Όμως, δεν φαίνεται να έχουμε διδαχθεί, ούτε από την ιστορία, ούτε από το παρόν, όπου πολλοί ΔΙΚΟΙ μας φεύγουν μετανάστες έξω. Πόσο θα μας άρεσε αν μας κρατούσουν εμάς σήμερα φρουρούμενους σε στρατόπεδα στη Γερμανία ή την Αυστραλία, με τη δικαιολογία ότι αποτελούμε κίνδυνο για τη δημόσια υγεία; Και μη λέμε μεγάλα λόγια, γιατί δεν ξέρουμε αν σε λίγο καιρό, δεν θα χρειαστεί να γίνουμε ΕΜΕΙΣ λαθρομετανάστες αλλού!

Έχω γράψει σε άλλο άρθρο μου (Νοέμβρης 2010) για την πνευματική διάσταση της μετανάστευσης. Η Ελλάδα έχει το δικό της αρνητικό λογαριασμό σε σχέση με αυτά που έκανε πολλούς αιώνες πριν. Βάσει των Θείων Νόμων, τίποτα δεν μένει απλήρωτο. Η δική μας πρόκληση είναι πώς θα φερθούμε τώρα σε αυτούς τους ανθρώπους, που έρχονται από ακριβώς εκείνες τις περιοχές που κάποτε κατακτήσαμε, τώρα, όχι για να κατακτήσουν ή κλέψουν, αλλά για να βρουν μια δουλειά κι ένα κομμάτι ψωμί. Ναι, κάποιοι θα πρέπει να βοηθηθούν να επαναπατρισθούν και κάποιοι άλλοι, που πραγματικά κινδυνεύουν, να πάρουν άσυλο και να μείνουν. Όμως ό,τι κι αν γίνει, η όλη διαδικασία θα πρέπει να περιλαμβάνει ΑΝΘΡΩΠΙΑ. Την ίδια ανθρωπιά που θα θέλαμε κι εμείς να έχουμε αν βρισκόμασταν στην θέση τους. Το μήνυμα του Χριστιανισμού δεν έλεγε να λοιδορούμε και να μισούμε, όσους δεν μοιράζονται την εθνική καταγωγή ή τη θρησκεία μας. Το μήνυμα του αληθινού Χριστιανισμού δίδασκε την αγάπη και το έλεος και την ΑΝΘΩΠΙΑ προς όλους.Και εξαγγελίες που υπονοούν ότι τους μετανάστες δεν πρέπει να τους αγγίζουμε από σιχαμάρα για τις φοβερές και τρομερές ασθένειες που έχουν μόνο ανθρωπιά δεν δείχνουν. Απεναντίας είναι πολύ επικίνδυνες.

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.com, 3/4/2012

Αναβλητικότητα:Τι είναι;Πώς αντιμετωπίζεται;

Αναβλητικότητα είναι η δυσλειτουργική συνήθεια να σπαταλούμε το χρόνο μας δεξιά κι αριστερά, αποφεύγοντας να κάνουμε τη δουλειά ή το βήμα, που γνωρίζουμε ότι πρέπει να κάνουμε. Ακόμη και όταν θέλουμε να την κάνουμε, βρίσκουμε ότι την αναβάλλουμε συνέχεια. Η αναβλητικότητα είναι πολύ συνηθισμένη και στα παιδιά και στους ενήλικες! Η αναβλητικότητα δημιουργεί προβλήματα στο χώρο εργασίας, στους συναδέλφους, αλλά και σε εμάς τους ίδιους. Η δουλειά είτε δεν ολοκληρώνεται ποτέ ή γίνεται με γρήγορο κι απρόσεκτο τρόπο. Ταυτόχρονα, νιώθουμε πολύ μεγαλύτερο άγχος κι ενοχή αναβάλλοντας, παρά αποφασίζοντας να κάνουμε εκείνο που πρέπει, ώστε να νιώσουμε μετά ανακουφισμένοι.

Τα αίτια της αναβλητικότητας ποικίλουν. Σε πρώτη όψη η αναβλητικότητα, κατακρίνεται ως ‘τεμπελιά’, ‘αναποφασιστικότητα’ ή ‘βαρεμάρα’. Η αλήθεια ίσως δεν είναι τόσο απλή.

Α) Ίσως πραγματικά να θέλουμε να ολοκληρώσουμε την εργασία μας, το διάβασμά μας, ή κάνουμε το επόμενο βήμα, αλλά φοβόμαστε ότι δεν θα τα καταφέρουμε, ότι θα αποτύχουμε, ότι θα απογοητευτούμε ξανά κλπ. Όταν φοβόμαστε την επαναλαμβανόμενη ματαίωση, όταν φοβόμαστε το ρίσκο, τότε δεν τολμούμε να δοκιμάσουμε. Δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη και κρατούμε απόσταση ασφαλείας από κάθε τι καινούργιο ή κάθε τι που θα μας ωφελούσε και θα μας προχωρούσε μπροστά. Έτσι βρίσκουμε διαρκώς δικαιολογίες για να μην κάνουμε αυτό που πρέπει. Μπορεί να φαίνεται ως τεμπελιά, στην πραγματικότητα όμως η αναβλητικότητα είναι πολύ πιο κουραστική και ψυχοφθόρα από την ίδια την εργασία.
Συχνά, το μοτίβο αυτό διαιωνίζεται και μας ακολουθεί και στην επαγγελματική μας καριέρα.
Η λύση εδώ είναι να μην ερμηνεύουμε την οποιαδήποτε αποτυχία ως δική μας ανικανότητα. Δεν πειράζει αν δεν τα καταφέρουμε τέλεια κάπου, η προσπάθεια είναι εκείνη που μετρά. Κυνηγημένοι από την κατάρα της τελειότητας, οποιαδήποτε προσπάθειά μας φαίνεται πάντα ανεπαρκής. Ας κάνουμε κάτι κι ας μην είναι τέλειο. Να δίνουμε καθημερινή επιβράβευση στον εαυτό μας, ακόμη και για το πιο μικρό βήμα. Όσο επιβραβεύουμε τον εαυτό μας για τα μικρά πράγματα, άλλο τόσο έχουμε το κίνητρο να ξαναπροσπαθήσουμε. Όταν κατηγορούμε τον εαυτό μας στην κάθε προσπάθεια λέγοντας: «Είδες αυτό που έκανες, δεν είναι τίποτα», τότε χάνουμε κάθε όρεξη να συνεχίσουμε.

Β) Το βουνό! Μπορεί να θέλουμε να ολοκληρώσουμε μια εργασία, αλλά όταν πάμε να την ξεκινήσουμε, μας φαίνεται βουνό! Μπροστά στη θέα του θεόρατου βουνού, αφήνουμε την εργασία στη θέση της (ή κλείνουμε το βιβλίο) και το βάζουμε στα πόδια. Η λύση εδώ είναι να «τεμαχίσουμε» την εργασία, ή το νέο εγχείρημα σε όσο πιο πολλά μικρά κομματάκια γίνεται (τα λεγόμενα baby steps). Μπορεί να μην μπορούμε να ανέβουμε το βουνό, ένα μικρό βραχάκι όμως μπορούμε. Εξάλλου, όπως λέει και η παροιμία το πρώτο βήμα είναι το μισό ταξίδι. Τα μικρά πράγματα είναι αυτά που μετράνε και τα πολλά μικρά πράγματα, μέρα με τη μέρα μαζεύονται και κάνουν κάτι πολύ μεγάλο. Οι μαθητές με το διάβασμα, μπορούν να κάνουν έστω ένα τέταρτο ή μισή σελίδα τη φορά και μετά διάλειμμα. Πάντα θα επιβραβεύουμε τον εαυτό μας για την προσπάθειά μας, όσο μικρή κι αν είναι αυτή. Η ατζέντα, το ημερολόγιο προγραμματισμού, όπου θα σημειώνουμε τις δουλειές, το διάβασμα ή τις δραστηριότητες που θα πρέπει να ολοκληρώσουμε, σε διακριτά μικρά βήματα, βοηθά πολύ στην αυτό-οργάνωση. Όταν διαγράφουμε δουλειές που έχουμε ολοκληρώσει, νιώθουμε ικανοποίηση. Επίσης, η αναλυτική καταγραφή των βημάτων στην ατζέντα μας βοηθά να μην ξεχάσουμε όλα τα βήματα που πρέπει να κάνουμε.


Γ) Κάποιες φορές, η αναβλητικότητα υπάρχει λόγω του φόβου της επιτυχίας. Πιστεύουμε ότι δεν αξίζουμε την επιτυχία κι έτσι αποσπούμε την προσοχή μας με άλλα πράγματα και όχι εκείνο που πραγματικά μας ωφελεί. Είναι σαν ένα ασυνείδητο σαμποτάζ, που δεν μας αφήνει να προχωρήσουμε μπροστά, είναι σαν να βάζουμε συνεχώς τρικλοποδιές στον εαυτό μας, ώστε να μείνουμε εκεί που ήμασταν. Είναι λοιπόν σημαντικό να επαναλαμβάνουμε στον εαυτό μας ότι μας αξίζει η επιτυχία, μας αξίζει αυτό που μας ωφελεί, μας αξίζει η πρόοδος, μας αξίζει να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα, μας αξίζει να εκφραστούμε, οι προσπάθειές μας είναι αρκετά καλές και η παρουσία μας απαραίτητη στον κόσμο. Επιμένουμε στην προσπάθεια, όχι για να κερδίσουμε τον έπαινο των άλλων, αλλά για το δικό μας καλό. Ο κόσμος χρειάζεται τη δημιουργικότητα όλων μας, όχι μόνο των λίγων κι εκλεκτών.

Δ) Κάποιες φορές αποφεύγουμε την εργασία, γιατί απλά δεν μας αρέσει. Θα πρέπει να έχουμε τη διάκριση να καταλάβουμε αν κάτι πραγματικά δεν μας ενδιαφέρει ή αν εφευρίσκουμε διαρκώς αρνητικά σε αυτό, επειδή δεν πιστεύουμε ότι το αξίζουμε. Εδώ η παροιμία θα μπορούσε να παραφραστεί: «Όσα δεν πιστεύει ότι θα φτάσει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια». Συχνά στους μαθητές, η αποστροφή προς ένα συγκεκριμένο αντικείμενο σχετίζεται με αρνητικές εμπειρίες από το παρελθόν, ίσως αρνητικές εμπειρίες από έναν εκπαιδευτικό ή τον τρόπο που διδάχθηκε ένα μάθημα. Σε αυτήν την περίπτωση, πιο χρήσιμο είναι να προσπαθήσουν να ξεκινήσουν το διάβασμα, από εκείνα που καταλαβαίνουν, από τα εύκολα κι εκείνα που είναι πιο βατά. Αντίστοιχα, στην ενήλικη ζωή, με εργασίες που είναι ιδιαίτερα δυσάρεστες αλλά αναγκαίες, πάντα μπορούμε να ξεκινήσουμε από το κομμάτι που είναι πιο εύκολο. Μπορεί να μην είναι η πιο ευχάριστη δραστηριότητα, αλλά θα είναι λιγότερο επώδυνο από το να το αναβάλλουμε και να το αφήσουμε για το μέλλον. Αν κάποια συγκεκριμένη εργασία ή εγχείρημα είναι τόσο εξαιρετικά φορτικά, που το αποφεύγουμε διαρκώς, θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν το χρειαζόμαστε πραγματικά στη ζωή μας ή αν πρέπει να εγκαταλείψουμε αυτό το δρόμο. Αν από την άλλη μεριά, η αναβλητικότητα είναι ένα μοτίβο που συναντούμε ξανά και ξανά, θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί το κάνουμε και να εξετάσουμε πού βρίσκεται η αυτό-εκτίμηση κι η αυτοπεποίθησή μας.

Πρεκατέ Βικτωρία
Ψυχολόγος, Εκπαιδευτικός, Συγγραφέας
www.brightplanet.blogspot.com,3/4/2012

"Άνευ όρων και αμετάκλητα παραιτήθηκαν από την εθνική κυριαρχία"
Αξιολόγηση μαθητών, αξιολόγηση σχολείων, δήθεν αξιοκρατία και πώς ένας 14χρονος μαθητής ζωγράφισε την Ελλάδα!
Μισογυνισμός τον 21ο αιώνα, ένα συγκλονιστικό βιβλίο και η τραγική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας
Make believe:Η ετερο-εκπληρούμενη προφητεία
Grooming εφήβων: όταν ο 'έρωτας' ενηλίκου-έφηβης αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο
Το λάθος της αποχής
Γυναίκες μόνες στο δυτικό κόσμο: σχολιασμοί σε ένα βιβλίο
Πάσχα 2014

Οι χαμαιλέοντες (και η λαμπρή εξαίρεση του ΕΠΑΜ)
Σκέψεις σχετικά με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας
Ακραία βία στα παιδιά
Αυτοτραυματισμός στους εφήβους
"Επανακαλωδίωση" και εργασία
Αφθονία, ευλογία, ασφάλεια
Ψυχολογικό αντίκτυπο της κρίσης στα παιδιά (2)
The way out is the way up
Σχόλια και προτάσεις για την παιδεία
Πώς να περάσουμε σε εθνικό κρατικό νόμισμα-οι 100 πρώτες μέρες-πρόταση ΕΠΑΜ
Αρπαγή γης, το νέο κυνήγι θησαυρού των επενδυτών
Καλή χρονιά (ή πώς να την κάνουμε...)

2013
Κλείνοντας το 2013
Έφηβοι και κίνδυνοι στο Διαδίκτυο
Διεθνής Συνάντηση ΕΠΑΜ
Αυτοπροστασία των παιδιών από τη λεκτική βία
Μιλάμε στα παιδιά για την κρίση στις σχολικές εορτές;
Πώς να βοηθήσουμε τα απομονωμένα παιδιά
Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας στους νέους
Αναρτήσεις 2013
Η μιντιακή επίθεση στην αθωότητα
Η δύναμη της θετικής σκέψης και η δύναμη του θετικού λόγου
Σκέψεις σχετικά με τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό
Κίνητρα μαθητών για μάθηση και δημιουργικότητα(2)
Κακοποίηση ζώων από παιδιά: αγνωστη,διαδεδομένη συνήθεια
Διαθεματικό μάθημα στην πολική αρκούδα
Bullying κράτους ενταντίον πολιτών
Σιωπηρή εκπαίδευση των παιδιών στη βία: μια βραδυφλεγής βόμβα;
Η επιλογή της ομορφιάς ή της ασχήμιας στην καθημερινή ζωή
Το σχολείο ως καταφύγιο: Ο ρόλος του σχολείου στην προάσπιση της ψυχικής υγείας των παιδιών
Παρεξηγημένη (κι επικίνδυνη) μεταφυσική

Κακοποίηση μαθητών από εκπαιδευτικούς
Συναισθηματική
υπερφαγία: Όταν το ψυγείο από ‘φίλος’, γίνεται ‘εχθρός’

Αγωγή διαφυλικών σχέσεων στους εφήβους
Παρεξηγημένη υπερηφάνεια και υπεροψία
Οι τρεις μηχανισμοί επιβίωσης και το διαλυτικό του φόβου
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Β'
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Α'
Συνεξάρτηση
Η Οιδιπόδεια πληγή
Το ανθρώπινο δικαίωμα του παιδιού να μεγαλώσει χωρίς να μισεί
Το δίλημμα της μετανάστευσης
Καλή χρονιά με χαρά, ζωή και επίγνωση

Οκτώβρης 2012,Εκπαίδευση Ειρήνης-Δάσκαλοι Χωρίς Σύνορα,Απελυθέρωση από το καλούπι, Σεπτέμβριος 2012,Γαύδος, αρκούδες και Σομαλία, Αγχώδης διαταραχή και κρίσεις πανικού,Μιντιακή αισθητική και απλότητα, Αύγουστος 2012,Ζηλοφθονία:Εθνικό πάθος;,Ελευθερία επιλογής,Προβολή κι ενοχή(Η βροχή της λύπης),Ψυχολογική στάση απέναντι στην ηγεσία,Κυβισθήσεις στις λέξεις και το θέμα με τα στρατόπεδα (ξανά),Τα 'παιδιά της δραχμής' και οι 'μάγκες του ευρώ', Ιούλιος 2012Αναμνήσεις από εθελοντική εργασία σε μοναστήρι,Η μιντιακή τρομολαγνεία και πώς να προστατευτούμε , Ιούνιος 2012,Η αποξένωση στην ελληνική οικογένεια εν μέσω κρίσης, Μάιος 2012,Εθισμός στο χρήμα,Πώς να βοηθήσουμε τους άστεγους,Η βροχή του φόβου,Υστερόγραφο στην αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εθνική εξάρτηση και η αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εκλογές 6ης Μαϊου:Η αρχή ενός επώδυνου τοκετού,
Ποινικοποίηση της φτώχειας, ποινικοποίηση της ασθένειας Απρίλιος 2012,Η μικροβιοφοβία ως παράγοντας διακρίσεων, Ένα συγκινητικό συμβάν και ο ρατσισμός, Ο πολύ ύπουλος ρατσισμός Νο 2, Λαθρομετανάστες και ο πολύ ύπουλος ρατσισμός, Αναβλητικότητα:Τι είναι;Πώς αντιμετωπίζεται;, Μάρτιος 2012
Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου 2012, Χρήση των λέξεων σε δύσκολους καιρούς,,Φεβρουάριος 2012,Να θυμηθούμε..., Απεξάρτηση από τον υλισμό, Δουλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, Η αυτοεκτίμηση σε σχέσεις που πληγώνουν, Ιανουάριος 2012
Ζητιανιά, ελεημοσύνη κι υπευθυνότητα στο Σύνταγμα..., Η παραμέληση του εαυτού στους ενήλικες: Αίτια, μορ..., Αλήθεια νοσταλγούμε το παρελθόν; , 2012: Ελπίδα,αντί για παραίτηση

2011
(Δεκέμβριος 2011): Χριστούγεννα και αντίσταση στην αλλαγή, Κρίση (Μέρος 13ο):Πίστη (και αφθονία) ή τσιγκουνιά (και φτώχεια);, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 12ο): Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα παιδιά Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα πα..., ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ:H ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΩΖΕΙ!!, Πίστη, φόβος και δοτικότητα, Η ορειβασία και οι άστεγοι (Νοέμβριος 2011): Οκτάποδο (Χταπόδι): Το πιο ευφυές ασπόνδυλο, Διαμαρτυρία για τα άθλια θεάματα της τηλεόρασης, Ασκήσεις ενίσχυσης αυτο-εκτίμησης, Κρίση (Mέρος 11ο):Αυτο-εκτίμηση ως έθνος (B'), Φυλλάδιο: Ψυχολογική αντιμεπτώπιση της ανεργίας, Κρίση (Μέρος 10ο): Συμμετοχική δημοκρατία, αυτοεκτ... (Οκτώβριος 2011): Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας Μέρος 2ο, Κρίση (Μέρος 9ο): ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΩΣ ΕΘΝΟΣ Α , Τι έχουμε κάνει στη γη;, Κρίση (μέρος 8ο): ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Προετοιμασία του παιδιού για την επαγγελματική ζωή...(Σεπτέμβριος 2011): Κρίση (Μέρος 7ο): Δεν μας αξίζει αυτό, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 6ο): Γαλήνη ή πανικός, Τι μας ενώνει (Αύγουστος 2011): Κρίση (Μέρος 5ο): Αφθονία ή φόβος της έλλειψης, Ταραχές νέων και παραμέληση (Ιούλιος 2011): Κρίση (Μέρος 4ο):Κοινωνική συνείδηση ή Διαφθορά , Κρίση (Μέρος 3ο) Ηγεσία: Λειτούργημα ή Εξουσία , Κρίση (Μέρος 2ο): Ψυχραιμία ή μίσος (Ιούνιος 2011): Κρίση (Μέρος 1ο): ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ή ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ, Διάκριση στην επιλογή θεραπευτή (Απρίλιος 2011): ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΞΙΩΝ, Τα διδάγματα της Φουκουσίμα (Μάρτιος 2011): Προσκόληση στα βρέφη κι αίσθηση του εαυτού, Παιδόφιλοι και θεραπεία

(Φεβρουάριος 2011): Η έξοδος από την κακοποιητική συντροφική σχέση, (Ιανουάριος 2011): Σεβασμός στα ζώα

2010 (16)

(Νοέμβριος 2010) Αυτοδιαχείριση και κρίση: πόσο προετοιμασμένοι είμ..., Πνευματική διάσταση της μετανάστευσης, The Earth is our home, Η Γη είναι το σπίτι μας (Αύγουστος 2010) Ανθρώπινες σχέσεις ή δημόσιες σχέσεις?, Το απαράδεκτο "τραγούδι" της "μπεμπε-λιλή" Ιούλιος, Διακοπές κι αποστεωμένα ζώα, Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ; (Ιούνιος 2010) Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας, Όταν κατακρίνουμε και δαχτυλοδείχνουμε…, Κακοποίηση παιδιών σε ιδρύματα φιλοξενίας, Ένα πρόβλημα με τις Πανελλήνιες (Απρίλιος 2010) Οικονομική κρίση στην Ελλάδα, Η κατανάλωση κρεάτος στον πλανήτη των 7δις (Ιανουάριος 2010) Τα μαθήματα της ντουλάπας, Καλή χρονιά με εθελοντισμό

2009 (16)

(Δεκέμβριος 2009) H Πολική αρκούδα: ένα αξιοθαύμαστο ζώο, Σύγχρονος ελληνικός σεξισμός και νέα κορίτσια, BURN OUT: Πώς να αποφύγετε την επαγγελματική εξουθ..., Θάνατος για χόμπι (Νοέμβριος 2009) Η φροντίδα μικρών παιδιών με ειδικές ανάγκες, Έφηβοι σε συμμορίες (Αύγουστος 2009) Οι φύλακες των φαναριών, Δυσθυμία-η «καθημερινή» κατάθλιψη, Πένθος: Η ψευδαίσθηση του χρόνου (Ιούνιος 2009) Σενάρια για το 2012 (Μάιος 2009) Τηλεοπτική εξαθλίωση, Οικονομική κρίση, Πρωινή προσευχή, Κακοποίηση παιδιών με ειδικές ανάγκες, Βίαια επεισόδια στην Αθήνα, Σεξουαλικός Εθισμός


Προτεινόμενες οργανώσεις

http://www.heartsandhandsforafrica.com/ (Children in need in Zambia and S.Africa)



http://www.who-will.org/ (Children in need in Cambodia)



http://www.steppingstonesnigeria.org/ (Βοηθά παιδιά στη Νιγηρία που έχουν κακοποιηθεί)



http://www.diakonia.gr/ Εξαιρετική οργάνωση εθελοντικής παροχής βοήθειας προς παιδιά σε νοσοκομεία και άλλους ευάλωτους πληθυσμούς (Αθήνα).



http://www.redcross.gr/ Εκπαιδεύει και τοποθετεί εθελοντές σε πολλούς φορείς ανά την Ελλάδα για την αρωγή ατόμων που έχουν ανάγκη. Τομέας Νοσηλευτικής και Τομέας Κοινωνικής Πρόνοιας



Αν
θέλετε να βοηθήσετε τους άστεγους και άπορους, δείτε τις ακόλουθες πηγές:


Οδηγός επιβίωσης αστέγων της «Κλίμακας»
http://www.klimaka.org.gr/newsite/downloads/astegoi_odigos_epiviosis.pdf


Συσίτα της Εκκλησίας της Ελλάδος
http://www.ecclesia.gr/greek/koinonia/fagito.html


Καταφύγιο Αγάπης και Συμπαράστασης, Αθήνα τηλ. 201-5012608


Στα πλαίσια δραστηριότητας του ενεργού πολίτη, ενός πολίτη που ενδιαφέρονται γαι το περιβάλλον και τους συνανθρώπους, προτείνουμε τον ακόλουθο ιστότοπο για ενυπόγραφες διαμαρτυρίες, για διάφορους καλοπροαίρετους σκοπούς:

www.thepetitionsite.com

www.savejapandolphins.org