Ένα συγκινητικό συμβάν και ο ρατσισμός

Δεν είναι τυχαίο, που ακριβώς αυτές τις μέρες του ρατσιστικού παροξυσμού στη χώρα μας, συνέβη το περιστατικό, όπου δύο πακιστανοί έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να απεγκλωβίσουν ηλικιωμένο ζευγάρι, σε αυτοκίνητο κολλημένο στις ράγες (πηγή εδώ ). Οι ψυχές αυτών των ανθρώπων αυτοθυσιάστηκαν για να μας διδάξουν ότι, πέρα από εθνική καταγωγή, θρήσκευμα, ή χρώμα, ο άνθρωπος είναι άνθρωπος. Να μας διδάξουν τι σημαίνει να διατηρείς ακόμη την αθωότητα να βοηθήσεις τον συνάνθρωπο, ακόμη κι αν κινδυνεύσεις. Ελπίζω οι ψυχές τους να αναπαυτούν κι ελπίζω εμείς να λάβουμε το μήνυμα αυτής της δραματικής πράξης. Παρόλα αυτά, πολλές ελληνικές εφημερίδες και ιστοσελίδες, που βρίθουν τις τελευταίες ημέρες με ρατσιστικό παραλήρημα, αυτήν την πράξη δεν την αναφέρουν καθόλου! Οι μορφωμένοι, καλλιεργημένοι κι εξειδικευμένοι, του κουστουμιού και της γραβάτας, που μας αραδιάζουν αναλύσεις επί αναλύσεων για τον εθνικό κίνδυνο που διατρέχουμε λόγω των μεταναστών, απαξιούν να γράψουν δύο λέξεις για αυτή συγκινητική αλλά πολύ σπάνια πράξη των συνανθρώπων μας, μόνο και μόνο επειδή ήταν Πακιστανοί! Νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα… Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο, έχουμε την ελευθερία της επιλογής: θα επιλέξουμε την ανθρωπιά, βλέποντας τους συνάνθρωπούς μας ως ίσα αδέλφια, παιδιά του ίδιου Θεού, ή, θα παραμείνουμε τυφλωμένοι από το ρατσιστικό μίσος ; Η επιλογή είναι δική μας. 
Η ΕΕ έχει προσφέρει κονδύλια για την ανθρώπινη μεταχείριση αυτών των ατόμων, τα οποία δεν απορροφήθηκαν (πηγή Coping with a fundamental Rights emergency, European union agency for fundamental rights, January 2011, fra.europa.eu). Και τώρα, έγιναν ξαφνικά οι μετανάστες η πηγή του κακού. Ίσως αυτό να είναι πολύ βολικό για εκείνους που πραγματικά ευθύνονται για την οικονομική κρίση. 

Η οποιαδήποτε λύση στο μεταναστευτικό πρέπει να γίνει πάνω από όλα με σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Πάνω από όλα είμαστε όλοι άνθρωποι και καμιά οικονομική κρίση δεν μπορεί να δικαιολογήσει να φερόμαστε σε ανθρώπους σαν να ήταν σκουπίδια. Ακόμη κι αν χρειαστεί να πεις σε κάποιους ‘όχι’, μπορείς να το κάνεις με ανθρωπιά κι όχι με μίσος. Η υποχρεωτική κράτηση σε μαζικό αριθμό ανεπιθύμητων μεταναστών, οι οποίοι δεν έχουν διαπράξει κανένα ποινικό αδίκημα, εκτός από την παράνομη είσοδο σε μια χώρα, μέσω της οποίας ήλπιζαν σε μια καλύτερη τύχη σε μια τρίτη χώρα, δεν σέβεται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, έχει καταδικαστεί από διεθνείς οργανισμούς προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου  και ανοίγει τον ασκό του Αιόλου, οδηγώντας σε πολύ επικίνδυνα μονοπάτια. Η Ελλάδα, σύμφωνα με την έκθεση της FRA, δεν απορρόφησε τα κονδύλια για την αξιοπρεπή διαβίωση των μεταναστών στα κέντρο υποδοχής στον Έβρο, με αποτέλεσμα η κατάσταση εκεί να είναι «εξαιρετικά ανησυχητική», σύμφωνα με την Επίτροπο Εσωτερικών Υποθέσεων. Οι συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης μέσα σε αυτά (στον Έβρο δεν υπήρχε ούτε γιατρός, πηγή ) να υποβαθμιστούν τόσο πολύ, ώστε να θυμίζουν άλλα εφιαλτικά μέρη και άλλες εποχές.Όμως οι έγκλειστοι δεν θα μπορούν να φύγουν από εκεί, γιατί, όπως εξαγγέλθηκε θα είναι κρατούμενοι («υποχρεωτικά φιλοξενούμενοι»). Γνωρίζουμε πόσο άθλιες είναι οι συνθήκες στις ελληνικές φυλακές, με τριπλάσιο πληθυσμό από αυτόν που μπορούν να αντέξουν. Αντίστοιχα, αν όχι χειρότερα περιμένουμε και εδώ, μόνο που εδώ οι άνθρωποι είναι αθώοι, δεν έχουν εγκληματίσει.

Στο τέλος της κάθε ανθρώπινης ζωής, όπου γίνεται η ανασκόπηση, ο λογαριασμός, όπου πέφτουν τα ανούσια και αναδύονται αυτά που πραγματικά έχει σημασία για τον κάθε άνθρωπο. Τη στιγμή πριν πεθάνει, δεν είναι ούτε οι δυσκολίες που πέρασε, ούτε οι αδικίες που του έκαναν, ούτε πόσα χρήματα έβγαλε, ούτε πόσα προβλήματα είχε. Δύο πράγματα μένουν μόνο: Πόσο αγάπησε τους άλλους γύρω του (για αυτό και τα πιο πολλά ‘σ’ αγαπώ’ λέγονται πριν το θάνατο) αλλά και πόσο φέρθηκε με έλλειψη αγάπης προς τους άλλους γύρω του (για αυτό και οι πιο πολλές συγνώμες λέγονται πριν το θάνατο). Μόνο αυτά μετράνε.Και συνήθως υπάρχει μια βαθιά μελαγχολία για όσες ευκαιρίες έχασε να αγαπήσει και για όσες περιπτώσεις φέρθηκε σκληρά, ενώ θα μπορούσε να συγκρατηθεί. Αν καταφέρει να συμφιλιωθεί με αυτό, τότε μπορεί να ελευθερωθεί και να φύγει ήσυχος για την αγκάλη του Θεού. Για αυτό είμαστε εδώ. Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής όλων μας. Πώς, μέσα από την ψευδαίσθηση της ύλης, της έλλειψης, των προβλημάτων, των φαινομενικών συγκρούσεων και δυσκολιών, θα μπορέσουμε να μείνουμε σταθεροί στην αγάπη και στη συμπόνια. Πώς θα συνεχίσουμε να θυμόμαστε την αγάπη και την ανθρωπιά, μέσα από τη φαινομενική έλλειψή της. Αυτό είναι το τεστ για όλους μας.
Το ίδιο ισχύει όχι μόνο για τα άτομα, αλλά και για ομάδες και έθνη ολόκληρα. Μετά από χρόνια, κοιτώντας πίσω στην ιστορία ή στην 'ψυχή' ενός έθνους, αυτό που θα μετρά δεν θα είναι η οικονομική κρίση, αυτή θα έχει ξεχαστεί. Αυτό που θα μετρά και θα θυμόμαστε και θα μας τρώει θα είναι κατά πόσο οι άνθρωποι αντέδρασαν με αποδοχή, αυτό-συγκράτηση και ανθρωπιά προς τους συνανθρώπους τους, σε μια περίοδο έλλειψης, ή κατά πόσον βάλθηκαν αν χυμήξουν στους άλλους, σκεπτόμενοι «ο θάνατός σου η ζωή μου». Τώρα θα δοκιμαστούμε. Πώς θα φερθούμε στους συνανθρώπους, φίλους συγγενείς, ευάλωτους έλληνες, ευάλωτους αλλοδαπούς, οποιονδήποτε. Αυτό που θα κάνουμε τώρα θα μας κατατρέχει πολύ περισσότερο από ότι η προσωρινή δυσκολία στα χρήματα. Θέλουμε να κοιτάμε πίσω και να είμαστε περήφανοι, όταν δείξαμε ευσπλαχνία και μεγαλοσύνη σε μια δύσκολη περίοδο, όπου άλλοι φώναζαν ‘σταύρωσον’ ή να σιωπούμε, όταν μας ρωτούν τα εγγόνια ‘τι έκανες παππού τότε’.… Θέλουμε η Ελλάδα, ως το λίκνο της δημοκρατίας, να κουβαλά ενοχή για τον κατατρεγμό των εξαθλιωμένων τα χρόνια που έρχονται; 
Και κάτι τελευταίο: Διαβάζω πολλά μαινόμενα σχόλια στον τύπο σχετικά με το πώς οι Έλληνες ήταν πάντα νόμιμοι μετανάστες, εν αντιθέσει με τους τωρινούς. Ας θυμηθούμε όμως ότι την εποχή που είχε ανάγκη η Ελλάδα τη μετανάστευση, υπήρχαν διαθέσιμες χώρες (ΗΠΑ, Γερμανία, Αυστραλία) που επιθυμούσαν εργατικά χέρια και σε αυτό ήμασταν τυχεροί. Δεν ξέρουμε αν θα είμαστε το ίδιο τυχεροί στο μέλλον. Και δεν είναι μόνο οι οικονομικοί λόγοι που μπορεί να ωθήσουν προς λαθρομετανάστευση. Μπορεί να υπάρξουν κλιματικοί λόγοι. Αν μια ωρολογιακή βόμβα περιμένει να ανατιναχθεί είναι αυτή της κλιματικής αλλαγής και θα είναι τελείως απρόβλεπτη. Πριν λοιπόν βιαστούμε να καταδικάσουμε τους εξαθλιωμένους κι απεγνωσμένους ως «παράνομα απόβλητα», όπως διάβασα πρόσφατα, ας σκεφτούμε τον εαυτό μας στη θέση τους, σε μια περίπτωση όπου η Ελλάδα θα είναι υπερβολικά ξηρή για να μας θρέψει και θα αναζητήσουμε τροφή βορειότερα, εκεί όπου θα βλέπουν εμάς ως "παράνομα απόβλητα". Και μη βάζουμε το χέρι μας στη φωτιά ότι δεν θα χρειαστεί να γίνει ποτέ.
Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.com, 7/4/2012

Αναβλητικότητα:Τι είναι;Πώς αντιμετωπίζεται;

Αναβλητικότητα είναι η δυσλειτουργική συνήθεια να σπαταλούμε το χρόνο μας δεξιά κι αριστερά, αποφεύγοντας να κάνουμε τη δουλειά ή το βήμα, που γνωρίζουμε ότι πρέπει να κάνουμε. Ακόμη και όταν θέλουμε να την κάνουμε, βρίσκουμε ότι την αναβάλλουμε συνέχεια. Η αναβλητικότητα είναι πολύ συνηθισμένη και στα παιδιά και στους ενήλικες! Η αναβλητικότητα δημιουργεί προβλήματα στο χώρο εργασίας, στους συναδέλφους, αλλά και σε εμάς τους ίδιους. Η δουλειά είτε δεν ολοκληρώνεται ποτέ ή γίνεται με γρήγορο κι απρόσεκτο τρόπο. Ταυτόχρονα, νιώθουμε πολύ μεγαλύτερο άγχος κι ενοχή αναβάλλοντας, παρά αποφασίζοντας να κάνουμε εκείνο που πρέπει, ώστε να νιώσουμε μετά ανακουφισμένοι.

Τα αίτια της αναβλητικότητας ποικίλουν. Σε πρώτη όψη η αναβλητικότητα, κατακρίνεται ως ‘τεμπελιά’, ‘αναποφασιστικότητα’ ή ‘βαρεμάρα’. Η αλήθεια ίσως δεν είναι τόσο απλή.

Α) Ίσως πραγματικά να θέλουμε να ολοκληρώσουμε την εργασία μας, το διάβασμά μας, ή κάνουμε το επόμενο βήμα, αλλά φοβόμαστε ότι δεν θα τα καταφέρουμε, ότι θα αποτύχουμε, ότι θα απογοητευτούμε ξανά κλπ. Όταν φοβόμαστε την επαναλαμβανόμενη ματαίωση, όταν φοβόμαστε το ρίσκο, τότε δεν τολμούμε να δοκιμάσουμε. Δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη και κρατούμε απόσταση ασφαλείας από κάθε τι καινούργιο ή κάθε τι που θα μας ωφελούσε και θα μας προχωρούσε μπροστά. Έτσι βρίσκουμε διαρκώς δικαιολογίες για να μην κάνουμε αυτό που πρέπει. Μπορεί να φαίνεται ως τεμπελιά, στην πραγματικότητα όμως η αναβλητικότητα είναι πολύ πιο κουραστική και ψυχοφθόρα από την ίδια την εργασία.
Συχνά, το μοτίβο αυτό διαιωνίζεται και μας ακολουθεί και στην επαγγελματική μας καριέρα.
Η λύση εδώ είναι να μην ερμηνεύουμε την οποιαδήποτε αποτυχία ως δική μας ανικανότητα. Δεν πειράζει αν δεν τα καταφέρουμε τέλεια κάπου, η προσπάθεια είναι εκείνη που μετρά. Κυνηγημένοι από την κατάρα της τελειότητας, οποιαδήποτε προσπάθειά μας φαίνεται πάντα ανεπαρκής. Ας κάνουμε κάτι κι ας μην είναι τέλειο. Να δίνουμε καθημερινή επιβράβευση στον εαυτό μας, ακόμη και για το πιο μικρό βήμα. Όσο επιβραβεύουμε τον εαυτό μας για τα μικρά πράγματα, άλλο τόσο έχουμε το κίνητρο να ξαναπροσπαθήσουμε. Όταν κατηγορούμε τον εαυτό μας στην κάθε προσπάθεια λέγοντας: «Είδες αυτό που έκανες, δεν είναι τίποτα», τότε χάνουμε κάθε όρεξη να συνεχίσουμε.

Β) Το βουνό! Μπορεί να θέλουμε να ολοκληρώσουμε μια εργασία, αλλά όταν πάμε να την ξεκινήσουμε, μας φαίνεται βουνό! Μπροστά στη θέα του θεόρατου βουνού, αφήνουμε την εργασία στη θέση της (ή κλείνουμε το βιβλίο) και το βάζουμε στα πόδια. Η λύση εδώ είναι να «τεμαχίσουμε» την εργασία, ή το νέο εγχείρημα σε όσο πιο πολλά μικρά κομματάκια γίνεται (τα λεγόμενα baby steps). Μπορεί να μην μπορούμε να ανέβουμε το βουνό, ένα μικρό βραχάκι όμως μπορούμε. Εξάλλου, όπως λέει και η παροιμία το πρώτο βήμα είναι το μισό ταξίδι. Τα μικρά πράγματα είναι αυτά που μετράνε και τα πολλά μικρά πράγματα, μέρα με τη μέρα μαζεύονται και κάνουν κάτι πολύ μεγάλο. Οι μαθητές με το διάβασμα, μπορούν να κάνουν έστω ένα τέταρτο ή μισή σελίδα τη φορά και μετά διάλειμμα. Πάντα θα επιβραβεύουμε τον εαυτό μας για την προσπάθειά μας, όσο μικρή κι αν είναι αυτή. Η ατζέντα, το ημερολόγιο προγραμματισμού, όπου θα σημειώνουμε τις δουλειές, το διάβασμα ή τις δραστηριότητες που θα πρέπει να ολοκληρώσουμε, σε διακριτά μικρά βήματα, βοηθά πολύ στην αυτό-οργάνωση. Όταν διαγράφουμε δουλειές που έχουμε ολοκληρώσει, νιώθουμε ικανοποίηση. Επίσης, η αναλυτική καταγραφή των βημάτων στην ατζέντα μας βοηθά να μην ξεχάσουμε όλα τα βήματα που πρέπει να κάνουμε.


Γ) Κάποιες φορές, η αναβλητικότητα υπάρχει λόγω του φόβου της επιτυχίας. Πιστεύουμε ότι δεν αξίζουμε την επιτυχία κι έτσι αποσπούμε την προσοχή μας με άλλα πράγματα και όχι εκείνο που πραγματικά μας ωφελεί. Είναι σαν ένα ασυνείδητο σαμποτάζ, που δεν μας αφήνει να προχωρήσουμε μπροστά, είναι σαν να βάζουμε συνεχώς τρικλοποδιές στον εαυτό μας, ώστε να μείνουμε εκεί που ήμασταν. Είναι λοιπόν σημαντικό να επαναλαμβάνουμε στον εαυτό μας ότι μας αξίζει η επιτυχία, μας αξίζει αυτό που μας ωφελεί, μας αξίζει η πρόοδος, μας αξίζει να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα, μας αξίζει να εκφραστούμε, οι προσπάθειές μας είναι αρκετά καλές και η παρουσία μας απαραίτητη στον κόσμο. Επιμένουμε στην προσπάθεια, όχι για να κερδίσουμε τον έπαινο των άλλων, αλλά για το δικό μας καλό. Ο κόσμος χρειάζεται τη δημιουργικότητα όλων μας, όχι μόνο των λίγων κι εκλεκτών.

Δ) Κάποιες φορές αποφεύγουμε την εργασία, γιατί απλά δεν μας αρέσει. Θα πρέπει να έχουμε τη διάκριση να καταλάβουμε αν κάτι πραγματικά δεν μας ενδιαφέρει ή αν εφευρίσκουμε διαρκώς αρνητικά σε αυτό, επειδή δεν πιστεύουμε ότι το αξίζουμε. Εδώ η παροιμία θα μπορούσε να παραφραστεί: «Όσα δεν πιστεύει ότι θα φτάσει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια». Συχνά στους μαθητές, η αποστροφή προς ένα συγκεκριμένο αντικείμενο σχετίζεται με αρνητικές εμπειρίες από το παρελθόν, ίσως αρνητικές εμπειρίες από έναν εκπαιδευτικό ή τον τρόπο που διδάχθηκε ένα μάθημα. Σε αυτήν την περίπτωση, πιο χρήσιμο είναι να προσπαθήσουν να ξεκινήσουν το διάβασμα, από εκείνα που καταλαβαίνουν, από τα εύκολα κι εκείνα που είναι πιο βατά. Αντίστοιχα, στην ενήλικη ζωή, με εργασίες που είναι ιδιαίτερα δυσάρεστες αλλά αναγκαίες, πάντα μπορούμε να ξεκινήσουμε από το κομμάτι που είναι πιο εύκολο. Μπορεί να μην είναι η πιο ευχάριστη δραστηριότητα, αλλά θα είναι λιγότερο επώδυνο από το να το αναβάλλουμε και να το αφήσουμε για το μέλλον. Αν κάποια συγκεκριμένη εργασία ή εγχείρημα είναι τόσο εξαιρετικά φορτικά, που το αποφεύγουμε διαρκώς, θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν το χρειαζόμαστε πραγματικά στη ζωή μας ή αν πρέπει να εγκαταλείψουμε αυτό το δρόμο. Αν από την άλλη μεριά, η αναβλητικότητα είναι ένα μοτίβο που συναντούμε ξανά και ξανά, θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί το κάνουμε και να εξετάσουμε πού βρίσκεται η αυτό-εκτίμηση κι η αυτοπεποίθησή μας.

Πρεκατέ Βικτωρία
Ψυχολόγος, Εκπαιδευτικός, Συγγραφέας
www.brightplanet.blogspot.com,3/4/2012

Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου 2012

Η 25η Μαρτίου είναι ιερή επέτειος στις καρδιές των περισσότερων Ελλήνων. Δεν είναι μια τυπική γιορτή, ώστε αν έχουμε την τύχη να πέφτει και Σαββατοκύριακο, να ξεκουραστούμε λίγο παραπάνω. Γνωρίζουμε όλοι ότι αυτό που έγινε τότε ήταν άθλος, γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα είχε απόλυτα τη βοήθεια του Θεού και της Παναγιάς, αλλιώς δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει η απελευθέρωση. Γνωρίζουμε ότι έγινε από τον πόθο και τη λαχτάρα μέσα από τις καρδιές των Ελλήνων, παρά τις δυστυχείς εμφύλιες αντιδικίες και ζήλειες που δυστυχώς μας τρώνε από την αρχαιότητα.
Η σημερινή παρέλαση στο Σύνταγμα, σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα, ήταν, κατά γενική ομολογία καταθλιπτική, σε μια στιγμή που ακριβώς χρειαζόμασταν τόνωση στο ηθικό και στο φρόνημά μας, μετά από σωρεία ταπεινώσεων από το εξωτερικό. Είδα από την τηλεόραση τα πρόσωπα εκείνων των παρήλαυσαν, ήταν όλα λυπημένα, μέσα σε όλη αυτήν την κατάσταση των 7000 αστυνομικών και του ελάχιστου, για πρώτη φορά, κόσμου…Είναι επώδυνο, γιατί η 25η Μαρτίου ανήκει στην καρδιά όλων μας. Και εκείνων που παρελαύνουν και τη δική μας, και προπαντός των παιδιών. Ο όγκος της αστυνομικής δύναμης και ο αποκλεισμός της πλειοψηφίας του απλού κόσμου μας έκανε να νιώσουμε ακόμη χειρότερα… Εκτός από όλα τα άλλα, τώρα νιώθουμε ότι μας πήραν και την επέτειο! Θα ήταν ελάχιστο δείγμα φιλότιμου κι ευαισθησίας, από τη μεριά των πολιτικών, εφόσον τόσο φοβόντουσαν τα επεισόδια εναντίον τους, να αφήσουν τον κόσμο, με τα παιδιά του, να έρθει να καμαρώσει την παρέλαση, μόνος του, όπως έγινε σε κάποιους δήμους. Η αστυνομική δύναμη που θα χρειαζόταν θα ήταν πολύ μικρότερη. Να αφήσουν τα νέα παιδιά που παρελαύνουν, να γυρίσουν το κεφάλι και να χαιρετίσουν το άγαλμα του άγνωστου στρατιώτη και μόνο. Ναι, του άγνωστου στρατιώτη, το οποίο με τιμή και χαρά όλοι θα το χαιρετούσαν! Η πολιτική μας ηγεσία όμως απαίτησε κι εκεί τον πρώτο λόγο, την πρώτη θέση και την πρώτη τιμή. Ποιόν τιμά αλήθεια η παρέλαση; Τους πεσόντες; Τον άγνωστο στρατιώτη; Ή την πολιτική ηγεσία; Το ότι δεν έμεινε η πολιτική ηγεσία διακριτικά στην άκρη, ειδικά αυτή τη συμβολική ημέρα, θα μείνει χαραγμένο στις μνήμες του ελληνικού λαού. Η 25η Μαρτίου ανήκει στον ελληνικό λαό και δεν είχαν δικαίωμα να του τη στερήσουν με μπλόκα, σιδηροφράχτες και αποκλεισμένους δρόμους. Το γεγονός ότι όλο και πιο πολλοί αστυνομικοί, όλο και πιο πολλές μπάρες, όλα και πιο ισχυρά τείχη χρειάζονται για να κρατούν τους πολιτικούς θωρακισμένους από το λαό, δείχνει πόσο πια το χάσμα έχει μεγαλώσει.

Δήλωσε ο πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας ότι «Η Ελλάδα αξίζει καλύτερης αντιμετώπισης από την Ευρώπη». Συμφωνούμε, αλλά σε ποιον το λέει; Σε εμάς; Γνωρίζουμε πολλούς δανειστές που να σέβονται τους δανειζόμενους; Όσα πιο πολλά δανείζεσαι, τόσο πιο πολύ του κλότσου και του μπάτσου σε έχουν. Κανένας δανεισμός δεν είναι σωτηρία, είτε σε ατομικό, είτε σε συλλογικό επίπεδο και σίγουρα η ζητιανιά δεν εμπνέει σεβασμό. Δεν είναι ο λαός εκείνος που συμφώνησε να δανειστεί, όμως εκείνος θα υποστεί και τις συνέπειες και την ταπείνωση μαζί.

Ποιο είναι λοιπόν το μήνυμα της 25ης Μαρτίου 2012;

Το πνεύμα της Ελλάδας είναι ζωντανό.  Το πνεύμα της Ελλάδας αντιπροσωπεύει τη χαρά, την ευφυία, την πνευματικότητα, τη δημιουργική έκφραση, τη νίκη, το φιλότιμο, την ανοιχτή καρδιά και πάνω από όλα την ελευθερία. Έτσι ήταν και έτσι θα είναι. Το πνεύμα της Ελλάδας ΔΕΝ είναι αυτό που μερικοί έχουν παρουσιάσει ως Ελλάδα σήμερα (κλεψιά, ρουσφέτια, 'μέσα' και συντάξεις -μαιμού). Αν επιμείνουμε στην απάτη, ίσως ανακαλύψουμε σύντομα ότι η ίδια η ελληνική γη θα μας διώξει. Όπως μαζεύουμε καλές ή κακές πράξεις ως προς τους άλλους ανθρώπους, έτσι έχουμε κι ένα ισοζύγιο, έναν ΄λογαριασμό’, ως προς τη συμπεριφορά μας απέναντι στην πατρίδα μας και στη γη. Αν αυτός ο προσωπικός λογαριασμός είναι πολύ αρνητικός, γιατί δεν έχουμε σεβαστεί την πατρίδα μας, αλλά την έχουμε βρίσει, εκμεταλλευτεί, βρωμίσει, κλέψει ή οτιδήποτε άλλο, ας μην μας παραξενέψει όταν δούμε εκείνη να μας διώχνει. Δεν θα δείξει πολλή ακόμη ανοχή μαζί μας. Ας κοιτάξουμε λοιπόν να τη σεβαστούμε και να την υποστηρίξουμε, εκείνη, όχι το ατομικό μας συμφέρον, όσο είναι ακόμη καιρός. Να ενστερνιστούμε τις αξίες που εκείνη, η Ελλάδα, αντιπροσωπεύει (όχι τη θλιβερή καρικατούρα που της προβάλλαμε εμείς) και να τις κάνουμε πράξη στη ζωή μας.

Οποιοσδήποτε ψηφίσει με γνώμονα ‘μια θεσούλα για αντάλλαγμα’ ή για να εισπράξει οποιοδήποτε ίδιον όφελος, διαπράττει με το δικό του τρόπο τη δική του μίνι-εθνική προδοσία. Ο καιρός που έβγαιναν απόφοιτοι στον τύπο και με θρασύτητα δήλωναν επώνυμα ότι: ‘Εγώ θα ψηφίσω το βουλευτή που θα μου βρει δουλειά’, έχουν τελειώσει. Η θέση η δική σου, θα κοστίσει χίλιες άλλων. Το μόνο κριτήριο θα πρέπει να είναι το συλλογικό όφελος, όποιο κόμμα πιστεύει ο καθένας ότι θα τα καταφέρει καλύτερα. Αλλιώς, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα καταρρεύσει και το δικό μας ‘ίδιον όφελος’, αλλά και όλων των άλλων μαζί, για τους οποίους θα είμαστε προσωπικά υπεύθυνοι.

Πρεκατέ Βικτωρία, 25/3/2012,www.brightplanet.blogspot.com

Να θυμηθούμε...

Μετά δύο χρόνια συνεχών προσπαθειών, ατελείωτων συζητήσεων και αλλεπάλληλων μίνι ή μάξι-θρίλερ, η οικονομική κρίση συνεχίζει να είναι εδώ, χειρότερα από ότι πριν, και χωρίς φως στην άκρη του τούνελ αν συνεχίσουμε με τον ίδιο τρόπο.

Αυτό δεν ισχύει μόνο για την Ελλάδα. Όλες οι χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου γνωρίζουν ότι ακολουθεί η σειρά τους να εκτεθούν στην τρικυμία, διότι ο δυτικός τρόπος ζωής δεν είναι βιώσιμος. Απλά έχουν κρυφτεί πίσω από την Ελλάδα, που, ως πρώτη στη σειρά, τρώει όλα τα κύματα στο πρόσωπο και υπεκφεύγουν, κατηγορώντας την: «Το πρόβλημα είναι μόνο της Ελλάδας-καμία σχέση με εμάς». Γνωρίζουν όμως ότι όταν η Ελλάδα περάσει στην αντίπερα όχθη, η επόμενη χώρα στη γραμμή θα εκτεθεί να αντιμετωπίσει στο πρόσωπο ακριβώς τα ίδια κύματα.
Η κρίση αυτή, όπως έχω ξαναγράψει, δεν είναι μόνο οικονομική, ούτε μόνο πολιτική, όπως ακούμε τελευταία. Βεβαίως είναι και οικονομική και πολιτική και κοινωνική, αλλά η κρίση αυτή είναι και πνευματική και για αυτό δεν θα επιλυθεί μόνο με οικονομικές ή πολιτικές αλλαγές.

Είχαμε κάνει το χρήμα θεό και ήρθε η ώρα να θυμηθούμε ποιος είναι ο πραγματικός Θεός. Να αναγνωρίσουμε τον πραγματικό δημιουργό και την πραγματική πηγή των αγαθών και κάθε αγαθού. Να νιώσουμε ξανά το Θεό, να τον θυμηθούμε αληθινά μέσα στην καρδιά μας, πέρα από τα τυπικά καθήκοντα που εκτελούσαμε ή δεν εκτελούσαμε στην εκκλησία. Να τον νιώσουμε αληθινά στην καρδιά μας, όχι σαν έθιμο του Πάσχα, όχι σαν αγγαρεία της Κυριακής, όχι σαν part-time hobby. Αλλά να τον θυμηθούμε και να τον ξανανιώσουμε σαν την πρώτη δύναμη στη ζωή μας.
Είχαμε ξεχάσει το Θεό. Είχαμε απορροφηθεί από το κυνήγι για τα λεφτά, τις πολυτέλειες, τα τζάκια, τις πισίνες, τις διακοπές, τις διασκεδάσεις και τη συσσώρευση πλούτου για τα δικά μας παιδιά. Έχοντας περιφρονήσει το Θεό, γνωρίζαμε ότι δεν μπορούσαμε να Του ζητήσουμε βοήθεια στα ξαφνικά. Η απομάκρυνση από το Θεό συνεπάγεται φόβο. Και για να απαντήσουμε στο φόβο μας, αποφασίσαμε να κάνουμε εμείς τους θεούς και να ‘εξασφαλίσουμε’ το μέλλον μας και των παιδιών μας. Γίναμε διατεθειμένοι να ξεπουλήσουμε το δικαίωμα ψήφου και κάθε αίσθηση κοινωνικής δικαιοσύνης, πατώντας επί πτωμάτων, βάζοντας το μέσο μας και παίρνοντας τη θέση κάποιου άλλου. Τα ‘κονέ’, οι δημόσιες σχέσεις έγιναν οι νέοι μας θεοί... Και τώρα όλα καταρρέουν. Τα ‘κονέ’ τρέχουν να σώσουν τους εαυτούς τους. Ακόμη και ο θεός του Δημοσίου καταρρέει.  Η ‘εξασφάλιση’, αν θέλουμε να την ονομάσουμε έτσι είναι αλλού.
Έχοντας ξεχάσει το Θεό, ξεχάσαμε και τους άλλους σαν αδερφούς μας. Στραφήκαμε ο ένας εναντίον του άλλου, με πισώπλατα μαχαιρώματα, κλεψιές, ανταγωνισμούς ή στην καλύτερη περίπτωση ιδιοτελείς «δημόσιες σχέσεις».
Τώρα φεύγουν όλα, για να μάθουμε να θυμηθούμε την αληθινή πηγή Εκείνου που μας προσέφερε και μας προσφέρει όλα τα καλά, και τον αέρα που αναπνέουμε ακόμη. Τώρα που τα είδωλα διαλύονται και τα δεκανίκια πέφτουν, θα χρειαστεί να θυμηθούμε με ταπείνωση κι αποδοχή τον αληθινό Δημιουργό και τον αληθινό παροχό όλων των αγαθών. Να Τον θυμηθούμε, καθώς Εκείνος μιλά απευθείας στην καρδιά μας.
Είναι η μόνη λύση σε αυτό τον ανεπίλυτο γρίφο. Όταν όλα τα υπόλοιπα που θεωρούσαμε σταθερά και δεδομένα γκρεμίζονται, Εκείνος είναι το μόνο που απομένει για να μας θυμίσει ότι Εκείνος ήταν ανέκαθεν το μόνο που υπήρχε. Τα άλλα ήταν απλά για να μας αποσπάσουν την προσοχή, για να μας δοκιμάσουν. Είναι ο καιρός να τον αναγνωρίσουμε μέσα στην καρδιά μας, όπως ο καθένας από εμάς το νιώθει, το βιώνει και το καταλαβαίνει. Όπως θα θυμηθούμε Εκείνον, θα θυμηθούμε και τον αδερφό μας. Θα σταματήσουμε να προδίδουμε ο ένας τον άλλον , με τις κουτοπονηριές και απατεωνιές που συνεχίζουμε να κάνουμε. Θα σκεφτόμαστε τους άλλους όπως σκεφτόμαστε τον εαυτό μας. Μια νέα περίοδος αλτρουισμού ελπίζουμε να ακολουθήσει, που θα είναι ακριβώς το αντίθετο από τον συμφεροντολογισμό, τον ‘παρτακισμό’ και τον εγωκεντρισμό πολλών δεκαετιών. Επιτέλους.
Έχοντας ξεχάσει το Θεό, δεν έχουμε τώρα τη δύναμη να αντισταθούμε ούτε στην κατάχρηση της εξουσίας από τους πολιτικούς μας, ούτε στην ουσιαστική υποδούλωσή μας από τους ξένους κατακτητές με τη γραβάτα. Έχουμε θυμό, αλλά ο θυμός μας δεν αρκεί. Νιώθουμε ότι μας πρόδωσαν οι πολιτικοί μας, αλλά έχουμε εμείς πρώτα προδώσει ο ένας τον άλλον. Αν θέλουμε να μας ξαναφερθούν δίκαια, θα πρέπει πρώτα να φερθούμε εμείς δίκαια στην καθημερινή μας ζωή. Δεν μπορούμε να κατεβαίνουμε να διαμαρτυρηθούμε έξω από τη Βουλή και ταυτόχρονα να βάζουμε τα ‘κονέ’ μας με κάποιον που είναι μέσα στη Βουλή, για να διορίσουν το παιδί μας. Κάτι που πολλοί εξακολουθούν να κάνουν ή που θα έκαναν άνετα, αν μπορούσαν. Δεν μπορούμε να έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Ας θυμηθούμε το Θεό. Εκείνος είναι η πηγή της δικής μας ζωής και κάθε ζωής. Ας παραδώσουμε τη δική μας ζωή στη δική Του σοφία και κρίση. Ας μιλήσουμε, ας ακούσουμε, ας νιώσουμε, ας ευχαριστήσουμε, ας αγαπήσουμε ξανά το Θεό. Έχουμε αποχωριστεί από Εκείνον για πολύ καιρό.
Θα χρειαστεί ταπεινότητα. Θα χρειαστεί ειλικρινής πίστη, όχι υποκρισία. Την αληθινή πίστη θα την καταλάβουμε, γιατί είναι η μόνη που εξαφανίζει το φόβο. Τίποτα άλλο δεν μπορεί να εξαφανίσει το φόβο. Ούτε οι θεσούλες στα δημόσια, ούτε οι καταθέσεις σε σεντούκια στην Ελβετία, ούτε οι αγορές σε ακίνητα στο Λονδίνο. Ο Θεός θα μας προχωρήσει μπροστά. Είναι το μόνο καταφύγιο, η μόνη προστασία απέναντι στα κύματα, η μόνη νησίδα για να βγούμε στην άλλη άκρη.
Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.com, 28/2/2012

Απεξάρτηση από τον υλισμό

Αναφέρθηκα στο προηγούμενο άρθρο για την ελπίδα και πεποίθησή μου, ότι, παρά τους δύσκολους μήνες που έρχονται, ένα πολύ υγιέστερο, δικαιότερο και δημοκρατικότερο σύστημα θα ακολουθήσει. Ελπίζω σύντομα, θα καινοτομήσουμε και θα προχωρήσουμε τη χώρα μας μπροστά, χωρίς μεν τη χλιδή και την υπερβολή των τελευταίων ετών, αλλά με ισότητα και κάλυψη των βασικών ανθρώπινων αναγκών και δικαιωμάτων για όλους. ΕΙΝΑΙ δυνατό, ακόμη και στη χρεοκοπημένη Ελλάδα που τόσο φοβόμαστε, να έχουν ΟΛΟΙ τα βασικά για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή διαβίωση, ανεξαρτήτως από την αξιολόγηση της Standard and Poor’s.Όπως σοφά ανέφερε ο Γκάντι :
«Η Γη έχει αρκετά για να καλύψει τις ανάγκες όλων, αλλά δεν έχει αρκετά για να καλύψει την απληστία ούτε ενός»

Αν η ιδέα μας ενός πιο δίκιου, ισότιμου συστήματος είναι εκείνο που θα μπορούμε να καταβροχθίζουμε όσα και πριν, αλλά με ίσο τρόπο, αυτό δεν πρόκειται να περπατήσει. Θα πρέπει, θα αναγκαστούμε, συλλογικά, να κάνουμε ένα άλμα στη συνείδησή μας, όπου ο εγωκεντρισμός και ο υλισμός, θα αντικατασταθούν από συλλογικό πνεύμα, αλτρουισμό, διάθεση για μοίρασμα και, εν τέλει, ενδιαφέρον για ανώτερες αξίες από το πώς να μαζέψω σπίτια κι αυτοκίνητα για εμένα και τα δικά μου παιδιά.

Τη συλλογικότητα, ιδιαίτερα σε θέματα υλικών αγαθών, μας είναι δύσκολο να την αντιληφθούμε γιατί η εμπιστοσύνη έχει χαθεί και αντικατασταθεί από την καχυποψία. Προβάλλουμε στους άλλους τη δική μας διάθεση για αρπακτικότητα. Μετά, βλέποντας την αρπακτικότητα στους άλλους, μπαίνουμε σε άμυνα, με φόβο ότι θα θελήσουν να αρπάξουν και από εμάς. Γινόμαστε φοβισμένοι και καχύποπτοι και ίσως σε κάποιο βαθμό αρπακτικοί επίσης (‘ας προλάβω να πάρω τώρα ό,τι μπορώ, γιατί θα προλάβουν να αρπάξουν οι άλλοι’). Η καχυποψία και ο φόβος των άλλων είναι κακοί δάσκαλοι.
Δικαιοσύνη και ισότητα μπορούν να έρθουν. Όμως οφείλουμε να εγκαταλείψουμε την προσκόλλησή μας στον υλισμό, το οποίον πολλοί από εμάς τους Έλληνες τρέφουμε ως κόρη οφθαλμού. Δυστυχώς, σε αυτόν τον τομέα, εμείς οι γυναίκες δεν τα έχουμε καταφέρει τόσο καλά. Πάμπολλα ρούχα, τσάντες και παπούτσια που αλλάζουν κάθε σεζόν, νομίζουμε ότι έτσι γινόμαστε θηλυκές και γυναίκες. Θηλυκότητα δε σημαίνει να εξαντλώ τους πόρους του πλανήτη, για να αγοράζω συνεχώς πράγματα που δεν χρειάζομαι, ούτε να εκμεταλλεύομαι παιδάκια-σκλάβους σε αναπτυσσόμενες χώρες, που ξημεροβραδιάζουν για να φτιάξουν τα υφάσματα που καταναλώνω αχόρταγα, επειδή έτυχε κάποια στιγμή στην ιστορία του πλανήτη το νόμισμά μου να είναι ισχυρότερο από το δικό τους. 
Αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά για μια νέα εποχή ισότητας, απλότητας , δικαιοσύνη και ανθρωπιάς, θα πρέπει να απεξαρτηθούμε από τον υλισμό και τη λατρεία του χρήματος, ωσάν να ήταν ο ένας και μοναδικός θεός.Ο χρυσός κανόνας εδώ είναι πολύ απλός: «Ψώνιζε μόνο αυτό που χρειάζεσαι». Για παράδειγμα, εγώ πλέον δεν αγοράζω άλλο ρούχα. Δεν υπάρχει λόγος. Έχω, δόξα τω Θεώ αρκετά. Δεν χρειάζεται η μόδα. Αγοράζω μόνο τα απαραίτητα.
Κάθε φορά πριν μπούμε στον πειρασμό να αγοράσουμε, ή έστω να επιθυμήσουμε, ας αναρωτηθούμε «Τι ρόλο παίζει; Τι στόχο έχει αυτή επιθυμία; Τι σημαίνει, από πού προέρχεται; Μήπως κρύβεται από πίσω κάτι άλλο; Κάποια άλλη ουσιαστικότερη ανάγκη, όπως η αποδοχή; Υπάρχουν άλλοι, υγιέστεροι τρόποι να ικανοποιήσω την ανάγκη μου; Μήπως είναι απλά μια συνήθεια; Μήπως είναι μια κοινωνική επιταγή; Πόση αλήθεια έχουν οι κοινωνικές επιταγές;» Ίσως τελικά δεν χρειαζόμαστε τόσα, όσα νομίζουμε ότι χρειαζόμαστε. Όσο πιο προσκολλημένοι είμαστε στα υλικά αγαθά, τόσο μας δεσμεύουν κι εκείνα. Ο υλισμός μας έχει το τίμημά του στην ελευθερία μας.
Αναγκαστικά ή μη, πολλοί από εμάς έχουμε μάθει να ζούμε με όλο και λιγότερα. Ανάπτυξη δε σημαίνει απαραίτητα επανεκκίνηση της παραγωγής υλικών αγαθών με τρόπο που να εξαντλεί το περιβάλλον μέχρι τελικής πτώσεως. Ανάπτυξη μπορεί να υπάρξει με την επιστροφή στη γη, με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και με δραστηριότητες πνευματικής ανάπτυξης και προόδου που βασίζονται στη ψυχή και το νου, παρά την ύλη. Όταν χαλαρώσουμε λίγο από το εναγώνιο γράπωμα, με λίγη καλή πίστη κι αισιοδοξία, ίσως δούμε ότι η ζωή μας φέρνει ακριβώς αυτό που έχουμε πραγματικά ανάγκη. Όχι αυτό που νομίζουμε ότι έχουμε ανάγκη, αλλά αυτό που έχουμε πραγματικά ανάγκη.
Θα χρειαστεί να αλλάξουμε. Οι αλλαγές θα έρθουν κι ο μόνος τρόπος να μην υποφέρουμε είναι να αλλάξουμε κι εμείς. Όσο προσπαθούμε να γραπωθούμε, τόσο θα βασανιζόμαστε και τόσο πιο γρήγορα θα χάνουμε αυτά που προσπαθούμε να κρατήσουμε. Ας χαλαρώσουμε κι ας εμπιστευτούμε. Ας πάρει και κάτι κάποιος άλλος, δε χάλασε ο κόσμος. Ας συγχωρέσουμε την απληστία στους άλλους, όταν γνωρίζουμε ότι εκείνοι είναι που υποφέρουν από την πραγματική έλλειψη, έλλειψη νοοτροπίας… Θα πρέπει να μάθουμε να λειτουργούμε διαφορετικά. Ως ομάδα. Με μοίρασμα. Μπορεί να υπάρξει ισότητα και δικαιοσύνη, αλλά αν ο στόχος μας είναι να εξακολουθούμε να είμαστε άπληστοι κι συμφεροντολόγοι, όλοι με ίσο τρόπο, αυτό θα καταρρεύσει την επόμενη μέρα. Η προτεραιότητα θα είναι η ομάδα, όχι το άτομο. Προτεραιότητα θα είναι ο Θεός ως θεός, όχι το χρήμα ως θεός. Όταν υπάρχει η απλή πίστη, ο αλτρουισμός κι η ταπεινότητα, όλα γίνονται. Τα ψάρια που πολλαπλασίασε ο Ιησούς Χριστός, αυτό το μάθημα μας διδάσκουν. Υπάρχει αρκετό για όλους, αρκεί κι εμείς να κάνουμε τη δουλειά μας. Να νοιαστούμε για τους άλλους και να δείξουμε πίστη κι ευγνωμοσύνη στον Έναν και μοναδικό παροχό όλων των αγαθών, υλικών και μη. Το καταπληκτικό κίνημα αλληλεγγύης που έχει φανεί στις μέρες μας, δείχνει ότι ο λαός μας είναι περισσότερο ώριμος από όσο δείχνει. Δεν είναι τυχαίο και θα συνεχίσει, όσα δύσκολα κι αν έρχονται τις επόμενες ημέρες. Ίσως για αυτό κι ο λαός μας επιλέχτηκε να ελευθερωθεί πρώτος από ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που απομυζεί το αίμα πολλών λαών στη γη. Ίσως γιατί έχουμε μνήμες που μας κάνουν πιο έτοιμους να ανταπεξέλθουμε στη νέα φιλοσοφία ζωής. 
Όσο περισσότερο μπορούμε, ας συμμετέχουμε σε κάποια δραστηριότητα αλληλεγγύης, εθελοντισμού, ανταλλακτικής οικονομίας, Τράπεζας χρόνου, οικοκοινότητες, κοινότητες αυτόνομης διαβίωσης. Ο στόχος εκεί δεν είναι η μέγιστη απόδοση. Είναι να ξαναμάθουμε να ζούμε και να συνεργαζόμαστε σε ομάδες-μικρές ομάδες. Ο στόχος δεν είναι το κέρδος, αλλά η αλληλεγγύη. Ναι, δεν θα είναι τέλεια. Θα υπάρξουν μικροπαράπονα και δεν θα είναι όλα ζυγιασμένα με το γραμμάριο, όπως τα θέλουμε σήμερα. Όμως η πρόθεση του μοιράσματος είναι σημαντική. Εκεί είναι το μέλλον μας. Είναι η εποχή που περνάμε από το ‘εγώ’ στο ‘εμείς’. Στην πράξη.
Πρεκατέ Βικτωρία, 15/2/2012, www.brightplanet.blogspot.com