Βιβλία της Πρεκατέ Βικτωρίας

ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΕΚΑΤΕ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

1)"Η κακοποίηση του παιδιού στο σχολείο και στην οικογένεια", Ιατρικές εκδόσεις ΒΗΤΑ,2008, τηλ.για παραγγελίες αντικαταβολή 210-6714371, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607


2)"Γυναικεία ευτυχία:Πώς να ελευθερωθείτε από μια σχέση που σας πληγώνει και να ανακτήσετε την προσωπική σας δύναμη: Οδηγός αυτοβοήθειας για γυναίκες", ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΗΤΑ, 2011, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=1076


3)"Πρόγραμμα αυτο-εκτίμησης για παιδιά .Ενίσχυση αυτοπεποίθησης, Εκπαίδευση αξιών και Προετοιμασία για την επαγγελματική ζωή". Β' ΕΚΔΟΣΗ

Εγχειρίδιο με βιωματικές ασκήσεις για γονείς κι εκπαιδευτικούς. Από τις Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ, παραγγελία με αντικαταβολή στο 210-6714371. http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607. Δελτίο τύπου για το βιβλίο εδώ


4)ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ!"Συζητώντας με την εσωτερική μητέρα". Θεραπευτικός οδηγός για να ξαναβρούμε την ιδανική μητρική αγάπη μέσα μας.

Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ τηλ. 2016714371. Δελτίο τύπου εδώ

Πληροφορίες και περιεχόμενα http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3791



ΟΜΙΛΙΕΣ

Η εκπαιδευτικός και ψυχολόγος Πρεκατέ Βικτωρία έχει εκπαιδευτεί στην Αγγλία και ασχοληθεί με θέματα κακοποίησης παιδιών και γυναικών, σεμινάρια αυτοεκτίμησης, θεραπείας τραύματος, κατάθλιψης, αποχωρισμού-απώλειας, καθώς και θέματα ψυχοπαιδαγωγικής στήριξης για μαθητές με δυσκολίες.


Στη δύσκολη συγκυρία που διανύει η χώρα μας, η Πρεκατέ Βικτωρία προσφέρει περιορισμένο αριθμό δωρεάν ενημερωτικών ομιλιών σε σχολεία (μέσω συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, απογευματινές ώρες) σχετικά με θέματα βίας, αυτοεκτίμησης, ψυχικής ανθεκτικότητας στα παιδιά, προετοιμασίας για την επαγγελματική ζωή κ.α.

Δεν συμμετέχω σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά μπορείτε να επικοινωνήσετε και να ρωτήσετε απορίες (δωρεάν συμβουλευτική μέσω email) στο vprekate@gmail.com.




---------------------------------------------------------

Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή ως ανάγκη του παιδιού και ανθρώπινο δικαίωμά του.

Στην Ελλάδα της συναισθηματικής αγριότητας, της διάβρωση της συμπόνιας, της αλλοτρίωση κάθε έννοιας ανθρωπιάς, της μετάλλαξης του ‘ενδιαφέροντος για τον άλλον’ σε κακεντρεχές κουτσομπολιό, της αντικατάστασης των αξιών από το lifetsyle, της υιοθέτησης αυτόματων αντανακλαστικών χλευασμού και υποτίμησης οποιασδήποτε μορφής ανθρώπινης αδυναμίας, είναι περισσότερο σημαντική από ποτέ η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή. Περισσότερα εδώ brightplanet.blogspot.gr/2017/03/blog-post.html


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ
Προωθούνται οι σύνδεσμοι για κάποια 20λεπτα εκπαιδευτικά βίντεο που έχω φτιάξει και θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα στους συναδέλφους για θεματική εβδομάδα, προγράμματα αγωγής υγείας, δράσεις κατά του εκφοβισμού, σχολική και κοινωνική ζωή κλπ.

Σχολικός εκφοβισμός https://www.youtube.com/watch?v=1BFJou1I7_s

Οικολογία, διατροφή, προστασία των ζώων https://www.youtube.com/watch?v=B9f0E6fI1TM

Ενδο-οικογενειακή βία https://www.youtube.com/watch?v=utM9r3j49iE&t=200s

Αυτο-εκτίμηση για παιδιά https://www.youtube.com/watch?v=Gh9QPKzMYJU

Στην μετα(?)-νηστείας εποχή…



https://secure.avaaz.org/en/stop_the_sick_slaughter_loc/?slideshow













Έφυγε το Πάσχα και μαζί του και οι χιλιάδες έξτρα τόνοι αίμα, που χύθηκαν στα σφαγεία της χώρας για να ‘γιορτάσουμε’ την Ανάσταση του Κυρίου…
Προσωπικά εγώ συνεχίζω τη νηστεία- όσο μπορώ. Η νηστεία θα έπρεπε να μας είναι ο κυρίως τρόπος ζωής κι όχι η εξαίρεση…
Όμως  εμείς έχουμε αντιστρέψει την κοινή λογική. Όπως κάποιος νεοέλληνας μου έλεγε πρόσφατα ‘γιατί να μην έχουμε και σαρακοστή, όπου θα τρώμε κάθε μέρα, ό,τι και την Τσικνοπέμπτη… ‘
Μια ανάποδη σαρακοστή ας πούμε, στην ανάποδη πραγματικότητα του νεοέλληνα….

Σαν τον άλλο τον νεοέλληνα που κοκορευόταν για τα χιλιάδες διαφορετικά είδη κρέατος, που έψησαν την Τσικνοπέμπτη, άσχετα αν είναι ανθρωπίνως αδύνατον να φάει κανείς έστω και το 1/10 από τις ποσότητες που ανέφεραν.

Πιστοί, ημί-πιστοι και άθεοι συνάμα υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα στο σούβλισμα του αρνιού περισσότερο κι από ότι θα υπερασπιζόμασταν την ίδια μας τη μάνα.
Παράδοση θα μου πεις, αλλά παράδοση είναι και ο γεννητικός ακρωτηριασμός που κάνουν στα κοριτσάκια στην Αφρική. Δεν σημαίνει ότι κάθε παράδοση είναι αγία…

Ειδικά το σούβλισμα του αρνιού είναι το πιο αποτροπιαστικό και βάρβαρο έθιμο που έχω δει. Αναρωτιέμαι τι σχέση έχει με το Πάσχα. Αν υποτίθεται ότι καταδικάζουμε την αιματηρή σφαγή του Κυρίου, που είναι ο Αμνός του Θεού, τότε γιατί μετά σφάζουμε και μάλιστα αρνί; Τι ακριβώς γιορτάζουμε και με ποιού το μέρος είμαστε; Μόνο χριστιανικό δεν φαίνεται αυτό το έθιμο, μάλλον το αντίθετο. Ο συμβολισμός είναι προσβλητικός, αλλά κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να τον αμφισβητήσει, γιατί θα συναντήσει έναν τοίχο λυσσαλέας αντεπίθεσης για το δικαίωμα κυριότητας του ανθρώπου πάνω στα ζώα και κυρίως πάνω στη σούβλα και στην ψηστιέρα.

Αυτή τη λυσσαλέα αντεπίθεση την αντιμετωπίζω εδώ και χρόνια κάθε φορά όταν σε ένα τραπέζι αρνούμαι τις προσφορές να φάω κρέας. Προσέξτε δε λέω τίποτα άλλο, παρά μόνο ‘όχι ευχαριστώ, δεν τρώω κρέας’. Αυτό είναι αρκετό για να απελευθερώσει τα πιο λυσσαλέα αντανακλαστικά από όλους εκείνους που θα πολεμήσουν μέχρι θανάτου το αυτεξούσιο δικαίωμά τους να θανατώνουν άπειρο αριθμό ζώων προκειμένου να ικανοποιηθεί ο ουρανίσκος τους.  ‘Α μπα; Και γιατί δεν τρως κρέας;’ Κι αρχίζουν. Είτε απαντήσω είτε όχι, αρχίζουν. Όλα εκείνα τα ηλίθια επιχειρήματα ότι και το καρότο πονάει όταν το βγάζεις από το χώμα κλπ κλπ. Όμως εκείνο που τους εξαγριώνει περισσότερο είναι να μπει το παραμικρό ερωτηματικό στην άνευ όρων και άνευ ορίων κυριότητα του ανθρώπου στο ζωικό βασίλειο. Εδικά όταν δεν μπορούν να έχουν κυριότητα πουθενά αλλού στη ζωή τους…

Ακόμη χειρότεροι είναι οι λεγόμενοι αγριο-χρίστιανοι: ‘Η Εκκλησία μας λέει ξεκάθαρα πότε να νηστεύεις. Εσύ γιατί θες περισσότερο; Μήπως το παίζεις καλύτερη από τους άλλους;…’ Ναι, κοπέλα μου, η Εκκλησία είπε να νηστεύουμε Τετάρτη και Παρασκευή, όμως το είπε αυτό σε μια εποχή που ούτως ή άλλως οι άνθρωποι έτρωγαν κρέας μια φορά το εξάμηνο, όχι πέντε φορές την εβδομάδα. Και είναι πολλές οι οικογένειες που τρώνε σήμερα ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ κρέας. Μα ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, κοντεύουν να βρικολακιάσουν…

Κι όμως.
Τα ερωτηματικά μπαίνουν συνέχεια είτε θέλουμε είτε όχι, από το σιωπηλό μαρτύριο δισεκατομμυρίων ζώων, που υποφέρουν όσο πιο αθόρυβα μπορούν μπας (μπας!) και κάποια στιγμή κάποιος από εμάς ξυπνήσει και λίγο ευαισθητοποιηθεί…
Το ερωτηματικό μπαίνει όταν βλέπεις αρνάκια μωρά, που βυζαίνουν ακόμη την μάνα τους, να τα σφάζουν με το αίμα να τρέχει από τη μύτη, γιατί το κρέας τους είναι πιο τρυφερό ή γιατί το μέγεθός τους χωρά καλύτερα στη σούβλα… Δεν έχουν τουλάχιστον δικαίωμα να ολοκληρώσουν έναν κύκλο ζωής και να φτάσουν στην ενηλικίωση πριν πεθάνουν; Πρέπει να βιώσουν τη βαρβαρότητα και τα μωρά και η μάνα τους; Θυμάμαι πολύ παλιά στην Κρήτη, όταν είχα δει έξω από ένα κατάστημα ένα μωρό αρνάκι δεμένο χειροπόδαρα έξω από το κρεοπωλείο να περιμένει τον χασάπη για να γίνει πιάτο για μια κατά πάσα πιθανότητα παχύσαρκη τοπική οικογένεια. Προσπάθησα να πιάσω φιλία με το αρνάκι, να του δώσω νερό. Όμως τίποτα, το μόνο που θυμάμαι ήταν το αγωνιώδες καρδιοχτύπι του, αγωνιώδες, δεν ξέρω για πόσες ώρες. Ήθελα να αγοράσω εγώ το αρνάκι και να το σώσω, όμως δεν ήξερα αν θα τα κατάφερνε στην αποθήκη του φέρυ μποτ. Κι έπειτα, ο χασάπης θα έφερνε άλλο, γιατί όχι, η οικογένεια αυτή δεν θα έμενε χωρίς σφαχτό. Έχουμε δικαίωμα να προκαλούμε τέτοια αγωνία; Έχουμε; Ποιος μας το έδωσε; Που το βρήκαμε γραμμένο;
Το ερωτηματικό μπαίνει όταν μαθαίνεις για τις φρικιαστικές συνθήκες που κρατούνται και θανατώνονται εκατομμύρια ζώα, όπως στις φωτογραφίες που έδωσε τελευταία στη δημοσιότητα το avaaz.
Το ερωτηματικό μπαίνει όταν σκεφτείς το χοίρο που μένει όρθια και ακινητοποιημένη γύρω από σιδερένια πλέγματα για όλη της τη ζωή χωρίς περιθώριο ελιγμού ούτε δέκα εκατοστά χωρίς να μπορεί ούτε να βοσκήσει ούτε τίποτα, μόνο να παχαίνει για να σφαχτεί.
Το ερωτηματικό μπαίνει όταν ακούς ντόπιους που μένουν κοντά σε σφαγεία να σου λένε για τους ξέφρενους ρυθμούς με τους οποίους το αίμα έρεε ποτάμι μέρα νύχτα, τα ζώα σφάζονταν με ρυθμούς εξπρές, χωρίς αναισθησία, γδέρνονταν πριν ακόμη καλά καλά πεθάνουν, για να γιορτάσουν οι ‘Έλληνες το Πάσχα;;;;;;!!!!

Το ερωτηματικό μπαίνει όταν βλέπεις ‘κυνηγούς’ με κάτι κοιλιές μέχρι απέναντι, να κοκορεύονται μετά από κυνηγετική εξόρμηση σε νησί ότι ‘Τα λιανίσαμε όλα, δεν έμεινε τίποτα’.
Το ερωτηματικό μπαίνει όταν ακόμη και σήμερα, που έχει εξαφανιστεί πλέον η αλιεία από τις ελληνικές θάλασσες, να κυνηγούν  το γόνο, το μικρό ψαράκι όσο πιο πολύ μπορούν, ‘γιατί αυτό είναι το πιο νόστιμο’…

Το ερωτηματικό μπαίνει όταν βλέπεις νεολληναράδικη οικογένεια με τα τζιπ, να έρχεται και να στρογγυλοκάθεται στην αυλή μοναστηριού παρακαλώ, μέσα στη Σαρακοστή, και να τρώνε με τα χέρια όλα τα κρέατα απλωμένα μπροστά τους, λες και είχανε να φάνε κάτι χρόνια. Μαζί και τα καλόπαιδά τους, που τα έχουν φτιάξει φωτοτυπία δική τους, να τρώνε με τα χέρια λες και δεν υπάρχει αύριο. Μπαίνεις στον πειρασμό να το αποκαλέσεις ‘αποκτήνωση’, αλλά έτσι βρίζεις τα ζώα.



Το ερωτηματικό μπαίνει από τον ίδιο τον εκτροφέα που σου λέει ότι όταν έσφαξαν το μοσχάρι, η μάνα έκλαιγε με λυγμούς για εβδομάδες. Έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε κάτι τέτοιο; Ξέρω ‘γω, έχει βάλει κανείς ατό το ερωτηματικό; Πού το βρήκαμε γραμμένο; Η αγελάδα η καημένη το πιο ήσυχο και καλοκάγαθο ζωάκι βοσκάει ήρεμα ήρεμα, μας δίνει άφθονο το γάλα της, αλλά όχι! Εμείς δεν θέλουμε μόνο το γάλα της, θέλουμε και το παιδί της και θέλουμε και το αίμα της.

‘ΚΑΙ ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ;!!!!! Δεν θα πάρω τις ουσίες που χρειάζομαι;;;!!!! Α ΠΑ ΠΑ ΠΑ ΠΑ, δεν θα πάρω τις ουσίες που χρειάζομαι;;;;!!! Είσαι με τα καλά σου, Α ΠΑ ΠΑ ΠΑ ΠΑ, χρειάζομαι τις ουσίες, μην το συζητάς καθόλου, πως θα γίνει καλέ χωρίς τις ουσίες!!!!!’
Υστερία έπιασε την ευτραφή κυρία, στη σκέψη και μόνο ότι στερούμενη λίγο το κόκκινο κρέας, ξεμείνει από ‘ουσίες’ και πέσει ξερή κάτω.
Ηρέμησε κυρά μου, δεν σου είπαμε να σου στερήσουμε ούτε τα κιλά σου, ούτε τις ουσίες σου.
Αλλά ξέρω ‘γω; Μήπως αν έτρωγες λίγο λιγότερο κρέας; Μήπως αν έτρωγες μόνο τόσο όσο χρειαζόσουν; Μήπως αν έτρωγες μόνο από ζώα που τέλος πάντων είχαν μια πιο αξιοπρεπή ζωή; Μήπως αν κάποιες δεκάδες ζώα ζήσουν  λίγο περισσότερο, λίγο καλύτερα, αν εσύ κάνεις λίγη, ελάχιστη εγκράτεια; Λέμε τώρα. Υπόθεση εργασίας κάνουμε.

Κι όμως.
Μπαίνει ένα ερωτηματικό όταν στον ανεπτυγμένο κόσμο, όπως και στη χώρα μας, πετάμε τη μισή τροφή στα σκουπίδια- συμπεριλαμβανομένου και του κρέατος.  Για υπολογίστε, πόσα δις ζώων έχασαν τη ζωή τους απλά και μόνο για να πεταχτούν στα σκουπίδια; Αν αυτό δεν είναι αμαρτία, τότε τι είναι; Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλον ορισμό.

Μπαίνει ένα ερωτηματικό σχετικά με το είδος του κρέατος που επιλέγουμε. Όσο μεγαλύτερο το ζώο, όσο πιο ανεπτυγμένο το νευρικό του σύστημα, τόσο πιο ευαίσθητο, τόσο πιο πολλά καταλαβαίνει, τόσο πιο πολύ υποφέρει. Υπάρχει διαφορά μεταξύ κοτόπουλου και αγελάδας και υπάρχει διαφορά μεταξύ καρότου και κοτόπουλου. Όσο πιο εξελιγμένος ο οργανισμός, τόσο πιο αραιά θα έπρεπε να τον επιλέγουμε στη διατροφή μας.

Και για τα ελάφια και τα ζαρκάδια, από τα ελάχιστα που έχουν μείνει πια στην ελληνική φύση, τι έχουμε να πούμε; Είναι δυνατόν να πηγαίνουν κάποιοι να τα κυνηγούν και αυτά ξεψυχώντας να δακρύζουν και μετά ο κυνηγός να τα τρώει και να ΞΑΝΑπηγαίνει για κυνήγι; Μια φορά οδηγώντας σε έναν πανέμορφο ορεινό όγκο στην Ελλάδα, είδα στα 30 μέτρα μπροστά μου ένα ελάφι σταματημένο να με κοιτάζει κατάματα. Κοκκάλωσε και το αυτοκίνητο και εγώ. Η κάτω σιαγόνα μου έπεσε στο πάτωμα και μου ήταν αδύνατον να τη μαζέψω. Μου ήταν αδύνατον να κινηθώ ή να ψελλίσω ο,τιδήποτε. Έμεινα εκεί καρφωμένη με το στόμα ανοιχτό να κοιτάζω το ελάφι κι εκείνο εμένα, δεν ξέρω για πόση ώρα. Ήταν το πιο όμορφο πράγμα που είχα δει ποτέ. Όταν τέλος σαν λάστιχο πέταξε μέσα στο δάσος, ήμουν σίγουρη ότι είχα δει κάτι θεϊκό, το συναίσθημα δεν περιγράφεται. Κάτι ήξεραν εκείνοι που μιλούσαν για ιερά ζώα… Είναι δυνατόν να επιτρέπεται σε έναν ανίερο ‘κυνηγό’ να  σκοτώσει ένα τέτοιο πλάσμα;

Και η ευγνωμοσύνη; Ξέρω γω; Μήπως πριν ανοίξουμε το στόμα μας, θα έπρεπε να σκεφτούμε λίγο ότι αυτό που τρώμε δεν είναι ένα πράγμα που λέγεται ‘κρέας’ αλλά μέρος ενός οργανισμού με συναισθήματα και σκέψη όπως εμείς, που έδωσε τη ζωή του για να τραφούμε και μήπως θα έπρεπε να πούμε κι ένα ευχαριστώ; Ξέρω γω; Εμάς μας αρέσει να δίνουμε  χωρίς να ακούμε ούτε ένα ευχαριστώ;

Τα παιδιά έχουν μια φυσική σύνδεση με τα ζώα, μια φυσική έλξη κι αγάπη για τα ζώα και μου είναι πολύ λυπηρό όταν βλέπω μικρά παιδιά να τους έχουν πωρώσει οι γονείς τον εγκέφαλο με την νεοελληνική καφρίλα του ‘τα πάντα για την προσωπική μου ηδονή κι ας γίνουν όλα στάχτη’.  Δεν κάνω προπαγάνδα υπέρ της χορτοφαγίας (άσε μη μου έρθουν μετά έξαλλοι κάτι ταλιμπάν γονείς, διαμαρτυρόμενοι  ότι κινδυνεύει να χάσει το παχύσαρκο βλασταράκι τους τις πολύτιμες ‘ουσίες’…).
Αυτό όμως που πρέπει να μπει είναι ένα ερωτηματικό. Δεν είναι τα πράματα άσπρο- μαύρο.
Να φας κρέας, αλλά πόσο; Φάε τόσο όσο σου χρειάζεται για να έχεις δυνάμεις, μην τρως για διασκέδαση ή κοιλιοδουλεία. Φάε λιγότερο βρε αδερφέ.
Ποιο κρέας θα φας- εκείνο που υπέφερε το λιγότερο δυνατό πόνο για να φτάσει στο πιάτο σου. Αλλιώς να ξέρεις ότι αυτόν τον πόνο, τον αποθηκεύεις μέσα σου.   
Πώς θα φας; Τουλάχιστον φάε με ευγνωμοσύνη και προσπάθησε να δώσεις κι εσύ κάτι στο ζωικό βασίλειο ως αντάλλαγμα για αυτό που παίρνεις.
Ένα ερωτηματικό τουλάχιστον, που να σπάσει πια τη μονοτονία της απέραντης καφρίλας. Ένα ερωτηματικό, ένα ‘μήπως’, ‘μήπως’ και μπορώ να κάνω κάτι απειροελάχιστο κι εγώ για να μην υποφέρει ένας άλλος οργανισμός τόσο πολύ… Ένας μικρό ‘μήπως’ συμπόνιας. Ένα μικρό ‘μήπως’ φιλίας. Ένα μικρό ‘μήπως’ ταπεινότητας.


Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 22/4/2017

H πνευματική ζωή ως το μόνο αντίδοτο για τη σύγχρονη μοναξιά

Η μοναξιά στην οποία αναφέρεται αυτό το άρθρο είναι η τελευταία, πιο σύγχρονη έκδοσή της. Η σημερινή εποχή είναι εκείνη της κρίσης που ήρθε ακριβώς μετά από τον άκρατο υλισμό, έτσι για να πονέσει ακόμη περισσότερο. Είναι η μοναξιά που απομυθοποιεί την κρίση, ως εφαλτήριο αλληλεγγύης, γιατί χωρίς την πνευματικότητα, η κρίση από μόνη της δεν μπορεί να φέρει τους ανθρώπους κοντά. Καθώς δουλεύω  με πρόσφυγες, βλέπω πόσο γρήγορα (μετά από μερικούς μήνες) η εισαγωγή τους στο δυτικό τρόπο ζωής,  οδηγούν αρκετούς από αυτούς σε νοοτροπία ‘σώζων εαυτώ σωθήτω’. Το άσυλο είναι καθαρά εξατομικευμένη υπόθεση, όπως και όλες οι παροχές που τους δίνονται. Η κινητοποίηση να βοηθήσουν τους ομοεθνείς τους είναι σχετικά μικρή, παρόλο που έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο. Η υπόθεση της σωτηρίας τους γίνεται πια καθαρά καθαρά ατομική και βλέπει κανείς ολόκληρες οικογένειες να διαλύονται, παρά την μακρά παράδοση στην οικογένεια στις χώρες αυτές.  Αυτό δεν το λέω  για να ενεργοποιήσω αντανακλαστικά ρατσισμού, γιατί κι εμείς το κάνουμε μεταξύ μας σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό. Αλλά για να τονίσω τον κίνδυνο αυτού του δυτικού εξατομικευμένου τρόπου ζωής, όπου η προσωπική ανταμοιβή γίνεται  τόσο γρήγορα και τόσο αποτελεσματικά εθιστική, χωρίς να καταλαβαίνουμε πόση αποξένωση και μοναξιά προκαλεί. Το μόνο αντίδοτο που μπορεί να έχει αποτέλεσμα σε αυτή ‘εκ των έσω’ αλλοτρίωση είναι η πνευματικότητα και η πίστη. Μόνο η πίστη μπορεί να έχει αρκετή δύναμη για να σπάσει αυτό το  έξυπνα κατασκευασμένο χαλύβδινο κέλυφος της αποξένωσης, που χτίζεται σιγά σιγά και χωρίς να το καταλαβαίνουμε γύρω από τον καθένα μας. Όλα τα άλλα περί αλληλεγγύης είναι ρομαντικά ευχολόγια που χάνονται τόσο γρήγορα όσο ο ατμός του ηλεκτρονικού τσιγάρου.
Καθώς τα ‘αποθέματα΄ είναι αυτά που πλέον καθορίζουν την αξία του ατόμου  (υλικά, κοινωνικού κεφαλαίου, χρησιμότητας), οι άνθρωποι νιώθουν το φόβο της μοναξιάς να τους ροκανίζει ακόμη κι όταν έχουν πολλούς ανθρώπους γύρω τους. Ακόμη και σε οικογένειες με καλές γενικά σχέσεις μεταξύ τους, η παγωμάρα και η αποξένωση οδηγούν πολλούς να νιώθουν φόβο. Φόβο γιατί η σχέση δεν τους δίνει αυτό που τους έδινε κάποτε. Φόβο γιατί η οικογενειακή ζωή δεν είναι αυτό που τους υποσχέθηκαν. Φόβο γιατί τα εργαλεία που τους έχουν μέχρι τώρα διδάξει δεν επαρκούν για να γαληνέψουν τη μοναξιά που συνεχώς αναδύεται και τίποτε δεν είναι δεδομένο. Η αίσθηση έλλειψης προσανατολισμού και ικανοποίησης συντείνει σε αυτό το αίσθημα της ερημιάς, που μόνο οι πιο καλά εξασκημένοι στην πνευματική ζωή μπορούν να αντιμετωπίσουν. Ακόμη και για εκείνους που τους έχουν έρθει  τα πράγματα ευνοϊκά, υπάρχει η αγωνιώδης αναζήτηση θεραπείας της αποκοπής: ποιος γνωρίζει τα βήματά μου, ποιος βλέπει τις εμπειρίες μου, ποιος καταλαβαίνει τα μαθήματα της ζωής μου, όταν δεν μπορώ να τα καταλάβω εγώ ο ίδιος, ποιος μπορεί να ξεμπερδέψει το κουβάρι,  ποιος μπορεί να  δει πίσω από το ρόλο που παίζω, ποιος βγάζει νόημα από όλο αυτό; Ποιος λαμβάνει το θετικό αντίκτυπο από   τις προσπάθειές μου –ειδικά όταν όλες οι προσδοκίες που μου έχουν διδάξει, φαίνεται να διαψεύδονται.   
Και η διάψευση προσδοκιών φαίνεται να είναι τεράστιο θέμα για πολύ κόσμο: το έδαφος έστω κι εκείνο το λίγο και μόνο έδαφος που νόμιζαν ότι ήταν στέρεο, αποδεικνύεται σαθρό. Σε τέτοια αβεβαιότητα, πράγματι λειτουργεί το ‘σώζων εαυτώ σωθήτω’ έστω κι αν δεν το παραδέχονται ανοιχτά.
Πώς μπορεί η πίστη και η πνευματική ζωή να προστατέψει σε αυτούς τους καιρούς;
1)Χρειάζεται πολλή δουλειά: όπως η καλλιέργεια κάθε σημαντικής σχέσης, έτσι και η καλλιέργεια της σχέσης με το Θεό χρειάζεται χρόνο, αφοσίωση, προσευχή κι επιμονή. Να μιλούμε στο Θεό, να Τον ρωτούμε, να Του ανοίγουμε την καρδιά μας, ακόμη κι όταν νομίζουμε ότι δεν υπάρχει καμία ανταπόκριση. Τον εγκαταλείψαμε για μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν μπορούμε να απαιτούμε άμεσα αποτελέσματα με τον τρόπο που τα θέλουμε εμείς. Όπως κάθε σχέση που έχουμε πληγώσει, χρειάζεται εμείς τώρα να καταβάλλουμε την επίμονη προσπάθεια να την διορθώσουμε. Η προσπάθεια με τον καιρό θα δώσει αποδώσει και θα το καταλάβουμε γιατί αυτή η εργασία είναι η μόνη που θα ανακουφίζει τον πόνο της μοναξιάς και της αποκοπής.
2)Μια χρήσιμη άσκηση οραματισμού που έχω βρει είναι να φανταζόμαστε το χρυσό φως του Χριστού  να γεμίζει όλο μας το είναι διαλύοντας και αφαιρώντας ένα ένα τα μαύρα εκείνα αγκάθια που μας εμποδίζουν στη σχέση μαζί Του  και πληγώνουν την ψυχή μας για δεκαετίες. Τα αγκάθια είτε προέρχονται από προηγούμενες πράξεις δικές μας (έστω κι αν δεν τις θυμόμαστε) είτε από αρνητικέ επιρροές άλλων (αλλά με κάποιο τρόπο έχουμε δώσει κι εμείς δικαιώματα).
3)Η τακτική καταφυγή σε έναν αγαπημένο πνευματικό τόπο, όπου νιώθουμε κοντύτερα στο Θεό βοηθά.  Η φύση, η θάλασσα, ένα ήσυχο μοναστήρι, μια αγαπημένη εκκλησία είναι  τόποι, όπου ακόμη και αν είμαστε μόνοι, δεν νιώθουμε μοναξιά. Εκεί έχουμε την σπάνια ευκαιρία να ξεφύγουμε από τη ζάλη των αποσπάσεων της προσοχής, των θορύβων, φυσικών ή ηλεκτρονικών, που εντείνουν την μοναξιά. Εκεί ξεφεύγουμε από τις φλυαρίες που δημιουργούν περισσότερη αποκοπή και καχυποψία.
4)Να θυμόμαστε να ζητούμε βοήθεια ακριβώς τότε όταν δεν νομίζουμε ότι τη χρειαζόμαστε.  Καλλιέργεια μιας σχέσης γίνεται πιο δυνατή στους ‘καλούς καιρούς’. Και στους ‘καλούς καιρούς’ είναι που εγκυμονούν οι περισσότεροι κίνδυνοι. Να ζητούμε συνεχώς να βελτιωθούμε ως άνθρωποι και να είμαστε επικεντρωμένοι σε αυτό. Να ζητούμε από το Θεό να μας κρατήσει προσηλωμένους στον ανώτερο στόχο μας, έστω κι αν δεν είναι σε εμάς απολύτως ξεκάθαρος- είναι σε Εκείνον. Ζούμε στην εποχή της διάσπασης, όπου ενθαρρύνονται ως αξίες, οι παντός είδους ‘εξερευνήσεις’ και ‘πειραματισμοί’, ακόμη και στα πιο σκοτεινά μονοπάτια. Αυτό που ξεκινά ως περιέργεια μπορεί να  καταλήξει καταστροφικό, για αυτό είναι σημαντικό  να διερευνούμε κάθε φορά τα κίνητρά μας για την όποια μας κίνηση. Με βοηθά αυτό στον ανώτερο σκοπό μου; Με βοηθά να εξελιχτώ ως άνθρωπος; Αν όχι, το αφήνουμε, γιατί θα αφαιρέσει χρόνο κι ενέργεια από άλλα, πιο σημαντικά πράγματα.
5)Να θυμόμαστε ότι πάντα είμαστε οι αγαπημένοι του Θεού, όποια τροπή κι αν έχει πάρει η ζωή μας, ό,τι κι αν έχουμε κάνει.   Όσο επώδυνα και να μας είναι τα λάθη, όσο καθημερινά κι αν γίνονται, όσο κι αν σκεφτόμαστε ‘μα πάλι το ξανάκανα!!!’ , να τα παραδεχόμαστε και να ξανασηκωνόμαστε. Όσο επώδυνο κι αν είναι, είναι ο μόνος δρόμος.
6)Η καλλιέργεια της σχέσης με το Θεό είναι πάρα πολύ σημαντική ως ψυχική προστασία σε μια εποχή όπου οι αρνητικές ενέργειες βρίθουν. Δυστυχώς στη χώρα μας φαίνεται να είναι πολύ διαδεδομένη η χρήση μαύρης μαγείας  με στόχο να ελέγξουν καταστάσεις προς ίδιον όφελος ή από καθαρή μοχθηρία.  Πολλοί γέροντες και γερόντισσες της Εκκλησίας έχουν πάμπολλες ιστορίες από ανθρώπους που ταλαιπωρήθηκαν από τη μαγεία  που φαίνεται  ότι είναι σαν μια δεύτερη αφανής κουλτούρα σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, η οποία μεταδίδεται από γενιά σε γενιά για αιώνες. Αυτός είναι ένας βασικός παράγοντας που δεν μπορεί η χώρα να προχωρήσει, όσο παράδοξο και αν ακούγεται. Η γυναίκα  που ασκεί μαγεία για να  αποκτήσει π.χ. τον επιθυμητό σύντροφο, αγνοεί ότι δεν παντρεύεται μόνο τον επιθυμητό άνδρα, αλλά  παντρεύεται και τις αρνητικές ενέργειες οι οποίες εργάστηκαν για τον αποκτήσει. Δεν αποκτήθηκε έτσι- τα δύο πάνε πακέτο. Δημιουργεί επίσης τεράστιο χρέος στην ψυχή της που οπωσδήποτε κάποια στιγμή θα κληθεί να πληρώσει. Αυτές οι αρνητικές (‘δαιμονικές’ όπως τις λέει η Εκκλησία) ενέργειες μένουν δυστυχώς ριζωμένες και στη χώρα εξαιτίας των ανθρώπων που τις χρησιμοποιούν, και αποδυναμώνουν το έθνος ολόκληρο.  Εκτιμώ ότι ένας μη-αμελητέος αριθμός από γάμους στη χώρα μας είναι προϊόν τέτοιας χειραγώγησης, ειδικά όταν βλέπει κανείς πολύ ξαφνικές αλλαγές, όπου το άτομο αλλάζει ξαφνικά τελείως συμπεριφορά,  δημιουργεί ρήξη με όλη την προηγούμενη ζωή του, πληγώνει όλους τους κοντινούς του ανθρώπους και είναι παντελώς υποχείριο της καινούριας συντρόφου, συνήθως δίνοντάς της και όλα τα του τα χρήματα- το κλασσικό σενάριο…. Και δυστυχώς αυτού του είδους τα άτομα (δυστυχώς κυρίως γυναίκες…)  έτσι διαιωνίζουν το είδος τους, συχνά διδάσκοντας στα παιδιά τους τις ίδιες τεχνικές ‘για να προχωρήσουν μπροστά στη ζωή’ (αλλά στέλνοντας στα βάραθρα το ταξίδι της κατοπινής ζωής-γιατί βέβαια το ταξίδι δεν σταματά εδώ).
 Οι δε επιστημονικο-κεντρικοί άθεοι που γελούν με όλα αυτά («μα είναι δυνατόν να πιστεύεις σε τέτοιες βλακείες;») είναι τα τέλεια θύματα για αυτού του είδους χειραγώγηση. Ό,τι καλύτερο για τις παντός είδους ‘μάγισσες’ είναι εκείνος που δεν πιστεύει σε τέτοιες ‘βλακείες’, γιατί ποτέ δεν θα υποψιαστεί και ποτέ δεν θα αναζητήσει ούτε προστασία ούτε βοήθεια  για την απελευθέρωση από την ενεργειακή χειραγώγηση που του έχουν κάνει. Κατά τα άλλα, αυτοί οι επιστήμονες κινούνται σαν υπνωτισμένα σκυλάκια, εκτελώντας όλες τις εντολές εκείνου που τους ελέγχει χωρίς ποτέ να αναρωτιούνται γιατί δεν μπορούν ποτέ να διαφωνήσουν ή να πουν όχι.  Ο έλεγχος της ανθρώπινης συνείδησης δεν είναι κάτι καινούριο και καμία επιστήμη δεν έχει αποδείξει ότι δεν υπάρχει. Είναι τουλάχιστον αφελές να πιστεύει κανείς ότι είναι άτρωτος, ειδικά όταν σήμερα βλέπουμε να χειραγωγείται η συνείδηση ολόκληρων εθνών!
Σε όλα αυτά υπάρχει ευτυχώς η θεραπεία της πίστης. Μέσα από τη βοήθεια της πίστης και της πνευματικής ζωής, και –ειδικά σε αυτό το θέμα- της Εκκλησίας, πολλοί άνθρωποι έχουν βρει λύτρωση, γιατί ο Θεός πάνω από όλα θέλει την ελευθερία μας και μας βοηθά να την ανακτήσουμε από όλους εκείνους που την έχουν σφετεριστεί. Με την Θυσία του Χριστού, μας δόθηκε η δυνατότητα λύτρωσης, προστασίας και θεραπείας που δεν ήταν δυνατόν να γίνει παλαιότερα. Δεν υπάρχουν άλλα όπλα για να πολεμήσουμε τέτοιου είδους επιθέσεις. Όσο πιο νωρίς αφήσουμε την υπεροψία μας (που είναι βούτυρο στο ψωμί των αρνητικών ενεργειών) και ζητήσουμε ταπεινά βοήθεια, τόσο πιο γρήγορα θα ανακτήσουμε και την ελευθερία μας και το αυτεξούσιό μας ξανά, αλλά και θα θεραπεύσουμε μια για πάντα την βαθιά υπαρξιακή μοναξιά που μας συνοδεύει όταν είμαστε μακριά από το Θεό, όσο και να προσπαθούμε να την ξεγελάσουμε .

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 15/4/2017

Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή ως ανάγκη του παιδιού και ανθρώπινο δικαίωμά του

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, τα παιδιά χειραγωγούνται συστηματικά από τα ΜΜΕ  στην καλλιέργεια της συναισθηματικής αγριότητας, στη διάβρωση της συμπόνιας, στην αλλοτρίωση κάθε έννοιας ανθρωπιάς, στην μετάλλαξη του  ‘ενδιαφέροντος για τον άλλον’ σε κακεντρεχές κουτσομπολιό, στην αντικατάσταση των αξιών από τις 'μόδες τρόπου ζωής', στην υιοθέτηση αυτόματων αντανακλαστικών χλευασμού και υποτίμησης οποιασδήποτε μορφής ανθρώπινης αδυναμίας*  και εν τέλει, μέσω του εθισμού στον εντυπωσιασμό της οθόνης, στην αποκοπή από κάθε αυθεντικό συναίσθημα, το οποίο δεν καταλαβαίνουν και δεν αναγνωρίζουν. Αποκομμένοι από το συναίσθημά τους , αποκόπτονται από τον ίδιο τους εαυτό- και βέβαια από τους άλλους. Οι μόνες ‘κοινωνικές σχέσεις’ που ίσως επιβιώσουν στην γενιά της άγριας μοναξιάς που έρχεται είναι οι επιφανειακές δημόσιες σχέσεις του lifestyle  και τα νευρωτικά δράματα των reality shows.  Μέσα στην εξαφάνιση όλων των αξιών, που δεν αναφέρονται πλέον καν,  δεν έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει το βάθος της πνευματικής και ψυχικής ένδειας για το οποίο τα ετοιμάζουμε.

Είναι βασική μου θέση ότι χρειάζεται συστηματική κι οργανωμένη εκπαίδευση στις αξίες και την ηθική διαπαιδαγώγηση. Όμως δεν αρκούν αυτά. Χρειάζεται να υπάρχει εκπαίδευση και στην πνευματική ζωή και πίστη. Πώς θα αντιμετωπίσει ο άνθρωπος τις δυσκολίες που τον περιμένουν; Από πού θα αντλήσει δύναμη, παρηγοριά, θάρρος; Ποιον θα βρει να του συμπαρασταθεί, ειδικά όταν το γενικευμένο κλίμα από τους άλλους είναι αυτό του κυνισμού και του εγωκεντρισμού, όταν η μόνη αξία που έχει απομείνει είναι η ματαίωση και η κενότητα της γρήγορης, εύκολης ευφορίας; Εμείς μπορεί να είμαστε όσο άθεοι θέλουμε, δεν έχουμε όμως δικαίωμα να στερήσουμε από το παιδί τη γνώση για την ύπαρξη του Θεού και για τον τρόπο που μας φρόντισε και φροντίζει.  Αν θέλει το παιδί όταν μεγαλώσει, ας επιλέξει για τον εαυτό του, την αθεϊα ή την πίστη. Για να έχει τη δυνατότητα επιλογής όμως, πρέπει πρώτα να γνωρίζει. Δεν έχουμε δικαίωμα να του στερήσουμε αυτή τη γνώση.

Εδώ θα αναφέρω ένα προσωπικό παράδειγμα: Όπως όλα τα παιδιά (θα το δούμε παρακάτω), είχα κι εγώ μια έμφυτη, εγγενή τάση προς την πίστη. Τα παιδιά γνωρίζουν βαθιά μέσα τους και δεν εκπλήσσονται καθόλου όταν ακούν για το Θεό και τους αγγέλους κλπ.  Παρόλο που μεγάλωσα σε περιβάλλον με σχεδόν μηδενική θρησκευτικότητα, από μόνη μου είχα αναπτύξει τη δική μου πνευματική ζωή, που με ανακούφιζε ιδιαίτερα. Σε καθημερινή βάση έγραφα γράμματα στο Θεό και ήταν στιγμές πραγματικής σύνδεσης και παρηγοριάς. Μέχρι που κάποια μέρα στα 14, ένα άτομο του οικογενειακού μου περιβάλλοντος, όντας άθεος, μου είπε πολύ απλά  το δικό του πιστεύω: «Δεν υπάρχει Θεός». Δυστυχώς, ως σημαντικός άλλος, με επηρέασε και τον πίστεψα. Ήταν από τις χειρότερες μέρες της ζωής μου. Γύρισα πίσω, κοίταξα τα ημερολόγια με τα γράμματα και αναρωτήθηκα: «Δηλαδή κανείς δεν ακούει αυτά που γράφω;»  Ένιωσα σαν  να πέφτω σε ένα μαύρο αβυσσαλέο πηγάδι και μια βαθιά, άγρια ερημιά απόλυτης θλίψης. Και σταμάτησα να γράφω. Σταματώντας την επικοινωνία με το Θεό, σταμάτησα την επικοινωνία με τον εαυτό μου κι αποκόπηκα από τη μοναδική πηγή παρηγοριάς και γαλήνης που είχα. Μου πήρε δώδεκα χρόνια να ξαναβρώ το Θεό, δώδεκα χρόνια απελπισμένης μοναξιάς κι αισθήματος εγκατάλειψης σε μια ηλικία δύσκολη και ευαίσθητη. Μετά από πολλή προσπάθεια και περιπέτειες, τα κατάφερα- αλλά το πλήρωσα. Αυτά ήταν τα οφέλη της ‘προοδευτικής’ αθεϊας στη δική μου ζωή. Δεν θα ήθελα κανένα άλλο παιδί να περάσει κάτι τέτοιο. Η σχέση με το Θεό είναι πολύ σημαντική ΚΑΙ για τα παιδιά, όχι μόνο για τους ενήλικες. Όπως αποτελεί κακοποίηση να στερήσεις από ένα παιδί  τη σχέση με το γονιό του, έτσι αποτελεί και κακοποίηση, πνευματική κακοποίηση, να στερήσεις από ένα  παιδί τη σχέση του με τον αιώνιο γονιό του, το Θεό. Τα οφέλη της πίστης και της πνευματικής ζωής είναι πολλά και, όπως θα δούμε παρακάτω, επιβεβαιωμένα. Τα οφέλη της αθεϊας ποια είναι; 

Δυστυχώς όμως στη χώρα μας σήμερα γίνεται όλο και πιο διαδεδομένη η δήθεν ‘προοδευτική’ άποψη ότι τα παιδιά δεν χρειάζονται την πνευματική ζωή ούτε την καλλιέργεια του θρησκευτικού αισθήματος, ούτε καν  γνώση για θέματα θρησκείας, καθώς αυτά αποτελούν δήθεν αναχρονιστικές, πεπαλαιωμένες θέσεις, που  ο σύγχρονος άνθρωπος έχει υπερβεί. Η κρίση δεν μας δίδαξε τίποτα και  υπερφουσκωμένοι με τη σιγουριά της εξυπνάδας μας  (αφού το ξέρουμε και το έχουμε αποδείξει πέραν πάσης επιστημονικής αμφιβολίας ότι δεν υπάρχει Θεός) θέλουμε τώρα να σιγουρέψουμε ότι θα καθοδηγήσουμε και τα παιδιά μας στην ίδια οδό πνευματικής μοναξιάς που βαδίζουμε κι εμείς.  Η κατάκριση εναντίον της θρησκευτικής αγωγής  στη χώρα μας επικεντρώνεται επιλεκτικά (και άδικα) σε κάποια μεμονωμένα αρνητικά παραδείγματα εκπροσώπων της Εκκλησίας, ενώ προβάλλουν στην ίδια τη θρησκεία   το φανατισμό, την προκατάληψη και την άκαμπτη σκέψη που δυστυχώς εξέφρασαν ιστορικά κάποια από τα μέλη της. Επιλεκτικά αγνοούν τα πάμπολλα θετικά παραδείγματα ανθρώπων που ωφέλησαν μέσα από την Εκκλησία και ωφελήθηκαν από εκείνην. Οι αρνητές της πνευματικότητας και οι υπέρμαχοι της κατάργησης π.χ. των Θρησκευτικών ως μάθημα, κατακρίνουν την Εκκλησία για σκοταδισμό, όμως αρνούνται τα πάμπολλα επιστημονικά ευρήματα που επιβεβαιώνουν τα οφέλη της πνευματικής ζωής και της πίστης στους ανθρώπους-τι μπορεί να είναι περισσότερο σκοταδιστικό και μεσαιωνικό από αυτή την επιλεκτική άρνηση και επίμονη επίθεση;  Ας δούμε λοιπόν τι λέει η ίδια η επιστήμη.

Σύμφωνα με τον Rodney HClarken, του πανεπιστημίου Μίσιγκαν, η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή βοηθά τους μαθητές να εκπληρώσουν το δυναμικό τους. Μπορεί να έχουμε σήμερα υλική αφθονία περισσότερη από ποτέ (Seligman, 2002), όμως θέλουμε να ‘κόβουμε δρόμο’ για να φθάνουμε γρήγορα στην ευτυχία, την έκσταση, την καλοπέραση, με αποτέλεσμα την πνευματική μας  ένδεια.  Η μανιώδης αναζήτηση της προσωπικής  ευφορίας χωρίς την παράλληλη καλλιέργεια του χαρακτήρα και χωρίς μια βαθύτερη πνευματικότητα οδηγεί σε αίσθημα κενότητας και κατάθλιψης. Οι επιστήμονες μιλούν πια για την ανάγκη για συναισθηματική αλλά και ηθική και πνευματική ευφυία και τονίζουν τη σημασία τους για την ψυχική ευημερία του ατόμου (Coles, 1997). Σύμφωνα με τους Lennick & Kiel (2005) η ηθική και πνευματική εκπαίδευση είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ και περιλαμβάνει τη διδαχή της ακεραιότητας, της ευθύνης, της ειλικρίνειας, της συμπόνιας,  της συμπεριφοράς σύμφωνα με τις ανώτερες αξίες, την υπεράσπιση του σωστού και του δικαίου για όλους, αποδοχή λαθών και αποτυχιών, υπηρεσία προς τους άλλους. Όλες αυτές οι αξίες συμπεριλαμβάνονται στα διδάγματα της θρησκείας μας  και αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που θα πρέπει τα παιδιά να τα λαμβάνουν ως ό,τι πιο σημαντικό μπορούν να διδαχθούν. Σύμφωνα με τον ίδιο ερευνητή:
-Η πνευματική ζωή με άσκηση και προσευχή ενισχύει την εγκεφαλική δραστηριότητα και  συνδέεται με μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής, χαμηλότερα επίπεδα στρες, περισσότερη αισιοδοξία  και δέσμευση στην βοήθεια προς τους άλλους (dAquili & Newberg, 1999).
-Η πνευματική ζωή συνδέεται με σωματική και συναισθηματική ανθεκτικότητα (Ironson et al, 2002).
-Η έλλειψη πνευματικής ζωής  στους νέους συνδέεται με επιφανειακές σχέσεις, ένδεια συναισθημάτων, περιορισμένες συναισθηματικές αντιδράσεις, μεγαλύτερα ποσοστά απάτης, κλοπής και απουσίας συγκέντρωσης στο σχολείο (Karen, 2002).
-Η εκπαίδευση στην πνευματική και ηθική ζωή βοηθά στους υγιείς δεσμούς με τους άλλους, στην ρύθμιση των διαθέσεων και των συναισθημάτων, στην υπεύθυνη συμπεριφορά (Stillwell, 2002).
-Η απουσία πνευματικής ζωής στους νέους συνδέεται με αυξημένα ποσοστά κατάθλιψης, αλκοολισμού, καταναλωτισμού, παραβατικής συμπεριφοράς, σεξουαλικής ελευθεριότητας και αυτοκτονικότητας  (Miller, 2002), (Johnson, 2002, p. 19).
-Επίσης, σύμφωνα με τον (Wallace, 2002), η θρησκευτική ζωή στους νέους συνδέεται με μικρότερη πιθανότητα να προκαλέσουν τραυματισμό στους άλλους (ηθελημένα ή μη), μικρότερη πιθανότητα για εμπλοκή σε παραβατικές πράξεις κι εγκληματικότητα στην ενήλικη ζωή κατάχρηση ουσιών, συμπεριφορά υψηλού ρίσκου και μοναξιά (Natal, 1986).
Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή θεωρείται από πολλούς ερευνητές πλέον ένα από τα ανθρώπινα δικαιώματα του παιδιού, όπως δικαίωμα στην στέγη, στην τροφή, στην ασφάλεια, στην υγεία.  Ο  D. Martin Rawle στη διδακτορική του διατριβή (σελ 117), λέει ότι η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή αναφέρεται έμμεσα  στην Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού του ΟΗΕ, όπου στα άρθρα 23 και 32 αναφέρεται το δικαίωμα σε πνευματική ευημερία και ανάπτυξη. Ο  Schweitzer (2005, p.103)  γνωματεύει ότι η πνευματική ανάπτυξη του παιδιού έχει παίξει ξεκάθαρο ρόλο στον αγώνα για την Πρώτη Δήλωση για τα  Δικαιώματα του Παιδιού στη Σύμβαση της Γενεύης το 1924, παρόλο που η Σύμβαση του 1989 δεν  αναφέρεται ξεκάθαρα στην θρησκευτική εκπαίδευση. Η σημερινή εκπαίδευση επικεντρώνεται υπερβολικά στην χρηστικότητα και  την επαγγελματική αποκατάσταση, ενώ το Σώμα Επιθεώρησης στην Εκπαίδευση της Μεγάλης Βρετανίας (Ofsted) το 1998 αποφάνθηκε ότι τα μισά σχολεία της Βρετανίας είναι ‘φτωχά’ στην καλλιέργεια της πνευματικής ανάπτυξης των παιδιών (Gay, 2000, p.63). Σε παραδοσιακά τεχνοκρατικά συστήματα εκπαίδευσης οι υπεύθυνοι έχουν αναγνωρίσει την ανάγκη για την πνευματική καλλιέργεια. Εμείς, σε μια χώρα με πολύτιμη πνευματική κληρονομιά και παράδοση, έχουμε βαλθεί να ξεριζώσουμε έστω και την λίγη πνευματική παιδεία που προσφέρουμε στα σχολεία μας.Αφήνουμε τα παιδιά να ανακαλύψουν μόνα τους την πνευματική ζωή, αλλά από πού; Από την οικογένεια; Αυτή η γενιά ενηλίκων είναι περισσότερο από ποτέ εθισμένη μέσα στον ηδονισμό, την επιθετική εγωπάθεια και τον μανιώδη καταναλωτισμό, πώς θα διδάξει στη νέα γενιά την πνευματική ζωή;

Τα ίδια τα παιδιά επιθυμούν την εκπαίδευση στην πνευματική ζωή; Σίγουρα εκείνα που έχουν ήδη υποστεί πλύση εγκεφάλου από τους γονείς τους να απορρίπτουν ό,τι έχει να κάνει με την πίστη ή την Εκκλησία, με χλευασμό, εμπάθεια και υπεροψία,  θα απαντήσουν αρνητικά. Έρευνες  όμως που έχουνε γίνει σε χιλιάδες νέους με τυχαία δειγματοληψία από πολλές χώρες εκφράζουν την ανάγκη να μάθουν περισσότερα για την πνευματική ζωή, σε ένα περιβάλλον ασφάλειας και μη-κατάκρισης. Σύμφωνα με τον (Watson, 2001, p.10),οι μαθητές  πιστεύουν ότι τα σχολεία έχουν πολλά να προσφέρουν στην πνευματική τους ζωή. Σύμφωνα με τους  ZoharMarshall (2000) οι μαθητές πιστεύουν ότι τα σχολεία θα πρέπει να εμπλακούν περισσότερο στην πνευματική τους ανάπτυξη. Σύμφωνα με τον Coles (1992) τα παιδιά ρωτούν ερωτήσεις πνευματικού περιεχομένου κι αναζητούν απαντήσεις. Πολλοί ερευνητές (Zohar, Marshall, 2000) συμφωνούν ότι τα παιδιά έχουν εγγενή αυθεντική πνευματικότητα-αυτήν που δεν θα πρέπει να ξεριζώσουμε από τα παιδιά μας για να τα κάνουμε να μοιραστούν τον δικό μας κυνισμό, αλλά απεναντίας να δυναμώσουμε τις ψυχές τους  ώστε  να ζήσουν μια ζωή γεμάτη εσωτερικό νόημα και πλήρωση. Η δική μας θρησκευτική παράδοση είναι πλουσιότατη κι βοηθά σιωπηλά τους ανθρώπους εδώ και χιλιετίες. Γιατί να μην διδάξουμε στα παιδιά μας να την εκτιμήσουν, να την γνωρίσουν και να βιώσουν κι εκείνα έστω και λίγο από αυτόν τον πλούτο; Γιατί να επικεντρωνόμαστε στα κάποια αρνητικά μεμονωμένα παραδείγματα και να μην διδάξουμε τα δώρα που έχει προσφέρει; Τα παιδιά σήμερα το χρειάζονται περισσότερο από ποτέ.

Πρεκατέ Βικτωρία
Ψυχολόγος/Εκπαιδευτικός/Συγγραφέας
23/3/2017

Σημείωση
*Δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα της πνευματικής ένδειας και ηθικής αγριότητας στην οποία εκπαιδεύονται τα παιδιά σήμερα από τα ΜΜΕ είναι τα εξής: Α)τα παιδιά σήμερα, όταν κάποιος συμμαθητής τους τραυματίζεται, η πρώτη, σχεδόν ενστικτώδης, αντίδραση μόλις βλέπουν το ατύχημα, δεν είναι να τρέξουν να βοηθήσουν, αλλά να γελάσουν! Ξεσπάνε σε ακατάσχετα γέλια. Πάμπολλες φορές στην διδακτική μου πορεία –δεν έχω δει τα παιδιά να γελάνε πιο πολύ με την καρδιά τους, παρά όταν ένας συμμαθητής πέφτει ή χτυπάει. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Έχουν παρακολουθήσει από τη βρεφική τους ηλικία χιλιάδες ώρες κινούμενων σχεδίων, όπου οι χαρακτήρες τραυματίζονται και οι άλλοι χαρακτήρες γελάνε. Σήμερα δε, με την εμμονική επανάληψη από τις δήθεν ‘ειδήσεις’ μικρών βίντεο ατυχημάτων  ή πράξεων βίας (έτσι, για να το εμπεδώσουμε…)τα παιδιά απλά αναισθητοποιούνται στη θέαση τους. Παρακολουθούν το θάνατο ενός άλλου ξανά και ξανά μέσα από τις ‘ειδήσεις’ και τρώγοντας πατατάκια, λένε ‘πω πω… κοίτα φάση…’. Αυτή η συστηματική από-ευαισθητοποίηση στον πόνο του άλλου είναι στοχευμένη και, κατά τη γνώμη μου, γίνεται με πρόθεση την απόλυτη αποχαύνωση, αλλά και αποξένωση του ανθρώπου από την ίδια του τη φύση και κυρίως από την ανθρώπινη συμπόνια. Έτσι προετοιμάζουν μια κοινωνία ‘πολιτισμένων αγρίων’. Β)Τα τελευταία χρόνια, η παραπάνω τάση έχει επεκταθεί ακόμη και σε πιο απλά συμβάντα. Όταν για παράδειγμα ένας συμμαθητής τους φταρνίζεται, δεν ακούω πλέον του συμμαθητές του να του λένε το γνωστό ‘γίτσες’, ή έστω ‘πες έναν αριθμό να πούμε ποιος σε σκέφτεται’. Όχι. Τώρα, όταν κάποιος φταρνίζεται, του λένε ‘Ψόφα!’. Και το λένε συνεχώς. Η αγριότητα και η επιθετικότητα ειδικά απέναντι στην αδυναμία του άλλου (έστω κι αν είναι ένα απλό κρυολόγημα) έχει γίνει πλέον κυνικά αποδεκτή και δεν είναι μόνο ένα αθώο παιδικό αστείο. Αντικατοπτρίζει βαθύτερες αλλαγές στις στάσεις και αξίες ζωής. Ας σκεφτούμε λίγο τον κανιβαλισμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε κάποια πρόσφατα περιστατικά ατυχημάτων ή ασθενειών επωνύμων. Αντικατοπτρίζει την Ελλάδα του 'Ψόφα'. Πώς αυτή η γενιά θα φροντίζει αργότερα τον εαυτό της, την προηγούμενη και την επόμενη; Πώς θα νοηματοδοτήσει τη ζωή της; Πώς θα αντιμετωπίσει τις  μέρες που έρχονται; Πώς θα αντιμετωπίσει τις δυσκολίες στη ζωή των άλλων, αλλά και στη δική του; Με το ‘Ψόφα';

Βλέπε επίσης: 'Θέση στο Διάλογο για την Παιδεία' http://brightplanet.blogspot.gr/2016/04/blog-post.html

Πηγές
  • Clarken, Rodney H.’The Role of Spirituality and Spiritual Practices in Education’ School of Education Northern Michigan University Paper presented at the American Educational Research Association Annual Meeting, San Diego, April 12-17, 2009 https://rodclarken.files.wordpress.com/2011/09/the-role-of-spirituality-and-spiritual-practices-in-education.pdf 
  • Coles, R. (1997). The moral intelligence of children: How to raise a moral child. New York: NAL/Dutton
  • Ironson, G. (2002). The Ironson-Woods Spirituality/Religiousness Index is associated with long survival, health behaviors, less stress and low cortisol in people with AIDS. Annals of Behavioral Medicine
  • GAY, B. (2000) Fostering Spiritual Development through the Religious Dimension of Schools: the Report of a Pilot study in 17 Independent Schools, International Journal of Children’s Spirituality , 5 (1), pp.61-74.
  • Johnson, B. R. (2002). A tale of two religious effects: Evidence for the protective and prosocial impact of organic religion. Commission on Children at Risk, Institute for American Values, Working Paper 6.
  • Karen, R. (2002). Investing in children and society: What we've learned from seven decades of attachment research. New York: New York Institute for American Values.
  • Lennick. D., & Kiel, F. (2005). Moral intelligence: Enhancing business performance & leadership success. New Jersey: Wharton School Publishing
  • Miller, L. (2002). Spirituality and resilience in adolescent girls. New York: Institute for American Values
  • Natal, S. M. (1986). Loneliness and spiritual growth. Birmingham: Religious Education Press
  • D. Martin Rawle,  2010, Perceptions of Spirituality and Spiritual Development in Education held by Teachers and Students on Teacher Training Courses https://repository.cardiffmet.ac.uk/bitstream/handle/10369/853/Sprituality.pdf;jsessionid=18AAE26E0A7B0C80DB75D2052616983B?sequence=1
  • SCHWEITZER, F. (2005) Children’s Right to Religion and Spirituality: Legal, Educational and Practical Perspectives, British Journal of Religious Education, 27 (2), pp.103-113.
  • Seligman, M. E. (2002) Authentic Happiness: Using the New Positive Psychology to Realize your Potential for Lasting Fulfillment. New York: Simon and Schuster.
  • Stilwell, B. M. (2002). The consolidation of conscience in adolescence. New York: Institute for American Values
  • Wallace, J. (2002). Is religion good for adolescents' health? . Philadelphia: Center for Research on Religion at the University of Pennsylvannia.
  • WATSON, B. (1993) The Effective Teaching of Religious Education, (London, Longman).
  • Zohar, D. & Marshall, I. (2001). Spiritual intelligence: The ultimate intelligence. London: Bloomsbury
Δημοσιεύτηκε στο http://www.ipaideia.gr/paidagogika-themata/i-ekpaideusi-stin-pneumatiki-zoi-os-anagki-tou-paidiou-kai-anthropino-dikaioma-tou
στις 10/4/2017

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ! 'Συζητώντας με την εσωτερική μητέρα'

Δελτίο τύπου

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ της ΠΡΕΚΑΤΈ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

'ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΗΤΕΡΑ' από τις Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ (παραγγελία www.betamedarts.gr)

Μια όψη της θεραπείας, συχνά παραμελημένη στη βιβλιογραφία της αυτοβοήθειας, είναι η εργασία με το εσωτερικευμένο μητρικό πρότυπο.  Ανεξάρτητα από το αν η πραγματική μητρική φροντίδα που λάβαμε ήταν επαρκής ή ανεπαρκής, η συγγραφέας θεωρεί ότι είναι εφικτή η θεραπεία με τη σύμπραξη μιας αρχετυπικής μητέρας που όλοι φέρουμε μέσα μας. Το αρχέτυπο ανταποκρίνεται στην ιδέα που έχουμε για την ιδανική μητρική παρουσία και φροντίδα. Το βιβλίο συνεπώς απευθύνεται σε όλους όσοι νιώθουμε την ανάγκη ενός μητρικού προτύπου στην ενήλικη ζωή μας, είτε λάβαμε τη μητρική αγάπη στην πληρότητά της είτε όχι. Γνωρίζοντας και συνομιλώντας με αυτό το πρότυπο, μπορούμε να θεραπεύσουμε τραύματα ή να αναδομήσουμε κάποιες ανεπίλυτες παιδικές εμπειρίες που μας δυσκολεύουν ή μας προκαλούν αρνητικά συναισθήματα. Μπορούμε να εμβαθύνουμε την εμπειρία της σημερινής καθημερινότητας μέσα από την εσωτερική μητρική αγάπη που όλοι έχουμε ανάγκη, ανεξαρτήτως ηλικίας ή εμπειριών. Απευθύνεται όμως και πιο ειδικά –στο τρίτο μέρος– στα σημερινά κορίτσια της εφηβείας ή της πρώτης μετεφηβικής ηλικίας, με σκοπό να δώσει έναν πρακτικό οδηγό πέρα τις επιπόλαιες και επικρατούσες αντιλήψεις.

Πληροφορίες και περιεχόμενα  http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3791

Όταν ο διαχρονικά ελεγκτικός γονιός προσπαθεί να εξουσιάσει το ενήλικο (και μεσήλικο!) τέκνο…

Το πρότυπο του ελεγκτικού γονέα είναι σχεδόν επιδημικό στην ελληνική κοινωνία, τόσο που σχεδόν να θεωρείται πια φυσιολογικό και δεδομένο… Ταυτόχρονα μεταδίδεται από γενιά σε γενιά, ο έλεγχος καλυμμένος πίσω από έναν μανδύα ψευδο-προστασίας και διαστρεβλωμένου ενδιαφέροντος. Η ελεγκτική συμπεριφορά του γονιού δε σταματά με την ενηλικίωση ή το γάμο του παιδιού, απεναντίας πολλές φορές εντείνεται. Η δυσκολία του ενήλικου τέκνου να αντισταθεί στην ελεγκτική συμπεριφορά του γονιού διογκώνεται και περιπλέκεται καθώς πολλές φορές δεν έχει αναγνωρίσει, ούτε έχει επιλύσει τα παιδικά τραύματα από τον έλεγχο του γονιού, ούτε έχει εργαστεί για να αποκτήσει την αυτογνωσία και την αυτοπεποίθηση ώστε να μπορέσει ως ενήλικας να εξουδετερώσει τις πιέσεις άλλων.  Χωρίς επίγνωση, συνεχίζει να ελέγχεται για μια ζωή (ακόμη και μετά το θάνατο του γονιού) ενώ συχνά μεταδίδει το μοτίβο του ελέγχου επιλέγοντας ελεγκτικό  σύντροφο ή ασκώντας καταπιεστικό έλεγχο στα δικά του παιδιά. Σήμερα δε, που πολλοί ενήλικες εξαναγκάζονται λόγω της οικονομικής δυσπραγίας να συγκατοικούν με τους γονείς τους και  να εξαρτώνται και οικονομικά από αυτούς, είναι ακόμη πιο ευάλωτοι στον έλεγχο. Όχι μόνο λόγω των πρακτικών συνθηκών, αλλά και λόγω της μείωσης της αυτοπεποίθησης που ενίοτε (αλλά όχι απαραίτητα) συνοδεύει την ανεργία.
Στην ελληνική κοινωνία, αυτού του είδους ο έλεγχος είναι γενικά αποδεκτός. Κάποια μικροπειράγματα για την ηλικιωμένη μαμά που θέλει να μπλέκεται στα πόδια του νεαρού ζευγαριού, όμως θεωρείται αποδεκτό ‘τίμημα’ του να έχει κάποιος γονείς που ενδιαφέρονται. Λίγο σκεφτόμαστε το αντίκτυπο στην αυτογνωσία και αυτοεκτίμηση, όχι μόνο ενός ή δύο ενήλικων ατόμων αλλά μιας ολόκληρης κοινωνίας! Το ζεύγος στην ελληνική κοινωνία επενδύει πάρα πολύ στα παιδιά, συχνά με μη υγιείς τρόπους,  καθώς οι γονείς έχουν από αυτά προσδοκία δικαίωσης  και νοηματοδότησης της δικής τους ζωής, ενώ για πολλές γυναίκες η μητρότητα αποτελεί σύμβολο κοινωνικού ‘στάτους’, αλλά και οδό σταθεροποίησης μιας, κατά τα άλλα, αμφίβολης σχέσης. Ταυτόχρονα, οι ελεγκτικοί γονείς επιδιώκουν από τα επιτεύγματα του παιδιού τους να αντλήσουν αυτοεκτίμηση για αυτά που ενδεχομένως ήθελαν αλλά δεν κατάφεραν οι ίδιοι. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, πώς είναι δυνατόν να αφήσουν το παιδί να είναι ο εαυτός του;
Τι μπορεί να κάνει λοιπόν το ενήλικο (ή μεσήλικο!) τέκνο, του οποίου ο γονιός εξακολουθεί να ανακρίνει και να κατακρίνει την κάθε επιλογή;
Η πρώτη και ουσιαστικότερη αλλαγή είναι πάντα εσωτερική. Αυτό είναι το πρώτο θετικό μήνυμα γιατί τον εσωτερικό μας κόσμο μπορούμε να τον καθορίσουμε εμείς, ακόμη κι όταν δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις  εξωτερικές συνθήκες. Για παράδειγμα, με κατάλληλη εσωτερική εργασία μπορεί ένα άτομο που μένει στο ίδιο σπίτι με ελεγκτικούς γονείς να αποστασιοποιείται από τις παρεμβάσεις των γονιών του πιο αποτελεσματικά από κάποιον άλλον που ενώ μένει σε διαφορετική   πόλη, όμως ένα απλό μήνυμα στον τηλεφωνητή από τον ελεγκτικό γονιό, μπορεί να τον φέρει σε πλήρη σύγχυση, θυμό κι αυτό-αμφιβολία.
Αν έχεις ελεγκτικούς γονείς, το πρώτο είναι να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις δικαίωμα  να είσαι ο εαυτός σου, έχεις δικαίωμα να διαφωνείς με τους γονείς σου, έχεις δικαίωμα να κάνεις πράγματα που δεν εγκρίνουν οι γονείς σου κι έχεις δικαίωμα να ΜΗΝ τους ενημερώνεις για θέματα που δεν τους αφορούν. Έχεις δικαίωμα στην ιδιωτική σου ζωή και στον ιδιωτικό σου χώρο κι έχεις δικαίωμα να είσαι διαφορετικός από τους γονείς σου. Αν είσαι διαφορετικός από τους γονείς σου: α) ΔΕΝ θα καταστραφείς, β) ΔΕΝ θα τους καταστρέψεις, γ)ΔΕΝ είναι το τέλος του κόσμου.  Έχεις δικαίωμα να ελευθερωθείς από το νοητικό τους  έλεγχο, ακόμη κι αν σε κάποια πρακτικά πράγματα τους χρειάζεσαι ακόμη. Σκέψου ότι οι γονείς σου δεν είναι αλάνθαστοι, όχι περισσότερο από εσένα, άρα δεν έχουν μεγαλύτερη δικαιοδοσία να κρίνουν τι είναι σωστό και τι λάθος στη δική σου ζωή. Ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος να αμφισβητήσεις  τις κρίσεις των γονιών (γιατί αλλιώς θα αμφισβητείς αδιάκοπα τον εαυτό σου) είναι να δεις αντικειμενικά τι έχουν καταφέρει εκείνοι στη ζωή τους. Ίσως δεν τα κατάφεραν και τόσο καλά ώστε να έχουν την αλάνθαστη εκείνη σιγουριά να αποφασίζουν για εσένα. Ίσως, σε αντίστοιχες συνθήκες με τις δικές σου να   τα κατάφερναν πολύ χειρότερα. Ίσως σε κάποιους άλλους τομείς να είναι πολύ πίσω. Δεν σημαίνει πως ό,τι λένε είναι λάθος, αλλά εσύ θα έχεις την τελική κρίση για το τι είναι σωστό – όχι εκείνοι.
Ένας άλλος τρόπος να πειστείς μέσα σου ότι θα πρέπει να βρεις τη δική σου αλήθεια και να ακούσεις τη δική σου φωνή, όσο κι αν αντιτίθενται οι γονείς σου, είναι ότι οι γονείς ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα φύγουν από τη ζωή. Ποιος θα αναλάβει τη ευθύνη για τις επιλογές σου τότε; Εκείνοι δεν θα είναι εκεί για να τους ζητήσεις εξηγήσεις, αν οι οδηγίες τους αποβούν λανθασμένες! Τουλάχιστον αν ακούσεις την εσωτερική σου φωνή, θα έχεις την ικανοποίηση ότι έκανες το καλύτερο που μπορούσες κι ήσουν αυθεντικός. Αν όχι, θα ζήσεις την υπόλοιπη ζωή σου με πικρία γιατί κάποιος άλλος σε παραπλάνησε. Όμως είσαι ενήλικος και οφείλεις στον εαυτό σου να αναλάβεις εσύ την ευθύνη της ζωής σου- όσο κι αν εκείνοι δεν θέλουν να σε αφήσουν να ενηλικιωθείς.
Μια καλή  ιδέα για την καλλιέργεια της αυτογνωσίας, αλλά και των υγιών ορίων, που είναι απαραίτητα για την αντίσταση στον έλεγχο των γονιών είναι να κρατάς  ημερολόγιο- κλειδωμένο κάπου ώστε να μην έχουν πρόσβαση! Η καταγραφή των σκέψεων και συναισθημάτων θα σε βοηθήσει να διατηρήσεις μια υγιή αίσθηση της ταυτότητάς σου και να ανακαλύψεις τι πραγματικά θες, ώστε να μην παραπαίεις ανάμεσα στην υποταγή σε αυτό που θέλουν οι γονείς σου και σε αυτό που είναι το ακριβώς αντίθετο . Επίσης, ένας ή δύο πιστοί φίλοι (ανεξαρτητοποιημένοι οι ίδιοι) που θα σε βοηθήσουν να έχεις μια πιο αντικειμενική οπτική. Η συζήτηση με τους φίλους μπορεί να βοηθήσει πολύ όταν νιώθεις ότι καταβάλλεσαι από τις παρεμβάσεις τους. Καλό είναι να αποφεύγεις να εκμυστηρεύεσαι σε άτομα του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος, εκτός κι αν έχουν πλήρως αποστασιοποιηθεί, γιατί μπορεί να έχουν άλλη ‘ατζέντα’ στη σχέση με τους γονείς σου και να προσπαθούν να κρατήσουν ‘ισορροπίες’ από τη δική τους σκοπιά.
Σε πρακτικό επίπεδο, αν οι γονείς σου είναι ιδιαίτερα ελεγκτικοί, μη μοιράζεσαι σημαντικές πληροφορίες μαζί τους. Μην αποζητάς κατανόηση ή έγκριση από εκείνους. Κράτησε τα σημαντικά πράγματα (θετικά κι αρνητικά) για τον εαυτό σου και τους πιστούς σου φίλους, γιατί ο ελεγκτικός γονιός θα χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε πληροφορία για να σε χειριστεί. Οι ελεγκτικοί γονείς θα επιμείνουν να ρωτούν,  να παρεμβαίνουν, να σου λένε τι να κάνεις, ακόμη και να διατάζουν. Σε όλα αυτά, προσπάθησε να κρατάς την αλληλεπίδραση στο ελάχιστο δυνατό- μην ανταπαντάς, μη μπαίνεις σε διάλογο, μην αντικρούεις με επιχειρήματα, ο ελεγκτικός γονιός θα τα χρησιμοποιήσει αυτά ως λαβή για να ασκήσει ακόμη περισσότερο έλεγχο. Στις επίμονες ερωτήσεις, δίνε σύντομες, ασαφείς, γενικόλογες απαντήσεις, χωρίς να τρέφεις περαιτέρω συζήτηση. Ακόμη κι αν φαίνεται να συμφωνείς, όταν είναι ο μόνος τρόπος να σε αφήσουν να ηρεμήσεις, είναι σημαντικό να είσαι ξεκάθαρος μέσα σου για τα δικά σου πιστεύω.  Αν γίνονται κακοποιητικοί, προειδοποίησέ τους και σήκω φύγε. Κλείσε το τηλέφωνο ή φύγε. Μόνο οι πράξεις μπορεί να είναι αποτελεσματικές στο να αυτοπεριοριστούν. Μόνο αν αραιώσουν οι προσκλήσεις, θα συνειδητοποιήσει η ελεγκτική μαμά ότι δε πρέπει να σχολιάζει το κάθετι που θα βλέπει στο σπίτι σου. Βεβαίως, όταν υπάρχει η ανάγκη για πρακτική βοήθεια, π.χ. φύλαξη παιδιών από τη γιαγιά, το πρόβλημα γίνεται πιο περίπλοκο, αλλά και πάλι το γεγονός ότι έχεις ανάγκη από πρακτική βοήθεια δε σημαίνει ότι έχει το δικαίωμα να παραβιάζει τα όρια της δικής σου ζωής. Μπορείς να ξεκαθαρίσεις τα όρια και τη συμφωνία, π.χ. ‘ θα μου κρατάς τα παιδιά, θα σου κάνω τα ψώνια’ , και να τους υπενθυμίζεις αυτά τα όρια κάθε φορά που τα καταπατούν. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα τα σεβαστούν, αλλά είναι σημαντικό για εσένα να επιμείνεις. Προσπάθησε να βρεις ποια είναι η ανάγκη  σε εκείνους που τους κάνει τόσο ελεγκτικούς (φόβος, συνήθεια, χαμηλή αυτό-εκτίμηση) κι ίσως αυτή η αναγνώριση σε βοηθήσει να τους αντιμετωπίσεις διαφορετικά.
Το μοτίβο του ελέγχου συγχέει τα όρια και διαστρεβλώνει την ανάληψη ευθύνης, που είναι τόσο σημαντική για την αίσθηση της ταυτότητάς μας στον κόσμο. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο αμερικανός ψυχοθεραπευτής δρ. Dan Neuharth στην ιστοσελίδα του www.controllingparents.com:
 «1)Δεν είσαι εσύ υπεύθυνος για όσα σου έκαναν οι γονείς σου στην παιδική σου ηλικία-εκείνοι είναι. 2) Δεν είναι οι γονείς σου υπεύθυνοι για όσα κάνεις εσύ στην ενήλικη ζωή σου τώρα-εσύ είσαι».
Σε αυτήν την δίκαιη ανακατανομή της ευθύνης έγκειται εντέλει η απελευθέρωσή μας από τον γονεϊκό έλεγχο: κανείς δεν μπορεί να μας ελέγξει αν δεν τον αφήσουμε. Και τον αφήνουμε, όταν εμείς δεν θέλουμε να αναλάβουμε την ευθύνη της δικής μας ζωής. Όσο φόβο κι αν προκαλεί, ο μόνος τρόπος για να νιώσουμε πλήρωση ως ενήλικες είναι να αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας. Αλλιώς θα ανακυκλώνουμε το μοτίβο του ελέγχου, ελέγχοντας τα δικά μας παιδιά και σε βάθος χρόνου κατηγορώντας τα, γιατί ‘εξαιτίας τους’ δε ζήσαμε τη ζωή που θέλαμε.

 Βικτωρία Πρεκατέ, www.brightplanet.blogspot.gr, 9/1/2017

Δημοσιεύτηκε στο iatropedia.gr 14/1/2017
http://www.iatropedia.gr/paidi/antimetopizontas-ton-chronia-elegktiko-gonio/72426/

"Άνευ όρων και αμετάκλητα παραιτήθηκαν από την εθνική κυριαρχία"
Αξιολόγηση μαθητών, αξιολόγηση σχολείων, δήθεν αξιοκρατία και πώς ένας 14χρονος μαθητής ζωγράφισε την Ελλάδα!
Μισογυνισμός τον 21ο αιώνα, ένα συγκλονιστικό βιβλίο και η τραγική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας
Make believe:Η ετερο-εκπληρούμενη προφητεία
Grooming εφήβων: όταν ο 'έρωτας' ενηλίκου-έφηβης αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο
Το λάθος της αποχής
Γυναίκες μόνες στο δυτικό κόσμο: σχολιασμοί σε ένα βιβλίο
Πάσχα 2014

Οι χαμαιλέοντες (και η λαμπρή εξαίρεση του ΕΠΑΜ)
Σκέψεις σχετικά με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας
Ακραία βία στα παιδιά
Αυτοτραυματισμός στους εφήβους
"Επανακαλωδίωση" και εργασία
Αφθονία, ευλογία, ασφάλεια
Ψυχολογικό αντίκτυπο της κρίσης στα παιδιά (2)
The way out is the way up
Σχόλια και προτάσεις για την παιδεία
Πώς να περάσουμε σε εθνικό κρατικό νόμισμα-οι 100 πρώτες μέρες-πρόταση ΕΠΑΜ
Αρπαγή γης, το νέο κυνήγι θησαυρού των επενδυτών
Καλή χρονιά (ή πώς να την κάνουμε...)

2013
Κλείνοντας το 2013
Έφηβοι και κίνδυνοι στο Διαδίκτυο
Διεθνής Συνάντηση ΕΠΑΜ
Αυτοπροστασία των παιδιών από τη λεκτική βία
Μιλάμε στα παιδιά για την κρίση στις σχολικές εορτές;
Πώς να βοηθήσουμε τα απομονωμένα παιδιά
Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας στους νέους
Αναρτήσεις 2013
Η μιντιακή επίθεση στην αθωότητα
Η δύναμη της θετικής σκέψης και η δύναμη του θετικού λόγου
Σκέψεις σχετικά με τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό
Κίνητρα μαθητών για μάθηση και δημιουργικότητα(2)
Κακοποίηση ζώων από παιδιά: αγνωστη,διαδεδομένη συνήθεια
Διαθεματικό μάθημα στην πολική αρκούδα
Bullying κράτους ενταντίον πολιτών
Σιωπηρή εκπαίδευση των παιδιών στη βία: μια βραδυφλεγής βόμβα;
Η επιλογή της ομορφιάς ή της ασχήμιας στην καθημερινή ζωή
Το σχολείο ως καταφύγιο: Ο ρόλος του σχολείου στην προάσπιση της ψυχικής υγείας των παιδιών
Παρεξηγημένη (κι επικίνδυνη) μεταφυσική

Κακοποίηση μαθητών από εκπαιδευτικούς
Συναισθηματική
υπερφαγία: Όταν το ψυγείο από ‘φίλος’, γίνεται ‘εχθρός’

Αγωγή διαφυλικών σχέσεων στους εφήβους
Παρεξηγημένη υπερηφάνεια και υπεροψία
Οι τρεις μηχανισμοί επιβίωσης και το διαλυτικό του φόβου
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Β'
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Α'
Συνεξάρτηση
Η Οιδιπόδεια πληγή
Το ανθρώπινο δικαίωμα του παιδιού να μεγαλώσει χωρίς να μισεί
Το δίλημμα της μετανάστευσης
Καλή χρονιά με χαρά, ζωή και επίγνωση

Οκτώβρης 2012,Εκπαίδευση Ειρήνης-Δάσκαλοι Χωρίς Σύνορα,Απελυθέρωση από το καλούπι, Σεπτέμβριος 2012,Γαύδος, αρκούδες και Σομαλία, Αγχώδης διαταραχή και κρίσεις πανικού,Μιντιακή αισθητική και απλότητα, Αύγουστος 2012,Ζηλοφθονία:Εθνικό πάθος;,Ελευθερία επιλογής,Προβολή κι ενοχή(Η βροχή της λύπης),Ψυχολογική στάση απέναντι στην ηγεσία,Κυβισθήσεις στις λέξεις και το θέμα με τα στρατόπεδα (ξανά),Τα 'παιδιά της δραχμής' και οι 'μάγκες του ευρώ', Ιούλιος 2012Αναμνήσεις από εθελοντική εργασία σε μοναστήρι,Η μιντιακή τρομολαγνεία και πώς να προστατευτούμε , Ιούνιος 2012,Η αποξένωση στην ελληνική οικογένεια εν μέσω κρίσης, Μάιος 2012,Εθισμός στο χρήμα,Πώς να βοηθήσουμε τους άστεγους,Η βροχή του φόβου,Υστερόγραφο στην αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εθνική εξάρτηση και η αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εκλογές 6ης Μαϊου:Η αρχή ενός επώδυνου τοκετού,
Ποινικοποίηση της φτώχειας, ποινικοποίηση της ασθένειας Απρίλιος 2012,Η μικροβιοφοβία ως παράγοντας διακρίσεων, Ένα συγκινητικό συμβάν και ο ρατσισμός, Ο πολύ ύπουλος ρατσισμός Νο 2, Λαθρομετανάστες και ο πολύ ύπουλος ρατσισμός, Αναβλητικότητα:Τι είναι;Πώς αντιμετωπίζεται;, Μάρτιος 2012
Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου 2012, Χρήση των λέξεων σε δύσκολους καιρούς,,Φεβρουάριος 2012,Να θυμηθούμε..., Απεξάρτηση από τον υλισμό, Δουλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, Η αυτοεκτίμηση σε σχέσεις που πληγώνουν, Ιανουάριος 2012
Ζητιανιά, ελεημοσύνη κι υπευθυνότητα στο Σύνταγμα..., Η παραμέληση του εαυτού στους ενήλικες: Αίτια, μορ..., Αλήθεια νοσταλγούμε το παρελθόν; , 2012: Ελπίδα,αντί για παραίτηση

2011
(Δεκέμβριος 2011): Χριστούγεννα και αντίσταση στην αλλαγή, Κρίση (Μέρος 13ο):Πίστη (και αφθονία) ή τσιγκουνιά (και φτώχεια);, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 12ο): Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα παιδιά Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα πα..., ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ:H ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΩΖΕΙ!!, Πίστη, φόβος και δοτικότητα, Η ορειβασία και οι άστεγοι (Νοέμβριος 2011): Οκτάποδο (Χταπόδι): Το πιο ευφυές ασπόνδυλο, Διαμαρτυρία για τα άθλια θεάματα της τηλεόρασης, Ασκήσεις ενίσχυσης αυτο-εκτίμησης, Κρίση (Mέρος 11ο):Αυτο-εκτίμηση ως έθνος (B'), Φυλλάδιο: Ψυχολογική αντιμεπτώπιση της ανεργίας, Κρίση (Μέρος 10ο): Συμμετοχική δημοκρατία, αυτοεκτ... (Οκτώβριος 2011): Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας Μέρος 2ο, Κρίση (Μέρος 9ο): ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΩΣ ΕΘΝΟΣ Α , Τι έχουμε κάνει στη γη;, Κρίση (μέρος 8ο): ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Προετοιμασία του παιδιού για την επαγγελματική ζωή...(Σεπτέμβριος 2011): Κρίση (Μέρος 7ο): Δεν μας αξίζει αυτό, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 6ο): Γαλήνη ή πανικός, Τι μας ενώνει (Αύγουστος 2011): Κρίση (Μέρος 5ο): Αφθονία ή φόβος της έλλειψης, Ταραχές νέων και παραμέληση (Ιούλιος 2011): Κρίση (Μέρος 4ο):Κοινωνική συνείδηση ή Διαφθορά , Κρίση (Μέρος 3ο) Ηγεσία: Λειτούργημα ή Εξουσία , Κρίση (Μέρος 2ο): Ψυχραιμία ή μίσος (Ιούνιος 2011): Κρίση (Μέρος 1ο): ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ή ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ, Διάκριση στην επιλογή θεραπευτή (Απρίλιος 2011): ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΞΙΩΝ, Τα διδάγματα της Φουκουσίμα (Μάρτιος 2011): Προσκόληση στα βρέφη κι αίσθηση του εαυτού, Παιδόφιλοι και θεραπεία

(Φεβρουάριος 2011): Η έξοδος από την κακοποιητική συντροφική σχέση, (Ιανουάριος 2011): Σεβασμός στα ζώα

2010 (16)

(Νοέμβριος 2010) Αυτοδιαχείριση και κρίση: πόσο προετοιμασμένοι είμ..., Πνευματική διάσταση της μετανάστευσης, The Earth is our home, Η Γη είναι το σπίτι μας (Αύγουστος 2010) Ανθρώπινες σχέσεις ή δημόσιες σχέσεις?, Το απαράδεκτο "τραγούδι" της "μπεμπε-λιλή" Ιούλιος, Διακοπές κι αποστεωμένα ζώα, Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ; (Ιούνιος 2010) Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας, Όταν κατακρίνουμε και δαχτυλοδείχνουμε…, Κακοποίηση παιδιών σε ιδρύματα φιλοξενίας, Ένα πρόβλημα με τις Πανελλήνιες (Απρίλιος 2010) Οικονομική κρίση στην Ελλάδα, Η κατανάλωση κρεάτος στον πλανήτη των 7δις (Ιανουάριος 2010) Τα μαθήματα της ντουλάπας, Καλή χρονιά με εθελοντισμό

2009 (16)

(Δεκέμβριος 2009) H Πολική αρκούδα: ένα αξιοθαύμαστο ζώο, Σύγχρονος ελληνικός σεξισμός και νέα κορίτσια, BURN OUT: Πώς να αποφύγετε την επαγγελματική εξουθ..., Θάνατος για χόμπι (Νοέμβριος 2009) Η φροντίδα μικρών παιδιών με ειδικές ανάγκες, Έφηβοι σε συμμορίες (Αύγουστος 2009) Οι φύλακες των φαναριών, Δυσθυμία-η «καθημερινή» κατάθλιψη, Πένθος: Η ψευδαίσθηση του χρόνου (Ιούνιος 2009) Σενάρια για το 2012 (Μάιος 2009) Τηλεοπτική εξαθλίωση, Οικονομική κρίση, Πρωινή προσευχή, Κακοποίηση παιδιών με ειδικές ανάγκες, Βίαια επεισόδια στην Αθήνα, Σεξουαλικός Εθισμός


Προτεινόμενες οργανώσεις

http://www.heartsandhandsforafrica.com/ (Children in need in Zambia and S.Africa)



http://www.who-will.org/ (Children in need in Cambodia)



http://www.steppingstonesnigeria.org/ (Βοηθά παιδιά στη Νιγηρία που έχουν κακοποιηθεί)



http://www.diakonia.gr/ Εξαιρετική οργάνωση εθελοντικής παροχής βοήθειας προς παιδιά σε νοσοκομεία και άλλους ευάλωτους πληθυσμούς (Αθήνα).



http://www.redcross.gr/ Εκπαιδεύει και τοποθετεί εθελοντές σε πολλούς φορείς ανά την Ελλάδα για την αρωγή ατόμων που έχουν ανάγκη. Τομέας Νοσηλευτικής και Τομέας Κοινωνικής Πρόνοιας



Αν
θέλετε να βοηθήσετε τους άστεγους και άπορους, δείτε τις ακόλουθες πηγές:


Οδηγός επιβίωσης αστέγων της «Κλίμακας»
http://www.klimaka.org.gr/newsite/downloads/astegoi_odigos_epiviosis.pdf


Συσίτα της Εκκλησίας της Ελλάδος
http://www.ecclesia.gr/greek/koinonia/fagito.html


Καταφύγιο Αγάπης και Συμπαράστασης, Αθήνα τηλ. 201-5012608


Στα πλαίσια δραστηριότητας του ενεργού πολίτη, ενός πολίτη που ενδιαφέρονται γαι το περιβάλλον και τους συνανθρώπους, προτείνουμε τον ακόλουθο ιστότοπο για ενυπόγραφες διαμαρτυρίες, για διάφορους καλοπροαίρετους σκοπούς:

www.thepetitionsite.com

www.savejapandolphins.org