Ανθρώπινες σχέσεις ή δημόσιες σχέσεις?
Αυτό το καλοκαίρι μου δόθηκαν τρεις αφορμές για να προβληματιστώ για την ποιότητα και το κίνητρο στην ανθρώπινη αλληλεπίδραση στην Ελλάδα του σήμερα.
1)Οι μοναχικοί άνθρωποι. Συνήθως μένω Δεκαπενταύγουστο στην Αθήνα, καθώς θέλω να είμαι στην πόλη, όταν αυτή βρίσκεται στην πιο ήσυχη φάση της, όταν παίρνει μια ανάσα από το φόρτο της χρονιάς, ξαλαφρώνει κι ανανεώνεται για την επιστροφή των χιλιάδων και την εκκίνηση μιας νέας εργασιακής και σχολικής χρονιάς. Στους περιπάτους της, έχω πια εξοικειωθεί με την πληθώρα μοναχικών ανθρώπων, κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας, που βλέπω σταθερά στα ίδια σημεία κάθε μέρα. Δεν είναι ούτε άστεγοι, ούτε ψυχικά ασθενείς, ούτε αλλοδαποί. Είναι άνθρωποι σαν κι εμάς, που το αδυσώπητο σύστημα κοινωνικών σχέσεων στη χώρα μας τους έχει ωθήσει στο περιθώριο. Είναι απλά άνθρωποι μοναχικοί, που για κάποιο λόγο έμειναν χωρίς οικογένεια στην Ελλάδα. Δεν έχουν κανένα να μιλήσουν, ενώ τα σημάδια της παραμέλησης του εαυτού τους από την αποδυνάμωση και την κατάθλιψη γίνονται όλο και πιο εμφανή. Ο λαός μας θεοποιεί τις οικογενειακές σχέσεις εις βάρος οποιασδήποτε άλλης σχέσης, κι αυτό καθιστά τους ανθρώπους χωρίς οικογένεια εξαιρετικά ευάλωτους. Με άλλα λόγια είναι πολύ επικίνδυνο να μείνεις στην Ελλάδα χωρίς οικογένεια, καθώς η φιλία και η κοινωνική συνοχή, η υποστήριξη προς το συνάνθρωπο φαίνεται να μην έχουν καμία αξία.
Καθώς όμως, ο αγιοποιημένος θεσμός της ελληνικής οικογένειας φαίνεται να τρίζει συθέμελα, με προδοσίες, απιστίες, διαζύγια, εγκαταλείψεις γονιών από παιδιά και παιδιών από γονείς να αυξάνονται, οι άνθρωποι που βρίσκονται ξαφνικά στο περιθώριο πολλαπλασιάζονται. Γενικά δεν τους αντιλαμβανόμαστε πολύ, ειδικά να είμαστε κοινωνικά «εμφιαλωμένοι» σε ένα προστατευμένο κύκλο όπου κάνουμε παρέα μόνο με άλλες οικογένειες… Οικογένειες επιλέγουν να κάνουν παρέα μόνο με οικογένειες, ζευγάρια μόνο με ζευγάρια. Οι μοναχικοί άνθρωποι συχνά απορρίπτονται ως ανεπιθύμητοι, καθώς δεν ταιριάζουν στο στερεότυπο της «ευτυχίας» των χαρούμενων ελληνικών οικογενειακών και των "επενδυσιακών" δημοσίων σχέσεων. Οι άνθρωποι όμως αυτοί ωθούνται στο περιθώριο από την αδιαφορία μας, το φόβο και την αποστροφή μας μη τυχόν και καταλήξουμε σαν κι αυτούς. Μια νέα τάξη εμφανίζεται, στιγματισμένη και πιστεύω θα αυξηθεί μέχρι να αλλάξουμε τον τρόπο που σχετιζόμαστε και να γίνουμε πιο ειλικρινείς κι αυθεντικοί.
Ο τρόπος δεν είναι να ενισχυθεί η «φαινομενική» ελληνική οικογένεια, καταλήγοντας σε υπερ-προστατευτισμό, συνεξάρτηση, συναισθηματική αιμομιξία ή και ασφυκτική εκμετάλλευση των μελών μεταξύ τους. Ο τρόπος είναι να ενισχυθεί η ανθρωπιά και η δοτικότητα, εντός ή εκτός οικογενείας. Να ανοίξουμε την πόρτα μας, να ρωτήσουμε για εκείνους που μπορεί να έχουν ανάγκη από παρέα και να δώσουμε από τον εαυτό μας, χωρίς ιδιοτέλεια ή ρατσισμό. Αυτή είναι η μόνη λύση. Δεν είναι καινούργια. «Αγαπάτε αλλήλους», είπε... Δεν είπε «αγαπάτε μόνο την οικογένειά σας». Μπορεί τώρα να έχουμε ταμπουρωθεί πίσω από τη δική μας φαινομενική οικογενειακή ασφάλεια, αλλά όπως είπαμε, το θεμέλιό της είναι πολύ ασταθές. Ας μην εθελοτυφλούμε στον πόνο των άλλων και ας θυμηθούμε τα αιώνια πνευματικά μηνύματα, πριν βρεθούν όλο και πιο πολλοί από εμάς στη θέση τους.
2)Σχέσεις μεταξύ συναδέλφων/ στον επαγγελματικό χώρο. Ο ανταγωνισμός, η ζήλια, η κακεντρέχεια μεταξύ συναδέλφων δεν είναι βέβαια κάτι πρωτάκουστο. Υπάρχει σε αρκετούς χώρους και χώρες και βασίζεται στην πεποίθηση της έλλειψης («δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα, πελάτες, αναγνώριση») και στην χαμηλή-αυτοεκτίμηση («δεν είμαι αρκετά καλός σε αυτό που κάνω, άρα απειλούμαι από τον άλλον που φαίνεται καλύτερος»). Με επαγγελματικό υπόβαθρο στις θετικές αλλά και ανθρωπιστικές επιστήμες (φυσικός με μεταπτυχιακό, εκπαιδευτικός, αλλά και ψυχολόγος), μπορώ να πω ότι μου προξένησε έκπληξη όταν είδα ανταγωνισμό και έλλειψη, πολλές φορές στοιχειώδους ευγένειας στο χώρο των συναδέλφων ανθρωπιστικών επιστημών και της ψυχικής υγείας. Με εξαιρέσεις πάντα, αλλά αυτή ήταν η προσωπική μου εντύπωση, την οποία είδα ότι μοιράζονται κι άλλοι στο χώρο. Στο χώρο δηλαδή που κατεξοχήν διδάσκει κι εφαρμόζει τη βοήθεια, στήριξη κι ενδιαφέρον για τους συνανθρώπους είδα ανασφάλεια, εσωστρέφεια και ανταγωνιστικότητα απέναντι στους συναδέλφους.
Πώς όμως μπορείς να πεις ότι βοηθάς τους άλλους θεραπευτικά για παράδειγμα, όταν δεν εφαρμόζεις στοιχειώδεις κανόνες σεβασμού κι ευγένειας προς τους συναδέλφους, όπως το να απαντάς σε μηνύματα, όχι μόνο πριν σου προσφέρουν κάτι αλλά και μετά, ή να σέβεσαι την πνευματική ιδιοκτησία του άλλου ή να μην κατακρατείς πληροφορίες που μπορεί να βοηθήσουν το συνάδελφο, από φόβο μη προχωρήσει πάνω από εσένα? Η επαγγελματική αποστολή «θέλω να βοηθήσω τους άλλους ανθρώπους» δεν περιλαμβάνει μόνο εκείνους που φέρουν την ταμπέλα «πελάτες», αλλά όλους όσους συναντούμε στο δρόμο μας, εκ των οποίων κανείς δεν έρχεται τυχαία-υπάρχει λόγος για οποιαδήποτε ανθρώπινη αλληλεπίδραση, είτε είναι με «πελάτες»,ή «συναδέλφους», ή «αφεντικά» ή «περαστικούς».
Ιδιαίτερα έντονα είδα το στοιχείο του ανταγωνισμού όσον αφορά, όχι το οικονομικό θέμα, αλλά κυρίως την αναγνώριση. Ξεχνούμε ένα πράγμα: η αποστολή του καθενός από εμάς στη ζωή είναι μοναδική. Όλοι, μα όλοι, έχουμε έρθει για κάποιο συγκεκριμένο σκοπό που μόνο εμείς μπορούμε να φέρουμε εις πέρας. Αυτό τον σκοπό μπορεί να τον γνωρίζουμε από την αρχή, αλλά μπορεί και να μας αποκαλύπτεται μέρα με τη μέρα. Αυτός ο σκοπός δεν εξαντλείται μόνο στο επάγγελμά μας, αλλά περιλαμβάνει όλους τους ανθρώπους που «τυχαίνει» να συναντήσουμε στο δρόμο μας. Μία ευγενική κουβέντα ενθάρρυνσης προς ένα συνάδελφο μπορεί να έχει πολύ υψηλότερη πνευματική αξία από δεκαπέντε σεμινάρια προς ακροατήρια εκατοντάδων ατόμων.
Η καλή πρόθεση, ανά πάσα στιγμή προς όλους, είναι αυτό που μετρά. Αλλιώς, η οποιαδήποτε «βοήθεια» δεν είναι παρά μια υπεροπτική επίδειξη ισχύος, μέσα από τις υποτιθέμενες εξειδικευμένες γνώσεις. Κι αφού, ο σκοπός του καθενός είναι μοναδικός, κανείς δεν μπορεί να συγκριθεί με κανέναν άλλον, άρα ο ανταγωνισμός εξαφανίζεται. Πολλοί άνθρωποι σήμερα θα ωφελούνταν να το δουν αυτό και να αναζητήσουν τον αληθινό σκοπό τους, όπως και τον σκοπό της κάθε ημέρας. Έτσι θα ήταν πιο ευτυχείς, παρά να αναλώνονταν σε κενές συγκρίσεις με τους άλλους. Όταν εκπληρώνεις το σκοπό σου, ο οποίος μπορεί να περιλαμβάνει διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικές περιόδους, τότε νιώθεις πλήρης και δεν έχεις ανάγκη την αναγνώριση των άλλων. Η ανθρώπινη αναγνώριση είναι από τα πιο ασταθή και αναξιόπιστα πράγματα, καλό είναι να μας αφήνει τελείως αδιάφορους, αν όχι να την αποφεύγουμε. Εκατομμύρια στη γη σήμερα προσφέρουν τεράστιο έργο, απολύτως σιωπηλά και χωρίς την παραμικρή γνώση από τους συνανθρώπους τους, κάποιοι μάλιστα λοιδορούνται. Άλλοι πάλι που φανταχτερά επαίρονται ως διασημότητες βοήθειας και καλοσύνης, μπορεί να κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό. Ας μη ξεχνάμε πόσοι δικτάτορες εμφανίστηκαν ως σωτήρες. Η ανθρώπινη αναγνώριση είναι απατηλή κι αναξιόπιστη. Ας προτιμήσουμε την πίστη στον εαυτό μας, σε αυτό που μας λέει η καρδιά μας και στην καλή πρόθεση προς όλους.
3) Η εγκατάλειψη των παιδιών. Στην εμπειρία μου με εθελοντική εργασία, είχα την τιμή να υπηρετήσω πολλά παιδιά τα οποία ήταν μακροχρόνια ασθενή και, συχνά ως αποτέλεσμα της ασθενείας τους, εγκαταλελειμμένα από τους γονείς τους. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, είναι ότι η μεγαλύτερη πληγή, το μεγαλύτερο τραύμα δεν φάνηκε να είναι η ασθένεια ή ο σωματικός πόνος, αλλά η εγκατάλειψη. Παιδιά με πολύ σοβαρές ασθένειες και μεγάλη δυσφορία στην αναπνοή, σωληνάκια κλπ., ξεχνούν αμέσως τον πόνο τους όταν τα πάρεις αγκαλιά και τους δείξεις τρυφερότητα. Η ανάγκη για προσοχή και αγάπη όμως δεν εξαντλείται στα παιδιά. Αντίστοιχη ανάγκη έχει πιστεύω κι ο ηλικιωμένος ή ο καρκινοπαθής, για τον οποίο οποιοσδήποτε πόνος ή δυσκολία μπορεί να ξεπεραστεί αν υπάρχει η υποστηρικτική παρουσία και συμπόνια των άλλων. Το ίδιο πιστεύω ισχύει και για λαούς ολόκληρους που πλήττονται, όπως για παράδειγμα το Πακιστάν από τις πλημμύρες τώρα. Πιστεύω μέρος της αγωνίας του λαού του αυτές τις μέρες είναι ότι η παγκόσμια κοινότητα τους έχει ξεχάσει και τους έχει εγκαταλείψει σε λιμό ή στην εξαθλίωση του να αλληλοσκοτωθούν για λίγα ψίχουλα. Η παγκόσμια κοινότητα φαίνεται κουρασμένη, φαίνεται να έχει καχυποψία, ίσως ρατσισμό εναντίον του λαού αυτού ή τέλος πάντων είναι Αύγουστος, έχει πάει διακοπές και το τελευταίο που θέλει να σκεφτεί είναι η δυστυχία ακόμη περισσότερων εκατομμυρίων λιμοκτονούντων Πακιστανών. Αυτό όμως είναι που πονάει. Κι εμείς στη Δύση, ας μη το ξεχνάμε. Εξάλλου, έχουμε συμβάλλει πολύ περισσότερο στο φαινόμενο του θερμοκηπίου και τα air-condition που απολαμβάνουμε τώρα στις διακοπές μας, θα τα πληρώσουν αργότερα εκείνοι οι εξαθλιωμένοι λαοί σε περιοχές ευάλωτες για πλημμύρες και ξηρασία. Ας μη τους ξεχνάμε.
18/8/2010 Πρεκατέ Βικτωρία
Τα ακόλουθα άρθρα έχουν γραφεί από την ψυχολόγο και συγγραφέα Πρεκατέ Βικτωρία, πολλά εκ των οποίων έχουν αποσταλεί στον τύπο (όπου είναι γνωστό, αναφέρεται η πηγή δημοσίευσης).Το υλικό εκφράζει τις προσωπικές απόψεις της συγγραφέως και δεν εκπροσωπεί κάποιο φορέα ή οργανισμό. Παρακαλείσθε αν αναδημοσιεύετε κάποιο άρθρο, να αναφέρετε ως πηγή αυτό το ιστολόγιο.
Το απαράδεκτο "τραγούδι" της "μπεμπε-λιλή"
Θα ήθελα να διαμαρτυρηθώ για το απαράδεκτο βίντεο-τραγούδι «Μπεμπε Λιλή-είναι ο παππούς εκεί», που απευθύνεται σε πολύ μικρά παιδιά, που προβάλει o ALTER τα πρωί τα Σαββατοκύριακα (όταν συνήθως αφήνουν οι γονείς τα παιδιά να δουν τηλεόραση για να ξεκουραστούν), κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και δυστυχώς στα διάφορα dvd που πουλάν οι διάφοροι παράνομοι πλανόδιοi σε οποία παραλία, λούνα παρκ και περατζάδα βρουν. Στο διαδίκτυο υπάρχουν οι διαμαρτυρίες πολλών γονιών σχετικά με τα παιδοφιλικά υπονοούμενα, όχι αδίκως.
1) Γιατί να είναι το κύριο θέμα-αντικείμενο εστίασης η σχέση με τον παππού, τι ρόλο παίζει αυτή η εμμονή? Τα σωστά παιδαγωγικά προγράμματα σε όλες τις μικρές ηλικίες έχουν ως αντικείμενο τη σχέση του παιδιού με τον κόσμο, τη φύση, τα ζώα, τα άλλα παιδιά, το παιχνίδι, ούτε καν με τους γονείς, οι γονείς εμφανίζονται υποστηρικτικά στο υπόβαθρο. Γνωρίζουμε ότι για τους παιδόφιλους, τα μικρά παιδιά αποτελούν το αντικείμενο εμμονής. Προσπαθούμε να κάνουμε τα παιδιά να αποκτήσουν την αντίστοιχη εμμονή;
2) Γιατί το μωρό ζητά από τον παππού ‘πότε θα έρθεις με παιχνίδια, τραγούδια κι αγκαλιές’, μπαμπάς, μαμά και γιαγιά δεν υπάρχουν να του δώσουν παιχνίδια, τραγούδια κι αγκαλιές;
3) Το μωρό σε όλο σχεδόν το βίντεο μιλά και γράφει στο κινητό, ενώ προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον παππού διαδικτυακά με την webcam να το παρακολουθεί. Γιατί διδάσκουμε στα μωρά να αναζητούν την επικοινωνία με παππούδες από το διαδίκτυο και συγκεκριμένα να βιντεοσκοπούνται μέσα από αυτό; Ποιοί θα ωφελούνταν, εκτός από τους παιδόφιλους, τα παιδιά να το θεωρούν φυσιολογικό να βιντεοσκοπούνται online, χωρίς την παρουσία των γονιών τους, με ‘παππούδες’ στην άλλη άκρη;
4) Υπονοούμενα, όπως «πότε θα έρθεις παππού να πάμε ψηλά στον ουρανό, σε ταξίδι μακρινό»-«ταξίδια» στα «αστέρια» με τον παππού, το μωρό μόνο του..;;
5) Το μωρό ζητά από τον παππού αγκαλιές, όπως «μου κάνουν ο μπαμπάς και η μαμά», όμως το πλάνο δεν δείχνει ένα μπαμπά και μαμά να αγκαλιάζουν το μωρό, αλλά δύο κούκλες μπαμπάς και μαμά να τρίβονται μεταξύ τους. Δηλαδή ούτε καν υπονοούμενο-απροκάλυπτα πλέον.
6) Το μωρό, καθώς το τραγούδι αναρωτιέται ‘παππού, παππού ποια τον ζητεί’, πετά όλες τις βαμμένες «γυναίκες» κούκλες στην άκρη και ζητά μόνο τον παππού. Ή μάλλον το αντίστροφο;
7) Το πιο απαράδεκτο όταν με τη φωνή του μωρού, δείχνουν ένα ζωάκι να λέει «παππού μη το κλείσεις, δεν τελείωσα ακόμα». Όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για τις αθώες τους προθέσεις και το δικό μας «πονηρό» μυαλό που ερμηνεύει τις λέξεις με ένα τρόπο που εκείνοι ούτε καν το διανοήθηκαν, μην ανησυχείτε, πολλά παιδιά σήμερα δυστυχώς έχουν εξοικειωθεί με τις διάφορες ερμηνείες του σχετικού ρήματος, μέσω άλλης εκπομπής μετεωρολογικών δελτίων. Τώρα πάμε να εξοικειώσουμε και τα μωρά…
8) Και η επιβεβαίωση όλης της πρόθεσης του εγχειρήματος, είναι ότι στο τέλος ο «παππούς» κλείνει το μάτι στην οθόνη στους μικρούς τηλεθεατές.
Όλα τα παραπάνω είναι τυχαία;
Είναι απαράδεκτο να έχει επιτραπεί η κυκλοφορία αυτού στην τηλεόραση αρχικά και, ακολουθώντας τη μόδα, στα dvd στην συνέχεια. Παρατήρησα ότι σε πρόσφατη μετάδοση του τραγουδιού στον Alter, κάποια πλάνα όπως το 8) είχαν κοπεί, όμως οι στίχοι και η όλη ιδέα με την webcam τα παιχνίδια και τα «ταξίδια» με τον παππού ήταν ανεπηρέαστα, . Σωστά κόπηκαν, αλλά αποδεικνύεται έτσι η κακόβουλη διάθεση του όλου ‘δημιουργήματος’. Γιατί δεν το κόβουν ολόκληρο;
Υ.Γ. Δεν αποτελεί επιχείρημα ότι «ας φροντίσουν οι γονείς να μη το βλέπουν τα παιδιά». Πολλά παιδιά δεν έχουν γονείς ή δεν μπορούν οι γονείς τους να τα επιβλέψουν. Επίσης δεν αποτελεί επιχείρημα ότι «υπάρχουν τόσα άλλα χειρότερα στην τηλεόραση». Αυτό είναι από τα χειρότερα, γιατί απευθύνεται κατευθείαν σε μικρά παιδιά.
Πρεκατέ Βικτωρία
Εκπαιδευτικός-Ψυχολόγος
1) Γιατί να είναι το κύριο θέμα-αντικείμενο εστίασης η σχέση με τον παππού, τι ρόλο παίζει αυτή η εμμονή? Τα σωστά παιδαγωγικά προγράμματα σε όλες τις μικρές ηλικίες έχουν ως αντικείμενο τη σχέση του παιδιού με τον κόσμο, τη φύση, τα ζώα, τα άλλα παιδιά, το παιχνίδι, ούτε καν με τους γονείς, οι γονείς εμφανίζονται υποστηρικτικά στο υπόβαθρο. Γνωρίζουμε ότι για τους παιδόφιλους, τα μικρά παιδιά αποτελούν το αντικείμενο εμμονής. Προσπαθούμε να κάνουμε τα παιδιά να αποκτήσουν την αντίστοιχη εμμονή;
2) Γιατί το μωρό ζητά από τον παππού ‘πότε θα έρθεις με παιχνίδια, τραγούδια κι αγκαλιές’, μπαμπάς, μαμά και γιαγιά δεν υπάρχουν να του δώσουν παιχνίδια, τραγούδια κι αγκαλιές;
3) Το μωρό σε όλο σχεδόν το βίντεο μιλά και γράφει στο κινητό, ενώ προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον παππού διαδικτυακά με την webcam να το παρακολουθεί. Γιατί διδάσκουμε στα μωρά να αναζητούν την επικοινωνία με παππούδες από το διαδίκτυο και συγκεκριμένα να βιντεοσκοπούνται μέσα από αυτό; Ποιοί θα ωφελούνταν, εκτός από τους παιδόφιλους, τα παιδιά να το θεωρούν φυσιολογικό να βιντεοσκοπούνται online, χωρίς την παρουσία των γονιών τους, με ‘παππούδες’ στην άλλη άκρη;
4) Υπονοούμενα, όπως «πότε θα έρθεις παππού να πάμε ψηλά στον ουρανό, σε ταξίδι μακρινό»-«ταξίδια» στα «αστέρια» με τον παππού, το μωρό μόνο του..;;
5) Το μωρό ζητά από τον παππού αγκαλιές, όπως «μου κάνουν ο μπαμπάς και η μαμά», όμως το πλάνο δεν δείχνει ένα μπαμπά και μαμά να αγκαλιάζουν το μωρό, αλλά δύο κούκλες μπαμπάς και μαμά να τρίβονται μεταξύ τους. Δηλαδή ούτε καν υπονοούμενο-απροκάλυπτα πλέον.
6) Το μωρό, καθώς το τραγούδι αναρωτιέται ‘παππού, παππού ποια τον ζητεί’, πετά όλες τις βαμμένες «γυναίκες» κούκλες στην άκρη και ζητά μόνο τον παππού. Ή μάλλον το αντίστροφο;
7) Το πιο απαράδεκτο όταν με τη φωνή του μωρού, δείχνουν ένα ζωάκι να λέει «παππού μη το κλείσεις, δεν τελείωσα ακόμα». Όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για τις αθώες τους προθέσεις και το δικό μας «πονηρό» μυαλό που ερμηνεύει τις λέξεις με ένα τρόπο που εκείνοι ούτε καν το διανοήθηκαν, μην ανησυχείτε, πολλά παιδιά σήμερα δυστυχώς έχουν εξοικειωθεί με τις διάφορες ερμηνείες του σχετικού ρήματος, μέσω άλλης εκπομπής μετεωρολογικών δελτίων. Τώρα πάμε να εξοικειώσουμε και τα μωρά…
8) Και η επιβεβαίωση όλης της πρόθεσης του εγχειρήματος, είναι ότι στο τέλος ο «παππούς» κλείνει το μάτι στην οθόνη στους μικρούς τηλεθεατές.
Όλα τα παραπάνω είναι τυχαία;
Είναι απαράδεκτο να έχει επιτραπεί η κυκλοφορία αυτού στην τηλεόραση αρχικά και, ακολουθώντας τη μόδα, στα dvd στην συνέχεια. Παρατήρησα ότι σε πρόσφατη μετάδοση του τραγουδιού στον Alter, κάποια πλάνα όπως το 8) είχαν κοπεί, όμως οι στίχοι και η όλη ιδέα με την webcam τα παιχνίδια και τα «ταξίδια» με τον παππού ήταν ανεπηρέαστα, . Σωστά κόπηκαν, αλλά αποδεικνύεται έτσι η κακόβουλη διάθεση του όλου ‘δημιουργήματος’. Γιατί δεν το κόβουν ολόκληρο;
Υ.Γ. Δεν αποτελεί επιχείρημα ότι «ας φροντίσουν οι γονείς να μη το βλέπουν τα παιδιά». Πολλά παιδιά δεν έχουν γονείς ή δεν μπορούν οι γονείς τους να τα επιβλέψουν. Επίσης δεν αποτελεί επιχείρημα ότι «υπάρχουν τόσα άλλα χειρότερα στην τηλεόραση». Αυτό είναι από τα χειρότερα, γιατί απευθύνεται κατευθείαν σε μικρά παιδιά.
Πρεκατέ Βικτωρία
Εκπαιδευτικός-Ψυχολόγος
Διακοπές κι αποστεωμένα ζώα
Περίοδος διακοπών και ταξιδιών …Μου έκανε εντύπωση το τελευταίο διάστημα σε δυο-τρεις εκδρομές που πήγα σε διαφορετικά σημεία στη χώρα μας, ότι βρήκα αποστεωμένα, εντελώς σκελετωμένα σκυλιά να περιφέρονται, όχι στο πουθενά, αλλά μέσα σε τουριστικούς προορισμούς, δίπλα σε ταβέρνες, γύρω από αρχαιολογικούς χώρους, δηλαδή σημεία που έχουν και μόνιμο ντόπιο πληθυσμό, αλλά και πολλούς επισκέπτες, από τη χώρα μας και το εξωτερικό. Ας μη θίξουμε το ζήτημα πόσο απαίσια εντύπωση δημιουργεί στους ξένους η αδιαφορία μας κι επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά την αρνητική εικόνα που έχει η Ελλάδα όσον αφορά την συμπροφορά απέναντι στα ζώα. Ας σκεφτούμε λίγο τα ίδια τα ζώα.
Τα σκυλιά αυτά, σε τουλάχιστον 4 περιπτώσεις που είδα σε διαφορετικά σημεία της Ελλάδας, βρίσκονταν διαρκώς ανάμεσα σε οικίες και ταβέρνες, οι οποίες σίγουρα έχουν καθημερινά πολλά αποφάγια, τα οποία πετούν στα σκουπίδια. Γιατί λοιπόν να αφήνουν ένα αδέσποτο σκυλί να πεθαίνει από πείνα? Για να το ξεφορτωθούν χωρίς τις τύψεις της φόλας? Τα σκυλιά αυτά είχαν χώρο ανοιχτό γύρω και δεν ενοχλούσαν.
Έχουμε ξεχάσει πόσο βασανιστικό μπορεί να είναι το συναίσθημα της πείνας και το σκυλί το νιώθει το ίδιο βασανιστικά, όπως εμείς. Δεν θα ανεχόμασταν σήμερα ανθρώπους να πεθαίνουν στους δρόμους από πείνα, αλλά για τα σκυλιά, μας είναι αδιάφορο. Ίσως κάποτε τα αποστεωμένα στο δρόμο σκυλιά σε μια εποχή αφθονίας τροφής, να είναι τόσο απαράδεκτο θέαμα, όπως μας φαίνονται σήμερα παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες με ζητιάνους να λιμοκτονούν έξω από κατοικίες πλουσίων. Ίσως κάποτε να καταλάβουμε τι ντροπή είναι για τον ‘εξελιγμένο’ και ‘πολιτισμένο’ άνθρωπο της Δύσης, τον ‘ανώτερο’ από τα άλλα είδη, να πετάει το ¼ της τροφής του στα σκουπίδια και να μη δίνει λίγα, έστω από τα αποφάγια του, στα ταλαίπωρα ζωντανά που υποφέρουν γύρω του. Ίσως θα ήταν καλό όσοι πηγαίνουμε σε διακοπές, ας έχουμε στο αυτοκίνητο εφεδρική ζωοτροφή, καθώς είναι πολύ πιθανό να συναντήσουμε κάποιο ζώο στο δρόμο μας που θα την έχει άμεσα ανάγκη. Κι ίσως, βλέποντας το παράδειγμά μας, κάποιοι που μένουν εκεί μόνιμα, να ευαισθητοποιηθούν… Θέλω να ελπίζω.
Πρεκατέ Βικτωρία, 16/7/2010
Τα σκυλιά αυτά, σε τουλάχιστον 4 περιπτώσεις που είδα σε διαφορετικά σημεία της Ελλάδας, βρίσκονταν διαρκώς ανάμεσα σε οικίες και ταβέρνες, οι οποίες σίγουρα έχουν καθημερινά πολλά αποφάγια, τα οποία πετούν στα σκουπίδια. Γιατί λοιπόν να αφήνουν ένα αδέσποτο σκυλί να πεθαίνει από πείνα? Για να το ξεφορτωθούν χωρίς τις τύψεις της φόλας? Τα σκυλιά αυτά είχαν χώρο ανοιχτό γύρω και δεν ενοχλούσαν.
Έχουμε ξεχάσει πόσο βασανιστικό μπορεί να είναι το συναίσθημα της πείνας και το σκυλί το νιώθει το ίδιο βασανιστικά, όπως εμείς. Δεν θα ανεχόμασταν σήμερα ανθρώπους να πεθαίνουν στους δρόμους από πείνα, αλλά για τα σκυλιά, μας είναι αδιάφορο. Ίσως κάποτε τα αποστεωμένα στο δρόμο σκυλιά σε μια εποχή αφθονίας τροφής, να είναι τόσο απαράδεκτο θέαμα, όπως μας φαίνονται σήμερα παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες με ζητιάνους να λιμοκτονούν έξω από κατοικίες πλουσίων. Ίσως κάποτε να καταλάβουμε τι ντροπή είναι για τον ‘εξελιγμένο’ και ‘πολιτισμένο’ άνθρωπο της Δύσης, τον ‘ανώτερο’ από τα άλλα είδη, να πετάει το ¼ της τροφής του στα σκουπίδια και να μη δίνει λίγα, έστω από τα αποφάγια του, στα ταλαίπωρα ζωντανά που υποφέρουν γύρω του. Ίσως θα ήταν καλό όσοι πηγαίνουμε σε διακοπές, ας έχουμε στο αυτοκίνητο εφεδρική ζωοτροφή, καθώς είναι πολύ πιθανό να συναντήσουμε κάποιο ζώο στο δρόμο μας που θα την έχει άμεσα ανάγκη. Κι ίσως, βλέποντας το παράδειγμά μας, κάποιοι που μένουν εκεί μόνιμα, να ευαισθητοποιηθούν… Θέλω να ελπίζω.
Πρεκατέ Βικτωρία, 16/7/2010
Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ;
Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ;
Χθες το μεσημέρι, έξω από σούπερ-μάρκετ σε κεντρική οδό της πόλης μας, μέσα στην πολύβουη κίνηση οχημάτων και πεζών, έγινα μάρτυρας του εξής αξιοσημείωτου περιστατικού: Μια ηλικιωμένη κυρία, με βρώμικα ρούχα (αλλά όχι κουρέλια), διαφωνούσε με τους εργαζόμενους του απορριματοφόρου για να μην πάρουν μία ή δύο σακούλες, που προφανώς είχαν πρόσφατα αφεθεί μέσα στους κάδους από το σούπερ-μάρκετ. Οι εργάτες τελικά άφησαν τις σακούλες και παρατηρούσα αποσβολωμένη επί αρκετή άρα την ηλικιωμένη γυναίκα, να ξεψαχνίζει τις σακούλες των σκουπιδιών, να ξεδιαλέγει με τα χέρια της διάφορα κομμάτια (χύμα) από ζαμπόν, σαλάμια, φέτες γαλοπούλα κλπ. και να τα βάζει σε μια δικιά της σακούλα (τα οποία φαντάζομαι θα είχαν πρόσφατα πεταχτεί από το σούπερ-μάρκετ ως ληγμένα). Τα χέρια της ήταν μέσα στα λάδια, από τα -ίσως αλλοιωμένα από το λιοπύρι του μεσημεριού- αλλαντικά. Κανείς άλλος που έβλεπε τη σκηνή δε φάνηκε να έχει εκπλαγεί ιδιαίτερα- ίσως το έχουν συνηθίσει;....Της έδωσα κάποια χρήματα και της είπα να μην τρώει από αυτά, μπορεί να πάθει δηλητηρίαση… Λες και δεν θα το γνώριζε δηλαδή, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. Η κυρία δεν μου φάνηκε ούτε άστεγη, ούτε αλκοολική, ούτε να πάσχει από κάποιο είδος άνοιας ή ψυχικής ασθένειας. Με ευχαρίστησε και μου ευχήθηκε να μη γνωρίσω ποτέ στέρηση στη ζωή μου.
Αμέσως μου ήρθε στο μυαλό μια φίλη, που μένει απέναντι σε σούπερ-μάρκετ σε άλλη συνοικία της Αθήνας και μου έλεγε ότι κάθε πρωί, στις 6 οι εργαζόμενοι του σούπερ-μάρκετ αφήνουν απέξω τα ληγμένα γάλατα για να περάσει ειδικό φορτηγό να τα πάρει. Και κάθε πρωί στις 6 παραμονεύουν στις γωνίες αρκετοί, ηλικιωμένοι κυρίως, για να πάρουν τα ληγμένα γάλατα. Από ότι μου είπε η φίλη, η απάντηση του σούπερ-μάρκετ ήταν να εγκαταστήσει πρωινό σεκιούριτι.
Αναρωτιέμαι πόσοι άλλοι συμπολίτες μας έχουν γίνει θεατές αυτής της νέας σοκαριστικής εκδήλωσης φτώχειας. Τα περιστατικά μου δείχνουν ότι κάτι παραπάνω συμβαίνει από μία απλή ιδιορρυθμία ή «τσιγκουνιά». Αυτοί οι άνθρωποι, κυρίως ηλικιωμένοι, για να κάνουν κάτι τέτοιο προφανώς βρίσκονται σε μεγάλη ανάγκη. Το γνωρίζουν οι γύρω τους; Γνωρίζουν οι ίδιοι ότι προσφέρονται συσσίτια σε δήμους και εκκλησίες; Γνωρίζουν που μπορούν να απευθυνθούν για βοήθεια; Φοβάμαι πως όχι, φοβάμαι πως στην απομόνωση της μεγαλούπολης ίσως νιώθουν ότι η μόνη τους επιλογή είναι να καταπιούν την αξιοπρέπειά τους –και σίγουρα έχουν παραπάνω από ότι η δική μας καλομαθημένη γενιά- και να καταφύγουν στα ληγμένα των σούπερ-μάρκετ.
Αναρωτιέμαι αν οι κύριες τοποθεσίες-στόχοι των κοινωνικών λειτουργών στο μέλλον θα γίνουν, όχι τόσο οι κακόφημες πλατείες και οι παραδοσιακά φτωχές συνοικίες, αλλά τα κεντρικά, πολυσύχναστα σούπερ-μάρκετ, με τους σεκιουριτάδες, τους συναγερμούς κλπ. Αναρωτιέμαι αν είναι σκόπιμο οι δήμοι να ενημερώσουν τις διευθύνσεις των σούπερ-μάρκετ για το πώς να διαχειρίζονται αυτές τις περιπτώσεις, π.χ. να καλούν την κοινωνική υπηρεσία του δήμου ή να ενημερώνουν τους ηλικιωμένους για τοπική βοήθεια και συσσίτια, πάντα με διακριτικότητα και σεβασμό, όχι απαξιωτικά. Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ; Ίσως η πραγματικότητα μας έχει προλάβει ήδη…
Πρεκατέ Βικτωρία
8/7/2010
Χθες το μεσημέρι, έξω από σούπερ-μάρκετ σε κεντρική οδό της πόλης μας, μέσα στην πολύβουη κίνηση οχημάτων και πεζών, έγινα μάρτυρας του εξής αξιοσημείωτου περιστατικού: Μια ηλικιωμένη κυρία, με βρώμικα ρούχα (αλλά όχι κουρέλια), διαφωνούσε με τους εργαζόμενους του απορριματοφόρου για να μην πάρουν μία ή δύο σακούλες, που προφανώς είχαν πρόσφατα αφεθεί μέσα στους κάδους από το σούπερ-μάρκετ. Οι εργάτες τελικά άφησαν τις σακούλες και παρατηρούσα αποσβολωμένη επί αρκετή άρα την ηλικιωμένη γυναίκα, να ξεψαχνίζει τις σακούλες των σκουπιδιών, να ξεδιαλέγει με τα χέρια της διάφορα κομμάτια (χύμα) από ζαμπόν, σαλάμια, φέτες γαλοπούλα κλπ. και να τα βάζει σε μια δικιά της σακούλα (τα οποία φαντάζομαι θα είχαν πρόσφατα πεταχτεί από το σούπερ-μάρκετ ως ληγμένα). Τα χέρια της ήταν μέσα στα λάδια, από τα -ίσως αλλοιωμένα από το λιοπύρι του μεσημεριού- αλλαντικά. Κανείς άλλος που έβλεπε τη σκηνή δε φάνηκε να έχει εκπλαγεί ιδιαίτερα- ίσως το έχουν συνηθίσει;....Της έδωσα κάποια χρήματα και της είπα να μην τρώει από αυτά, μπορεί να πάθει δηλητηρίαση… Λες και δεν θα το γνώριζε δηλαδή, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. Η κυρία δεν μου φάνηκε ούτε άστεγη, ούτε αλκοολική, ούτε να πάσχει από κάποιο είδος άνοιας ή ψυχικής ασθένειας. Με ευχαρίστησε και μου ευχήθηκε να μη γνωρίσω ποτέ στέρηση στη ζωή μου.
Αμέσως μου ήρθε στο μυαλό μια φίλη, που μένει απέναντι σε σούπερ-μάρκετ σε άλλη συνοικία της Αθήνας και μου έλεγε ότι κάθε πρωί, στις 6 οι εργαζόμενοι του σούπερ-μάρκετ αφήνουν απέξω τα ληγμένα γάλατα για να περάσει ειδικό φορτηγό να τα πάρει. Και κάθε πρωί στις 6 παραμονεύουν στις γωνίες αρκετοί, ηλικιωμένοι κυρίως, για να πάρουν τα ληγμένα γάλατα. Από ότι μου είπε η φίλη, η απάντηση του σούπερ-μάρκετ ήταν να εγκαταστήσει πρωινό σεκιούριτι.
Αναρωτιέμαι πόσοι άλλοι συμπολίτες μας έχουν γίνει θεατές αυτής της νέας σοκαριστικής εκδήλωσης φτώχειας. Τα περιστατικά μου δείχνουν ότι κάτι παραπάνω συμβαίνει από μία απλή ιδιορρυθμία ή «τσιγκουνιά». Αυτοί οι άνθρωποι, κυρίως ηλικιωμένοι, για να κάνουν κάτι τέτοιο προφανώς βρίσκονται σε μεγάλη ανάγκη. Το γνωρίζουν οι γύρω τους; Γνωρίζουν οι ίδιοι ότι προσφέρονται συσσίτια σε δήμους και εκκλησίες; Γνωρίζουν που μπορούν να απευθυνθούν για βοήθεια; Φοβάμαι πως όχι, φοβάμαι πως στην απομόνωση της μεγαλούπολης ίσως νιώθουν ότι η μόνη τους επιλογή είναι να καταπιούν την αξιοπρέπειά τους –και σίγουρα έχουν παραπάνω από ότι η δική μας καλομαθημένη γενιά- και να καταφύγουν στα ληγμένα των σούπερ-μάρκετ.
Αναρωτιέμαι αν οι κύριες τοποθεσίες-στόχοι των κοινωνικών λειτουργών στο μέλλον θα γίνουν, όχι τόσο οι κακόφημες πλατείες και οι παραδοσιακά φτωχές συνοικίες, αλλά τα κεντρικά, πολυσύχναστα σούπερ-μάρκετ, με τους σεκιουριτάδες, τους συναγερμούς κλπ. Αναρωτιέμαι αν είναι σκόπιμο οι δήμοι να ενημερώσουν τις διευθύνσεις των σούπερ-μάρκετ για το πώς να διαχειρίζονται αυτές τις περιπτώσεις, π.χ. να καλούν την κοινωνική υπηρεσία του δήμου ή να ενημερώνουν τους ηλικιωμένους για τοπική βοήθεια και συσσίτια, πάντα με διακριτικότητα και σεβασμό, όχι απαξιωτικά. Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ; Ίσως η πραγματικότητα μας έχει προλάβει ήδη…
Πρεκατέ Βικτωρία
8/7/2010
Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας Μέρος 1ο
Η ανεργία, είτε αυτή προέρχεται από απόλυση, είτε από κλείσιμο της προσωπικής μας επιχείρησης ελλείψει πελατείας, μπορεί να έχει, εκτός από τις οικονομικές, και ψυχολογικές συνέπειες. Το άρθρο στοχεύει να δώσει κάποια πρακτικά εργαλεία, κάποια κομβικά σημεία-σκέψεις, που μπορεί να βοηθήσουν να δοθεί μια πιο θετική οπτική και κατεύθυνση.
1)Μία από τις πρώτες και φυσιολογικές αντιδράσεις στη νέα πραγματικότητα της ανεργίας, μετά από μια ξαφνική απόλυση για παράδειγμα, μπορεί να είναι το σοκ. Ακόμη και αν οι πρώτες ημέρες φαίνονται ανυπέρβλητες και νιώθουμε εντελώς «έξω από τα νερά μας», είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι το σοκ δε θα κρατήσει για πολύ, δε χρειάζεται να πάρουμε όλες τις αποφάσεις για την υπόλοιπη ζωή μας τώρα. Δε χρειάζεται να κάνουμε προβολές για καταστροφικά σενάρια στο μέλλον, τι θα γίνει μετά από 1,2 5, 10 χρόνια. Μετά από λίγο καιρό, πιθανότατα θα νιώθουμε πιο νηφάλιοι και θα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε πρακτικά αλλά και ψυχολογικά ζητήματα καλύτερα, όσο και αν τώρα νιώθουμε σαν να έχουμε παραλύσει.
2)Είναι μια περίοδος οικονομικών, εργασιακών και κοινωνικών αλλαγών για όλο τον κόσμο. Σε ψυχολογικό επίπεδο, ας προσπαθήσουμε να δούμε την αλλαγή, όχι σαν κάτι που τρομάζει, αλλά σαν μια νέα αρχή, σαν ευκαιρία, είτε για να έρθουν νέα πράγματα (και γιατί όχι, καλύτερα), είτε για να αναπτύξουμε εμείς νέες ιδιότητες και να ανακαλύψουμε νέες πλευρές του εαυτού μας. Δεν είναι λίγα τα περιστατικά, όπου απολυμένοι βρήκαν ή δημιούργησαν, μετά από κάποιο διάστημα, μια δουλειά που τους ταίριαζε πολύ περισσότερο από την αρχική. Κάποιοι παραδέχονται ότι αν δεν είχαν απολυθεί, δεν θα την ανακάλυπταν ποτέ, γιατί δεν θα άφηναν ποτέ την «ασφάλεια» της αρχικής εργασίας, για να ανακαλύψουν κάτι νέο. Στην αντίρρηση ότι σήμερα είναι πολύ πιο δύσκολο να ανοίξουν νέες πόρτες, θεωρώ ότι θα ήταν πιο ακριβές να πούμε ότι ίσως πάρει παραπάνω χρόνο ή ότι οι αλλαγές που θα χρειαστεί να κάνουμε να είναι μεγαλύτερες από όσες νιώθαμε αρχικά άνετα να κάνουμε. Αυτό δε σημαίνει ότι δε μπορούν να γίνουν ή ότι δεν θα είναι ακόμη καλύτερες.
3)Κι εδώ έρχεται ακριβώς η ιδιότητα της υπομονής. Είμαστε ίσως η πρώτη γενιά, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, που είχε μάθει να έχει ό,τι θέλει, όποτε το θέλει και η υπομονή δεν είναι κάτι που αναπτύξαμε, αλλά είναι πολύ σημαντικό να το μάθουμε. Μία φίλη είχε στείλει 75 βιογραφικά σε εταιρίες, χωρίς καμιά ανταπόκριση. Δεν έχασε ούτε την υπομονή, ούτε την πίστη της. Στο 76ο βιογραφικό την καλέσανε, την προσέλαβαν και μάλιστα το συγκεκριμένο πόστο της ήταν πολύ πιο κατάλληλο από όλα τα προηγούμενα. Η δουλειά, αν πραγματικά τη θέλουμε και την επιδιώξουμε, δεν μπορεί παρά, αργά ή γρήγορα, να έρθει. Το αν θα υποφέρουμε στο αναμεταξύ, ταλανιζόμενοι ανάμεσα στην οργή και την κατάθλιψη, αυτό είναι δική μας επιλογή.
4)Πολύ σημαντικό είναι να μην πέσουμε στην παγίδα της αυτό-κατηγορίας. Ακόμη κι αν κατανοούμε την γενικότερη έκταση του προβλήματος των απολύσεων είναι εύκολο να υποσκάπτει ενδόμυχα η αυτό-αμφιβολία «γιατί εμένα;». Ας το δούμε ότι εμείς ήμασταν έτοιμοι για την αλλαγή. Δεν πρέπει να κατηγορούμε τον εαυτό μας, ιδιαίτερα στην ευαίσθητη περίοδο της ανεργίας, όπου είναι εύκολο η αυτό-κατηγορία να εξελιχθεί σε κατάθλιψη.
5)Ένα άλλο πρόβλημα που συχνά προκύπτει με την απώλεια της εργασίας είναι η απώλεια ταυτότητας. «Ήμουν υπεύθυνος μάρκετινγκ, 10 ώρες την ημέρα , επί 17 χρόνια. Όταν πια δεν είμαι αυτό, ποιος είμαι; τι ρόλο παίζω εδώ; τι κάνω με όλον αυτό τον κενό χρόνο;». Εδώ είναι το πρότυπο της δυτικής ανταγωνιστικής ατομικιστικής κοινωνίας, όπου είσαι αυτό που καταφέρνεις επαγγελματικά και οικονομικά, Ακριβώς εδώ όμως βρίσκεται και η ευκαιρία να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε, γιατί έχει δημιουργηθεί το χρονικό και ψυχικό κενό που θα αφήσει το χώρο. Αντί να αναλωθούμε σε αυτολύπηση, ας ξεκινήσουμε να κάνουμε χόμπι, ασχολίες, εθελοντισμό, διάβασμα, πράγματα, που πάντα θέλαμε να κάνουμε, που πάντα μας ενδιέφεραν, αλλά ποτέ δεν είχαμε το χρόνο. Πολλά από αυτά χρειάζονται ελάχιστα χρήματα. Ίσως δούμε ότι τα οφέλη της αυτό-ανακάλυψης από την κρίση αυτή είναι πολύ μεγαλύτερα μακροπρόθεσμα. Αν έχουμε τη δυνατότητα, ας ξεκινήσουμε ένα νέο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, που θα μας δώσει νέες δεξιότητες σε κάτι που μας ενδιαφέρει. Υπάρχουν τρόποι αξιοποίησης του χρόνου μας και αξίζει τον κόπο να πάρουμε το ρίσκο να δοκιμάσουμε κάτι εντελώς νέο. Μπορούμε να διαβάσουμε βιβλία αυτοβοήθειας, που μας βοηθήσουν να χτίσουμε την αυτοπεποίθησή μας.
6)Δε παρασυρόμαστε από το φόβο και την αρνητικότητα των άλλων. Κλείνουμε την τηλεόραση όταν αυτή μας αγχώνει. Το ότι υπάρχει κρίση το γνωρίζουμε, δε χρειαζόμαστε παραπάνω αριθμούς (ποσοστά ύφεσης, ποσοστά ανέργων κλπ) και σίγουρα δε χρειαζόμαστε να προσπαθούμε να μεταφράζουμε τι μπορεί να σημαίνουν αυτά τα ποσοστά στη δική μας ζωή. Δε συζητούμε για την κατάστασή μας με ανθρώπους που μας κάνουν να νιώθουμε άσχημα, που είναι κυνικοί κι απαισιόδοξοι. Δεν αφήνουμε τους φόβους των άλλων για την αλλαγή, να μας αναχαιτίσουν από το νέο δρόμο που επιθυμούμε να δημιουργήσουμε. Είμαστε ανοιχτοί να ρωτήσουμε γνωστούς μας, αν ξέρουν κάτι για δουλειά, να τους πούμε τι μπορούμε εμείς να προσφέρουμε, όμως πάντα από μια στάση αυτοπεποίθησης κι αξιοπρέπειας, όχι φόβου ή κακομοιριάς.
7)Δεν ταμπουρωνόμαστε σε σκέψεις έλλειψης κι ανταγωνισμού τύπου «ο θάνατός σου, η ζωή μου». Αν μας καλούν για συνέντευξη και είναι κι άλλοι που περιμένουν στην αίθουσα αναμονής, ας είμαστε εμείς που, με τη θετική μας σκέψη, θα διαχέουμε το κλίμα του φόβου. Ας ευχηθούμε το καλύτερο για όλους, γνωρίζοντας ότι το καλύτερο θα έρθει και για εμάς. Ας προσπαθήσουμε σε αυτό το διάστημα να είμαστε δοτικοί γενικότερα, δε μιλώ οικονομικά, αλλά στο χρόνο μας, στην καλή μας διάθεση, στον ενδιαφέρον μας για τον άλλο. Μου κάνει εντύπωση πόσοι άνθρωποι σήμερα στη χώρα μας έχουν συρρικνωθεί στη μη-δοτικότητα, διαρκώς φοβισμένοι και κατατρεγμένοι από τις δικές τους «ανάγκες». Ας ενδιαφερθούμε να ρωτήσουμε τι κάνει ο άλλος, ας δώσουμε το παράδειγμα του θάρρους και της γενναιοδωρίας κι ίσως ανακαλύψουμε ότι έτσι εκείνες οι περίπλοκες, πάντα ανεκπλήρωτες, καταδυναστευτικές ψυχολογικές μας ανάγκες εξαφανίζονται.
8)Δοκιμάζουμε όλα τα μέσα που υπάρχουν για εύρεση εργασίας, εφημερίδες, αφήνοντας βιογραφικά (πριν ακόμη ζητήσουν προσωπικό), διαδίκτυο, γνωστούς. Πιστεύω θα πρέπει να είμαστε ανοικτοί με τις αλλαγές κι όχι προκατειλημμένοι. Ίσως η αλλαγή να σημαίνει νέα πόλη. Ή τελείως άλλο αντικείμενο. Κάποιοι άνθρωποι μένουν μακροχρόνια άνεργοι γιατί αρνούνται να κάνουν άλλη δουλειά από αυτή που σπούδασαν. Κι όμως, η νέα απασχόληση μπορεί να μας αρέσει περισσότερο από την αρχική-ας έχουμε δημιουργικότητα, ας αναγνωρίζουμε τις ευκαιρίες και ας μην περιοριζόμαστε σε στεγανά. Ξαναβλέπουμε όλες τις πιθανές πηγές εισοδήματος. Υπάρχει κάποια ιδιοκτησία που θα μπορούσα να πουλήσω ή να ενοικιάσω για να διευκολύνω τη μετάβαση; Υπάρχει η περίπτωση αλλαγής κατοικίας σε κάτι οικονομικότερο; Προσοχή, δε συστήνω να συγκατοικούμε με κακοποιητικά άτομα τα οποία μας μειώνουν, επειδή φοβόμαστε ότι δεν θα τα βγάλουμε πέρα. Η καταρράκωση της αυτοεκτίμησής μας, που έρχεται ως συνέπεια της έκθεσής μας σε αυτούς, ειδικά στην ευαίσθητη φάση της ανεργίας, μπορεί να πολύ δαπανηρότερη μακροπρόθεσμα από το να μείνουμε μόνοι. Ταυτόχρονα, αυτή η περίοδος ίσως θέσει σε δοκιμασία κάποιες σχέσεις και φιλίες. Κάποιες μπορεί να γίνουν πιο δυνατές, άλλες μπορεί να αποδειχθούν ψεύτικες και να φύγουν από τη ζωή μας.
9)Μαθαίνουμε να αντέχουμε την απόρριψη. Δεν πτοούμαστε αν δεν προχωρήσει κάποια συνέντευξή μας, δεν εγκαταλείπουμε την προσπάθεια, δεν κατηγορούμε τον εαυτό μας, δεν το παίρνουμε προσωπικά, δεν καταφεύγουμε στον κυνισμό του τύπου «χαιρετίσματα, δε γίνεται ποτέ τίποτα». Σκεφτόμαστε ότι το συγκεκριμένο δεν ήταν για να γίνει και θα προκύψει κάτι άλλο καλύτερο σύντομα. Όσες φορές κι αν χρειαστεί, όσο δύσκολο κι αν είναι. Παρατηρούμε συμπτώσεις, κάτι που μπορεί να ακούσουμε τυχαία από κάποιον περαστικό ή το ράδιο στο ταξί και να μας δώσει πληροφορίες που ψάχναμε. Τέτοιες συμπτώσεις συχνά δεν είναι τυχαίες και μπορεί να έχουν χρήσιμα μηνύματα για εμάς σχετικά με πιθανή εργασία.
10)Προσπαθούμε να κρατήσουμε ημερολόγιο κατά τη διάρκεια αυτής της δύσκολης περιόδου. Ίσως μας βοηθήσει να ξεκαθαρίσουμε τις σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, να αποφορτιστούμε και να δώσουμε μια άλλη οπτική. Σε κάθε περίπτωση ας θυμόμαστε ότι κάποια στιγμή που θα έχει τελειώσει αυτή η περίοδος δοκιμασίας, θα κοιτούμε πίσω σε αυτήν με συμπόνια και αναγνώριση ενός χρόνου που μάθαμε πολλά, ανακαλύψαμε τον εαυτό μας και γίναμε πιο δυνατοί.
Η Πρεκατέ Βικτωρία προσφέρει μέσω της καμπάνιας "ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ" του ΣΚΑΙ (oloimazi.skai.gr) , δωρεάν τηλεφωνική συμβουλευτική.Η προσφορά απευθύνεται σε άτομα που δεν έχουν πόρους για συμβουλευτική επί πληρωμή, που βιώνουν ενδεχομένως προσωπικές ή/και οικογενειακές δυσκολίες λόγω οικονομικών καταστάσεων ή ανεργίας, και έχουν ανάγκη να μιλήσουν και επιθυμούν να υποστηριχθούν συμβουλευτικά. Η προσφορά δεν στοχεύει στην αντιμετώπιση ειδικών προβλημάτων ψυχικής υγείας, όπως π.χ. εξαρτησιογόνες ουσίες, για τα οποία υπάρχουν εξειδικευμένοι φορείς και τηλεφωνκές γραμμές στήριξης για να αποταθεί κάποιος ενδιαφερόμενος. Αν ενδιαφέρεστε, στείλτε email vprek2000@yahoo.gr για να κανονιστεί τηλεφωνικό ραντεβού συνεδρίας.
Δημοσιεύτηκε στο drasi.skai.gr, 2-6-2010
και στο http://toblogsas.skai.gr/post/12280352236 στις 3/11/11
Πρεκατέ Βικτωρία
Ιούνιος 2010
1)Μία από τις πρώτες και φυσιολογικές αντιδράσεις στη νέα πραγματικότητα της ανεργίας, μετά από μια ξαφνική απόλυση για παράδειγμα, μπορεί να είναι το σοκ. Ακόμη και αν οι πρώτες ημέρες φαίνονται ανυπέρβλητες και νιώθουμε εντελώς «έξω από τα νερά μας», είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι το σοκ δε θα κρατήσει για πολύ, δε χρειάζεται να πάρουμε όλες τις αποφάσεις για την υπόλοιπη ζωή μας τώρα. Δε χρειάζεται να κάνουμε προβολές για καταστροφικά σενάρια στο μέλλον, τι θα γίνει μετά από 1,2 5, 10 χρόνια. Μετά από λίγο καιρό, πιθανότατα θα νιώθουμε πιο νηφάλιοι και θα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε πρακτικά αλλά και ψυχολογικά ζητήματα καλύτερα, όσο και αν τώρα νιώθουμε σαν να έχουμε παραλύσει.
2)Είναι μια περίοδος οικονομικών, εργασιακών και κοινωνικών αλλαγών για όλο τον κόσμο. Σε ψυχολογικό επίπεδο, ας προσπαθήσουμε να δούμε την αλλαγή, όχι σαν κάτι που τρομάζει, αλλά σαν μια νέα αρχή, σαν ευκαιρία, είτε για να έρθουν νέα πράγματα (και γιατί όχι, καλύτερα), είτε για να αναπτύξουμε εμείς νέες ιδιότητες και να ανακαλύψουμε νέες πλευρές του εαυτού μας. Δεν είναι λίγα τα περιστατικά, όπου απολυμένοι βρήκαν ή δημιούργησαν, μετά από κάποιο διάστημα, μια δουλειά που τους ταίριαζε πολύ περισσότερο από την αρχική. Κάποιοι παραδέχονται ότι αν δεν είχαν απολυθεί, δεν θα την ανακάλυπταν ποτέ, γιατί δεν θα άφηναν ποτέ την «ασφάλεια» της αρχικής εργασίας, για να ανακαλύψουν κάτι νέο. Στην αντίρρηση ότι σήμερα είναι πολύ πιο δύσκολο να ανοίξουν νέες πόρτες, θεωρώ ότι θα ήταν πιο ακριβές να πούμε ότι ίσως πάρει παραπάνω χρόνο ή ότι οι αλλαγές που θα χρειαστεί να κάνουμε να είναι μεγαλύτερες από όσες νιώθαμε αρχικά άνετα να κάνουμε. Αυτό δε σημαίνει ότι δε μπορούν να γίνουν ή ότι δεν θα είναι ακόμη καλύτερες.
3)Κι εδώ έρχεται ακριβώς η ιδιότητα της υπομονής. Είμαστε ίσως η πρώτη γενιά, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, που είχε μάθει να έχει ό,τι θέλει, όποτε το θέλει και η υπομονή δεν είναι κάτι που αναπτύξαμε, αλλά είναι πολύ σημαντικό να το μάθουμε. Μία φίλη είχε στείλει 75 βιογραφικά σε εταιρίες, χωρίς καμιά ανταπόκριση. Δεν έχασε ούτε την υπομονή, ούτε την πίστη της. Στο 76ο βιογραφικό την καλέσανε, την προσέλαβαν και μάλιστα το συγκεκριμένο πόστο της ήταν πολύ πιο κατάλληλο από όλα τα προηγούμενα. Η δουλειά, αν πραγματικά τη θέλουμε και την επιδιώξουμε, δεν μπορεί παρά, αργά ή γρήγορα, να έρθει. Το αν θα υποφέρουμε στο αναμεταξύ, ταλανιζόμενοι ανάμεσα στην οργή και την κατάθλιψη, αυτό είναι δική μας επιλογή.
4)Πολύ σημαντικό είναι να μην πέσουμε στην παγίδα της αυτό-κατηγορίας. Ακόμη κι αν κατανοούμε την γενικότερη έκταση του προβλήματος των απολύσεων είναι εύκολο να υποσκάπτει ενδόμυχα η αυτό-αμφιβολία «γιατί εμένα;». Ας το δούμε ότι εμείς ήμασταν έτοιμοι για την αλλαγή. Δεν πρέπει να κατηγορούμε τον εαυτό μας, ιδιαίτερα στην ευαίσθητη περίοδο της ανεργίας, όπου είναι εύκολο η αυτό-κατηγορία να εξελιχθεί σε κατάθλιψη.
5)Ένα άλλο πρόβλημα που συχνά προκύπτει με την απώλεια της εργασίας είναι η απώλεια ταυτότητας. «Ήμουν υπεύθυνος μάρκετινγκ, 10 ώρες την ημέρα , επί 17 χρόνια. Όταν πια δεν είμαι αυτό, ποιος είμαι; τι ρόλο παίζω εδώ; τι κάνω με όλον αυτό τον κενό χρόνο;». Εδώ είναι το πρότυπο της δυτικής ανταγωνιστικής ατομικιστικής κοινωνίας, όπου είσαι αυτό που καταφέρνεις επαγγελματικά και οικονομικά, Ακριβώς εδώ όμως βρίσκεται και η ευκαιρία να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε, γιατί έχει δημιουργηθεί το χρονικό και ψυχικό κενό που θα αφήσει το χώρο. Αντί να αναλωθούμε σε αυτολύπηση, ας ξεκινήσουμε να κάνουμε χόμπι, ασχολίες, εθελοντισμό, διάβασμα, πράγματα, που πάντα θέλαμε να κάνουμε, που πάντα μας ενδιέφεραν, αλλά ποτέ δεν είχαμε το χρόνο. Πολλά από αυτά χρειάζονται ελάχιστα χρήματα. Ίσως δούμε ότι τα οφέλη της αυτό-ανακάλυψης από την κρίση αυτή είναι πολύ μεγαλύτερα μακροπρόθεσμα. Αν έχουμε τη δυνατότητα, ας ξεκινήσουμε ένα νέο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, που θα μας δώσει νέες δεξιότητες σε κάτι που μας ενδιαφέρει. Υπάρχουν τρόποι αξιοποίησης του χρόνου μας και αξίζει τον κόπο να πάρουμε το ρίσκο να δοκιμάσουμε κάτι εντελώς νέο. Μπορούμε να διαβάσουμε βιβλία αυτοβοήθειας, που μας βοηθήσουν να χτίσουμε την αυτοπεποίθησή μας.
6)Δε παρασυρόμαστε από το φόβο και την αρνητικότητα των άλλων. Κλείνουμε την τηλεόραση όταν αυτή μας αγχώνει. Το ότι υπάρχει κρίση το γνωρίζουμε, δε χρειαζόμαστε παραπάνω αριθμούς (ποσοστά ύφεσης, ποσοστά ανέργων κλπ) και σίγουρα δε χρειαζόμαστε να προσπαθούμε να μεταφράζουμε τι μπορεί να σημαίνουν αυτά τα ποσοστά στη δική μας ζωή. Δε συζητούμε για την κατάστασή μας με ανθρώπους που μας κάνουν να νιώθουμε άσχημα, που είναι κυνικοί κι απαισιόδοξοι. Δεν αφήνουμε τους φόβους των άλλων για την αλλαγή, να μας αναχαιτίσουν από το νέο δρόμο που επιθυμούμε να δημιουργήσουμε. Είμαστε ανοιχτοί να ρωτήσουμε γνωστούς μας, αν ξέρουν κάτι για δουλειά, να τους πούμε τι μπορούμε εμείς να προσφέρουμε, όμως πάντα από μια στάση αυτοπεποίθησης κι αξιοπρέπειας, όχι φόβου ή κακομοιριάς.
7)Δεν ταμπουρωνόμαστε σε σκέψεις έλλειψης κι ανταγωνισμού τύπου «ο θάνατός σου, η ζωή μου». Αν μας καλούν για συνέντευξη και είναι κι άλλοι που περιμένουν στην αίθουσα αναμονής, ας είμαστε εμείς που, με τη θετική μας σκέψη, θα διαχέουμε το κλίμα του φόβου. Ας ευχηθούμε το καλύτερο για όλους, γνωρίζοντας ότι το καλύτερο θα έρθει και για εμάς. Ας προσπαθήσουμε σε αυτό το διάστημα να είμαστε δοτικοί γενικότερα, δε μιλώ οικονομικά, αλλά στο χρόνο μας, στην καλή μας διάθεση, στον ενδιαφέρον μας για τον άλλο. Μου κάνει εντύπωση πόσοι άνθρωποι σήμερα στη χώρα μας έχουν συρρικνωθεί στη μη-δοτικότητα, διαρκώς φοβισμένοι και κατατρεγμένοι από τις δικές τους «ανάγκες». Ας ενδιαφερθούμε να ρωτήσουμε τι κάνει ο άλλος, ας δώσουμε το παράδειγμα του θάρρους και της γενναιοδωρίας κι ίσως ανακαλύψουμε ότι έτσι εκείνες οι περίπλοκες, πάντα ανεκπλήρωτες, καταδυναστευτικές ψυχολογικές μας ανάγκες εξαφανίζονται.
8)Δοκιμάζουμε όλα τα μέσα που υπάρχουν για εύρεση εργασίας, εφημερίδες, αφήνοντας βιογραφικά (πριν ακόμη ζητήσουν προσωπικό), διαδίκτυο, γνωστούς. Πιστεύω θα πρέπει να είμαστε ανοικτοί με τις αλλαγές κι όχι προκατειλημμένοι. Ίσως η αλλαγή να σημαίνει νέα πόλη. Ή τελείως άλλο αντικείμενο. Κάποιοι άνθρωποι μένουν μακροχρόνια άνεργοι γιατί αρνούνται να κάνουν άλλη δουλειά από αυτή που σπούδασαν. Κι όμως, η νέα απασχόληση μπορεί να μας αρέσει περισσότερο από την αρχική-ας έχουμε δημιουργικότητα, ας αναγνωρίζουμε τις ευκαιρίες και ας μην περιοριζόμαστε σε στεγανά. Ξαναβλέπουμε όλες τις πιθανές πηγές εισοδήματος. Υπάρχει κάποια ιδιοκτησία που θα μπορούσα να πουλήσω ή να ενοικιάσω για να διευκολύνω τη μετάβαση; Υπάρχει η περίπτωση αλλαγής κατοικίας σε κάτι οικονομικότερο; Προσοχή, δε συστήνω να συγκατοικούμε με κακοποιητικά άτομα τα οποία μας μειώνουν, επειδή φοβόμαστε ότι δεν θα τα βγάλουμε πέρα. Η καταρράκωση της αυτοεκτίμησής μας, που έρχεται ως συνέπεια της έκθεσής μας σε αυτούς, ειδικά στην ευαίσθητη φάση της ανεργίας, μπορεί να πολύ δαπανηρότερη μακροπρόθεσμα από το να μείνουμε μόνοι. Ταυτόχρονα, αυτή η περίοδος ίσως θέσει σε δοκιμασία κάποιες σχέσεις και φιλίες. Κάποιες μπορεί να γίνουν πιο δυνατές, άλλες μπορεί να αποδειχθούν ψεύτικες και να φύγουν από τη ζωή μας.
9)Μαθαίνουμε να αντέχουμε την απόρριψη. Δεν πτοούμαστε αν δεν προχωρήσει κάποια συνέντευξή μας, δεν εγκαταλείπουμε την προσπάθεια, δεν κατηγορούμε τον εαυτό μας, δεν το παίρνουμε προσωπικά, δεν καταφεύγουμε στον κυνισμό του τύπου «χαιρετίσματα, δε γίνεται ποτέ τίποτα». Σκεφτόμαστε ότι το συγκεκριμένο δεν ήταν για να γίνει και θα προκύψει κάτι άλλο καλύτερο σύντομα. Όσες φορές κι αν χρειαστεί, όσο δύσκολο κι αν είναι. Παρατηρούμε συμπτώσεις, κάτι που μπορεί να ακούσουμε τυχαία από κάποιον περαστικό ή το ράδιο στο ταξί και να μας δώσει πληροφορίες που ψάχναμε. Τέτοιες συμπτώσεις συχνά δεν είναι τυχαίες και μπορεί να έχουν χρήσιμα μηνύματα για εμάς σχετικά με πιθανή εργασία.
10)Προσπαθούμε να κρατήσουμε ημερολόγιο κατά τη διάρκεια αυτής της δύσκολης περιόδου. Ίσως μας βοηθήσει να ξεκαθαρίσουμε τις σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, να αποφορτιστούμε και να δώσουμε μια άλλη οπτική. Σε κάθε περίπτωση ας θυμόμαστε ότι κάποια στιγμή που θα έχει τελειώσει αυτή η περίοδος δοκιμασίας, θα κοιτούμε πίσω σε αυτήν με συμπόνια και αναγνώριση ενός χρόνου που μάθαμε πολλά, ανακαλύψαμε τον εαυτό μας και γίναμε πιο δυνατοί.
Η Πρεκατέ Βικτωρία προσφέρει μέσω της καμπάνιας "ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ" του ΣΚΑΙ (oloimazi.skai.gr) , δωρεάν τηλεφωνική συμβουλευτική.Η προσφορά απευθύνεται σε άτομα που δεν έχουν πόρους για συμβουλευτική επί πληρωμή, που βιώνουν ενδεχομένως προσωπικές ή/και οικογενειακές δυσκολίες λόγω οικονομικών καταστάσεων ή ανεργίας, και έχουν ανάγκη να μιλήσουν και επιθυμούν να υποστηριχθούν συμβουλευτικά. Η προσφορά δεν στοχεύει στην αντιμετώπιση ειδικών προβλημάτων ψυχικής υγείας, όπως π.χ. εξαρτησιογόνες ουσίες, για τα οποία υπάρχουν εξειδικευμένοι φορείς και τηλεφωνκές γραμμές στήριξης για να αποταθεί κάποιος ενδιαφερόμενος. Αν ενδιαφέρεστε, στείλτε email vprek2000@yahoo.gr για να κανονιστεί τηλεφωνικό ραντεβού συνεδρίας.
Δημοσιεύτηκε στο drasi.skai.gr, 2-6-2010
και στο http://toblogsas.skai.gr/post/12280352236 στις 3/11/11
Πρεκατέ Βικτωρία
Ιούνιος 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
