Η αθέατη παράπλευρη απώλεια του δανεισμού

Ύστερα από ένα Σαββατοκύριακο θυελλωδών αντιδράσεων κατά των απαράδεκτων δηλώσεων της Κριστίν Λαγκάρντ εναντίον των Ελλήνων, έρχονται κάποιες εύλογες σκέψεις, σχετικά με το  πού αντλεί το δικαίωμα να μιλά έτσι, τόσο εξευτελιστικά (και λανθασμένα) για άλλους λαούς. Όταν βεβαίως έχουμε προσκαλέσει το ΔΝΤ επί των εδαφών μας, όταν βλέπουν ότι είμαστε διατεθιμένοι να υποστούμε και να ξεπουλήσουμε το οτιδήποτε πάση θυσία, αρκεί να μη βγούμε από το 'ιερό' ευρώ, επόμενο είναι να αποθρασύνονται. Τι κι αν ωρύονται αρχηγοί κομμάτων εναντίον των δηλώσεών της, από τη στιγμή που υπέγραψαν ό,τι εκείνη και ο οργανισμός της υπαγόρευσε, οι διαμαρτυρίες τους πέφτουν στο κενό. Η προπαγάνδα τρόμου για όλα τα φοβερά και τρομερά που θα μας συμβούν εκτός ευρώ, έχει αρχίσει να επηρεάζει τόσο, που νομίζει κανείς ότι θα πάμε στα γόνατα να ζητάμε κι άλλα μέτρα, μη τυχόν και μας διώξουν από το πιο αποτυχημένο (και ασύμφορο για την Ελλάδα) νόμισμα που έχει δημιουργηθεί ποτέ. Η δουλοπρέπεια και η ηττοπάθεια σε όλο της το μεγαλείο. Τα οικονομικά επιχειρήματα που αναπαράγονται ως παπαγαλάκια στα ΜΜΕ για τα σενάρια εξόδου από το ευρώ είναι πανομοιότυπα κι έχουν παντού τρύπες. Μόνο στον ανεξάρτητο τύπο (π.χ. στην ανεξάρτητη εφημερίδα «το χωνί», όπως και στην εκπομπή ΑΕ των Καζάκη-Κακλαμάνου στο ράδιο xorisfm.gr) έχω βρεί επαρκή οικονομικά επιχειρήματα, στοιχεία και αναλύσεις, που δείχνουν ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως παρουσιάζονται. Όπως επίσης και στον αγγλικό τύπο, κυρίως στον Guardian, μόνο που αυτές οι αναλύσεις δεν δίνονται εδώ στη δημοσιότητα. Μακροπρόθεσμα, η δραχμή θα ήταν πολύ πιο συμφέρουσα για την οικονομία μας, θα την έκανε ανταγωνιστική και θα της έδινε ευελιξία, αν και η βραχυπρόθεσμη μετάβαση (εδώ που έχουν έρθει τα πράγματα) θα είναι αναμφίβολα πολύ δύσκολη-ίσως όμως όχι τόσο, όσο το παρουσιάζουν. Αλλά εμείς εκεί, μη χάσουμε το ευρώ, μη τυχόν και χάσουμε την ιδιότητα του «Ευρωπαίου»-κι ας συνεχιστεί η ίδια καταστροφή, η οποία έχει αποδεδειγμένα δώσει τα αποτελέσματά της τα τελευταία δύο χρόνια… Εδώ δεν είναι εικασίες και καταστροφολογίες. Είναι αποδεδειγμένς, τα βλέπουμε. Όμως  πιο πολύ μας νοιάζει η ταυτότητα του «ευρωπαίου» παρά του «έλληνα».

Στη συνέντευξη της Λαγκάρντ στον Guardian το Σαββατοκύριακο, γράφτηκαν απίστευτα σχόλια ρατσιστικού μίσους από αναγνώστες. Δεκάδες σχόλια μετά από λίγη ώρα λογοκρίνονταν από τον moderator, γιατί βεβαίως ήταν κείμενα αχαλίνωτου μίσους εναντίον των Ελλήνων. Μια ελληνίδα του εξωτερικού  έλεγε ότι έχει αρχίσει να καταλαβαίνει πώς μπορεί να ένιωθαν οι Εβραίοι στο μεσοπόλεμο. Αντίστοιχη προπαγάνδα βράζει σήμερα εναντίον των Ελλήνων στην Ευρώπη. Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που θα πρέπει να σταματήσουμε οποιοδήποτε νέο δανεισμό. Γίνεται μια αργή ζημιά στη φήμη της χώρας, η οποία δεν θα φύγει εύκολα. Όσο ζητούμε δόσεις και χρήματα, τους δίνουμε πάτημα για να μας μισούν και να μας βρίζουν (παρόλο που οι δόσεις δεν καταλήγουν καν σε εμάς, αλλά στην εξυπηρέτηση ξένων δανειστών!). Όμως η ρετσινιά σε εμάς θα μείνει. Η άνοδος του ρατσισμού στην Ευρώπη είναι ένα από τα καταστροφικά αποτελέσματα του κοινού νομίσματος, ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που ήθελε να πετύχει αρχικά η ΕΕ. Οι συνέπειες φαίνονται ήδη στον τουρισμό. Οι 30% των ακυρώσεων από Γερμανία, δεν έχουν να κάνουν τόσο με τις απεργίες, αλλά με την αρνητική εικόνα που δίνεται έξω για τους ‘κακούς έλληνες’. Ας πάρουμε και τρίτο πακέτο και τότε να δούμε τι θα γίνει… Δεν θα ξαναπατήσει τουρίστας στην Ελλάδα. Μια αθέατη ζημιά που δεν συζητείται.

Ακούγοντας όλη αυτή την τρέλα των ΜΜΕ μέσα στο Σαββατοκύριακο, σκεφτόμουν πόσο εύθραστη, πόσο απρόβλεπτη και ευμετάβλητη είναι η κατάσταση. Αυτό τι σημαίνει; ότι θα προσπαθήσουμε να την ελέγξουμε με τις δικές μας μικρές λογικές; και να θέλουμε, δεν μπορούμε. Είναι τόσοι πολλοί οι παράγοντες, που μόνο ο Θεός μπορεί να γνωρίζει την πλήρη εικόνα. Από εμάς μόνο ζητάει να δείξουμε αγάπη, συμπόνια, και πίστη και όλα τα υπόλοιπα, θα τα κανονίσει Εκείνος. Να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, να κάνουμε αυτό που νιώθουμε αληθινό μέσα στην καρδιά μας, χωρίς φόβο, ό,τι είναι σωστό σε κάθε περίπτωση κια τα υπόλοιπα τα αφήνουμε σε Εκείνον. Η δική μας δουλειά είναι λιγότερο από το 1%. Αλλά πρέπει να το κάνουμε για να μπορέσει κι Εκείνος να κάνει το υπόλοιπο 99.

Πρεκατέ Βικτωρία, 28/5/2012, www.brightplanet.blogspot.com

Εθισμός στο χρήμα

Τα ημερολόγια του κ. Τσοχατζόπουλου, που δόθηκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα, προκαλούν έκπληξη και προβληματισμό. Από την πλευρά του ψυχολόγου, παρατηρώντας  την  ένταση του γραφικού χαρακτήρα, τις απότομες γραμμές και τις μουτζούρες, όπως και τα συναισθηματικά ξεσπάσματα στο χαρτί, βλέπω την ψυχική ένταση, κάποιου που έχει εγκλωβιστεί στα τάρταρα του εθισμού στο χρήμα. Η πιο χαρακτηριστική φράση είναι αυτή που αναφέρθηκε από τα ΜΜΕ: «θέλω λεφτά, λεφτά, λεφτά» http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=141083&catid=3

Θεωρώ ακόμη πιο αξιοπερίεργο, όχι τόσο το ότι ήθελε λεφτά, λεφτά, λεφτά (δεν είναι ο μόνος εξάλλου…), αλλά το ότι είχε ανάγκη να το γράψει... Σε καμία περίπτωση δεν επιχειρώ διάγνωση σε κάποιον που δεν έχω δει. Η φράση  όμως αυτή μου προκάλεσε κάποιες σκέψεις σχετικά με τον εθισμό. Θα μπορούσε να ήταν η εικόνα κάποιου που είναι βαριά εθισμένος στο χρήμα. Υπάρχει και αυτός ο εθισμός. Όπως είναι κάποιος εθισμένος στην ηρωίνη, στο αλκοόλ, στο σεξ, στο τζόγο, στα ψώνια, στο Διαδίκτυο, στην υπερφαγία ή οτιδήποτε άλλο, έτσι και  μπορεί να είναι εθισμένος στο χρήμα (ή  στην εξουσία). Το χρήμα λειτουργεί ως ‘η ουσία που αλλάζει τη διάθεση’ (mood altering substance). Όπως ο κάθε εθισμός παρουσιάζει το φαινόμενο της ‘εξάρτησης’ (έντονη δυσφορία στην έλλειψη της ουσίας) και το φαινόμενο της ‘ανοχής’ (χρειάζονται όλο και μεγαλύτερη ποσότητα για να νιώσουν την ίδια ένταση ευφορίας), έτσι συμβαίνει και με τον εθισμό στο χρήμα. Τα εκατομμύρια χρειάζεται να πολλαπλασιαστούν, για να νιώσει ο εθισμένος το ίδιο φιξάρισμα ( ‘high’). Δεν έχει καμία σημασία τι κάνει τα χρήματα-μπορεί να μην τα χρησιμοποιεί καν. Και μόνο όμως η θέα των μηδενικών στο λογαριασμό, προσφέρει μια απελευθέρωση αδρεναλίνης στον εθισμένο, που δεν μπορεί να του προσφέρει καμία άλλη εμπειρία. Όπως όλοι οι εθισμοί, έτσι και ο εθισμός στο χρήμα, ακολουθεί κύκλους εμμονής και φαντασίωσης, σχεδιασμού, πραγματοποίησης, στιγμιαίας ευφορίας, επιστροφής στην πραγματικότητα, ενοχής και απόγνωσης, δικαιολόγησης-άρνησης-εκλογίκευσης, ακόμη μεγαλύτερης ενοχής, καταρράκωσης, και τέλος ακόμη μεγαλύτερου κενού και αγωνίας (εξ΄ού και η ανάγκη να επαναλάβει τον κύκλο).

Όπως σε όλους τους εθισμούς, οι πράξεις έχουν αρνητικό αντίκτυπο σε όλες τις πλευρές της ζωής του ατόμου, στη δουλειά του και στην οικογένειά του. Αλλά ο εθισμένος αδυνατεί να αντισταθεί στην εξάρτησή του, ακόμη κι αν εκθέσει σε κίνδυνο την υγεία του, την οικογένειά του, την εργασία του ή την υπόληψή του. Έτσι ο εθισμένος στο σεξ, θα πάει ακόμη και χωρίς προφύλαξη, με την άγνωστη εκδιδόμενη, κι ας βάλει σε κίνδυνο την υγεία τη δική του, αλλά και της γυναίκας του.  Ο εθισμένος στο χρήμα θα κλέψει, θα παρανομήσει, ίσως ακόμη εκθέσει νομικά και  ανίδεους συγγενείς προκειμένου να ικανοποιήσει την εξάρτησή του. Σε κάποιες περιπτώσεις, όσο πιο ριψοκίνδυνη για σύλληψη γίνεται η πράξη, τόσο περισσότερη αδρεναλίνη εκλύει και τόσο πιο πολύ ελκυστική γίνεται. Αυτό είχε γραφεί και για τον πρόεδρο Κλίντον , όπως επίσης και για τον Στρος Καν: ότι επεδίωξαν σεξουαλικές σχέσεις  μέσα ή πολύ κοντά σε χώρο εργασίας, προκλητικά πολύ κοντά, διότι υποσυνείδητα επεδίωκαν, όχι μόνο το σεξ, αλλά την αδρεναλίνη του κυνηγητού «α, για να δούμε αν θα καταφέρουν να με ανακαλύψουν τώρα…» .

Η άλλη διάσταση είναι αυτή της παραβατικότητας. Ο παραβάτης, υποσυνείδητα,  επιλέγει τις συμπεριφορές του, όλο και πιο προκλητικές και ριψοκίνδυνες και απρόσεκτες, όχι για να μην πιαστεί, αλλά ακριβώς για να πιαστεί (υποσυνείδητα πάντα). Ο εθισμένος στην παραβατικότητα νιώθει απόγνωση (χωρίς να το γνωρίζει) που δεν συλλαμβάνεται. Χρειάζεται απελπισμένα κάποιον εξωτερικό παράγοντα να τον οριοθετήσει, καθώς ο ίδιος δεν μπορεί να περιορίσει τον εαυτό του και νιώθει έντονο άγχος ‘μέχρι πού μπορεί να φτάσω μέχρι να με σταματήσει κάποιος’. Η αποτυχία της κοινωνίας να οριοθετήσει τον παραβάτη είναι ζημιογόνος για όλους, συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου. Το γεγονός ότι ο κ. Τσοχατζόπουλος κρατούσε τόσο εύγλωττες σημειώσεις (και μάλιστα δεν τις κατέστρεφε!) μου δείχνει ξεκάθαρα ότι (χωρίς να έχει συνειδητή επίγνωση) περίμενε να έρθει κάποιος να τον σταματήσει, εκεί που δεν μπορούσε να σταματήσει τον εαυτό του…

Γιατί όμως άργησε αυτή ο οριοθέτηση να έρθει τόσο; Υπάρχουν βεβαίως πολλές εξηγήσεις, (διαπλεκόμενα συμφέροντα της εξουσίας κλπ), αλλά  πιστεύω ένας παράγοντας για την καθυστέρηση έχει να κάνει και με το επίπεδο ψυχικής ετοιμότητας του λαού μας-ιδιαίτερα εκείνη την εποχή. Όσο ήμασταν εμείς οι ίδιοι σε άρνηση του δικού μας εθισμού στο χρήμα, ήμασταν σε άρνηση-αδιαφορία για τους πολιτικούς που αντανακλούν τον ίδιο εθισμό. Αυτό το επιχείρημα δεν ταυτίζεται με το παραπλανητικό ‘μαζί τα φάγαμε’. Το ‘μαζί τα φάγαμε΄ υποδηλώνει πράξεις. Εγώ μιλώ για υποσυνείδητες επιθυμίες, για ψυχική προσκόλληση, για εθισμό, ο οποίος μπορεί να εκφραστεί σε προσωπικό επίπεδο ή να μην εκφραστεί καθόλου σε πράξεις. Ένα παράδειγμα είναι εκείνου που προσπαθεί να πάρει όσα πιο πολλά από την κληρονομιά του αδερφού του. Άλλο παράδειγμα,  η γυναίκα που απαιτεί για τον εαυτό της τη διατροφή των παιδιών του άντρα της από προηγούμενο γάμο. Τρίτο παράδειγμα μπορεί να είναι απλώς η επιθυμία, αυτό που θα έκανε κάποιος, αν είχε τη δυνατότητα, ακόμη κι αν δεν το πράξει ποτέ. Ο εθισμός στον υλισμό έχει αρχίσει να αλλάζει στο λαό μας (συζητώ σχετικά στο άρθρο ‘Απεξάρτηση από τον υλισμό’) και για αυτό είναι πολύ πιο έτοιμος να μην ανεχτεί και να μην συγκαλύψει διεφθαρμένους πολιτικούς και κρατικούς λειτουργούς-πολύ περισσότερο από τις προηγούμενες δεκαετίες . Δεν είναι απλώς συγκυριακό το γεγονός ότι αποκαλύφθηκε η δραστηριότητα του κ. Τσοχατζόπουλου (ακόμη και τα ημερολόγιά του). Βεβαίως, υπάρχει ο θυμός για την κρίση, όμως πιστεύω ότι ο θυμός από μόνος του δεν θα ήταν αρκετός για να ξεσκεπάσει τον εθισμό των ηγεμόνων, αν ο ίδιος ο λαός διατηρούσε  αντίστοιχους εθισμούς. Σε ψυχικό επίπεδο, η πλειοψηφία των Ελλήνων έχει καταλάβει ότι η φιλαργυρία δεν αξίζει τον κόπο. Η αόρατη αυτή αλλαγή είναι πάρα πολύ σημαντική, είναι πρωτίστως εσωτερική, έχει ήδη ξεκινήσει και όταν ολοκληρωθεί, καμία ελίτ και κανένα σύστημα διαπλεκόμενων συμφερόντων δεν θα μπορεί να της αντισταθεί.

Υ.Γ. Όπως και στην παιδαγωγική, ας θυμηθούμε ότι κι εδώ ισχύει «Κριτικάρουμε την πράξη, δεν κρίνουμε το άτομο». Ναι στην κριτική των πράξεων, ναι στην απονομή δικαιοσύνης, όμως δεν έχουμε εμείς το δικαίωμα να κρίνουμε ανθρώπους. Ανθρώπους κρίνει μόνο ο Θεός. Αυτό, γιατί τα πράγματα βράζουν για ανθρωποφαγία, η οποία πολύ εύκολα μπορεί να γίνει τυφλή. Άλλο η απόδοση ποινών κι άλλο το μίσος. Το εκδικητικό μίσος δεν πρόκειται να μας προσφέρει τίποτα. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να μολύνει όλες τις πλευρές της ζωής μας. Κι αυτό σίγουρα δεν θα μας πάει μπροστά.

Πρεκατέ Βικτωρία, 25/5/2012, www.brightplanet.blogspot.com

Πώς να βοηθήσουμε τους άστεγους

Με την εμπειρία της εθελοντικής συμβουλευτικής σε αστέγους στο κέντρο της Αθήνας, θα ήθελα να τονίσω κάποια σημεία, που δεν είναι γενικώς γνωστά στους περισσότερους. Παρότι γνωρίζουμε για τα αίτια της οικονομικής κρίσης, πολύ συχνά οι άστεγοι αντιμετωπίζονται με προκατάλειψη και κατάκριση. Το άρρητο μήνυμα που λαμβάνουν από τους υπολοίπους εμάς, είναι «εσύ πρέπει να φταις που βρέθηκες σε αυτήν την κατάσταση, κάτι δεν έκανες καλά», ή « μακριά μου, σε φοβάμαι, θα με κολλήσεις φτώχεια», ή  «θα με κλέψεις, θα μου κάνεις κάτι κακό». Αυτά που δεν λέμε, λένε πιο πολλά από αυτά που λέμε. Και εκείνοι τα εισπράττουν.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν άστεγο που εισέπραξε το σχόλιο «Θα δώσω χρήματα στο χρήστη, γιατί έχει την εξάρτησή του. Δεν θα δώσω χρήματα σε εσένα, γιατί μου φαίνεσαι μια χαρά, μπορείς να δουλέψεις, να πας να βρεις καμιά δουλειά». Το γεγονός ότι προσπαθεί, αλλά δεν βρίσκει δουλειά, δε φαίνεται να το έχουν εμπεδώσει ακόμη! Παρότι, διανοητικά γνωρίζουμε ότι  η πραγματική ανεργία είναι πάνω από 30% (τα επίσημα στατιστικά του 22% δεν υπολογίζουν του ελεύθερους επαγγελματίες που δεν έχουν πια πελατεία), παρότι διανοητικά γνωρίζουμε ότι η αιτία είναι η ίδια η κρίση, εξακολουθούμε να ενοχοποιούμε τους εξαιρετικά ευάλωτους, άνεργους και άστεγους. Μας είναι ίσως πιο εύκολο να φταίνε εκείνοι από ότι να φταίει ένα σύστημα το οποίο φοβόμαστε να αλλάξουμε.

Στην Ελλάδα έχουν λειτουργήσει δύο δικλείδες ασφαλείας, σε σχέση με την έλλειψη στέγης: τα μεγάλα ποσοστά ιδιοκατοίκησης και η συμπαγής ελληνική οικογένεια. Αν δεν υπήρχαν αυτά τα δύο, το ένα τρίτο της Ελλάδας σήμερα μπορεί και να κοιμόταν στο δρόμο. Όταν  όμως λείπουν αυτά τα δύο, για όσους  άτυχους δεν είχαν την πολυτέλεια του δικού τους σπιτιού και ταυτόχρονα έχουν διαρραγεί οι σχέσεις με την οικογένεια, το βήμα για να βρεθούν στο δρόμο σήμερα, θέλει μόνο ένα τσακ για να γίνει, είναι πάρα πολύ εύκολο. Δεν υπάρχει καμιά άλλη δικλείδα ασφαλείας (κράτος, πρόνοια κλπ.). Δεν είναι οι άνθρωποι επαγγελματίες επαίτες. Πολλοί είναι καλλιεργημένοι, μορφωμένοι, ευγενικοί, άνθρωποι όπως εσείς κι εγώ. Δεν δικαιούμαστε να τους κατακρίνουμε. Θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα μας.

Μάλιστα, οι περισσότεροι από αυτούς είναι πολύ ντροπαλοί στο να ζητήσουν βοήθεια. Πολλοί έχουν συγγενείς και φίλους, οι οποίοι είτε τους εγκατέλειψαν όταν έμαθαν για την κατάστασή τους (είπαμε, φοβόμαστε μη κολλήσουμε φτώχεια!), είτε οι ίδιοι είναι πολύ περήφανοι να ζητιανέψουν από το σόι, το οποίο θα τους κατακρίνει και θα τους  χλευάσει, μέχρι (και αν) τους δώσει κάποια βοήθεια. Υπάρχουν άστεγοι αλλοδαποί που τους λείπουν μόνο τα 80 ή 100Ευρώ για να βγάλουν το εισιτήριο και να φύγουν, αλλά δεν θέλουν να επιβαρύνουν τους δικούς τους ή να γνωρίζουν εκείνοι σε ποια κατάσταση βρίσκονται.  Προτιμούν στην κυριολεξία να κοιμούνται στο δρόμο, παρά να ρίξουν την αξιοπρέπειά τους και να ζητιανέψουν ελεημοσύνη από τους άλλους. Αναρωτιέμαι αν οι πολιτικοί μας, οι οποίοι ευθύνονται τα μέγιστα για την σημερινή κατάσταση,  είχαν κάποια μαθήματα αξιοπρέπειας και περηφάνιας να διδαχτούν από τους άστεγους…

Αυτό που τους πονάει πολύ είναι η έλλειψη ανθρωπιάς, η προκατάλειψη, η περιθωριοποίηση, η άσχημη συμπεριφορά από εμάς τους υπολοίπους, που έχουμε την ψευδαίσθηση της ανωτερότητας, επειδή το σύστημα δεν μας έχει πετάξει έξω ακόμη.  Μου ανέφερε ένας άστεγος πώς στην απελπισία του, έριξε τον εγωισμό του και πήγε έξω από μια εκκλησία με ανακοίνωση: όχι ‘δώστε μου λεφτά’ ή ‘πεινάω’, αλλά ‘παρακαλώ, βρείτε μου μια δουλειά’!  Ήλπιζε ότι οι άνθρωποι της εκκλησίας θα ήταν κάπως πιο ευαισθητοποιημένοι, πονόψυχοι κι ίσως είχαν κάπου να τον συστήσουν. Μου είπε ότι το ‘ποίμνιο’ τον αντιμετώπισε με πολύ άσχημο τρόπο. Είναι αυτός ο αληθινός Χριστιανισμός στην πράξη;

Έχουμε μάθει ότι είμαστε καλοί άνθρωποι αν δίνουμε μερικά ψιλά ελεημοσύνης σε κείνους που βλέπουμε ως κατώτερους από εμάς, μπας και κερδίσουμε bonus στην άλλη ζωή. Αυτό δίδαξε ο Χριστός; Η ανθρωπιά πού είναι; Η ισότητα πού είναι; Οι άστεγοι αυτό που έχουν πρωτίστως ανάγκη είναι να τους δούμε ανθρώπινα! Να τους δούμε ως ίσα ανθρώπινα πλάσματα. Να τους μιλήσουμε! Δεν θα μας φάνε! Ας τους πιάσουμε ευγενικά την κουβέντα, έστω και για το μετεωρολογικό δελτίο! Και μόνο η διάθεσή μας, η προσέγγισή μας, το ότι δεν τους αποφεύγουμε λες κι έχουν μίασμα, είναι πολύ σημαντικά. Μια ευγενική κουβέντα «γεια σου, τι γίνεσαι, πώς τα πας με το κρύο (ή τη ζέστη)», οτιδήποτε, διακριτικά, μια ευγενική φιλική κουβέντα… Ας τους ρωτήσουμε τι χρειάζονται σε είδος. Κάποιοι χρειάζονται φάρμακα. Αλήθεια, έχουμε σκεφτεί πώς θα ήταν τις ημέρες του κρύου χειμώνα, να έχεις κρυολόγημα και να κοιμάσαι έξω; Πού χαρτομάντηλα; Πού παυσίπονα και θερμόμετρο; Πού ένα ζεστό τσάι για τον λαιμό που πονάει; Πού να πλύνεις τα χέρια;  Όπως μου έλεγε ένας άλλος άστεγος: «πολύ απλά, δεν μπορείς να το φανταστείς…»

Το άλλο που επίσης που χρειάζονται είναι ποιοτική τροφή. Μου εκφράζουν παράπονα ότι όλα σχεδόν τα καθημερινά συσσίτια στην Αθήνα, δίνουν περίπου τα ίδια πράγματα: ζυμαρικά και όσπρια. Είναι ευγνώμονες για αυτό, όταν όμως αυτή η διατροφή συνεχίζεται για πολλούς μήνες και χρόνια, οι ελλείψεις σε άλλα στοιχεία αρχίζουν και γίνονται ορατές και ο οργανισμός τους εξαντλείται. Έχουν μεγάλη ανάγκη από φρούτα και λαχανικά (η βιταμίνη C ούτως ή άλλως δεν διατηρείται στον οργανισμό), όπως επίσης και κρέας. Αν θέλουμε λοιπόν να βοηθήσουμε έναν άστεγο, μπορούμε, αντί για το ένα ευρώ,  να του φέρουμε μερικά πορτοκάλια, ή ένα σουβλάκι καλαμάκι και επί τη ευκαιρία να του πιάσουμε την κουβέντα. Όταν ο άνθρωπος μένει για μήνες χωρίς την κατάλληλη τροφή, χωρίς επαρκή ύπνο, στο κρύο και σε ψυχολογική καταρράκωση, δεν μπορεί να παραμείνει και η σωματική του υγεία αλώβητη. Ακόμη κι αν ήταν καθόλα ικανοί όταν πρωτοβρέθηκαν στο δρόμο, η εμπειρία είναι τόσο σοκαριστική σε όλα τα επίπεδα, που είναι θαύμα που πολλοί από αυτούς συνεχίζουν να μπορούν να σκέφτονται καθαρά.  Μετά από μήνες στο δρόμο, ακόμη κι αν θέλουν να δουλέψουν, χρειάζονται στήριξη, ψυχολογική και πρακτική, για να οργανωθούν αρκετά, ώστε να ανταπεξέλθουν. Αν μη τι άλλο, είναι χρονίως άυπνοι! Δεν μπορούν να κοιμηθούν καλά στο δρόμο, όσες κουβέρτες κι αν έχουν, καθώς υπάρχει και το θέμα της ασφάλειας. Πολλοί έχουν πέσει θύματα κλοπής. Όπως μου έλεγε ένας τρίτος άστεγος : «Νιώθω σαν να έχω πέσει σε ένα πηγάδι χωρίς πάτο και να πέφτω, πέφτω,  πέφτω, πότε θα σταματήσει;”  Ένας τέταρτος μου ανέφερε πώς για μέρες δεν ήθελε να βγει από την χαρτόκουτά του κι έκλαιγε, γιατί δεν άντεχε πια να αντιμετωπίσει τη σκληρότητα, το χλευασμό και την αδιαφορία των βλεμμάτων των υπολοίπων εμών… Αυτό το βλέμμα που τους προσπερνά, λες και δεν υπάρχουν, λες και δεν είναι ένας άνθρωπος εκεί στη γωνία, τον οποίο μπορείς τουλάχιστον να κοιτάξεις στα μάτια, αλλά τον προσπερνάς, λες και είναι ένα με τον τοίχο, ένα αντικείμενο, ένα σκουπίδι… Εξάλλου το ίδιο το κράτος μας προπαγάνδιζε πρόσφατα τις ‘επιχειρήσεις-σκούπα’, σκούπα ανθρώπων… Και μόνο οι λέξεις που χρησιμοποιούν, τα λένε όλα…

Ταυτόχρονα, υπάρχουν δεκάδες άδεια ξενοδοχεία στην Αθήνα, που θα μπορούσαν με μικρό κόστος να μετατραπούν σε ξενώνες. Ταυτόχρονα, μόλις πληρώθηκαν από το ελληνικό κράτος 430εκατομμύρια ευρώ σε ομόλογο-γύπα, που δεν ήταν καν υποχρεωμένη η ελληνική κυβέρνηση να το πληρώσει γιατί δεν είχε υπαχθεί εθελοντικά στο PSI. Ταυτόχρονα, λιμνάζουν στην Ελβετία δισεκατομμύρια πλουσίων Ελλήνων. Και ταυτόχρονα, μας ήρθε τις προάλλες μια νεαρή γυναίκα με τον άντρα της, οι οποίοι μένουν και οι δύο στο δρόμο. Η λεπτομέρεια είναι ότι η γυναίκα είναι έγκυος. Μου είπε ότι ρώτησε για ξενώνες, αλλά της είπαν ότι «δεν υπάρχει τίποτα». Αν άκουγα από τρίτους  ότι σήμερα, γυναίκα έγκυος μένει στους  δρόμους της Αθήνας, ειλικρινά δεν θα το πίστευα. Τώρα που με βρήκε η ίδια, το πιστεύω. Αυτό. Ταυτόχρονα με όλα τα άλλα.

Βικτωρία Πρεκατέ, 23/5/2012, www.brightplanet.blogspot.com

Η βροχή του φόβου

Γράφω για τη βροχή του φόβου, γιατί διαπιστώνω όλο και περισσότερο, πώς πολλές φορές ο καιρός αντικατοπτρίζει την περιρρέουσα  ψυχική διάθεση. Μετά την μη-συγκρότηση κυβέρνησης, έπεσαν όλα τα τρομο-σενάρια του κόσμου σε ελληνικό και ξένο τύπο. Πολλοί έχουμε φτάσει στο σημείο, όπου περισσότερα τρομοσενάρια, όχι μόνο δεν τρομάζουν, αλλά μας πεισμώνουν κιόλας. Όσο πιο πολύ τα ΜΜΕ βρίθουν από τρομοσενάρια, τόσο πιο δύσπιστοι είμαστε σε αυτά. Εξάλλου, οι κίνδυνοι, οι πραγματικοί κίνδυνοι είναι οι σιωπηλοί, οι ξαφνικοί και οι ύπουλοι. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ένας χιλιο-διαφημισμένος και χιλιο-αναλυμένος κίνδυνος είναι τελικά τόσο επικίνδυνος…

Εν πάση περιπτώσει, φαίνεται ότι  έπιασε. Πολλοί τσίμπησαν. Και την ατμόσφαιρα του φόβου τη μυρίζεται κανείς. Δεν είναι τυχαίο που μεσα-μαγιάτικα βρέχει έτσι στην Αθήνα. Νιώθει κι ουρανός αυτό που νιώθουν οι άνθρωποι και τους το δείχνει, μπας και αλλάξουν τους τρόπους τους. Κάποιες φορές, ο Θεός μας εκφράζεται μέσα από τον καιρό –και ειδικά μέσα από τη βροχή. Είναι όταν κλαίει ο Θεός (όπως ακριβώς στο φετινό επιτάφιο στην Αθήνα), ή όταν λυπάται ο Θεός (όπως συνέβη ακριβώς στις 7.30μμ στις 15/6/2011 στο Φάληρο, όταν υπογραφόταν το Μεσοπρόθεσμο και γίνονταν τρομερά επεισόδια στο κέντρο).  Τέτοιες βροχές δεν είναι τυχαίες. Ίσως ακούσουμε τα μηνύματά τους.

Να ‘μαστε λοιπόν με τον πανικό και τον ίλιγγο στα αυτιά και στα μάτια. Τι θα μας έλεγε η βροχή σε αυτήν την περίπτωση; «Ηρέμησε, μη τρελαίνεσαι… Κάνεις σαν να είναι το τέλος του κόσμου… Σιγά τα αυγά, μεγάλε… χαλάρωσε κι ένα, ένα, θα βρεθεί η λύση». Βεβαίως, υπάρχουν και συμφέροντα για το βομβαρδισμό με τρομο-σενάρια. Να φοβηθούμε, μπας και ψηφήσουμε μνημόνιο… Ο εκφοβισμός δεν έρχεται μόνο από τα ΜΜΕ, αλλά κι από το ίδιο τον τρόπο που φέρεται το κράτος στους πολίτες του. Μια φίλη μου έλεγε ότι, παλαιότερα, όταν δεν πλήρωνες το τηλέφωνο, σου ερχόταν και δεύτερο ειδοποιητήριο, κι αν πάλι δεν πλήρωνες μετά από καιρό στο έκοβαν. Τώρα, ξέχασε (ξέχασε, όχι δεν είχε) να το πληρώσει και σε είκοσι μέρες της το έκοψαν χωρίς προειδοποίηση. Σε ένα κράτος που, αν δεν έχεις να πληρώσεις, σου φέρονται σαν να είσαι εγκληματίας.

Ο φόβος όμως είναι ακόμη αρκετά έντονος στο λαό, φοβάται να απεξαρτηθεί. Αυτό αντικατοπτρίζεται στην ανάγκη του λαού να ακούσει από τα κόμματα ότι «πάνω από όλα, υποστηρίζουμε να μείνουμε στο ευρώ». Ίσως χρειάζεται ακόμη να δούμε και στην πράξη, ότι θα είναι αδύνατον ΚΑΙ να απαγκιστρωθούμε από το μνημόνιο ΚΑΙ να μείνουμε στο ευρώ. Ίσως χρειαστούν ακόμη κάποια μαθήματα, μέχρι να καταλάβουμε ότι θα πρέπει να σταθούμε στα ποδαράκια μας και να αναζητήσουμε την ασφάλεια στην μόνη πηγή που μπορεί πραγματικά να μας τη δώσει, στη μόνη πηγή που μας την έδωσε ποτέ. Το Θεό και τίποτα άλλο. Αν βρέθηκε ο Λόρδος Κόδρινγκτον να ξελασπώσει την ελληνική επανάσταση, δεν είναι η Αγγλία που μας βοήθησε, αλλά ο Θεός που τον έβαλε να μας βοηθήσει. Αν ο περσικός στόλος του Μαρδόνιου καταποντίστηκε λόγω καταιγίδας, έξω από τον Άθω, πριν συνεχίσει η εκστρατεία του νότια, δεν ήταν η τυχαία βροχούλα που μας βοήθησε. Μήπως η Παναγιά έβαλε το χέρι Της. Αν νικήσαμε στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, μήπως μας έδωσε ο Χριστός δύναμη, ακόμη κι αν δεν Τον είχαμε τότε ακόμη γνωρίσει με αυτήν την ταυτότητα. Όπως τότε, έτσι και τώρα, θα μας δείξει τη λύση. Αλλά, όπως τότε, έτσι και τώρα, θα πρέπει να εγκαταλείψουμε τα είδωλα. Δεν μπορούμε να τα έχουμε και τα δύο. Αν πιστέψουμε στο Θεό, θα μας δείξει στο δρόμο μπροστά. Αν πιστέψουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα μας δείξει το δρόμο που μας έχει ήδη δείξει, με τα αποτελέσματα που ήδη πέτυχε. Η επιλογή είναι δική μας, αλλά έχω την αίσθηση ότι χρειαζόμαστε λίγο χρόνο παραπάνω.

Όσον αφορά στην επιστροφή στη δραχμή:  Ακούμε για την περίφημη δημοσκόπηση 'θέλετε να μείνουμε στο ευρώ;', που κάποιοι πολιτικοί χρησιμοποίησαν για να συμπεράνουν ότι «Το μήνυμα της κάλπης της 6^ης Μαϊου είναι  να μείνουμε στο ευρώ και να συνεργαστούμε». Τώρα από πού το έβγαλαν αυτό το συμπέρασμα, δεν μπορώ να καταλάβω…! Φαίνεται το μήνυμα της κάλπης μπορεί να ερμηνευτεί, όπως θέλει ο καθένας…. Η ερώτηση πάντως είναι παραπλανητική. Η σωστή ερώτηση είναι 'είστε διατεθειμένοι να υποστείτε αυτά και άλλα μνημόνια, ούτως ώστε να μείνετε στο ευρώ;' Η απάντηση σε αυτό είναι ίσως τελείως διαφορετική. Εκπλήσσομαι από τον πανικό μην τυχόν και χάσουμε το ευρώ, το μεγάλο κελεπούρι, ένα νόμισμα εξαρχής καταδικασμένο. Και μόνο το πώς φτιάχτηκε (η βασική συνθήκη του δεν προβλέπει ούτε έξοδο ασφαλείας, ούτε δημοσιονομικό συντονισμό) δείχνει ξεκάθαρα για τι φιάσκο νόμισμα μιλάμε. Ανεξαρτήτως Ελλάδας, είναι καταδικασμένο. Στα 15 χρόνια λειτουργίας του δημιούργησε πιο πολλά προβλήματα από ότι όλα τα νομίσματα του κόσμου μαζί. Και σνομπάρουμε τη δραχμή, με την οποία ζήσαμε τα τελευταία 2500χρόνια τουλάχιστον. Εκπλήσσομαι που ανεχόμαστε πολιτικούς να μιλούν ειρωνικά για «τα παιδιά της δραχμής»... λες και από τα γεννοφάσκια μας, είμαστε όλοι τα γαλαζοαίματα παιδιά της Ευρώπης....  Ή δημοσιογράφους να διακηρύσσουν «μας αξίζει το ευρώ, δεν μας αξίζει η δραχμή». Σοβαρολογούμε; Η δραχμή είναι το νόμισμα που μας αντιπροσώπευσε σε όλη μας την ιστορία. Και γίναμε ξαφνικά οι ξιπασμένοι Ευρωπαίοι, που το σνομπάρουμε; Το Ευρώ τι είναι; Ένα εγχείρημα της τελευταίας εικοσαετίας, με στόχο από ότι φαίνεται το κέρδος των λίγων, και εντελώς λάθος φτιαγμένο. Ας σταματήσουμε την ύβρη απέναντι στις ρίζες μας…

Πρεκατέ Βικτωρία, 17/5/2012, www.brightplanet.blogspot.com

Ενδιαφέρουσα η συνέντευξη του Κώστα Λαπαβίτσα, καθηγητή οικονομικών στο SOAS του Λονδίνου στην αρχική σελίδα του
http://epambp.blogspot.com/

Άρθρο του Simon Jenkins «Η πραγματική καταστροφή θα ήταν η καθυστέρηση εξόδου από τοευρώ»

Άρθρο των Timesπου επίσης υποστηρίζουν την έξοδο

Υστερόγραφο στην αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας

Το άλλο χαρακτηριστικό με την κακοποιημένη γυναίκα είναι ότι όσο είναι στην σχέση, δεν έχει την αντοχή ή τη συγκέντρωση να θεραπεύσει τον εαυτό της, τα δικά της τραύματα και αδυναμίες, που υπήρχαν από πριν και που είναι οι αιτίες που την οδήγησαν σε αυτή τη σχέση ευθύς εξαρχής. Δεν έχει την ενέργεια ή το περιθώριο να φτιάξει τον εαυτό της. Απεναντίας αποδυναμώνεται ακόμη περισσότερο. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με εμάς. Έχουμε πάρα πολλές αδυναμίες και δυσλειτουργίες ως κράτος, όμως το σημερινό καθεστώς επιβεβλημένης λιτότητας δεν βοήθησε καθόλου να θεραπευτούν αυτές οι αδυναμίες. Ελπίζαμε ότι οι Γερμανοί θα μας έφτιαχναν το κράτος, αλλά είναι αδύνατον. Μόνο εμείς μπορούμε να το κάνουμε αυτό και ίσως, όπως η κακοποιημένη γυναίκα, χρειαστούμε μια κρίση απελευθέρωσης για να το πετύχουμε. Υπό τις παρούσες συνθήκες, μόνο η υποτέλεια και η καταρράκωση μπορούν να συνεχιστούν (και ξαναλέω ότι ο ψυχολογικός παράγοντας είναι πολύ σημαντικός).  Δεν μπορούμε να αποφύγουμε το εσωτερικό μας νοικοκύρεμα-αλλά υπό τις παρούσες συνθήκες δεν μπορεί να γίνει. Εξάλλου, τους  Ευρωπαίους δεν τους ενδιαφέρει σε ποιες συνθήκες εξαθλίωσης και κατάλυσης θα φτάσει το ελληνικό κράτος, αρκεί να παίρνουν τα λεφτά τους. Και φρόντισαν να εξασφαλίσουν τους εαυτούς τους σε κάθε περίπτωση, βάζοντας το δεύτερο δάνειο σε αγγλικό δίκαιο.

Κάποιες φορές, η κακοποιημένη γυναίκα, που φοβάται να φύγει μη μείνει μόνη, ανακαλύπτει ότι χάνει τον σύντροφο, ούτως ή άλλως. Ένας κακοποιητικός σύντροφος έχει τα δικά του προβλήματα (αλλιώς δεν θα ήταν κακοποιητικός) και κάποιες φορές καταρρέει υπό το βάρος των δικών του αδυναμιών. Είναι για παράδειγμα αλκοολικός. Σκέφτεται λοιπόν η γυναίκα «μη φύγω και μείνω μόνη, ας υποστώ όλη την ταπείνωση, αρκεί να μη μείνω μόνη», και τελικά ο σύντροφος την εγκαταλείπει γιατί πεθαίνει από κίρρωση του ήπατος.  Και τι κάνει τότε η γυναίκα? Όλη τη δουλειά που απέφευγε τόσο καιρό, δηλαδή να αντιμετωπίσει το άγνωστο και τον εαυτό της, υποχρεούται να την κάνει άμεσα! Απλά μετά από τόσο καιρό, της έχει μείνει ελάχιστη αυτοπεποίθηση κι ενέργεια, για να παλέψει. Η μετάβαση θα της φαίνεται σαν η πιο τραγική και δύσκολη περίοδος της ζωής της. Αν καταφέρει και φύγει με το δράστη εν ζωή, επίσης, η μετάβαση θα είναι η πιο δύσκολη περίοδος. Συχνά δεν έχει πού να πάει, δεν έχει να φάει, έχει τις δικές ανασφάλειες, ίσως εκείνος την κυνηγά και την απειλεί . Όμως η μετάβαση είναι μόνο αυτό: μετάβαση. Μετά θα έχει την ελευθερία για την πραγματική γαλήνη κι ευημερία. Η μόνη άλλη επιλογή είναι ο αργός θάνατος.

Το ίδιο και με εμάς. Το ευρώ είναι καταδικασμένο ως εγχείρημα, γιατί έχει ευθύς εξαρχής σχεδιαστεί με λάθος τρόπο. Το ευρώ θα καταρρεύσει, ανεξαρτήτως Ελλάδας. Ίσως θα μας ήταν λίγο πιο εύκολο, να ξεκινούσε η μετάβαση από κάποιον άλλον, να μη κατηγορηθεί η Ελλάδα ΚΑΙ για αυτό. Μου φαίνεται σχεδόν κωμικό που κατηγορούν την Ελλαδίτσα, μια χώρα με  συνεισφορά στο παγκόσμιο ΑΕΠ λιγότερο από 0,3% ότι θα ρίξει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό  σύστημα! Τη βρίζουν για αυτό. Κι όμως θα το κάνει. Θα το κάνει, γιατί πιστεύω ότι είναι θέλημα Θεού, το σάπιο, σαθρό, παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό και τραπεζικό σύστημα, ένας πύργος από τραπουλόχαρτα, να καταρρεύσει. Κι η Ελλάδα έχει κληθεί να παίξει το ρόλο του πρωτοπόρου, της σκανδάλης. Τη βρίζουν για αυτό... Όμως από μια πνευματική σκοπιά προσφέρει υπηρεσία, ανοίγει το δρόμο. Αυτό δεν θα είχε γίνει, αν ο ελληνικός λαός δεν είχε το θάρρος, στις προηγούμενες εκλογές, να πει ‘ΟΧΙ’ στην υποδούλωση των μνημονίων, ανεξάρτητα από το κόμμα που ψήφισε. Το έκανε γνωρίζοντας ότι, σε αντίθεση με τη Γαλλία, ο δρόμος μπροστά του είναι εξαιρετικά αβέβαιος και σίγουρα πάρα, μα πάρα πολύ δύσκολος. Για μένα αυτό δείχνει θάρρος και είναι πολύ σημαντικό.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες μπορούν να συνεχίσουν να υπνοβατούν στην ψευδαίσθηση της άρνησης, ότι με ή χωρίς Ελλάδα, το κούφιο εγχείρημα του ευρώ και της εξάρτησης των κρατών από τις τράπεζες θα συνεχιστεί. Όταν η ζωή όμως μας δίνει ένα δύο τρία μηνύματα, σκουντιγματάκια κι εμείς δεν ακούμε, μετά μας φέρνει ένα δυνατό ταρακούνημα μπας και συνέλθουμε. Ανεξαρτήτως Ελλάδας, πιστεύω ότι  το ταρακούνημα θα διαλύσει το παραλήρημα της άρνησης  σε όλη την Ευρώπη.

Υ.Γ. Μέσα σε όλο τον παροξυσμό και την τρέλα των τελευταίων ημερών, τις 'σκούπες' στους μετανάστες, τη δημόσια διαπόμπευση των οροθετικών, τις απειλές της Γερμανίας... η υπηρεσία μου στο καταφύγιο των αστέγων μου φάνηκε σαν όαση, όαση γαλήνης, αγάπης και φωτός μέσα στο σκοτάδι. Όλοι  οι άνθρωποι εκεί, Έλληνες ή μη, με χαρτιά ή μη, με HIV ή μη, εθελοντές, όλοι ίσοι, ευχαριστήσαμε το Θεό που για μια ακόμη ημέρα υπήρχε αρκετό φαγητό να μοιραστεί. Η αγάπη, η θαλπωρή για αυτούς τους κατατρεγμένους, όλοι ίσοι με ίσους, με ανθρωπιά γιατί είμαστε άνθρωποι, όλα αυτά με έκαναν πραγματικά να νιώσω την αγάπη και την παρουσία του Θεού εκείνη τη στιγμή στο χώρο, στο παλαιό κτίριο στο κλεντρο της Αθήνας, μια αχτίδα φωτός, αγάπης και γαλήνης, μέσα στην τρέλλα και την ανθρωποφαγία των ημερών....

(Υ.Γ2, αν και καθυστερημένα, η Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών εξέδωσε ανακοίνωση της Γενικής της συνέλευσης με σαφή καταδίκη της διαπόμπευσης των οροθετικών ιερόδουλων, πηγή εδώ)

Εθνική εξάρτηση και η αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας

Έχω γράψει σε προηγούμενο άρθρο μου, πώς η σχέση της Ελλάδας με την Ευρωζώνη τον τελευταίο καιρό θυμίζει εξαρτημένη γυναίκα σε κακοποιητική σχέση. (Τονίζω συγκεκριμένα το ‘Ευρωζώνη’, αντί για το ‘Ευρωπαϊκή Ένωση’, καθώς τις τελευταίες ημέρες ακούμε συνεχώς μια (σκόπιμη?) εξομοίωση των δύο, κάτω από τον νεφελώδη τίτλο ‘ευρωπαϊκός προσανατολισμός’. Η συμμετοχή στην Ευρωζώνη ΔΕΝ είναι το ίδιο με την συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και υπάρχουν χώρες στην ΕΕ που εξακολουθούν κι έχουν το δικό τους νόμισμα, όπως είχαμε κι εμείς πριν 10 μόνο χρόνια).

Η κακοποιημένη γυναίκα λοιπόν έχει, τουλάχιστον  στην αρχή, άρνηση της κακοποίησης. Της δίνει χαστούκια και μπουνιές και εκείνη λέει: «Ε, δεν ήταν και τόσο σοβαρό, είχε λίγο τα νεύρα του… ίσως να φταίω κι εγώ που δεν έπλυνα τα πιάτα καλά». Κι εμείς, ως λαός και ως πολιτική ηγεσία εξακολουθούμε να είμαστε σε παρόμοια άρνηση σχετικά με τους απίστευτα ταπεινωτικούς και προδοτικούς όρους με τους οποίους υπογράφηκε, ειδικά η δεύτερη δανειακή σύμβαση (όποιοι από εμάς μπήκαν στον κόπο να τη διαβάσουν…). Οι όροι υποθήκης της χώρας είναι τα αντίστοιχα χαστούκια και μπουνιές στο έθνος και στην ελληνική γη.

Οι εξαρτητικές γυναίκες ανέχονται οποιαδήποτε είδους βία και πάσχουν από μηδενική αυτό-εκτίμηση. Απορροφούν τους εξευτελισμούς από το δράστη και λένε στον εαυτό τους «Πράγματι έχει δίκιο. Είμαι ένα μηδενικό. Κανείς δεν θα με θέλει. Δεν θα καταφέρω να κάνω τίποτα μόνη μου. Ας κάτσω εδώ που είμαι και πολύ μου είναι». Αντίστοιχα συμβαίνει και με εμάς. Φωνασκούμε για την ανωτερότητα των Ελλήνων (κάποιοι επιλέγουν και απαράδεκτα ακραίους τρόπους να το κάνουν), επειδή ακριβώς στο βάθος νιώθουμε ανεπαρκείς, επειδή στο βάθος έχουμε ενστερνιστεί βαθιά στο πετσί μας ότι δεν μπορούμε με τίποτα να τα καταφέρουμε χωρίς τη βοήθεια των ευρωζωνικών ‘φίλων’. Όπως η κακοποιημένη γυναίκα κοιτάζει έξω από την πόρτα του σπιτιού της και βλέπει φαντάσματα τρόμου, προβάλλοντας την τρομοκρατία που ήδη ζει μέσα, προς τα έξω. Τελικά επιλέγει να αυτό-φυλακιστεί στο ίδιο το μαντρί της, πιστεύοντας ότι είναι η μόνη της ασφάλεια επειδή απλά της είναι γνώριμο. Έτσι κι εμείς. Έχουν γκρεμιστεί οι αυταπάτες μας για την καλοσύνη και την αλληλεγγύη των ‘φίλων’, αλλά δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να βγούμε από το μαντρί. Κοιτάζουμε έξω από την πόρτα και βλέπουμε σκιές και φαντάσματα. Μας πιάνει ίλιγγος στη σκέψη και μόνο ότι θα βγούμε από το μόνο πράγμα που θεωρούσαμε ότι μέχρι τώρα μας δίνει, ως έθνος, ασφάλεια στη Γη: Οι Ευρωπαίοι ‘φίλοι’.

Όμως στο Θεό δεν αρέσουν τα είδωλα. Είτε σε προσωπικό, είτε σε κοινωνικό, είτε σε ατομικό επίπεδο, αν πάμε να ειδωλοποιήσουμε μια γήινη κατάσταση και να τη θεωρήσουμε ως την μόνη πηγή ασφάλειας και αγαθών, είναι βέβαιο ότι θα έρθει και θα μας την πάρει. Τα είδωλα είναι για να πέφτουν από τα βάθρα τους. Αν επίμονα αρνούμαστε να εμπιστευτούμε το Θεό και επίμονα προσκολλούμαστε στο είδωλο, τότε θα έρθει η ζωή και βίαια θα απομακρύνει το είδωλο από εμάς, ούτως ώστε να μάθουμε (έστω και επώδυνα) ότι μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτό. Ώστε να μάθουμε ότι η μόνη πηγή ασφάλειας κι ευημερίας που μπορούμε ποτέ να έχουμε είναι ο Θεός και η σύνδεσή μας μέσω πίστης, καθαρής συνείδησης και προσπαθώντας το καλύτερο που μπορούμε. Είτε ατομικά, είτε εθνικά. Εμείς ειδικά, ως έθνος δεν δικαιούμαστε να παραγνωρίζουμε αυτήν την πρώτιστη πνευματική παράμετρο. Έχουμε βοηθηθεί με θαύματα, κατά τη διάρκεια της ιστορίας μας, έχουμε σωθεί από απίστευτους κινδύνους. Ποιος μας βοήθησε? η τύχη??? Τόση πολλή τύχη δεν μπορεί να μαζευτεί. Ας το θυμηθούμε. Θα μας βοηθήσει. Αρκεί να έχουμε λίγη πίστη και να κάνουμε το ένα εκατομμυριοστό της προσπάθειας και θα μας βοηθήσει.

Σχετικά με την επικαιρότητα: έρχεται κάποια στιγμή που η κακοποιημένη γυναίκα θεωρεί ότι «ως εδώ και μη παρέκει». Πάει λοιπόν και φωνάζει στον άντρα της «λοιπόν, κοίτα, αρκετά με τη συμπεριφορά σου, δεν θα ανεχτώ άλλα!» Συνεχίζει όμως να φοβάται να φύγει και να σταθεί στα πόδια της. Συνεχίζει να αμφιβάλλει αν μπορεί να τα καταφέρει μόνη της. Συνεχίζει να μην πιστεύει ότι ο Θεός θα τη βοηθήσει. Την κοιτά λοιπόν εκείνος και στην απίθανη καλύτερη των καλυτέρων περίπτωση (αν δε τη χτυπήσει ή την απειλήσει ότι θα τη σκοτώσει), της λέει «ΟΚ, σήκω φύγε». Και τι κάνει? Η εξαρτητική γυναίκα κοιτάζει έξω και την πιάνει δέος. Σωπαίνει και ξαναγυρνά. Και τότε, η συμπεριφορά του δράστη γίνεται πέρα ως πέρα κακοποιητική.

Έτσι κι εμείς. Διαμαρτυρηθήκαμε σχετικά με τους όρους των μνημονίων, φωνάζουμε, και πράγματι η διαμαρτυρία αυτή εκφράζει μια βασική ανάγκη του ελληνικού λαού. Το ερώτημα όμως είναι: Οι Ευρωπαίοι λένε «δεν διαπραγματευόμαστε τα μνημόνια». Και τότε τι γίνεται? Τι γίνεται? Είμαστε πολιτικά και ψυχολογικά προετοιμασμένοι να σηκωθούμε και να φύγουμε από την ευρωζώνη και να κάνουμε τη μετάβαση και υπέρβασή μας? Γιατί αν δεν είμαστε, τότε, θα ξαναγυρίσουμε άνευ όρων, και η αντιμετώπιση που θα λάβουμε θα είναι πιο σκληρή και πιο ταπεινωτική από ποτέ! Για αυτό πιστεύω ότι χρειαζόμαστε λίγο περισσότερο χρόνο και νέες εκλογές. Πρέπει να προετοιμαστούμε (και ο ψυχολογικός παράγοντας εδώ είναι πολύ σημαντικός) για την πολύ υψηλή πιθανότητα να μην κάνουν οι Ευρωπαίοι πίσω. Η δική μας συντεταγμένη εθελοντική έξοδος από το ευρώ θα ήταν η λιγότερη ατιμωτική λύση.Η άλλη πιθανότητα είναι απλά να μας διώξουν. Παραμονή στην ευρωζώνη, με διαπραγμάτευση φαίνεται να είναι φαντασίωση. Παραμονή στην ευρωζώνη χωρίς διαπραγμάτευση είναι σαν την κακοποιημένη γυναίκα που θα παραμείνει στην κακοποιητική σχέση μέχρι να τη στείλει ο άντρας της στον τάφο. Δεν αποτελεί επιλογή. Αν μη τι άλλο, έχουμε ευθύνη στην ελληνική ΓΗ. Παλιότεροι έδωσαν τη ζωή τους για την ελληνική ΓΗ. Εμείς την ξεπουλάμε μη τυχόν και βγούμε από το ευρώ… Τι ανασφάλεια και ηττοπάθεια μας έχει πιάσει? Λες και δεν υπήρχε ζωή πριν το ευρώ...

Υπάρχουν πολλές αναλύσεις ελλήνων οικονομολόγων που μελετούν τα πλεονεκτήματα εξόδου από το ευρώ, όπως αυτές του Κώστα Λαπαβίτσα από το London School of Economics, του Σκαπέρδου University of California, και άλλων, που παρουσιάζουν αναλυτικές λύσεις σε αυτό. Προσωπικά πιστεύω ότι το δικό μας εμπόδιο είναι πρωτίστως ψυχολογικό. Μας πιάνει ίλιγγος φόβου με την ιδέα ότι θα πούμε ‘Όχι’ στους ‘μεγάλους’ μας ‘αδερφούς’. Όπως η κακοποιημένη γυναίκα παίρνει την απόφαση, ζητά τη βοήθεια του Θεού και αποφασίζει να θεραπεύσει μέσα της όλες τις αδυναμίες και εμπόδια που την κρατούν πίσω. Αυτό θα είναι η εσωτερική μας εργασία μέχρι τις επόμενες εκλογές, που φαίνονται πολύ πιθανές. Να ξεπεράσουμε το φόβο. Θα χρειαστεί να ξεπεράσουμε το φόβο απαγκίστρωσης από την ευρωζώνη ούτως ή άλλως. Αν δεν το επιλέξουμε εμείς οι ίδιοι, είναι εξαιρετικά πιθανό να μας το επιβάλλουν. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για οτιδήποτε- σύντομα.

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.com, 9/5/2012

Εκλογές 6ης Μαϊου: η αρχή ενός επώδυνου τοκετού

Η αποτίμηση για τα αποτελέσματα των εκλογών της 6^ης Μαϊου, είναι ίσως λίγο άγουρη, καθώς οι εξελίξεις πολύ γρήγορες, όχι μόνο στο πολιτικό σκηνικό, αλλά και στην ψυχολογία του κόσμου.

Προσωπικά πιστεύω ότι, αν μη τι άλλο, τολμήσαμε την αλλαγή. Τολμήσαμε να σηκώσουμε κεφάλι και απέναντι στα δικούς μας εσωτερικούς «δαίμονες» (ένα πεπαλαιωμένο δικομματικό σύστημα ρουσφετολογικά διαπλεκόμενο με το λαό του), αλλά και να σηκώσουμε κεφάλι απέναντι στις πιέσεις ενός πολύ μεγαλύτερου διεθνούς οικονομικού-πολιτικού συστήματος, που θέλει τη μεγάλη πλειοψηφία των λαών  να εξαθλιώνεται για να πλουτίζει μια μικρή μειονότητα συμφεροντολογικά συνδεδεμένων τραπεζιτών και πολιτικών στη διεθνή σκηνή.  Ο εκφοβισμός και οι απειλές του κ. Σόιμπλε, ότι η Ελλάδα «θα υποστεί τις συνέπειες, αν δεν τηρήσει το σύμφωνο» (το οποίο ο ελληνικός λαός ΔΕΝ υπέγραψε), οι εντολές της κ. Μέρκελ να τηρήσει η Ελλάδα μετεκλογικά το σύμφωνο, θέλει δε θέλει ο λαός της, δείχνουν το επίπεδο εκτροχιασμού της δημοκρατίας στην Ευρώπη. Δεν είναι εύκολο για μια μικρή χώρα, με πάρα πολλά εσωτερικά προβλήματα, αβεβαιότητα, με μόνιμο άγχος για τα σύνορά της, να τολμήσει να σηκώσει κεφάλι  στις διαταγές της φαινομενικά ισχυρότερης οικονομικής και πολιτικής δύναμης στην Ευρώπη- κι όμως το έκανε. Δεν προσπαθώ να στηρίξω κάποιο συγκεκριμένο κόμμα, είναι όμως ένα μπράβο στον ελληνικό λαό, που τόλμησε και άρθρωσε μια ισχυρή αντι-μνημονιακή φωνή, έστω και αν φοβάται το επόμενο βήμα. Δεν είναι λίγο αυτό, μην το υποτιμούμε, όσο κι αν συνεχίσουν να μας βρίζουν, όσο κι αν κατακλυστούμε από αυτό-αμφιβολίες στα δύσκολα που έρχονται.

Το μήνυμα της 6^ης Μαϊου ήταν πολύ σημαντικό κι ας μην το ξεχνάμε. Ήταν πολύ σημαντικό και για τους άλλους Ευρωπαϊκούς λαούς, οι οποίοι βλέπουν την Ελλάδα να τρέχει μπροστά ασθμαίνουσα, να προσπαθεί να αλλάξει και παραδειγματίζονται. Βλέπουν ότι δεν είναι οι λαοί υποχρεωμένοι να λένε ‘ναι’ στους ηγέτες, μόνο και μόνο επειδή είναι ηγέτες. Η Ελλάδα, παρόλο που έχει λοιδορηθεί και συνεχίζει να λοιδορείται  απίστευτα, πρωτοπορεί στις αλλαγές που έρχονται σε διεθνές επίπεδο, πρωτοπορεί στην απελευθέρωση από το διεθνή χρηματο-οικονομική μέγγενη, πρωτοπορεί στην γέννηση  ενός νέου πολιτικού συστήματος της αληθινής δημοκρατίας, όπου οι ηγέτες θα είναι πολύ πιο κοντά στο λαό τους, ακούγοντας τη φωνή του; όπου οι αποφάσεις θα παίρνονται με τη συμμετοχή του λαού; όπου το σύστημα λειτουργίας της οικονομίας θα είναι πολύ πιο απλό και διαφανές; όπου η αγάπη για την χώρα και την πανάρχαια αυτή γη θα είναι πολύ πιο δυνατή από την  εξάρτηση από δήθεν ανώτερους ‘φίλους’; όπου, σε αντίθεση με το εγωκεντρισμό των τελευταίων δεκαετιών, η πρώτη αξία στη λειτουργία του συστήματος θα είναι να σκεφτόμαστε και τους άλλους στην κοινωνία μας ισότιμα, με αλτρουισμό και συμπόνια. Είναι δυνατόν και πιστεύω ότι αυτή είναι η αποστολή μας ως έθνος σήμερα. Είναι αυτό που έχει να προσφέρει η Ελλάδα στον κόσμο, όπως παλαιότερα, προσέφερε τη δημοκρατία.

Η γέννα δεν θα είναι εύκολη. Θα υπάρξει δυστοκία και παρατεταμένοι πόνοι. Όμως δεν είμαστε μόνοι...έχουμε για μαία το Θεό…. και για αυτό πρέπει να κρατάμε την πίστη μας και τη συνείδησή μας όσο πιο καθαρή γίνεται.   Οι μαίες γνωρίζουν πως όταν η γυναίκα φτάνει στο σημείο να φωνάξει «Δεν αντέχω άλλο», στα επόμενα 5 λεπτά το παιδί θα γεννηθεί. Έτσι θα είναι και με εμάς. Όταν θα φτάσουμε στο σημείο της μεγαλύτερης ανασφάλειας, αναταραχής κι αυτό-αμφιβολίας, τότε θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε το καινούργιο. Δεν είμαστε ποτέ μόνοι μας, γιατί πάντα το πνεύμα του Θεού είναι μαζί μας και μας καθοδηγεί.

Έχουμε ήδη μπει στα πρώτα στάδια του τοκετού. Το να προσπαθήσουμε να γυρίσουμε πίσω,  είναι ανώφελο. Το να προσπαθήσουμε να ξαναγυρίσουμε στον παλιό γνώριμο δικομματισμό και στην υποταγή στους δήθεν ανώτερους ‘φίλους’,  είναι τόσο ανώφελο, όσο να προσπαθεί μια γυναίκα να σταματήσει τον τοκετό, επειδή τον φοβάται, να πει ‘άσε, τελικά δεν θα γεννήσω, λέω να μείνω για πάντα έγκυος’. Δεν γίνεται. Σίγουρα με κάθε μεγάλη αλλαγή, το τοπίο είναι θολό, υπάρχει  φόβος. Προτιμούμε να γαντζωθούμε στο παλιό, όσο δυσλειτουργικό κι αν ήταν. Όμως όσο γαντζωνόμαστε, τόσο η ζωή μας αφαιρεί απότομα το παλιό και το οικείο. Μας σπρώχνει μπροστά- δοκιμάζοντας, μαθαίνουμε να κολυμπάμε. Ο φόβος αυτός διαφαίνεται τώρα στις κινδυνολογίες τύπου ‘χάος’, ‘ακυβερνησία’ κλπ. Και θα χρησιμοποιηθεί ακόμη περισσότερο. Όμως δεν θα μπορέσουμε να γυρίσουμε πίσω. Και να προσπαθήσουμε, δεν θα λειτουργήσει.

Πιστεύω ότι το πιο πιθανό είναι ότι θα χρειαστεί να ξαναγίνουν εκλογές σύντομα και αυτό θα ήταν ίσως  το καλύτερο, καθώς τα πράγματα φαίνονται λίγο ανώριμα ακόμη για να υλοποιήσουν την αλλαγή. Το μήνυμα εδόθη, τώρα θα χρειαστεί λίγο παραπάνω χρόνος για την ανασύνταξη δυνάμεων, να γίνουν ζυμώσεις, καθώς πολλά κόμματα έχουν διασπαρεί και είναι κάπως απροετοίμαστα να απαντήσουν στις ραγδαίες εξελίξεις. Ελπίζω να αλλάξει και εκλογικός νόμος, ο οποίος αυθαίρετα έδωσε στο πρώτο κόμμα 50 έδρες μπόνους (πού είναι η δημοκρατία εδώ;). Ίσως τα δύο μεγάλα κόμματα ευελπιστούσαν ότι με την αλλαγή του μπόνους από 40 σε 50, θα αποκτούσαν την πλειοψηφία για να συγκυβερνήσουν και να συνεχίσουν τα ίδια. Δεν τα κατάφεραν και αυτό είναι ένα μάθημα για όλους μας.  Ότι στη σημερινή εποχή τα μαθήματα γυρνούν μπούμερανγκ πολύ γρήγορα. Επίσης αντιδημοκρατικό βρίσκω τον αποκλεισμό των μικρών κομμάτων (του κάτω του 3%) από τη Βουλή. Αυτά τα κόμματα τα ψήφισε σχεδόν το 20% του λαού. Ακόμη και μια μόνο φωνή δική τους να υπάρχει στη Βουλή είναι σημαντικό. Αν μιλάμε για δημοκρατία να σεβαστούμε τις θέσεις και απόψεις όλων –απλά και αναλογικά.

Η άλλη διάσταση των εκλογών  είναι εκείνη της αποχής. Δεν είναι αποχή από αδιαφορία. Είναι θυμωμένη αποχή. Πιστεύω ότι στις επόμενες εκλογές η αποχή είναι πιθανόν να είναι πολύ μικρότερη. Βλέποντας την αλλαγή κι ότι  η αποχή δεν προσμετράται ως φωνή, αλλά ενισχύει τη γνώμη των άλλων που ψηφίζουν (η κατανομή εδρών γίνεται βάσει των έγκυρων ψηφοδελτίων κι όχι βάσει του εκλογικού σώματος), ίσως πολλοί αλλάξουν γνώμη και θελήσουν να τιμήσουν την δυνατότητα που τους δίνεται να ψηφίσουν -μια δυνατότητα για την οποία χύθηκε αίμα, ας μην την απαξιώνουμε. Η συνειδητή ψηφοφορία όμως θέλει δουλειά. Θέλει διαρκή ενημέρωση, αλλά και σκέψη και διαίσθηση. Προσπάθησα πριν τις εκλογές να βρω βιογραφικά των υποψηφίων στο διαδίκτυο και για πολλούς δεν υπήρχαν καν! Πως θα γνωρίζουμε? Αυτό είναι το πρώτο βήμα για όλους τους συνδυασμούς που θέλουν την ουσιαστική δημοκρατία.

Νομίσαν τα κόμματα ότι με το να προσπαθήσουν να κολακέψουν διάφορες κοινωνικές ομάδες, θα κερδίσουν τη ψήφο τους. Δεν δουλεύει. Ας προσπαθήσουν να κάνουν αυτό που είναι σωστό, αυτό που νιώθουν εκείνα αληθινά σωστό ως απάντηση στις πραγματικές ανάγκες, χωρίς χειριστικά τερτίπια. Έτσι πια, πιο πολλές πιθανότητες έχουν να τους ψηφίσουν. Αυτό έγινε και με την προσπάθεια αρκετών κομμάτων να μοιραστούν ρατσιστικές θέσεις για να προσελκύσουν ψηφοφόρους από τη Χρυσή Αυγή. Δεν δούλεψε, απεναντίας ενίσχυσε τις θέσεις που εκφράζει η Χρυσή Αυγή. Ας ήταν ειλικρινείς, να προσπαθούν να κάνουν το σωστό, χωρίς να προσπαθούν να ελέγξουν και θα ήταν για όλους πιο εύκολο. Όσον αφορά τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής: Δεν πιστεύω ότι 6% των Ελλήνων είναι νοσταλγοί του Χίτλερ. Αυτό που συνέβη είναι ότι πολλοί Έλληνες έχουν νιώσει πολύ ταπεινωμένοι. Ο χλευασμός από τους Ευρωπαίους ‘φίλους’ έχει υπάρξει ανελέητος τα τελευταία δύο χρόνια. Η ταπείνωση του ξεπουλήματος της χώρας έχει κάνει  το λαό να νιώθει προδομένος. Το αίσθημα της ουσιαστικής κατοχής έχει κάνει πολλούς να επαναστατήσουν.  Εκπρόσωποι κομμάτων απαντούν στις συχνές προσβλητικές δηλώσεις Σόιμπλε ότι «οι Έλληνες δέχονται να κάνουν θυσίες, αλλά δεν δέχονται να τους ταπεινώνουν» και μετά οι ίδιοι πολιτικοί ψηφίζουν τα μνημόνια που υπαγορεύει ο Σόιμπλε. Η ανάγκη είναι ακριβώς για εθνική αυτό-εκτίμηση (όπως αναφέρω σε σχετικό άρθρο μου εδώ,  και εδώ), είναι ακριβώς αυτό. Η περηφάνια, ο πατριωτισμός  του Έλληνα έχει πληγωθεί πολλάκις και αυτήν την ανάγκη, οι υπάκουοι στην τρόικα ηγέτες μας, απέτυχαν να την αναγνωρίσουν. Κι αυτό εξώθησε πολλούς σε ακραίες λεγόμενες εθνικιστικές ψήφους. Ο κόσμος έχει ανάγκη να δει κάποιον ηγέτη, που θα υπερασπιστεί επιτέλους την τιμή και αυτοεκτίμηση των Ελλήνων, χωρίς να τους ταπεινώνει διεθνώς. Κι επειδή αυτή είναι ουσιαστική ανάγκη του κόσμου, πιστεύω ότι θα αναδυθούν  νέοι άνθρωποι, νέες δυνάμεις,  που με ειλικρίνεια και με συνέπεια θα την εκφράζουν. Ίδωμεν.

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.com, 8/5/2012

Ποινικοποίηση της φτώχειας, ποινικοποίηση της ασθένειας

Στις προηγούμενες αναρτήσεις μου αναφέρω για την πολύ επικίνδυνη ρατσιστική ρητορική που χρησιμοποιήθηκε σχετικά με τα στρατόπεδα κράτησης μεταναστών χωρίς χαρτιά. Είχα πει ότι αυτή η λογική, ποινικοποίησης της φτώχειας («…όσοι μετανάστες ζουν σε απαράδεκτες συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης θα κρατούνται…») είναι πολύ επικίνδυνη και δεν θα σταματήσει στους μετανάστες, αλλά θα εξαπλωθεί και σε άλλες κοινωνικές ομάδες. Πράγματι, λίγες μέρες μετά βλέπουμε μια άνευ προηγουμένου καμπάνια διαπόμπευσης των φορέων του aids. Ξεκίνησε με την αλλοδαπή ιερόδουλη, όμως στην πορεία τους βγήκαν οι περισσότερες ιερόδουλες φορείς  να είναι ελληνίδες. Για πρώτη φορά, στα 30 χρόνια που υπάρχει το AIDS, προβάλλονται στη δημοσιότητα στοιχεία των φορέων του ιού. Αυτή η λογική στιγματισμού και ποινικοποίησης της ασθένειας, για τη δήθεν προστασία του κοινωνικού συνόλου, είναι απαράδεκτη, ανήκουστη και πολύ επικίνδυνη. Ειδικά για το AIDS, είναι επιλογή του συνευρισκόμενου να πάει με μια ιερόδουλη (ή οποιονδήποτε άλλον) και μάλιστα χωρίς προφύλαξη. Η κατηγορία της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης δεν στέκει. Αν το δούμε έτσι, τότε θα πρέπει οι χιλιάδες έλληνες άνδρες πελάτες, που έχουν μολυνθεί, να βγουν τα στοιχεία τους στη δημοσιότητα επίσης, και να συλληφθούν, γιατί με τη λογική αυτή κι εκείνοι αποτελούν κίνδυνο για τη δημόσια υγεία! Δεν συμφωνώ  βέβαια με τη δημοσιοποίηση του ιατρικού ιστορικού κανενός, απλά με αυτό τον τρόπο δείχνω ότι δεν μπορούμε να έχουμε δυο μέτρα και δύο σταθμά. Σε κάθε περίπτωση, το ιατρικό ιστορικό είναι προσωπικό δεδομένο και δεν μπορεί ούτε να δημοσιοποιείται, ούτε να συλλαμβάνεται κανείς επειδή έχει μια ασθένεια. Αυτό που δεν έχει γίνει σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα, γίνεται στην Ελλάδα τέσσερις μέρες πριν τις εκλογές με τα χαμηλότερα ποσοστά δημοσκοπήσεων στα κυβερνώντα κόμματα. Καταλήγει τραγελαφικό, καθώς σήμερα μάλιστα, διάβασα ότι ο Υπουργός Υγείας σκοπεύει να ποινικοποιήσει την σεξουαλική επαφή χωρίς προφύλαξη! (πηγή εδώ) Αλήθεια σκοπεύουν να βάλουν κάμερες σε κάθε κρεβατοκάμαρα; Ας γίνουν γρήγορα αυτές οι εκλογές, γιατί η προεκλογική καμπάνια, εκτός από την κακογουστιά που είχε πάντα, τώρα έχει αρχίσει να γίνεται και ροζ και επικίνδυνη…

Η απομόνωση ατόμων που νοσούν συμβαίνει μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, σε νοσοκομεία και μετά από τη γνωμάτευση του ιατρικού προσωπικού. Δεν μπορεί να υπαγορεύεται από κυβερνητικούς παράγοντες και μάλιστα για χρήση ευρείας κλίμακας καισ τιγματισμό ολόκληρων κοινωνικών ομάδων. Πάρα πολύς κόσμος διαμαρτυρήθηκε για αυτή τη διαπόμπευση. Αν ήθελαν να προειδοποίησουν για τη δημόσια υγεία, θα μπορούσνα να καταγγείλουν τις διευθύνσεις των παράνομων οίκων. Αλήθεια, από τους διαχειριστές-διακινητές-traffickers, πόσοι συνελλήφθησαν? Αναρωτιέμαι ποιο θα είναι το επόμενο στάδιο: Nα συλλαμβάνουν όσους φταρνίζονται χωρίς χαρτομάντιλο;! Στο κάτω κάτω, η γρίπη σκοτώνει παγκοσμίως περισσότερους από ότι το AIDS... Ούτε στην εποχή της πανούκλας, δεν γίνονταν τέτοια ανθρωποφαγία… Μη βιαζόμαστε λοιπόν να κατακρίνουμε άλλες ομάδες, γιατί θα βρεθούμε κι εμείς στο λάκκο που οι ίδιοι σκάψαμε..

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα έχουν καταδικάσει αυτές τις πρακτικές ‘σκούπας’ και σύλληψης νσούντων (πηγή εδώ). Δεν λειτουργεί έτσι η δημόσια υγεία. Με τον εκφοβισμό της σύλληψης, οι άνθρωποι θα αποφεύγουν να εξετάζονται, με αποτέλεσμα την ακόμη μεγαλύτερη διάδοση λοιμωδών. Αν είχαν μια πιθανότητα οι ιερόδουλες ανά την Ελλάδα να εξεταστούν για HIV τώρα αυτή έχει μηδενιστεί, γιατί θα φοβούνται τη σύλληψη. Μακροπρόθεσμα, η διαπόμπευση θα ενισχύσει την εξάπλωση του ιού. Η δημόσια υγεία διασφαλίζεται με διαρκή ενημέρωση και απρόσκοπτη πρόσβαση σε δωρεάν δομές δημόσιας υγείας, χωρίς το φόβο στιγματισμού. Το να κλείσουν 20 νοσοκομεία σίγουρα ΔΕΝ συμβάλει σε αυτήν την κατεύθυνση .

Κατά τα άλλα, γιατί άραγε εκπλήσσει η άνοδος  ακροδεξιού κόμματος, όταν η ίδια η κυβέρνηση υποστηρίζει τέτοιες ακραίες πολιτικές, όπως τα  στρατοπέδων κράτησης για μετανάστες χωρίς χαρτιά και η σύλληψη φορέων του aids; Όταν καλλιεργείται μια νοοτροπία, του τύπου «για όλα φταίνε οι μετανάστες», «θα μας κολλήσουν μικρόβια», «μας παίρνουν τις δουλειές» κλπ., γιατί μετά μας εκπλήσσει το αποτέλεσμα; Βεβαίως και η άνοδος ακροδεξιών κομμάτων είναι πολύ ανησυχητική, όμως και τα κόμματα που κυβερνούν και την καταδικάζουν έχουν συμβάλλει με τον τρόπο τους σε αυτή την άνοδο. Εξίσου ανησυχητική είναι η υιοθέτηση ακροδεξιών πρακτικών, όπως οι παραπάνω, από κόμματα που θεωρούνται προοδευτικά και συμβατικά.

Η ημέρα έναρξης του στρατοπέδου κράτησης στην Αμυγδαλέζα την Κυριακή ήταν ημέρα ντροπής για τη χώρα μας. Στο εξωτερικό, εκτός από κλέφτες, τώρα πια θα μας λένε και φασίστες -και δεν θα έχουν άδικο… Πάρα πολλά από τα σχόλια, αλλά και τα άρθρα που διαβάζω στις ελληνικές εφημερίδες, σε καμία περίπτωση δεν θα γίνονταν αποδεκτά στις σοβαρές εφημερίδες του εξωτερικού.  Οι δε τελευταλιες εξελίξεις σοκάρουν στο εξωτερικό πάρα πολύ. Με το να είμαστε εμείς ρατσιτσές απέναντι σε άλλες κοινωνικές ομάδες, ενισχύουμε το ρατσισμό (που ήδη υπάρχει) των Ευρωπαίων απέναντί μας. Νομίζουμε ότι η οικονομική κρίση μας δίνει το άλλοθι να φερθούμε όπως μας κατέβει στις άλλες κοινωνικές ομάδες.

Μας κακοποιούν οι δικοί μας πολιτικοί, κι αντί να τους απαντήσουμε με την ψήφο μας, κακοποιούμε με τη σειρά μας την πιο αδύναμη κοινωνική ομάδα, η οποία σήμερα τυχαίνει να είναι οι μετανάστες, οι φορείς του AIDS, αύριο θα είναι κάποια άλλη.  Όπως ο σύζυγος που δέρνει τη σύζυγο, κι εκείνη με τη σειρά της πάει και δέρνει το παιδί, το οποίο πάει και δέρνει τη γάτα. Όσοι βγαίνουν και διακηρύττουν με περηφάνια «εγώ είμαι ρατσιστής», -και δυστυχώς συμπολίτες μας το λένε και καμαρώνουν-, ξεχνούν ότι ο ρατσισμός δε σταματά στους μετανάστες… Θα έρθει να χτυπήσει και τη δική τους την πόρτα αργότερα. Η αιτία της οικονομικής κρίσης ήταν ο εγωκεντρισμός και η έλλειψη ανθρωπιάς. Και τώρα νομίζουν ότι θα λυθεί με ακόμη περισσότερη έλλειψη ανθρωπιάς....

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.com, 2/5/2012 

Χρήσιμα links που βρήκα πρόσφατα

-Πολύ σημαντικό 10λεπτο βίντεο, που πιστεύω πρέπει να δουν τα παιδιά μας για τις ανισότητες στον κόσμο: Γιατί δεν πρέπει να αγοράζουμε τριαντάφυλλα και σοκολάτες http://player.vimeo.com/video/37169808

--Συνέντευξη του φιλέλληνα άγγλου ευρωβουλευτή Nigel Farage στον Γιώργο Χριστοφορίδη  http://www.newsbomb.gr/bloggers/giorgos-hristoforidis/fytilies/story/129553/farage-ayto-poy-sas-kanoyn-einai-apaisio

-Ενδιαφέρουσες οι οικονομικές αναλύσεις στην ανεξάρτητη κυριακάτικη αντιμνημονιακή εφημερίδα "το χωνί", www.toxwni.gr. Επίσης στο βιβλίο του Δ. Καζάκη "Ελληνική Πομπηία, το Χρονικό μιας προαναγγελθείσης χρεοκοπίας".