2012: Ελπίδα, αντί για παραίτηση

Η καινούργια χρονιά ήρθε,με την προτροπή να αφήσουμε οριστικά πίσω την παραίτηση, την απελπισία που παρατηρούσε κανείς διάχυτη τις ημέρες των Χριστουγέννων.

Ας είναι η καινούργια χρονιά το έναυσμα για να ξετινάξουμε από πάνω μας το μούδιασμα, τις κουρασμένες σκέψεις τύπου «Ποιο είναι πια το νόημα? Τίποτα δεν αλλάζει», το αίσθημα της ανημποριάς…

Δεν είμαστε ανήμποροι. Δεν υπάρχει κάποιος νόμος ή συμπαντική αλήθεια που να λέει ότι «Η Ελλάδα δεν αλλάζει», «Οι Έλληνες δεν αλλάζουν», δεν υπάρχει τέτοιος νόμος. Πρόσφατα άκουσα μια γνωστή, σε μια από τις μυριάδες συζητήσεις για το πότε θα «ξεβρωμίσει ο τόπος», να επιβεβαιώνει με προφητική σιγουριά: «Δεν θα ξεβρωμίσει ποτέ». Μια άποψη που συμμερίζονται κι επαναλαμβάνουν πολλοί. Ίσως γιατί είναι μια βολική δικαιολογία για να εγκαταλείψουμε κάθε προσπάθεια και να αποποιηθούμε κάθε ευθύνη.

Γιατί όμως να μην αλλάζει?

Πότε γίνεται κάποιος ανήμπορος?

Ανήμπορος γίνεται κάποιος, όταν έχει ο ίδιος παραδώσει τη δύναμή του. Όταν έχει αποκόψει τη σύνδεση με την αληθινή κι αστείρευτη δύναμη που βρίσκεται μέσα του. Η ανώτερη αυτή δύναμη, στην οποία έχουμε πρόσβαση όλοι μας, μπορεί και να «ξεβρωμίσει» τον τόπο και να επιλύσει οποιαδήποτε κρίση, χωρίς να κουνήσει ούτε το μικρό της δαχτυλάκι. Το σίγουρο είναι ότι μας έχει βοηθήσει και προστατέψει πολλάκις, από κινδύνους που ούτε καν είχαμε αντιληφθεί ότι υπάρχουν. Μέσα στην υπερβολική μας μυωπία, δεν έχουμε σταματήσει να αναρωτηθούμε, βλέπουμε μόνο τις δυσκολίες που βιώνουμε τώρα, οι οποίες είναι ελάχιστες σε σχέση με τις δυσκολίες που θα βιώναμε αν δεν είχαμε τη διαρκή Θεία προστασία και πρόνοια. Ακόμη κι όταν διαπιστώνουμε ότι κάποιο πρόβλημα έχει απρόσμενα καλή έκβαση, αμέσως λέμε «ήταν τύχη». Και αμέσως βιαζόμαστε να βρούμε το επόμενο πράγμα για το οποίο θα γκρινιάξουμε. Όμως αν κοιτάξει κανείς την ελληνική και παγκόσμια ιστορία, θα δει ότι σαν πολλές συμπτώσεις μαζεύονται. Θα μπορούσαν να υπάρξουν μύριες αιτίες που να είχαν αφανίσει και την Ελλάδα και την ανθρωπότητα ολόκληρη. Όμως είμαστε ακόμη εδώ -και αυτά τα Χριστούγεννα! Αυτό δεν μας λέει τίποτα;

Η βοήθεια αυτής της ανώτερης δύναμης είναι διαθέσιμη και πανίσχυρη. Οι περισσότεροι από εμάς την αποκαλούν 'Θεό', αν και κάποιοι δυσκολεύονται με το όνομα αυτό, λόγω αρνητικών συσχετισμών στο παρελθόν με ανθρώπινους παράγοντες που λειτούργησαν αρνητικά στο όνομά Του. Όμως είτε αποκαλέσω τη δύναμη αυτή 'Ανώτερη δύναμη', είτε 'Θεό', πιστεύω ότι υπάρχει και λειτουργεί καταλυτικά στην εξέλιξη των ατομικών και συλλογικών μας υποθέσεων. Ανεξάρτητα από το όνομα, δεν μπορώ να παρακάμψω ή να παραλείψω την ύπαρξή Της.Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι η ψυχοθεραπευτική δουλειά, μέσα από το χτίσιμο της αυτο-εκτίμησης κλπ., μπορεί να φτάσει μέχρι κάποιο σημείο. Από εκεί και πέρα, οι ανθρώπινες δυνάμεις, δεν επαρκούν για να αντιμετωπισθούν οι μεγάλες δυσκολίες και προκλήσεις.Το είδος των προκλήσεων που ήδη αντιμετωπίζουμε (και πιστεύω ακόμη περισσότερο στο μέλλον),είναι εξάλλου πέρα από τα συνηθισμένα όρια της κλασσικής ψυχοθεραπευτικής εργασίας. Ίσως οι προκλήσεις έχουν αυτό ακριβώς το νόημα, για κάποιους ανθρώπους: να ανακαλύψουν την πνευματική τους αλήθεια και την πηγή δύναμης μέσα τους, όπως εκείνοι νιώθουν στην καρδιά τους ότι είναι αληθινή.

Τα καλά νέα είναι ότι δεν είμαστε μόνοι μας. Υπάρχει η ανώτερη δύναμη, που μπορεί να μας βοηθήσει, η οποία βρίσκεται μέσα μας και στην οποία έχουμε όλοι άμεση πρόσβαση, χωρίς (όπως έχω ξαναγράψει) να έχουμε ανάγκη μεσάζοντες, χωρίς να χρειάζεται να δίνουμε τη δύναμή μας σε άλλους ανθρώπους, που παίρνουν το ρόλο του σωτήρα στα μάτια μας. Δεν έχω στόχο να 'προσηλυτίσω' κανένα σε κάποιο κίνημα ή θρησκεία, δεν μπορώ όμως να παραλείπω την αναφορά στη Δύναμη του Δημιουργού, για να μην πειραχθούν όσοι δεν την πιστεύουν, καθώς Αυτή η δύναμη θα είναι το τελικό αποκούμπι και παρηγοριά, όταν οι υπόλοιποι άνθρωποι, λόγω των ανθρωπίνων αδυναμιών και περιορισμών, αδυνατούν να μας βοηθήσουν. Η δουλειά με την αυτοεκτίμηση εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά σημαντική, αλλά πιστεύω ξεκάθαρα ότι η δύναμη που αντλούμε είναι ΣΕ εμάς, αλλά όχι ΑΠΟ εμάς. Αν η αυτοεκτίμηση παρεξηγηθεί ως ερμηνεία ότι, εμείς ως άνθρωποι, ως αποκομμένες μονάδες, είμαστε παντοδύναμοι, τότε η αυτοεκτίμηση γίνεται και ανακριβής και αλαζονική και θα οδηγήσει στην απογοήτευση. Ευτυχώς για μας όμως, δε χρειάζεται να τραβήξουμε όλο το κουπί μόνοι μας...

Για να ξαναγυρίσουμε στα εθνικά μας λοιπόν, το θέμα είναι αν εμείς είμαστε αποφασισμένοι να «ξεβρωμίσουμε», να πιστέψουμε ότι μπορεί να γίνει και να ζητήσουμε τη βοήθεια για να το κάνουμε. Οι προϋποθέσεις είναι τρεις:

1)Να το θέλουμε. Θέλουμε να καθαρίσει η χώρα μας από τη διαφθορά και την αρνητικότητα, ώστε να έχουμε μια δίκαιη χώρα, ακόμη κι αν χρειαστεί να εγκαταλείψουμε προσωπικά προνόμια; Σε ατομικό επίπεδο: θέλουμε να καθαρίσουν οι αρνητικές πτυχές του εαυτού μας που μας κρατούν πίσω;

2)Nα το πιστέψουμε. Να αφήσουμε τον αρνητισμό που μας έχει γίνει καραμέλα και να πιστέψουμε ότι ΜΠΟΡΕΙ να γίνει. Με τη βοήθεια της ανώτερης δύναμης μπορούν να γίνουν όλα τα καλά, αλλά αν δεν το πιστεύουμε, δεν το επιτρέπουμε. Εκτός κι αν η έλλειψη πίστης εξυπηρετεί το δικό μας βόλεμα στα δευτερογενή οφέλη, που μπορεί να μας αποφέρει μια αρνητική κατάσταση (όπως το να γκρινιάζουμε διαρκώς, χωρίς να αναλαμβάνουμε την ευθύνη να αλλάξουμε).

3)Να ζητήσουμε καθοδήγηση. Ο καθένας από εμάς έχει το δικό του ρόλο να παίξει στο «ξεβρώμισμα» της χώρας. Όσο ασήμαντος κι αν φαίνεται αυτός ο ρόλος, δεν είναι ποτέ μικρός. Το σχέδιο του Θεού είναι εκείνο που γνωρίζει με την παραμικρή λεπτομέρεια ποιος χρειάζεται να κάνει ποιο πράγμα, να πάει που, να μιλήσει με ποιον και να πει τι. Αν ζητήσουμε από το Θεό να μας καθοδηγήσει στο να εκτελέσουμε το δικό μας ρόλο στο παζλ του δικού Του σχεδίου, θα βοηθήσουμε σε αυτό και θα νιώσουμε μια πλήρωση που δεν μπορεί αν περιγραφεί. Δεν χρειάζεται να σώσουμε εμείς ολόκληρο τον κόσμο, δεν κουβαλούμε εμείς ολόκληρο το φορτίο- έχει ήδη σταλεί ο Υιός για αυτό το τιτάνιο έργο. Από εμάς ζητείται να συμπληρώσουμε το δικό μας μικρό μικρό κομματάκι, που είναι μοναδικό για τον καθένα.

Πόσο κοντά βρίσκεται ο λαός μας σε αυτά τα τρία βήματα?
Για να πραγματοποιηθούν χρειάζεται μια κρίσιμη μάζα συνειδήσεων που θα ευθυγραμμιστεί με το θέλημα του Θεού, σε σκέψη και πράξη. Στο πρώτο βήμα, δηλαδή τη θέληση, πιστεύω ότι αυτήν την κρίσιμη μάζα την έχουμε ήδη φτάσει. Η πλειονότητα των Ελλήνων ΔΕΝ θέλουν άλλο τη μιζέρια τη διαφθοράς, ακόμη κι αν αποκομούσαν μέχρι τώρα οφέλη από αυτήν. Έχουμε καταλάβει ότι το κόστος είναι πολύ μεγαλύτερο από οποιαδήποτε πρόσκαιρο όφελος. Και η κρίση βοήθησε σε αυτό, αλλιώς απλά θα συνεχίζαμε όπως πριν.

Στο δεύτερο βήμα χρειαζόμαστε δουλειά. Να μην μιλάμε και να μη σκεφτόμαστε αρνητικά. Η συνείδησή μας, οι σκέψεις μας, οι λέξεις που χρησιμοποιούμε έχουν μεγάλη δύναμη. Αν υπήρχε μια κρίσιμη μάζα που να πιστεύει πραγματικά ότι ΜΠΟΡΟΥΜΕ να αλλάξουμε, αυτό θα γινόταν. Προσοχή λοιπόν πριν αρχίσουμε να μηρυκάζουμε τα γνωστά τετριμμένα για την ανεπίδεκτη μαθήσεως Ελλάδα.

Και στο τρίτο βήμα της καθοδήγησης χρειαζόμαστε δουλειά. Έχουμε μπει στον αυτόματο πιλότο και κάνουμε μόνο αυτό που μας έχουν καθορίσει οι κοινωνικές επιταγές ότι είναι σωστό να κάνουμε. Παρόλο που νιώθουμε ότι η ψυχή μας να μας «τραβά» αλλού. Ας ακούσουμε την ψυχή μας. Είναι το κάλεσμα της ψυχής μας που θα μας καθοδηγήσει στο σωστή επιλογή. Όχι το κάλεσμα του «εγώ» μας.

Έχουμε απογοητευτεί ξανά και ξανά από την ψευδαίσθηση της δύναμης που άλλοι άνθρωποι ισχυρίζονται ότι θα μας δώσουν, μέσω κομμάτων, οργανώσεων κλπ. Όμως κανένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα δεν μπορεί να μας δώσει δύναμη. Η αληθινή πηγή δύναμης για αλλαγή βρίσκεται μέσα μας και είναι πνευματικής φύσης. Η ανώτερη δύναμη είναι ΣΕ εμάς, αλλά δεν είναι ΑΠΟ εμάς. Εκεί θα χρειαστεί να στραφούμε για να ξαναβρούμε τα δύναμή μας. Και αυτή η δύναμη είναι ΜΟΝΟ καλοπροαίρετη και ενδιαφέρεται μόνο για το ανώτερο καλό όλων. Το ανώτερο καλό μπορεί να συνυπάρχει για όλους μαζί. Το ανώτερο καλό το δικό μου ενισχύει το ανώτερο το δικό σου, δεν το ανταγωνίζεται. Μόνο το «κατώτερο» καλό, όπως ορίζεται βάσει της ανθρώπινης αδυναμίας, μπορεί να προκαλέσει κακό σε κάποιον άλλον. Στο Θείο σχέδιο δεν υπάρχουν αυτές οι συγκρούσεις. Μπορούμε να αγγίξουμε αυτή την αληθινή πηγή δύναμη μέσα μας, και σε πολλούς ανθρώπους ένας τρόπος είναι η επικοινωνία, η αληθινή, αγνή επικοινωνία μέσω της προσευχής, προφορικά ή, αν μας βοηθά, γραπτά. Δεν χρειάζεται να μας ακούει κανείς, δεν χρειάζεται να γράψουμε λογοτεχνικό έργο, απλά να εκφράσουμε αυτό που έχουμε στην καρδιά μας. Τότε ανοίγουμε το δίαυλο επικοινωνίας με την Ανώτερη Δύναμη που θέλει μόνο το καλό μας, που θέλει μόνο να μας βοηθήσει και που δεν είναι ούτε τιμωρητική, ούτε κατακριτική, όπως έχουμε διδαχθεί κι έτσι καταλήξαμε με φόβο να την αποφεύγουμε. Όταν αγγίξουμε αυτήν την πηγή δύναμης, έχουμε τη συνεχή παροχή σοφίας, προστασίας και φροντίδας και τότε γινόμαστε πραγματικά δυνατοί και αυτάρκεις. Οι άλλοι άνθρωποι μπορούν απλά να μας διευκολύνουν να βρούμε την σύνδεση με τη δική μας δύναμη. Δεν μπορούν να μας ΔΩΣΟΥΝ δύναμη. Τότε γινόμαστε επαίτες ενέργειας από τους άλλους. Και βέβαια, τότε τρέμουμε την εγκατάλειψη. Ο στόχος είναι να βρούμε τη δική μας πηγή.

Δεν χρειάζεται να υποκύψουμε στην απελπισία. Ας θυμόμαστε ότι απελπισία (έλλειψη ελπίδας) για τα συλλογικά θέματα δεν αργεί να μεταφραστεί και σε προσωπική απελπισία. Η δύναμη που βρίσκεται ΣΕ εμάς, αλλά δεν είναι ΑΠΟ εμάς, είναι απολύτως ικανή να μας βοηθήσει απέναντι σε οποιοδήποτε πρόβλημα. Όμως πρέπει να έχουμε πίστη, να μην εγκαταλείπουμε την πίστη μας. Πολλοί από εμάς, ναι εντάξει, «ψιλο-πιστεύουν» ότι υπάρχει Θεός, αλλά κατά βάθος δεν πιστεύουν ότι μπορεί ή ότι θα ενδιαφερθεί να κάνει κάτι για να τους βοηθήσει στο πρακτικό γήινο επίπεδο. Είναι σαν να ξέρεις ότι πρέπει να πας στο γιατρό, αλλά όλο αποφεύγεις να κλείσεις το ραντεβού, γιατί έχεις στο νου σου ότι, και καλά με τα δικά σου σκαρφίσματα θα το ξεπεράσεις. Αν δεν κλείσεις όμως ραντεβού με το γιατρό, αν δεν κάνεις αυτό που θα σου πει, δεν μπορείς να γιατρευτείς. Σε αυτήν την περίπτωση, ο γιατρός δεν είναι κάποιο άλλο ανθρώπινο πλάσμα. Είναι η ίδια η Ανώτερη Δύναμη, με την οποία βάσει της καθαρής μας συνείδησης, πρόθεσης, αγάπης και προσπάθειας, μπορούμε να έχουμε απευθείας «ραντεβού».

Ας αφήσουμε κάτω την υπεροψία ότι «μπορούμε να τα κάνουμε όλα μόνοι μας» ή, τέλος πάντων, «αφού δεν μπορούμε να τα κάνουμε εμείς, δεν μπορεί να τα κάνει κανείς άλλος». Όπως αναφέρει το βιβλίο A Course in Miracles (θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν οδηγός πνευματικής ψυχοθεραπείας), το πρόβλημα μας είναι «πρόβλημα εξουσίας». Με φροϋδικούς όρους, θέλουμε να σκοτώσουμε τον πατέρα μας και να πάρουμε την εξουσία του -έστω κι αν γνωρίζουμε ότι θα τα θαλασσώσουμε, για όλους, ακόμη και για τους εαυτούς μας. Ας μη μεγαλοπιανόμαστε λοιπόν και ας Τον αφήσουμε να μας δείξει το δρόμο και να αποδεχτούμε το δικό Του τρόπο, για να αλλάξουμε και να προχωρήσουμε μπροστά. Τότε μπορούμε να έχουμε όλα τα καλά, αλλά τότε επίσης δεν θα τα χρειαζόμαστε!

Ας θυμηθούμε ξανά. Μπορούμε να «ξεβρωμίσουμε». Μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά. Ποιοι είμαστε εμείς για να αποφασίσουμε ότι ΔΕΝ μπορούμε?
Στη νέα χρονιά, ας θυμηθούμε αυτά τα τρία πράγματα, και για την πορεία του έθνους μας, αλλά και για την προσωπική μας πορεία- τα εργαλεία είναι τα ίδια:
1) Να το θέλουμε
2) Να το πιστέψουμε
3) Να ζητήσουμε καθοδήγηση για τη δική μας συμβολή, το δικό μας μονοπάτι.
Καλό 2012!
Πρεκατέ Βικτωρία, 2/1/2012, www.brightplanet.blogspot.com