Μια βόλτα στο αγαπημένο μου ορεινό χωριό και σφίχτηκε ξανά η ψυχή μου...Η ταβέρνα που χρόνια κρατούσαν οι ιδιοκτήτες μόνο και μόνο για να πίνουν έναν καφέ το απόγευμα με δύο φίλους... Τώρα κλειστή. Το σπίτι της κυρίας με τον γιο με κινητικές δυσκολίες που τον έβγαζε κάθε απόγευμα στον δρόμο βόλτα... Τώρα κλειστό κι ο δρόμος άδειος. Οι γείτονες που πάντα ήταν εκεί και πάντα έβρισκες κάποια ρούχα απλωμένα...κι αυτό το σπίτι τώρα κλειστό και τα σχοινιά γυμνά. Η στάνη του τσοπάνη με την γιαγιά με άνοια που κοίταζε τα πρόβατα...κλειστή κι αυτή και πρόβατα πουθενά. Μόνο ένα καινούργιο ιατρικό κέντρο, υπερμοντέρνο, πλήρως εξοπλισμένο... καλοδεχούμενο φυσικά, αλλά για ποιους πια;... Το γειτονικό χωριό που πριν τρεις δεκαετίες είχε αστυνομικό τμήμα, ταχυδρομείο και φαρμακείο, τώρα έχει μόνο τρεις κατοίκους. Στην Γορτυνία διαβάζω πέρσι το 2025, υπήρξαν 350 θάνατοι και καμία γέννηση. Μόνο έναν σκύλο είδα, ο οποίος πάω στοίχημα ότι είναι ξάδερφος του δικού μου, που διέσωσα στο χωριό πριν δέκα χρόνια. Είχα το ίδιο βλέμμα, μόνο που έλειπε το ένα μάτι. Προφανώς από κάποια μάχη με άλλο σκύλο (ή λύκο) καθώς όταν λιγοστεύουν οι άνθρωποι, λιγοστεύει και το φαγητό...
Η ελληνική επαρχία ερημώνει και το πράγμα αυτό φαίνεται πια σαν κατάρα... Πολλοί νέοι ή μεσόκοποι άνδρες που έχουν απομείνει στα κτήματα τους δεν μπορούν να βρουν κοπέλες να παντρευτούν, καθώς πολλές έρχονται στην αστικά κέντρα, αφήνοντας ένα τρομαχτικό δημογραφικό κενό στην επαρχία. Ταυτόχρονα, πάρα πολλές γυναίκες στην Αθήνα, 40 και άνω είναι μόνες και άτεκνες, ποσοστό που αναμένεται να ανέβει στο 25% μέσα στην επόμενη δεκαετία, πολλές φορές όχι από επιλογή. Και πάρα πολλά ζευγάρια που θέλουν, αλλά δεν μπορούν να κάνουν παιδιά...Σε όποιο κομμάτι του πληθυσμού και να κοιτάξεις βλέπεις την μοναξιά να γιγαντώνεται...Δεν είναι αυτό κατάρα;...Μια αίσθηση ότι έχουμε συρρικνωθεί από την ζωτική ροή που θέλει την συνέχιση της ζωής, που θέλει την όρεξη για ζωή και που βλέπει με αισιοδοξία το μέλλον και κοιτάζει μπροστά. Αυτή η ζωτική ροή του ανθρώπινου πληθυσμού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την φύση. Δεν μπορεί η φύση να είναι άδεια από ανθρώπους. Την χρειαζόμαστε και μας χρειάζεται. Εύχομαι να ξαναγεμίσουν τα χωριά, να ανθίσει η γεωργία και η κτηνοτροφία στην Ελλάδα μας και να αντιλαλούν τα βουνά και τα λαγκάδια από παιδικές φωνές που σχεδόν πια έχουν εξαφανιστεί.
