Το δίλημμα της μετανάστευσης

Όπως πολλοί άλλοι, έχω συνομιλήσει τα τελευταία χρόνια με αρκετούς ανθρώπους που σκέφτονται την μετανάστευση στο εξωτερικό ή/και την έχουν πραγματοποιήσει. Πολλοί βασανίζονται από το δίλημμα. Να φύγω ή να περιμένω; Η δική μου γνώμη σε αυτό είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνες. Η απόφαση είναι καθαρά προσωπική, είναι πρωτίστως πνευματική επιλογή. Μια φίλη, μετανάστευσε, έγκυος, σε μια άλλη χώρα και αυτό, προ κρίσης και χωρίς να έχει έντονο βιοποριστικό πρόβλημα. Όμως, έτσι της έλεγε το ένστικτό της (σε αντίθεση με όλη την οικογένειά της) : «Είναι να φύγω, το ξέρω, το παιδί θέλει να γεννηθεί εκεί». Παρά τις αντιρρήσεις της ‘λογικής’, ακολούθησε αυτό που ένιωθε ότι ήταν σωστό για εκείνην και εκ των υστέρων, αποδείχθηκε ότι της βγήκε σε πολύ καλό, πολύ καλύτερα αν είχε μείνει εδώ.

Ίσως η ψυχή λοιπόν δίνει μια ώθηση, μια κατεύθυνση, σε συνεργασίας με τον Θεό νιώθουμε, ότι είναι το σωστό. Το λεπτό ζήτημα είναι να μπορούμε να διακρίνουμε το σχέδιο του Θεού από του σχέδιο του μικρού μας ‘εγώ’, που είναι ακριβώς το αντίθετο. Αυτά τα δύο, έρχονται διαρκώς σε σύγκρουση, καθημερινά ακόμη για τις πιο μικρές αποφάσεις στη ζωή. Το ζητούμενο είναι να μπορούμε να αναγνωρίσουμε τη φωνή του Θεού, που μας μιλά προς την κσλύτερη κατεύθυνση, από τη φωνή του εγωισμού, του φόβου, του ελέγχου και της υπεροψίας που μας μιλά προς την κατώτερη κατεύθυνση. 

Το θέμα λοιπόν δεν είναι τόσο αν θα μείνουμε ή αν θα φύγουμε, αλλά αν το κίνητρό μας είναι ανώτερο ή κατώτερο. Αν κάποιος μείνει και λέει ότι μένει για να βοηθήσει τους άλλους, αλλά ο πραγματικός λόγος είναι ότι φοβάται την αλλαγή, η αφετηρία είναι κατώτερος εαυτός. Σε αυτήν την περίπτωση, θα νιώθει όλο και μεγαλύτερη δυσφορία με την παραμονή του, μέχρι κάποια στιγμή να έρθουν τα πράγματα έτσι, ώστε να αναγκαστεί να κάνει το βήμα που αποφεύγει. Ο εξαναγκασμός μπορεί να φανεί σαν αρνητικός, στην πραγματικότητα όμως θα το νιώσει σαν λύτρωση. Χαρακτηριστικά, μια φίλη πριν αρκετά χρόνια, αμφιταλαντευόταν αν θα έπρεπε να γυρίσει στην Ελλάδα ή να μείνει στην Αγγλία. Παρότι είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της στην Αγγλία, δεν είχε ακόμη διακρίνει την αλλαγή κι εξιδανικεύοντας την χώρα αυτή, επέμενε σε κάτι που δεν της ήταν πια κατάλληλο. Μέχρι που αρρώστησε. Η ασθένεια ήταν απρόσμενη, ήταν όμως το κλικ, η ώθηση για να γυρίσει πίσω κι έκτοτε η ζωή της στην Ελλάδα πήρε το δρόμο της, όπως έπρεπε να πάρει.  Αν κάποιος όμως μείνει στην Ελλάδα,  γιατί πραγματικά πιστεύει ότι αυτός είναι ο σκοπός του, να μείνει στη χώρα του, με τους δικούς του και να βοηθήσει ή να βιώσει όσα υπάρχουν κι όσα έρχονται, τότε θα νιώθει γαλήνη με την απόφαση αυτή, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, γιατί η απόφαση είναι εναρμονισμένη με κάποιον ανώτερο σκοπό.

Από την άλλη μεριά, αν κάποιος φύγει και ο λόγος είναι καθαρά εγωιστικός (‘να κερδίζω περισσότερα λεφτά και δεν με νοιάζει για την Ελλάδα’) ή απλά από φόβο για τις δυσκολίες στην Ελλάδα, τότε το κίνητρο προέρχεται από τον κατώτερο εαυτό. Τότε ίσως βρει ότι εκεί που θα πάει, θα αντιμετωπίσει ξανά τις ίδιες δυσκολίες , το ίδιο μάθημα μπροστά του. Αν όμως φύγει, γιατί νιώθει ότι προς τα εκεί είναι η επόμενη φάση της ζωής του, τότε θα νιώθει πλήρης και δυνατός με αυτήν την απόφαση, παρά τους όποιους ανθρώπινους φόβους και μάλιστα έτσι θα μπορέσει να βοηθήσει πολύ περισσότερο τη χώρα του, δεν έχει σημασία αν είναι μακριά.

Όπως μου έλεγε πρόσφατα μια τρίτη φίλη «ζητώ καθοδήγηση και περιμένω σημάδια αν πρέπει να φύγω για Αυστραλία ή  όχι». Όταν μας κάνει νεύμα ο Θεός, θα το καταλάβουμε. Αν αποδεχτούμε τις προκλήσεις και με τη βοήθεια του Θεού προχωρήσουμε βήμα βήμα, τα μαθήματα θα είναι εύκολα και θα νιώθουμε ότι προχωρούμε στη ζωή, ότι έχουμε ‘ξεκολλήσει’. Αν αντισταθούμε, τα μαθήματα γίνονται πιο δύσκολα, νιώθουμε μεγαλύτερη δυσφορία. Η μακροχρόνια ανεργία είναι τεράστια δοκιμασία για όσους πλήττονται από αυτήν. Για κάποιους το μάθημα είναι να την ξεπεράσουν, βρίσκοντας νόημα σε άλλες δραστηριότητες, ανακαλύπτοντας τον εαυτό τους και την πνευματική τους ζωή, χωρίς να πέσουν σε αυτοκατηγορία και κατάθλιψη. Για κάποιους άλλους όμως, οι άλλες δραστηριότητες δεν επαρκούν κι έρχεται κάποια στιγμή που χρειάζονται δουλειά πάση θυσία, ακόμη και αν αυτό σημαίνει μετανάστευση. Σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι σημαντικό το άτομο να φύγει, για να βρει μια δουλειά. Αλλιώς η πικρία εναντίον του συστήματος που του την στέρησε, αρχίζει και στρέφεται εναντίον των ανθρώπων γύρω του, δηλητηριάζοντας τις σχέσεις του, ή εναντίον του εαυτού του. Τότε το άτομο, πρέπει να φύγει. Να μην παραλύσει στην παραίτηση του μακροχρόνια άνεργου, που πέφτει σε έναν φαύλο κύκλο αυτοκατηγορίας-ακινητοποίησης-περισσότερης αυτοκατηγορίας κλπ.

Αν πάλι έρθει η στιγμή της απόφασης και το όλο εγχείρημα φαίνεται υπερβολικό, τότε θα ζητήσουμε βοήθεια από το Θεό και θα μας καθησυχάσει και θα μας δώσει καθοδήγηση βήμα-βήμα. Δεν μας δίνει δοκιμασίες στις οποίες δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε. Κι όταν η απόφαση είναι σωστή, θα νιώθουμε μια αόρατη δύναμη να μας προστατεύει και να μας οδηγεί μέσα από την ομίχλη και το φόβο. Μπορούμε να καθησυχάσουμε κι εμείς τον εαυτό μας, αρνούμενοι να ανατρέχουμε σε σενάρια ‘κι αν αυτό’, ‘κι αν εκείνο’ κλπ. Μπορούμε να το δούμε σαν μια θετική περιπέτεια, σαν μια περίοδο νέων εμπειριών, σαν ένα ταξίδι που επιλέγουμε. Θα έχουμε πάντα την επιλογή να γυρίσουμε πίσω ή να μείνουμε και όταν έρθει ο καιρός θα πράξουμε πάλι ανάλογα με αυτό που μας  καλεί ως ανώτερος σκοπός. Οι ζωές όλων μας θα αλλάξουν! Είτε μέσω μετανάστευσης, είτε με άλλο τρόπο, οι ζωές μας θα επανα-προσδιοριστούν με σημείο αναφοράς την πνευματική μας υπόσταση και της σχέση μας με το Θεό. Αυτή είναι η ουσία όλων των αλλαγών και η αναγνώριση, ο μόνος τρόπος να τις υπερβούμε με όσο το δυνατόν λιγότερο πόνο. Οι ζωές μας πρέπει να αλλάξουν, γιατί πρέπει να καθαρίσουν τα εμπόδια που μας χωρίζουν από το Θεό. Ο Θεός δεν θέλει να υποφέρουμε και κάνει ό,τι μπορεί για να είναι η μετάβαση ομαλή για εμάς. Τον ακούμε;

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 17/1/2013

Καλή χρονιά με χαρά, ζωή και επίγνωση

Η περσινή χρονιά είχε ξεκινήσει με ευχές για εθελοντισμό. Φέτος, να πάμε λίγο ακόμη παραπέρα, σε ακόμη πιο βασικά πράγματα.

Να θυμηθούμε και να αναγεννήσουμε τη διάθεση για ζωή, τη φλόγα και χαρά της ζωής. Η ζωή είναι όμορφη, όσο και αν προσπαθούν να μας κάνουν να πιστέψουμε το αντίθετο, όσο κι αν προωθούν το σύννεφο της κατάθλιψης και της απελπισίας, μέσα από τα απαξιωτικά μηνύματα των ΜΜΕ, τη μαύρη αισθητική και τον υποβιβασμό του ανθρώπου σε έναν ανεγκέφαλο καταναλωτή υλικών αγαθών, υποκουλτούρας και απρόσωπου σεξ. Η ζωή είναι αναντικατάστατη και μόνο το ότι είμαστε ζωντανοί σε αυτήν την περίοδο παρά τις δυσκολίες της, είναι δώρο.

Η ζωή του καθενός από εμάς έχει αξία και νόημα. Όχι μόνο ως φιλοσοφική, αφηρημένη έννοια, ένα νόημα ακατανόητο, κάπου αλλού στο υπερπέραν, το οποίο εμείς δεν καταλαβαίνουμε και δεν μας αφορά. Όχι. Το νόημα που έχει η ζωή μας είναι άμεσο και  λυτρωτικό για εμάς τους ίδιους. Μας ανακουφίζει, μας γεμίζει , μας δίνει δύναμη, μας κάνει να νιώθουμε ότι η ζωή αξίζει και παίρνουμε κουράγιο και όρεξη για μια ακόμη ημέρα. Ένα νόημα, που πραγματικά έχει αποτέλεσμα. Είναι το νόημα που μιλά στην καρδιά μας και μας δίνει γαλήνη και αποφασιστικότητα, εκεί που τίποτε άλλο δεν μπορεί να μας εμπνεύσει. Το νόημα αυτό υπάρχει για τον καθένα από εμάς. Είναι εντελώς προσωπικό και δεν μοιάζει με κανενός άλλου. Είναι η πεμπτουσία της πνευματικής μας υπόστασης. Κανείς δεν μπορεί να μας το αφαιρέσει. Είναι η πνοή του Θεού σε εμάς, αλλά μόνο εμείς κι Εκείνος μπορούμε να το γνωρίσουμε,  κανείς άλλος ενδιάμεσος δεν το αποφασίζει. Η ζωή είναι εδώ, είναι δώρο και την αξίζουμε-όσο κι αν προσπαθούν, εμμέσως πλην σαφώς, να μας πείσουν για το αντίθετο.

Το μήνυμα της χρονιάς είναι ακριβώς το αντίθετο της κατάθλιψης. Είναι η χαρά της ζωής, γιατί… γιατί έτσι! Όσο κι αν προσπαθούν να μας κάμψουν το ηθικό με το λιβάνισμα της οικονομικής κρίσης και να την μετατρέψουν, σε κρίση κάθε είδους, συναισθηματική, ψυχική, κοινωνική, υπαρξιακή, ο λαός μας έχει περάσει πολύ χειρότερα και η φλόγα για ζωή, ο χορός, το γέλιο και η διάθεση δεν σταμάτησαν ποτέ. Δεν είναι τυχαία εξάλλου η, σχεδόν ζηλόφθονη, πρόσφατη δήλωση Ευρωπαίου αξιωματούχου: «Η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει το χαμηλότερο δείκτη αυτοκτονιών»! Σε κάνει πραγματικά να σκέφτεσαι ότι προσπαθούν να τον εξισώσουν με τους δικούς τους δείκτες, αλλά, τι στο καλό,  δεν τους βγαίνει… Κι ούτε θα τους βγει…. Η φλόγα και σπίθα για ζωή είναι η πνευματική μας κληρονομιά και δεν πρόκειται να σβήσει. Η αξία και το δέσιμο της ελληνικής οικογένειας, θα εξακολουθήσουν να παραμένουν ισχυρά, όσο και προσπαθούν να τα εξαφανίσουν.

Η επιθυμία για ζωή είναι το βασικότερο όπλο αντίστασης σε προσωπικό, σε κοινωνικό και σε πολιτικό επίπεδο. Δεν χρειάζεται να καταβάλεις ιδιαίτερη προσπάθεια να ελέγξεις τα εξαγριωμένα πλήθη. Χρειάζεται μόνο να φροντίσεις να πάθουν μαζική κατάθλιψη. Πώς θα την πάθουν; Γεμίζεις τον αέρα, το νερό και τα τρόφιμα με χημικά, που αποδεδειγμένα συμβάλλουν σε νευρολογικές διαταραχές. Γεμίζεις τα ΜΜΕ και τους δρόμους με θλιβερές, άσχημες εικόνες, που προκαλούν θλίψη και απαξίωση. Τους πείθεις ότι δεν υπάρχει Θεός, κανείς που να νοιάζεται για αυτούς, κανείς που να τους αγαπά, καθώς δεν είναι τίποτα παραπάνω παρά  σβώλοι οργανικής ύλης μέσα σε ένα εντελώς τυχαίο σύμπαν, απλό άθροισμα φυσικοβιοχημικών διαδικασιών. 

Υπάρχει ένας όρος από την μελέτη των περιπτώσεων παιδική κακοποίησης που λέγεται ‘προγραμματισμός για αυτοκαταστροφή’. Με την επαναλαμβανόμενη θυματοποίηση του παιδιού και τα ταυτόχρονα τα μηνύματα ότι δεν αξίζει τίποτα άλλο, το προγραμματίζουν για αυτοκαταστροφή και μάλιστα με συγκεκριμένη ημερομηνία λήξης, όπως τις ωρολογιακές βόμβες. Π.χ. του λένε ‘ποτέ δεν θα καταφέρεις να κάνεις οικογένεια’,’ ποτέ δεν θα καταφέρεις να βρεις μια δουλειά’, ‘ποτέ δεν θα καταφέρεις να σταθείς στα πόδια σου’. Όταν έρχεται η ηλικία να παντρευτεί, να βρει μια δουλειά, να σταθεί στα πόδια του, ενεργοποιείται ο μηχανισμός αυτοκαταστροφής και το άτομο συμπεριφέρεται εναντίον του εαυτού του, σαμποτάροντας τα πάντα, κάνοντας όλε στις λάθος επιλογές,  με τέτοιο τρόπο που εκπλήσσει τους πάντες. Έτσι γίνεται και με έναν ολόκληρο λαό. Όταν τον τιμωρείς και τον κάνεις ταυτόχρονα να πιστέψει ότι αυτό αξίζει (‘είμαστε ρεμπεσκέδες’), δεν χρειάζεται  καν να προσπαθήσεις να τον καταστείλεις. Θα καταστείλει τον εαυτό του από μόνος του, γιατί έτσι τον έχεις προγραμματίσει. Σαν το παιδί που  καταρρακώνεται από ενοχές και αυτό-τιμωρείται, έτσι κι εδώ η εξουσία δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα. Όπως λέει ο Γκαίτε «Τι είναι πιο δύσκολο να δεις;… Αυτό που είναι μπροστά στα μάτια σου» . Ο προγραμματισμός για την αυτοκαταστροφή, η αυτοκαταστολή και η οικειοποίηση με την τρομολίστα είναι βασικοί παράγοντες συμβολής στη μαζική κατάθλιψη.

Η μαζική κατάθλιψη όμως μπορεί να αποφευχθεί, όταν θυμόμαστε τις βασικές και αναλλοίωτες  πνευματικές αλήθειες. Η κάθε ζωή έχει αξία, γιατί η κάθε ζωή είναι δημιούργημα Θεού. Και είναι υπεροψία να κρίνουμε για τους άλλους ή για τον εαυτό μας, ότι η ζωή μας, την οποία ο Θεός δημιούργησε, δεν αξίζει. Αφαιρώντας την ελπίδα, πείθουν τον άνθρωπο ότι δεν αξίζει να αγωνιστεί για τη ζωή του, κάνουν τον άνθρωπο να μη θέλει να ζήσει και άρα να μην προσπαθεί να προασπιστεί το αγαθό της ζωής. Αυτό φαίνεται πολύ δραματικά στους ναρκομανείς της Αθήνας, όπου όλα τα δίχτυα κοινωνικής υποστήριξης καταρρέουν, οι ναρκομανείς χάνουν την ελπίδα, δεν έχουν κίνητρο να προστατέψουν τον εαυτό τους και αμελούν για την έκθεσή τους  στον ιό HIV (συν το γεγονός ότι δεν δίνονται πια δωρεάν βελόνες και για αυτό έχει αυξηθεί το AIDS κατά 1000%στους πληθυσμούς αυτούς τα χρόνια της κρίσης). Οι περισσότεροι από εμάς δεν βρισκόμαστε σε αντίστοιχη δυσκολία, όμως  μήπως υπάρχουν άλλοι, λιγότερο εμφανείς τρόποι , που προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ζωή μας δεν έχει αξία, άρα να μην παλέψουμε για αυτήν;

Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε για να αναζωπυρώσουμε τη φλόγα για ζωή και να προστατέψουμε τον εαυτό μας από την πιεστική και έξωθεν επιβεβλημένη κατάθλιψη των ημερών;

-Να μη παρακολουθούμε καθόλου τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ειδικά την τηλεόραση. Η επιλογή μας στα θεάματα που βλέπουμε (είτε ενημερωτικής είτε ψυχαγωγικής φύσεως), τα βιβλία που διαβάζουμε, όπως και τα ακούσματα που ακούμε, πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικά επιλεγμένα -τόσο προσεκτικά, όπως και τα φάρμακα που παίρνουμε ή τα φαγητά που τρώμε. Όσο πλένουμε τα λαχανικά, όσο προσέχουμε από πού αγοράζουμε, την ημερομηνία λήξεως κλπ,  άλλο τόσο πρέπει να προσέχουμε τι εισάγουμε -όχι στο στομάχι- αλλά στο νου μας και τις αισθήσεις μας. Εκτός από τη χημική, υπάρχει και η νοητική, η πνευματική και η αισθητική τοξικότητα. Ας ψάξουμε και ας βρούμε κείμενα που είναι θετικά και μας εμπνέουν, κείμενα παλιά με σοφία και δύναμη αιώνων. Ίσως είναι περισσότερο επίκαιρα από ποτέ. Αν θέλουμε να ενημερωθούμε, ας αναζητήσουμε στο διαδίκτυο ανεξάρτητες πηγές πληροφόρησης, όχι από τα καθεστώτα των ΜΜΕ, τα οποία είναι απόλυτα προβλέψιμα. Τα διάφορα μπλογκς  θέλουν βέβαια διάκριση αλλά  μπορούμε να βρούμε πολλά που να εκφράζουν ενδιαφέρουσες απόψεις. Το διαδίκτυο είναι η τελευταία ίσως ελεύθερη πηγή ενημέρωσης και βέβαια ξενόγλωσσες ιστοσελίδες πάντα δείχνουν μια άλλη άποψη, που εδώ δεν γνωρίζουμε και τα ντόπια ΜΜΕ σπάνια αναπαράγουν.

-Να δείξουμε ανθρωπιά και ανθρώπινο πρόσωπο στην καθημερινή μας ζωή. Να μην ξεχνούμε το χιούμορ, την ευγένεια, τα κοπλιμέντα, τα μικρά δώρα, τις μικρές χαρές της καθημερινής ζωής και βέβαια τα έθιμά μας. Προτείνω ιδιαίτερα να συμμετέχουμε σε δημοτικούς χορούς, γιατί και καλή άσκηση είναι και είναι χαρούμενοι είναι και, μέσω της σύναξης σε κύκλο,  προσφέρουν ένα διαφορετικό εντελώς ξεχωριστό για τον τόπο μας, αίσθημα συλλογικότητας και ομαδικότητας. Οι μνήμες του κύκλου και των βηματισμών στον κύκλο είναι ζωντανές στο κύτταρό μας εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια. Και αυτοί οι κύκλοι συγκεκριμένων βηματισμών και χαράς έχουν κρατήσει το πνεύμα μας ακλόνητο και τη φλόγα της ζωής αμείωτη εδώ και αιώνες,

-Ας είμαστε ευγενικοί και ανοιχτοί προς τους άλλους,  ιδιαίτερα προς εκείνους που μας φαίνονται ίσως λιγότερο ελκυστικοί (επειδή ίσως έχουν και τη μεγαλύτερη ανάγκη). ΄Ενας άνθρωπος που η ενέργειά του είναι καλή, συνήθως δεν έχει ανάγκη από βοήθεια. Εκείνος όμως που χρειάζεται την προσοχή και την αγάπη, ίσως είναι και ο λιγότερο ελκυστικός για παρέα. Μην ξεχνάμε ότι πίσω από την αρνητική ενέργεια υπάρχει ένας άνθρωπος, μια ανθρώπινη ψυχή, που είναι απόλυτα λαμπερή (όποιες και αν είναι οι ατέλειες  της προσωπικότητας), γιατί απλά είναι δημιούργημα Θεού. Αυτό είναι που έχει σημασία και σε αυτό να επικεντρωνόμαστε. Όταν συνηθίσουμε να βλέπουμε τη λάμψη της ουσίας των άλλων (και του εαυτού μας), τότε η κατάθλιψη εξαφανίζεται. Η κατάθλιψη βασίζεται στην έλλειψη αξίας (του εαυτού μας ή των άλλων δεν έχει σημασία, γιατί είναι συγκοινωνούντα δοχεία). Όταν θυμόμαστε ότι ο κάθε άνθρωπος είναι πλάσμα Θεού, τότε η κατάθλιψη δεν μπορεί παρά να υποχωρήσει.

-Βόλτα στη φύση, στη θάλασσα, στο βουνό, όσο μπορούμε να ξεφεύγουμε από θορύβους κι ένταση και να είμαστε σε φυσικό περιβάλλον. Στο http://www.pezoporia.gr μπορεί αν βρει κανείς ανά Σαββατοκύριακο, τα προγράμματα των πεζοπορικών συλλόγων όλης της Ελλάδας και είναι μια εμπειρία που πραγματικά αξίζει. Και άσκηση, και επαφή με τη φύση και οικολογία και γνωριμία με ανθρώπους αντίστοιχων ιδανικών. Μια Κυριακάτικη βόλτα (και το κόστος είναι ελάχιστο) σε επαφή και γνωριμία με την πανάρχαια ελληνική φύση, μας γεμίζει τις μπαταρίες για μια ολόκληρη εβδομάδα. Η επαφή με τη γη θεραπεύει. Άλλου είδους αεροβική άθληση, όπως ομαδικό παιχνίδι, ποδόσφαιρο κλπ. επίσης βοηθούν.

-Υγιεινή διατροφή, όσο μπορούμε. Καλό είναι να καλλιεργούμε και κανένα μαρουλάκι στον κήπο μας. Πιάνουν εύκολα ακόμη και σε γλάστρα και γενικά οι πρασινάδες είναι εύγεστες και υγιεινές και αποτελεί μεγάλη ικανοποίηση να τρως τροφή από τα ίδια σου τα χέρια. Ροφήματα με βότανα από την ελληνική φύση είναι επίσης πολύ βοηθητικά, όπως και οι βιταμίνες.

-Προσευχή. Ας καλούμε συνεχώς φως και βοήθεια και για τον εαυτό μας και για τους άλλους, και για την πατρίδα και για όποιον το χρειάζεται. Ό,τι χρειαζόμαστε, θα μας το φέρει, αλλά πρέπει να το ζητήσουμε. Να προσευχόμαστε και για τους άλλους και να έχουμε πίστη ότι μπορούν να τα καταφέρουν. Το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε στους άλλους είναι να τους δίνουμε συμβουλές και βοήθεια, ενώ μέσα μας πιστεύουμε ότι είναι ανίκανοι να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Ενώ όταν έχουμε πίστη σε εκείνους και πίστη στο Θεό ότι θα τους βοηθήσει να βρουν το δρόμο τους, τότε ακόμη και όταν δεν παρεμβαίνουμε ως ομάδα άμεσης δράσης, τους βοηθούμε πολύ περισσότερο. Έμμεσα προσλαμβάνουν την εικόνα που έχουμε για αυτούς. Κι όταν η εικόνα αυτή είναι υψηλής ποιότητας τους βοηθά.

-Ας προσπαθήσουμε αν αφήσουμε πίσω τις μικροκακίες, μικροπικρίες, μικροθυμούς που μας ταλανίζουν στις σχέσεις μας με τους άλλους. Οι ανθρώπινες σχέσεις σίγουρα θα έχουν τριβές και απογοητεύσεις. Δεν έχουν τόση σημασία. Ας καταλάβουμε ότι είναι χάσιμο χρόνου να στεναχωριόμαστε για σαχλαμάρες και μικροπρέπειες κι ας προχωρήσουμε μπροστά.

-Η παρέα και η φροντίδα των ζώων επίσης βοηθά. Τα ζώα έχουν ανοιχτή την καρδιά τους, πάντα συγχωρούν, δεν κρατούν κακία και είναι πάντα έτοιμα να χαρούν. Τα ζώα δεν έχουν κατάθλιψη και μπορούμε να μάθουμε από εκείνα για τη χαρά της ζωής, την αθωότητα και τη ανιδιοτελή αγάπη.  Δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνουν. Καταλαβαίνουν ίσως περισσότερα από ότι εμείς. Αλλά επιλέγουν τη χαρά της ζωής, τη συγχώρεση και την αθωότητα.

-Επίγνωση. Ας έχουμε τα αυτιά μας και τα μάτια μας και το νου μας ανοιχτά. Ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις και καλούμαστε να αυτοσχεδιάσουμε στο εδώ και τώρα πώς θα αντιδράσουμε. Το πιο σύνηθες είναι να μην αντιδρούμε, ή να κάνουμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα και ότι η ζωή συνεχίζει όπως πριν, λες κι είμαστε στον αυτόματο πιλότο. Θα χρειαστεί να ανοίξουμε το μυαλό μας και να δούμε την πραγματικότητα. Πριν μερικές μέρες, ήμουν στο Παίδων. Φεύγοντας πήγα στην κουζίνα να αφήσω το πιάτο του παιδιού και με πλησίασε μια γαλουχούσα μητέρα Ρομά και με ρώτησε: «στο ψυγείο υπάρχουν κάποια φαγητά, μπορώ να τσιμπήσω κάτι;» Η αυτόματη απάντηση ήταν:  «δεν ξέρω, ρωτήστε τις νοσηλεύτριες».  Αυτό έλεγε ο αυτόματος πιλότος μου. Μερικά βήματα παρακάτω, που έβαλα το μυαλό να κινητοποιηθεί και να ξεφύγει λίγο από τον αυτόματο, συνειδητοποίησα ότι ‘Ρε συ, αυτή η γυναίκα πεινάει’. Ήταν μόνη της με το μωρό της, καμία επίσκεψη και βέβαια από πού εισόδημα… Πήγα λοιπόν, της πήρα ένα σάντουιτς, αλλά ακόμη πιο αποδοτικό θα ήταν να μιλήσω με το προσωπικό για το  ότι αυτή η γυναίκα πεινούσε. Αναρωτήθηκα αν θα έρθω αντιμέτωπη με το ρατσισμό, με τα κουτάκια και τις προκαταλήψεις. Πολλές φορές έχω ακούσει, και από μορφωμένους ανθρώπους, ότι ‘έλα μωρέ, αυτό ζητιάνοι είναι μια ζωή’, ‘έλα μωρέ, εκμεταλλεύονται την καλοσύνη μας’. Έστω  κι έτσι να ήταν, η πείνα είναι πείνα, ίδια είτε μιλάμε για Ρομά, είτε για μετανάστη, είτε για μικρό, είτε για ηλικιωμένο. Η πείνα θέλει πολύ μικρό χρονικό διάστημα για να γίνει βασανιστική. Μια μέρα χωρίς γεύμα φτάνει. Η γυναίκα πεινούσε. Κι επειδή την πείνα δεν την έχει βιώσει η γενιά μας , θα πρέπει να μάθουμε να την διακρίνουμε και να την μυριζόμαστε στους άλλους και να κάνουμε κάτι για αυτό. Μην περιμένουμε να έρθουν να μας βρουν. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί γύρω μας που πεινούν σιωπηλά. Λοιπόν, ας ξεφύγουμε από τον αυτόματο πιλότο κι ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα το μελοδραματικό, ή τρομακτικό, απλά χρειάζεται να δικτυωθούν αυτοί οι άνθρωποι με δίκτυα διανομή φαγητού. Αν μπορούμε να δώσουμε κάτι στον αναμεταξύ και να τους ενημερώσουμε για μακροπρόθεσμη φροντίδα, αυτό θα κάνουμε. Ούτε μελόδραμα, ούτε φόβος, ούτε στρουθοκαμηλισμός. Επίγνωση και δράση. Και αν δεν έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε το φαινόμενο ‘πείνα’  μέχρι σήμερα, ε τώρα θα το μάθουμε και θα το αντιμετωπίσουμε. Επίγνωση, αποφασιστικότητα και δράση. Εκτός αυτόματου πιλότου.

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 10/1/2013

 

Συλλογική μαθημένη αβοηθησία

Μετά το πνευματικό μήνυμα, ας αναλογιστούμε και για το ψυχολογικό μήνυμα αυτών των ημερών σε σχέση με το λαό μας. Το κύριο σημείο που εισπράττω από τα ΜΜΕ αυτές τις μέρες, πίσω από τις γιορτές φιλανθρωπίας, που βεβαίως έχουν και αυτές την αξία τους -δεν τις υποτιμώ-, είναι το φαινόμενο της ‘μαθημένης αβοηθησίας’, σε συλλογικό επίπεδο. Η ‘μαθημένη αβοηθησία’ (learnt helplessness) είναι όρος που εφευρέθηκε στην ξένη βιβλιογραφία, κυρίως για να περιγράψει την κατάσταση κατάθλιψης, ακινητοποίησης, ψυχικής παράλυσης, που βιώνουν γυναίκες σε κακοποιητική σχέση. Είναι η παγίωση της πεποίθησης ότι «αφού έχω δοκιμάσει να αλλάξω την κατάσταση και τίποτα δεν αλλάζει, συμπεραίνω ότι είμαι ανίκανη να αλλάξω το οτιδήποτε. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να βοηθήσω τον εαυτό μου. Είναι αδύνατον. Εγκαταλείπω την προσπάθεια και αφήνομαι έρμαιο στα χέρια του θύτη». Το σύνδρομο μαθημένης αβοηθησίας, με τα αλλεπάλληλα τραύματα επιδεινώνεται τόσο, ώστε να εξαπλώνεται και σε άλλους τομείς της ζωής του θύματος, (π.χ. επαγγελματική ζωή, υγεία). Όταν μετά από καιρό, φτάσει στο σημείο να της προσφερθεί λύση έξωθεν, (π.χ. στέγη, χρήματα, ψυχολογική υποστήριξη, ό,τι χρειάζεται για να φύγει από την κακοποίηση με ασφάλεια), είναι σε τέτοιο ακραίο σημείο παράλυσης, που απλά κάθεται ακίνητη-δε φεύγει. Σαν το κακοποιημένο κατοικίδιο, που του ανοίγεις την πόρτα του κλουβιού να φύγει κι αυτό λουφάζει στη γωνία, μέσα στο κλουβί, παρά την ανοιχτή πόρτα. Αυτό δεν είναι  κάποια εκ γενετής δειλία ή παθητικότητα . Είναι το αποτέλεσμα αλλεπάλληλων τραυμάτων και της χειραγώγησης μέσα από μια κακοποιητική σχέση. Η αβοηθησία είναι μαθημένη.

Το αναφέρω, γιατί ακριβώς το ίδιο σύνδρομο εμφανίζεται τώρα σε συλλογικό επίπεδο, στο λαό μας, στο έθνος μας. Είναι το επόμενο στάδιο στην αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας, που έχω γράψει παλαιότερα και οι αντιστοιχίες είναι πραγματικά αξιοσημείωτες. Έναυσμα, τα ρεπορτάζ από τις δωρεάν Χριστουγεννιάτικες διανομές τροφίμων. Σοκαριστικά, τα σπασμένα πρόσωπα των συμπολιτών μας, να ομολογούν στο φακό «αφού έτσι που μας καταντήσανε, ε, με αυτά τα λίγα θα ζήσουμε». Το στάδιο αυτό της μοιρολατρικής αποδοχής, το στάδιο του ‘ευγνώμονα σκλάβου’ είναι πολύ επικίνδυνο. Για αυτό και προβάλλεται κατά κόρον στα ΜΜΕ. Μπορεί το «έτσι που μας καταντήσανε» να ακούγεται αντιπολιτευτικό, όμως δεν είναι. Είναι ένας άλλος τρόπος να παγιωθεί στη συνείδηση του έθνους, ότι όλοι τώρα πια το έχουμε αποδεχτεί, τη μιζέρια, τη φτώχεια, την κακομοιριά και μαθαίνουμε να ζούμε με αυτό και μάλιστα, κάνουμε και χιούμορ. Εμμέσως όμως και άρρητα, πάει να παγιωθεί στη συνείδηση του έθνους, η αδικία. Αυτή η φτώχεια δεν είναι μη-αποτρέψιμη, ούτε μη-αναστρέψιμη. Είναι αποτέλεσμα κοινωνικής και πολιτικής αδικίας. Αυτό δεν ακούγεται πουθενά στα ρεπορτάζ φτώχειας. Είμαι αντίθετη στην απεικόνιση της φτώχειας με αυτόν τον τρόπο, γιατί χρησιμοποιείται προπαγανδιστικά. Αν θέλουν να βγάλουν μια ανακοίνωση για δωρεάν διανομή τροφίμων, ας την βγάλουν ως αφίσα, να ενημερωθεί ο κόσμος. Όμως,  βιντεοληψίες ουρών ταλαιπωρημένων συμπολιτών μας στα συσσίτια  περνούν μια εικόνα οριστικής απώλειας της αξιοπρέπειάς μας. Αν θέλουν  να ενημερωθεί ο κόσμος για την κατάσταση της φτώχειας σήμερα, υπάρχουν άλλοι τρόποι, με στοιχεία και με φωνές οικονομολόγων που λένε την αλήθεια-αλλά και τα δύο σπανίζουν στην τηλεόραση σήμερα.

Με τον καιρό, όπως η κακοποιημένη γυναίκα, ο ευγνώμων σκλάβος ή το εγκλωβισμένο κατοικίδιο, αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι «Για να ζω εγώ έτσι, μάλλον αυτό αξίζω. Δεν μπορεί να υπάρχει κάτι καλύτερο στη ζωή για μένα».  Όταν πιστέψουμε ότι δεν αξίζουμε κάτι καλύτερο, είναι αδύνατον να το πετύχουμε. Είναι αδύνατον να παλέψουμε, είναι αδύνατο να αλλάξουμε. Είμαστε στο στάδιο «καλά είμαι εδώ που είμαι, ας κάτσω στα αβγά μου, ας πω κι ευχαριστώ» και τότε, τα παραμορφωτικά γυαλιά της μαθημένης αβοηθησίας, αρχίζουν να παρουσιάζουν το  θύτη, τελικά «όχι και τόσο κακό». Ίσως και λίγο «γλυκούλη»... Η Lydia Cacho αναφέρει με συγκλονιστικό τρόπο το φαινόμενο της μαθημένης αβοηθησίας, στο παράδειγμα της έφηβης εκδιδόμενης στο Μεξικό, που όταν την πλησίασαν κοινωνικοί λειτουργοί για να την απελευθερώσουν από το κύκλωμα τράφικινγκ, τους είπε: «Η μαμά μου κάνει πιάτσα λίγο πιο κάτω. Τι εννοείτε να ελευθερωθώ; Αυτό δεν είναι όλο κι όλο που υπάρχει στη ζωή; Έτσι δεν είναι η ζωή; Για αυτό δεν είμαστε φτιαγμένοι; Αυτή είναι η ζωή και είναι καλή, έτσι όπως είναι». Μήπως πλησιάζουμε κι εμείς, ως έθνος, στο ίδιο επίπεδο;

Η μαθημένη αβοηθησία δεν δημιουργείται από τη μια στιγμή στην άλλη. Χρειάζεται χρόνο και χρειάζεται κατάλληλη μεταχείριση. Στην θεωρία του συμπεριφορισμού, υπάρχει μια μέθοδος με το αποκρουστικό όνομα «shaping», δηλαδή ‘πλάσιμο συμπεριφοράς’. Μία από τις τεχνικές που χρησιμοποιούνται στο shaping είναι το λεγόμενο ‘καρότο και μαστίγιο’, δηλαδή εναλλαγές τιμωρίας κι επιβράβευσης, Αυτή η τεχνική όταν χρησιμοποιείται χωρίς λογική συνέχεια, με απρόβλεπτο και απρόσμενο τρόπο, οδηγεί στη μαθημένη αβοηθησία, ή ακόμη και στο σύνδρομο της Στοκχόλμης (δηλαδή, θύματα απαγωγών ταυτίζονται με τους θύτες  τους, όταν μέσα στον συνεχή τρόμο των τιμωριών λαμβάνουν κάποιες ξαφνικές απροσδόκητες επιβραβεύσεις ή αμοιβές. Η ξαφνική ‘καλοσύνη’, σε συνδυασμό με τον συνεχή τρόμο για το χειρότερο, κάνει το θύμα να σκέφτεται ότι ‘τελικά ίσως ο  θύτης δεν είναι και τόσο κακός’, αν μη τι άλλο για να κάνει την αγωνία της περισσότερο υποφερτή). Το αλλοπρόσαλλο  και εντελώς ασυνεπές ‘καρότο και μαστίγιο’ το εισπράττουμε κι εμείς, συλλογικά από τους Ευρωπαίους ‘εταίρους’, όπως επίσης και από τις τελείως αλλοπρόσαλλες και πέραν πάσης λογικής αναβαθμίσεις και υποβαθμίσεις των οίκων αξιολόγησης. Αλλά όπως επίσης και τις πατροναριστικές δήθεν επιβραβεύσεις, τύπου «η Ελλάδα αξίζει το σεβασμό μας». Αντίστοιχα αλλοπρόσαλλες και χειριστικές είναι οι καμπάνες τύπου: «άλλαξε το κλίμα υπέρ της Ελλάδας», «η Ελλάδα θα σωθεί», «η Ελλάδα αφήνει το παρελθόν πίσω» κλπ. Επίσης, όλα τα σχετικά με την τρομολαγνεία της ‘χρεωκοπίας’-όταν η Ελλάδα έχει ήδη χρεοκοπήσει δύο φορές προς όφελος των δανειστών. Όταν το θύμα βλέπει ότι μετά από χρόνια, οι προσπάθειες και διαμαρτυρίες της πέφτουν στο κενό (όπως κι εμείς τα τελευταία 3 χρόνια) αρχίζει και ταυτίζεται με το θύτη και πιστεύει στα φαντάσματα των απειλών του, σχετικά με το τρομερό και φοβερά που θα συμβούν αν τον αφήσει. Σαν τον κακοποιητικό σύντροφο που λέει στη γυναίκα του, την ώρα που τη δέρνει: ‘μη τολμήσεις και φύγεις, γιατί εκεί έξω θα σε δείρουν».

Ταυτόχρονα, η γελιοποίηση και ο εξευτελισμός είναι ισχυρά εργαλεία για το shaping και τη μαθημένη αβοηθησία. Οι κατευθείαν προσβολές προκαλούν πολλές φορές άμυνα και αντίσταση. Οι έμμεσες προσβολές όμως, καλυμμένες δήθεν από το μανδύα του χιούμορ, είναι πολύ πιο επικίνδυνες και αποδυναμωτικές για εκείνον που θα επηρεαστεί από αυτές. Δεν είναι τυχαίο που πολυεθνική γαλλική μάρκα ρούχων έβγαλε ως λεζάντα στη βιτρίνα των Αθηνών, το «Πεινασμένη, αλλά Κομψή». Δεν είναι τυχαία τα πάμπολλα κατάπτυστα υβριστικά κείμενα εναντίον των Ελλήνων, αλλά και οι δηλώσεις, όχι μόνο Ευρωπαίων, αλλά και δυστυχώς Ελλήνων, που περιγελούν και κατασυκοφαντούν την Ελλάδα στο εξωτερικό. 

Η μαθημένη αβοηθησία έρχεται επίσης μέσω της στέρησης των υλικών μέσων βιοπορισμού και ειδικά στο θέμα της εργασίας. Δεν είναι τυχαίο, που  οι κακοποιητικοί σύντροφοι δεν αφήνουν τη γυναίκα να εργαστεί! Το κλείσιμο στο σπίτι, η κατάθλιψη που ακολουθεί, το αίσθημα ανικανότητας και απαξίωσης, η καταρράκωση της αυτοεκτίμησης, μαζί με την έλλειψη υλικών πόρων είναι από τους κύριους τρόπους να βεβαιωθεί ότι το θύμα θα παραμείνει ανήμπορο, ή μάλλον ότι θα συνεχίσει να πιστεύει ότι είναι ανήμπορο. Μήπως θυμίζει αυτό κάτι σε σχέση με το λαό μας;  Στους κόλπους της παγκόσμιας αναπτυξιακής βοήθειας προς φτωχές χώρες, για παράδειγμα της Αφρικής, οι ερευνητές έχουν καταλήξει ότι η χρηματική βοήθεια απλά δεν βοηθά τις χώρες αυτές. Πρώτα από όλα, συχνά δεν πηγαίνει εκεί που πρέπει, αλλά καταλήγει στις τσέπες κάποιων (θυμίζει κάτι αυτό;). Η χρηματική βοήθεια όταν δίνεται με ακατάλληλο τρόπο καταστρέφει τις τοπικές οικονομίες (θυμίζει κάτι και αυτό;) Έπειτα, έχει επανειλημμένα αποδειχτεί ότι το να δίνουν απλώς χρήματα σε ενήλικες που μπορούν να εργαστούν , καταλήγει να δημιουργεί ζητιάνους και ψυχικά παράλυτους επαίτες-θύματα της μαθημένης αβοηθησίας (θυμίζει κάτι κι ετούτο;). Η τάση σε όλες τις σοβαρές αναπτυξιακές οργανώσεις αρωγής σε φτωχές χώρες είναι να εμπλέκουν ενεργά τον ντόπιο πληθυσμό στη λήψη αποφάσεων, να δημιουργήσουν μαζί τις υποδομές για να εργαστεί ο ντόπιος πληθυσμός και να παράγει τα προς το ζην μόνος του, από τους πόρους της χώρας του.  Ε, στη χώρα μας γίνεται ακριβώς το αντίθετο! Παίρνουν έναν οικονομικά ενεργό πληθυσμό, του αφαιρούν την εργασία, τον καταδικάζουν κατά εκατομμύρια στην ανεργία, καταστρέφουν όποια υποδομή υπήρχε στην τοπική οικονομία και μετά του δίνουν φιλανθρωπία, ευνουχίζοντάς τον και οδηγώντας τον μέσα από την μαζική κατάθλιψη και σε βάθος χρόνου,  στα συμπεράσματα της μαθημένης αβοηθησίας «Είδες, τίποτα δεν μπορώ να κάνω. Τίποτα δεν αλλάζει. Δεν μπορώ να αλλάξω τη ζωή μου. Μάλλον δεν αξίζω. Έτσι που με καταντήσανε, θα μάθω να ζω και με τα λίγα που έχω». Μετά, έρχονται οι επιβραβεύσεις τύπου «Οι έλληνες αξίζουν το σεβασμό μας», μαζί με μια καλή Χριστουγεννιάτικη δόση φιλανθρωπίας, ώστε το θύμα να συμπεραίνει «είδες, τελικά δεν είναι τόσο κακοί» (και άρα να παγιωθεί ακόμη περισσότερο το ‘εγώ φταίω’). Στις φτωχές χώρες της Αφρικής, οι σοβαρές οργανώσεις έχουν ως απώτερο στόχο να γίνουν αχρείαστες. Βλέπουμε εμείς ως Έλληνες, τους εταίρους, που κάθε λίγο και λιγάκι μας ‘σώζουν’, να θέλουν να μας γίνουν ‘αχρείαστοι’;.. Στις φτωχές χώρες της Αφρικής, οι σοβαρές οργανώσεις έρχονται σε σύγκρουση με τις πολυεθνικές που θέλουν αν αρπάξουν τη γη και τους πόρους των ντόπιων πληθυσμών. Στη χώρα μας, οι πόροι είναι υφ’ αρπαγήν, οπότε και να θέλουν οι Έλληνες μετά να παράγουν τα προς το ζην, δεν θα μπορούν. Ίσως απλά θα ζούμε από τις ελεημοσύνες των Γερμανών και θα τους λέμε κι ευχαριστώ, ίσως απλά ως ευγνώμονες σκλάβοι-γκαρσόνια στην ίδια μας τη χώρα.

Μην ξεχνούμε όμως αυτό που έχει λεχθεί σχετικά με τη μαθημένη αβοηθησία: η διαφορά στο αν η γυναίκα φύγει ή μείνει, εξαρτάται, όχι από την πραγματική δυνατότητα (οικονομική, στέγη, ασφάλεια κλπ.) που έχει η γυναίκα για να φύγει, αλλά από την δυνατότητα που η γυναίκα ΠΙΣΤΕΥΕΙ ότι έχει. Εκείνες που πιστεύουν ότι θα τα καταφέρουν μόνες τους, φεύγουν-έστω και αν δεν έχουν τίποτα. Εκείνες που πιστεύουν ότι δεν θα τα καταφέρουν, μένουν -έστω και αν η πόρτα του κλουβιού είναι ανοιχτή. Αυτό θα πρέπει  να το θυμόμαστε. Σε συλλογικό επίπεδο.

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 26/12/2012

Αλήθειες και μύθοι σχετικά με το ρατσισμό

Λίγες μέρες πριν την Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη (18/12), συνέβη ένα (ακόμη..) τραγικό δυστύχημα έξω από τη Λέσβο, όπου 20 άτομα, μεταξύ των οποίων και παιδιά, πνίγηκαν στην προσπάθειά τους να περάσουν από την Τουρκία στην Ευρώπη για μια καλύτερη ζωή. Το τραγικό συμβάν δεν αναφέρθηκε σχεδόν καθόλου, ούτε στα εγχώρια, ούτε στα διεθνή ΜΜΕ… Λες και οι άνθρωποι αυτοί είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού. Ένας ακόμη απάνθρωπος μύθος…

Μύθος: «Οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές»

Αλήθεια: «Οι μετανάστες βοήθησαν πολύ την οικονομική ανάπτυξη της χώρας μας μέχρι σήμερα, κάνοντας δουλειές (τις οποίες Έλληνες δεν δέχονταν να κάνουν) με σημαντικά μικρότερη αμοιβή. Βεβαίως, η οικονομική κατάσταση της χώρας σήμερα έχει αλλάξει .Όμως δεν ευθύνονται οι μετανάστες για αυτό και θα πρέπει να σκεφτούμε ότι οποιαδήποτε ριζική αλλαγή είναι επώδυνη για όλους, θα πρέπει να γίνει με ανθρωπιά και χωρίς να στοχοποιούνται συγκεκριμένες ομάδες. Δεν ευθύνονται οι μετανάστες για την οικονομική κρίση, ούτε η πιθανή αναχώρησή τους πρόκειται να την τερματίσει».

Μύθος «Η εγκληματικότητα οφείλεται στους αλλοδαπούς»

Αλήθεια «Η βία δεν έχει πατρίδα. Εγκληματίες υπάρχουν σε όλα τα έθνη και όλες τις φυλές. Ακόμη και αν εκείνοι που συλλαμβάνονται να διαπράττουν  αδικήματα στη χώρα μας είναι σε μεγαλύτερο συγκριτικά ποσοστό αλλοδαποί, οι συλλήψεις δεν αποτελούν απόδειξη ενδογενούς εγκληματικότητας των άλλων φυλών, καθώς δεν γνωρίζουμε τον αριθμό των Ελλήνων εγκληματιών που δεν συλλαμβάνονται, ή που δεν φαίνονται ή που ενδεχομένως κρύβονται ως ηθικοί αυτουργοί πίσω από κυκλώματα και δίκτυα οργανωμένου εγκλήματος,  χρησιμοποιώντας αλλοδαπούς ως εκτελεστές εντολών».

Μύθος «Οι αλλοδαποί να κάτσουν στα σπίτια τους»

Αλήθεια «Η μετανάστευση και η κινητικότητα των λαών και φιλών είναι παγκόσμιο φαινόμενο, που υπάρχει από την απαρχή του ανθρώπινου είδους.  Εξάλλου πολλοί Έλληνες είχαν μεταναστεύσει στο παρελθόν και συνεχίζουν να μεταναστεύουν, κυρίως για οικονομικούς λόγους. Μην ξεχνούμε ότι πολλοί από τους μετανάστες που απελπισμένα προσπαθούν να έρθουν στη χώρα μας, δεν έρχονται για οικονομικούς λόγους, αλλά  γιατί κινδυνεύει η ζωή τους, λόγω πολιτικής κατάστασης, πολιτικών φρονημάτων, πολέμων, λιμών, φυσικών καταστροφών στη χώρα καταγωγής τους. Οι πρόσφυγες και οι αιτούντες άσυλο είναι ιδιαίτερη κατηγορία που χρήζει προστασίας, σύμφωνα με διεθνείς συμφωνίες, που και η ίδια η Ελλάδα έχει υπογράψει.

Μύθος «Οι αλλοδαποί είναι απολίτιστοι, κατώτεροι από εμάς».

Αλήθεια «Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, ως αδέρφια, παιδιά του ίδιου Θεού. Δεν υπάρχουν παιδιά ενός ανώτερου ή κατώτερου θεού. Σε κάποιους τομείς, ο περίφημος δυτικός «πολιτισμός» έχει παρουσιάσει απίστευτη βαρβαρότητα, π.χ.  καταστροφή του περιβάλλοντος. Γενικεύσεις και στερεότυπα περί «ανωτερότητας» και «κατωτερότητας» δεν αντικατοπτρίζουν, παρά τη δική μας εσωτερική ανασφάλεια και αυτοκατηγορία. Ο ρατσισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά η γενίκευση της απόλυτης σκέψης «άσπρο»-«μαύρο» («εκείνοι οι κακοί», «εμείς οι καλοί»), της προκατάληψης («εκείνοι είναι όλοι ίδιοι και τους ξέρω όλους πριν τους γνωρίσω»), των στερεοτύπων («εκείνοι είναι όλοι εγκληματίες, κλέφτες, απατεώνες κλπ») και της λογικής του αποδιοπομπαίου τράγου («εκείνοι φταίνε για όλα μας τα προβλήματα»). Αυτές οι στάσεις πιο πολλά φανερώνουν για εκείνον που τις υιοθετεί, παρά για εκείνον στον οποίο αναφέρονται. Μπορούν εύκολα να μετατραπούν  σε τυφλή ομαδική βία».

Μύθος «Οι ξένοι θα αλλοιώσουν την πολιτιστική μας ταυτότητα»

Αλήθεια «Μειοψηφίες αλλοδαπών υπάρχουν σε όλες τις χώρες, προθέτοντας πολιτιστικό πλούτο, με τα θετικά και αρνητικά τους, όπως όλοι οι άνθρωποι παντού. Η πολιτιστική ταυτότητα μπορεί να αλλοιωθεί μόνο αν εμείς οι ίδιοι αμελήσουμε την εκπαίδευσή μας, τη γλώσσα μας, τα ήθη και έθιμά μας, την ιστορία μας. Δεν είναι η παρουσία των αλλοδαπών από την οποία κινδυνεύει το έθνος μας, αλλά πολύ περισσότερο, η λησμονιά της ελληνικής γλώσσας από τον εθισμό στα greeklish των sms, από τηλεοπτικά θεάματα που διαβάλλουν ιστορικές αλήθειες και προπαγανδίζουν την ταπείνωση και γελοιοποίηση των Ελλήνων, από μόδες και διαφημίσεις, που κάνουν τα παιδιά μας στρατιωτάκια στην αντιγραφή ξενόφερτων καταναλωτικών συμπεριφορών, από πολυεθνικές αλυσίδες, καρμπόν σε όλες τις χώρες του κόσμου, από την αντικατάσταση της ελληνικής παραδοσιακής διατροφής για τα ξενόφερτα ανθυγιεινά σνακς, από τον εθισμό των παιδιών σε διαδικτυακά βιντεοπαιχνίδια, μουσικές και ‘παιδικές σειρές’, από την αποξένωση από την ελληνική ιστορία και την ελληνική φύση. Τέλος, τίποτα  δεν μπορεί να αλλοιώσει την ταυτότητά μας περισσότερο από το κρυφό σύμπλεγμα κατωτερότητας που έχουμε σε σχέση με τους Βορειο-Ευρωπαίους, που μας κάνει να υποτασσόμαστε τυφλά στις προσταγές τους. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δεν μας φταίνε οι μετανάστες για την κρίση. Άλλοι ευθύνονται, εντός κι εκτός της χώρας, αλλά ίσως δεν τολμούμε να τα βάλουμε μαζί τους. Για τους πραγματικούς υπαίτιους, η στοχοποίηση των μεταναστών είναι εξαιρετικά βολική επιλογή».

Μύθος «Οι αλλοδαποί είναι εκ φύσεως άγριοι, επιθετικοί. Στις  χώρες τους σφάζονται κι έτσι έρχονται και σφάζουν εμάς»

Αλήθεια «Κανένας λαός δεν χαρακτηρίζεται από εκ γενετής επιθετικότητα. Εξαιρετικά επιθετικές συμπεριφορές έχουμε δει και από Έλληνες  εναντίον αλλοδαπών ή εναντίον άλλων Ελλήνων, που αντιτίθενται στο ρατσισμό. Η πλειοψηφία των αλλοδαπών την Ελλάδα έχει υποφέρει και διακινδυνέψει σε ακραίο βαθμό, να έρθει προς την Ευρώπη για μια καλύτερη ζωή. Δεν έρχονται για να σκοτώσουν. Έρχονται για εργασία, για μια καλύτερη ζωή, την οποία δυστυχώς η ΕΕ δεν έχει καμία διάθεση να παρέχει,  εγκλωβίζοντας τους ταλαιπωρημένους αλλοδαπούς στην Ελλάδα, και μετά κατηγορώντάς την, ενώ η ίδια η ΕΕ αποποιείται τις ευθύνες της. Ταυτόχρονα, αναπτύσσεται έντονος ρατσισμός από τους Β. Ευρωπαίους εναντίον των Ελλήνων, σε μια αλυσίδα εξουσίας που θυμίζει «ο μπαμπάς χτυπάει τη μαμά, η μαμά το παιδί και το παιδί τη γάτα».

Μύθος «Η χώρα μας δοκιμάζεται από τους αλλοδαπούς. Αν φύγουν οι αλλοδαποί, θα λυθεί η κρίση»

Αλήθεια «Η χώρα μας δοκιμάζεται από τις έξωθεν κατευθυνόμενες πολιτικές των  τελευταίων ετών και την εγχώρια διαφθορά. Ακόμη και αν έφευγαν όλοι οι αλλοδαποί, αν οι πολιτικές που εφαρμόζονται συνεχίσουν να είναι οι ίδιες, η κρίση θα χειροτερέψει και θα βαθύνει. Επίσης, επειδή η δυναμική του ρατσισμού δεν εγκαταλείπει την πηγή της, αμέσως μετά, θα βρούμε άλλη κοινωνική ομάδα ως αιτία για την κρίση-και αυτή τη φορά θα είναι μία από εμάς. Όποιες κι αν είναι οι απόψεις μας σχετικά με τις πολιτικές μετανάστευσης, πάνω από όλα έρχεται η ανθρωπιά. Από τη στιγμή που, καλώς ή κακώς, οι άνθρωποι αυτοί  βρέθηκαν εδώ, οφείλουμε να τους αντιμετωπίσουμε με ανθρωπιά. Η ανθρωπιά έρχεται πάνω από πολιτικές, φιλοσοφικές ή άλλες τοποθετήσεις»

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr,20/12/2012

Ένα αξιοθαύμαστο δώρο, υπενθύμιση της Θείας Χάρης αυτό το χειμώνα

Σε μια βόλτα στην Στερεά Ελλάδα, έμαθα από ντόπιους αγρότες ότι φέτος η σοδειά της ελιάς ήταν  η μεγαλύτερη από ποτέ. Οι ελιές έβγαλαν τόσο πολύ καρπό που οι αγρότες  δεν έχουν δει 40 χρόνια τώρα. Οι αγρότες  το εξήγησαν αυτό, λόγω του περσινού παρατεταμένου και ήπιου χειμώνα, που έδωσε την ευκαιρία στα δέντρα να κοιμηθούν.  Εγώ όμως διαισθάνομαι μια διαφορετική αιτία! Οι ελιές,  σήμα κατατεθέν της πατρίδας μας, με τη χάρη του Θεού, φρόντισαν να παράγουν πολύ καρπό  αυτό το χειμώνα, επειδή ακριβώς πολλοί Έλληνες πεινούν. Αυτός πιστεύω ότι είναι ο λόγος –είναι Θεία Πρόνοια, σε συνδυασμό με την συγχωρητικότητα και καλοσύνη της φύσης, που, παρά την εκμετάλλευση και καταστροφή που έχει υποστεί από εμάς, συνεχίζει να μας βοηθά. Η δική μας δοκιμασία τώρα είναι κατά πόσον θα αναγνωρίσουμε την καλοσυνάτη αυτή πρόνοια και κατά πόσον, θα υπάρχει η διορατικότητα και η γενναιοδωρία να δώσουν οι παραγωγοί το πλεόνασμα του καρπού της ελληνικής γης, στου συμπολίτες  που πεινούν, παρά να το εξάγουν σε πλούσιους ΒορειοΕυρωπαίους, που δεν το χρειάζονται, για να ωφεληθούν οι ίδιοι. Ο σκοπός της κάθε γης είναι πρώτα να θρέφει τους κατοίκους της, εκείνους που γεννήθηκαν σε αυτήν, είτε μιλάμε για την Αφρική, είτε για την κακοποιημένη γη των ΗΠΑ, είτε για την Ελλάδα. Η τρελή φούσκα του παγκόσμιου εμπορίου τροφίμων (λεμόνια από την Αργεντινή στα ελληνικά σουπερ-μάρκετ, ενώ οι λεμονιές απέξω έχουν λυγίσει από το βάρος) κάποια στιγμή θα σκάσει.  Οι άνθρωποι θα αναγκαστούν να στραφούν στην ντόπια γεωργία και κτηνοτροφία να τους θρέψει. Πιστεύω ότι δίκτυα απευθείας διανομής από παραγωγούς προς καταναλωτές θα επεκταθούν και θα ενταθούν, όπως το κίνημα χωρίς μεσάζοντες ή αγροτικοί συνεταιρισμοί, που παρέχουν προϊόντα απευθείας σε μέλη αστικών περιοχών σε καλύτερη τιμή και για καταναλωτή και για παραγωγό, όπως το Θαλείν. Τέτοιοι οργανισμοί αποτελούν τη μαγιά για το επόμενο στάδιο, γιατί δεν είναι μόνο η οικονομική κρίση και η ληστρική εκμετάλλευση από τους μεσάζοντες (συμπεριλαμβανομένου και του κράτους) που έχουν εκσφενδονίσει τις τιμές των βασικών ειδών διατροφής στα ύψη. Η τρέλα του παγκόσμιου εμπορίου τροφίμου βασίζεται στο φθηνό πετρέλαιο- κάτι που έχει ημερομηνία λήξεως, και μάλιστα κοντινής. Εν πάση περιπτώσει, οφείλουμε να αφήσουμε τη γη της Αφρικής για να φάνε τα πεινασμένα Αφρικανάκια-άρα θα πρέπει να πούμε αντίο στη σοκολάτα, δεν πειράζει.  Μακροπρόθεσμα, θα γίνει η επιστροφή των ανθρώπων προς τη γη που τους γέννησε και τους ανέθρεψε και θεωρώ πολύ πιθανόν να δούμε και αναδασμούς, καθώς όλοι θα την έχουν ανάγκη για να τραφούν και όλοι δικαιούνται να τραφούν.

Μέχρι τότε, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: Η  πανάρχαια γη μας έχει όλη την καλή διάθεση να μας βοηθήσει. Αν το αγνοήσουμε ή το χρησιμοποιήσουμε εγωιστικά μπορεί να μην το ξανακάνει. Πάντως, μετά από αυτό το υπέροχο και συγκινητικό νέο, αγόρασα λίγο λάδι από τον ντόπιο παραγωγό και ξέρω ήδη σε ποιον θα το δώσω, ένα συνάνθρωπό μας εδώ στην Αθήνα που μου είχε εκφράσει την επιθυμία του πριν μερικές εβδομάδες «ένα μπουκαλάκι λάδι, έχω πάθει αβιταμίνωση, ένα μπουκαλάκι λάδι…». Και δεν το λέω για να περιαυτολογήσω. Το λέω γιατί, συνειδητοποίησα ότι αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός του συγκεκριμένου φετινού λαδιού που μαζεύτηκε, για αυτό μας τον έδωσαν τα δέντρα. Όχι να καταναλωθεί από εμένα που δεν έχω ανάγκη, αλλά να πάει σε εκείνους, που μέσα στην πόλη, στα γιαπιά, στα κρύα χωρίς ρεύμα σπίτια, λένε από  μέσα τους «ένα μπουκαλάκι λάδι, αχ, να είχα ένα μπουκαλάκι λάδι». Αν βρείτε κι εσείς ένα, έστω κι ένα,  μπουκαλάκι λάδι φετινής σοδειάς, ψάξτε και πηγαίντε το εκεί που πρέπει-γιατί αυτός είναι ο σκοπός του.

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 17/12/2012