Βιβλία της Πρεκατέ Βικτωρίας

ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΕΚΑΤΕ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

1)"Η κακοποίηση του παιδιού στο σχολείο και στην οικογένεια", Ιατρικές εκδόσεις ΒΗΤΑ,2008, τηλ.για παραγγελίες αντικαταβολή 210-6714371, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607


2)"Γυναικεία ευτυχία:Πώς να ελευθερωθείτε από μια σχέση που σας πληγώνει και να ανακτήσετε την προσωπική σας δύναμη: Οδηγός αυτοβοήθειας για γυναίκες", ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΗΤΑ, 2011, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=1076


3)"Πρόγραμμα αυτο-εκτίμησης για παιδιά .Ενίσχυση αυτοπεποίθησης, Εκπαίδευση αξιών και Προετοιμασία για την επαγγελματική ζωή". Β' ΕΚΔΟΣΗ

Εγχειρίδιο με βιωματικές ασκήσεις για γονείς κι εκπαιδευτικούς. Από τις Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ, παραγγελία με αντικαταβολή στο 210-6714371. http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607. Δελτίο τύπου για το βιβλίο εδώ


4)ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ!"Συζητώντας με την εσωτερική μητέρα". Θεραπευτικός οδηγός για να ξαναβρούμε την ιδανική μητρική αγάπη μέσα μας.

Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ τηλ. 2016714371. Δελτίο τύπου εδώ

Πληροφορίες και περιεχόμενα http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3791



ΟΜΙΛΙΕΣ

Η εκπαιδευτικός και ψυχολόγος Πρεκατέ Βικτωρία έχει εκπαιδευτεί στην Αγγλία και ασχοληθεί με θέματα κακοποίησης παιδιών και γυναικών, σεμινάρια αυτοεκτίμησης, θεραπείας τραύματος, κατάθλιψης, αποχωρισμού-απώλειας, καθώς και θέματα ψυχοπαιδαγωγικής στήριξης για μαθητές με δυσκολίες.


Στη δύσκολη συγκυρία που διανύει η χώρα μας, η Πρεκατέ Βικτωρία προσφέρει περιορισμένο αριθμό δωρεάν ενημερωτικών ομιλιών σε σχολεία (μέσω συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, απογευματινές ώρες) σχετικά με θέματα βίας, αυτοεκτίμησης, ψυχικής ανθεκτικότητας στα παιδιά, προετοιμασίας για την επαγγελματική ζωή κ.α.

Δεν συμμετέχω σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά μπορείτε να επικοινωνήσετε και να ρωτήσετε απορίες (δωρεάν συμβουλευτική μέσω email) στο vprekate@gmail.com.




---------------------------------------------------------

Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή ως ανάγκη του παιδιού και ανθρώπινο δικαίωμά του.

Στην Ελλάδα της συναισθηματικής αγριότητας, της διάβρωση της συμπόνιας, της αλλοτρίωση κάθε έννοιας ανθρωπιάς, της μετάλλαξης του ‘ενδιαφέροντος για τον άλλον’ σε κακεντρεχές κουτσομπολιό, της αντικατάστασης των αξιών από το lifetsyle, της υιοθέτησης αυτόματων αντανακλαστικών χλευασμού και υποτίμησης οποιασδήποτε μορφής ανθρώπινης αδυναμίας, είναι περισσότερο σημαντική από ποτέ η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή. Περισσότερα εδώ brightplanet.blogspot.gr/2017/03/blog-post.html


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ
Προωθούνται οι σύνδεσμοι για κάποια 20λεπτα εκπαιδευτικά βίντεο που έχω φτιάξει και θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα στους συναδέλφους για θεματική εβδομάδα, προγράμματα αγωγής υγείας, δράσεις κατά του εκφοβισμού, σχολική και κοινωνική ζωή κλπ.

Σχολικός εκφοβισμός https://www.youtube.com/watch?v=1BFJou1I7_s

Οικολογία, διατροφή, προστασία των ζώων https://www.youtube.com/watch?v=B9f0E6fI1TM

Ενδο-οικογενειακή βία https://www.youtube.com/watch?v=utM9r3j49iE&t=200s

Αυτο-εκτίμηση για παιδιά https://www.youtube.com/watch?v=Gh9QPKzMYJU

Αντιμετωπίζοντας τη ματαίωση

Ζούμε σε μια εποχή όπου οι ματαιώσεις είναι πολύ συνηθισμένες, αλλά φαινόμαστε όλο και λιγότερο εξοπλισμένοι να τις αντιμετωπίσουμε. Παρατηρώ ειδικά πολλούς ανθρώπους γύρω μου να βιώνουν έντονη ματαίωση στο επαγγελματικό –είτε έχουν δουλειά, είτε όχι.
Τι είναι ματαίωση;
Ματαίωση έχουμε όταν τα όνειρα και οι προσδοκίες μιας ολόκληρης ζωής δεν εκπληρώνονται, παρά τις επίμονες προσπάθειες και θυσίες μας. Είναι όταν η δουλειά μας και ο αγώνας μας δεν εκτιμάται και δεν ανταμείβεται, τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που θα θέλαμε και θα περιμέναμε. Είναι όταν νιώθουμε προδομένοι από ανθρώπους στους οποίους προσφέραμε και τους οποίους εμπιστευτήκαμε. Ματαίωση είναι όταν εμείς οι ίδιοι δεν εξελισσόμαστε όπως θα θέλαμε, όταν εμείς οι ίδιοι απογοητεύουμε τον εαυτό μας.
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε ποτέ τον έλεγχο στο πώς θα εξελιχθούν οι υποθέσεις της ζωής μας, ούτε στο πώς θα μας συμπεριφερθούν οι άλλοι. Παρόλο που κάποιες συμπεριφορές έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να καταλήξουν σε συγκεκριμένα αποτελέσματα από ό,τι άλλες, δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα αποδοθεί ‘δικαιοσύνη’ στην παρούσα ζωή με τον χειροπιαστό τρόπο που εμείς περιμένουμε. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος με τη ματαίωση είναι ο κυνισμός, η πικρία και η εγκατάλειψη της κάθε προσπάθειας. Είναι ο θυμός απέναντι στο Θεό και η ερμηνεία ότι μας έχει ξεχάσει ή ακόμη χειρότερα ότι δεν υπάρχει. Είναι η υιοθέτηση της φιλοσοφίας ότι στη ζωή αυτή είναι ό,τι προλάβεις να αρπάξεις.
Η πιο μεγάλη δοκιμασία της ματαίωσης είναι να κρατηθούμε σταθεροί στις αξίες μας. Να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, έστω κι αν δεν αποδίδει καρπούς με τον τρόπο που περιμένουμε. Να είμαστε ανοιχτοί ότι πάντα θα αποδώσει καρπούς, αλλά με άλλο τρόπο. Ο «άλλος τρόπος» είναι κάτι που παρατηρώ συνέχεια στη δική μου ζωή αλλά και των άλλων. Το πρόβλημα είναι ότι δεν το βλέπουμε. Έχουμε άκαμπτα σενάρια στο μυαλό μας για το πώς θα πρέπει να εξελιχθεί η ζωή μας, Όμως η ζωή έχει πάντα τη δυνατότητα να ξεφεύγει και να ελίσσεται και να μας εκπλήσσει.
Είναι πολύ σημαντική η αλλαγή της οπτικής για να αντιμετωπίσουμε τη ματαίωση. Η οπτική μας θα κάνει τη διαφορά ανάμεσα στην καταρράκωση του ηθικού μας και την εγκατάλειψη της πίστης μας και ανάμεσα στην αποφασιστικότητά μας να συνεχίσουμε να είμαστε πιστοί στις αξίες μας και να συνεχίσουμε να προσπαθούμε στον καλό δρόμο με όποιο τρόπο μπορούμε. Αν τη ματαίωση ακολουθήσει κυνισμός, τότε υπάρχει ο κίνδυνος να αρχίσουμε να γινόμαστε καταστροφικοί προς τους άλλους.
Τι μπορούμε να κάνουμε;
Κατ’αρχάς να αποδεχτούμε το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε. Μπορεί να νομίζουμε ότι θα ήταν καλύτερα να ήμασταν κάπου αλλού, αλλά πώς είμαστε τόσο σίγουροι για αυτό; Να μην αξιολογούμε τη ζωή μας, να μην αξιολογούμε τον εαυτό μας, να μη βάζουμε ταμπελίτσες και να αποδεχτούμε ότι για να βρισκόμαστε εδώ που βρισκόμαστε κάποιος λόγος υπάρχει. Είναι σημαντικό να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε με αυτό που έχουμε. Μπορεί αν βρισκόμασταν  στη θέση που επιθυμούσαμε, να κακοποιούσαμε αυτά που μας δόθηκαν, με αποτέλεσμα να γίνει χειρότερη ζημιά στην ψυχή μας. Μη θεωρούμε ότι η στέρηση κάποιων πραγμάτων είναι πάντα αρνητική. Ίσως αν είχες τελικά αυτό που ήθελες, να μην σου προσέφερε την ικανοποίηση που φαντάζεσαι. Ίσως  να σου δημιουργούσε άλλα προβλήματα. Ίσως  στην τωρινή κατάσταση να υπάρχουν δυνατότητες για αυτό-βελτίωση που δεν βλέπεις. Ίσως μέσα από τη στέρηση, καλλιεργείς ιδιότητες που δεν θα υπήρχε περίπτωση να καλλιεργήσεις διαφορετικά. Μας έχει δοθεί η ψευδαίσθηση ότι κάποια ιδανική κατάσταση, θα μας δώσει την ευτυχία. Ποτέ, μα ποτέ δεν έχει συμβεί μια φαντασίωση του νου, αν και εφόσον πραγματωθεί, να δώσει την ευτυχία. Καλώς  ή κακώς δεν λειτουργεί έτσι ο μηχανισμός της ευτυχίας. Όπως λένε οι βουδιστές φιλόσοφοι, η ικανοποίηση της επιθυμίας είναι σαν να γλείφεις το μέλι από την άκρη ενός σπαθιού. Δεν είναι αυτό που φαίνεται. Ίσως θα πρέπει να το αποδεχτούμε αυτό και να δεχτούμε τον 'άλλο τρόπο' στη ζωή μας. Αυτόν που μας στέλνει ο Θεός. Να συμφιλιωθούμε με τον άλλο τρόπο και να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε με αυτόν.
Πρόσφατα άκουγα για κάποια νέα παιδιά που γκρινιάζουν για τη δουλειά τους. Καθώς δουλεύουν μαζί,  ο ένας παρασέρνει τον άλλον σε μια απίστευτη γκρίνια, η οποία κατρακυλάει σε ανοιχτή αθυροστομία, καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Σίγουρα κάποιες από τις συνθήκες δουλειάς τους δεν είναι οι καλύτερες. ¨Όμως πληρώνονται αξιοπρεπώς και στην ώρα τους. Είναι σε ένα χώρο που έχουν τη δυνατότητα να κάνουν και κάποια ενδιαφέροντα πράγματα στον αθλητισμό, έστω και αν κάποιες πλευρές της δουλειάς τους είναι βαρετές. Οι προϊστάμενοί τους είναι κάποιες φορές απότομοι, όμως σε καμία περίπτωση κακοποιητικοί. Οι δύο νέοι, ίσως λόγω μη ρεαλιστικών προσδοκιών, καταστρέφουν ακόμη και τις καλές πλευρές της απασχόλησής τους και χαλούν εντελώς την καθημερινή διάθεσή τους. Αν συνεχίσουν έτσι, η εχθρότητά τους θα γίνει σύντομα ορατή και στους άλλους και δεν θα έχουν ευοίωνο μέλλον στο συγκεκριμένο αθλητικό σύλλογο. Η οπτική τους είναι το πρόβλημα, όχι η δουλειά.
Η ματαίωση πάντα ασχολείται με το παρελθόν και το μέλλον, ποτέ με το παρόν. Τι δεν έκανα καλά στο παρελθόν, πώς θα είναι το μέλλον μου χωρίς την ικανοποίηση της επιθυμίας μου. Η λύση εδώ είναι να επικεντρωθούμε στο εδώ και το τώρα. Και πάντα υπάρχουν μικρά (ή μεγάλα) περιθώρια ικανοποίησης στο εδώ και τώρα. Πάντα το τώρα ανοίγει δυνατότητες, μόνο που τις προσπερνάμε γιατί είμαστε επικεντρωμένοι στο μέλλον. Αν σκεφτούμε την ουσία της επιθυμίας μας, τι θα θέλαμε να νιώσουμε αν ήταν ικανοποιημένη η επιθυμία μας: αναγνώριση, δημιουργικότητα, αγάπη, περιπέτεια; Ίσως όλα αυτά να μπορούσαμε να τα βιώσουμε στο εδώ και τώρα χωρίς το υπόλοιπο ‘πακέτο’.
Ας σκεφτούμε επίσης ότι η ίδια η κοινωνία μας τροφοδοτεί μύθους και προσδοκίες, δίνοντας αξία στο αποτέλεσμα κι όχι στην προσπάθεια. Στην ανταμοιβή κι όχι στις αξίες. Όταν δεν προκύπτουν τα πράγματα σύμφωνα με τις προσδοκίες τις δικές μας και της οικογένειάς μας, νιώθουμε παραπλανημένοι. Η ακλόνητη πίστη όμως στις σταθερές μας αξίες δεν μπορεί να παραπλανήσει. Οι προσδοκίες παραπλανούν.
Ας υποθέσουμε ότι οι προσδοκίες μας δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ Και λοιπόν; Τι μπορεί να είναι τόσο τρομερό αν το δικό μας σχέδιο αποτύχει; Μήπως αυτή η απόφαση είναι και απελευθερωτική; Μήπως ο ‘άλλος τρόπος’ είναι προτιμότερος; Μήπως θα πρέπει να εμπιστευτούμε ότι  ο ‘άλλος τρόπος’ θα φέρει καλά πράγματα στη ζωή μας και τελικά θα μας ικανοποιήσει περισσότερο-αρκεί να ξεκολλήσουμε από την εμμονή των προσδοκιών μας; Η αντίσταση φέρνει πολύ μεγαλύτερο πόνο.
Η ματαίωση δεν σημαίνει εγκατάλειψη από το Θεό. Το κενό που δημιουργείται από τη ματαίωση είναι εύφορο έδαφος για πνευματική πλήρωση. Μόνο μέσα από την πνευματική πλήρωση μπορούμε να βρούμε αληθινή ικανοποίηση- και μάλιστα χωρίς να χρειάζεται να περιμένουμε τίποτα από κανέναν. Μπορούμε να βασανιζόμαστε για πάντα, αντιστεκόμενοι ‘γιατί σε εμένα;’, αλλά οι μόνοι που θα υποφέρουμε θα είμαστε εμείς. Ή μπορούμε να αποδεχτούμε την κατάστασή μας χωρίς κατάκριση και να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε μέσα από αυτήν, σταθεροί στις αξίες μας και την πίστη μας και  γνωρίζοντας ότι πραγματική ικανοποίηση μόνο από αυτή μπορεί να έρθει- εδώ και τώρα.

Πρεκατέ Βικτωρία, 19/6/2017, www brightplanet.blogspot.gr

Άνδρες που έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά ως παιδιά: ένα ακόμη πιο αποσιωπημένο έγκλημα

Η παιδική σεξουαλική κακοποίηση στη χώρα μας εξακολουθεί να είναι μια μεγάλη κρυφή πληγή, η οποία συνεχίζεται ακριβώς λόγω της αποσιώπησης που την περιβάλλει. Για το θέμα της βίας ενήλικου προς παιδί, ειδικά όταν η βία αυτή είναι σεξουαλική, υπάρχει γενικότερα μια απροθυμία ακόμη και να συζητηθεί: εξακολουθεί να υφίσταται στην κοινωνία μας η ίδια σχεδόν αποσιώπηση που υπήρχε ανέκαθεν. Όταν δε η σεξουαλική κακοποίηση γίνεται σε αγόρια, λανθασμένες νοοτροπίες και απαρχαιωμένα στερεότυπα εμποδίζουν την αποτελεσματική πρόληψη, αλλά και τη βοήθεια προς τα θύματα. Η κοινωνία αντιδρά διαφορετικά στον άνδρα που έχει κακοποιηθεί σεξουαλικά από ό,τι στη γυναίκα.

Συχνότητα

Είναι πολύ δύσκολο να εκτιμηθεί η πραγματική συχνότητα της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης, εδικά καθώς ο αμυντικός μηχανισμός της απώθησης των επώδυνων αναμνήσεων μπορεί να είναι ενεργός σε πολλούς ενήλικες που έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά ως παιδιά. Μπορεί να βιώνουν δηλαδή όλα τα συμπτώματα του τραύματος, μπορεί να έχουν υποψίες ότι μπορεί να έχουν κακοποιηθεί, αλλά να μην έχουν (τουλάχιστον) για κάποιο διάστημα καμία συγκεκριμένη ανάμνηση. Παρ’ όλα αυτά εκτενείς έρευνες στις ΗΠΑ έχουν δείξει ότι  1 στα 6 αγόρια έχει υποστεί κάποιας μορφής σεξουαλική κακοποίηση μέχρι την ηλικία των 18 ετών, ενώ προβληματισμό προκαλούν οι αποκαλύψεις κατά συρροής κακοποίησης σε ιδρύματα ή οργανωμένα πλαίσια, όπως αθλητικές ομάδες κλπ. Η μέση ηλικία έναρξης της κακοποίησης είναι 8,5ετών (www.1in6.org). Η αμερικάνικη οργάνωση MaleSurvivor.org  που υποστηρίζει ενήλικες άνδρες που είχαν κακοποιηθεί σεξουαλικά ως παιδιά αναφέρει ότι ο μέσος χρόνος μεταξύ θυματοποίησης και αποκάλυψης από το θύμα  είναι γύρω στα 20 χρόνια, χωρίς να υπολογίζουμε βέβαια όσους δεν μιλούν ποτέ για αυτό που τους συνέβη.



Αποσιώπηση και μύθοι για την σεξουαλική κακοποίηση των αγοριών

Η αποσιώπηση εντείνεται από τα λανθασμένα στερεότυπα σχετικά με τον ανδρισμό που είναι διαδεδομένα στο δυτικό κόσμο: Σύμφωνα με αυτά, ένας άντρας υποτίθεται ότι πρέπει να είναι δυνατός και να μην παραδεχτεί ποτέ ότι έχει υποστεί τραύμα. Ειδικά αν πρόκειται για σεξουαλικό τραύμα. Όμως τα αγόρια τραυματίζονται το ίδιο όπως τα κορίτσια (αν όχι περισσότερο) από το έγκλημα της σεξουαλικής κακοποίησης στην παιδική ηλικία.  Μία από τις κυριότερες συνέπειες της σεξουαλικής κακοποίησης στα παιδιά είναι ότι μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι υπάρχει κάτι βαθιά ελαττωματικό μέσα τους (που όμως δεν μπορούν προσδιορίσουν), ότι είναι ‘βρώμικα’, ‘τοξικά’, ‘μολυσμένα’ κι ότι άξιζαν την κακοποίηση ή ακόμη ότι την προκάλεσαν. Βεβαίως τίποτε από αυτά δεν ισχύει και είναι μέσα στις στρατηγικές του θύτη να καλλιεργήσει αυτές τις πεποιθήσεις στο παιδί, καθώς έτσι το ελέγχει και το αποσιωπά πιο εύκολα.
Η ομοφοβία παίζει επίσης ρόλο στην αποσιώπηση. Υπάρχει το λανθασμένο στερεότυπο ότι ένα αγόρι που κακοποιήθηκε σεξουαλικά από έναν ενήλικο άνδρα ήταν ομοφυλόφιλο ή έγινε ομοφυλόφιλο εξαιτίας της κακοποίησης. Αυτό δεν ισχύει: οι έρευνες έχουν δείξει ότι η σεξουαλική κακοποίηση συμβαίνει σε θύματα ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού, ενώ πολλοί ενήλικες επιζώντες είναι ετεροφυλόφιλοι.  Ακόμη και αν αργότερα το παιδί θύμα έχει σεξουαλικές φαντασιώσεις που προσιδιάζουν στη σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη (π.χ. με χρήση βίας  από μεγαλύτερο σε ηλικία άτομο) αυτός είναι ένας τρόπος του ψυχικού οργανισμού να επεξεργαστεί το τραύμα που υπέστη επαναφέροντάς το στην μνήμη με τις αντίστοιχες βιολογικές αντιδράσεις, δίνοντας του  αυτή τη φορά μια έκβαση ελέγχου (π.χ. ‘παρότι η φαντασίωση εμπεριέχει βία, είναι μια φαντασίωση που εγώ μπορώ  να ξεκινήσω και να τερματίσω όποτε θέλω, άρα εγώ έχω τον έλεγχο’). Η αναβίωση του σεξουαλικού τραύματος μέσω φαντασιώσεων στην ενήλικη ζωή είναι προσπάθεια του τραυματισμένου ψυχισμού να ‘επιδιορθώσει’ το τραύμα. Όσο περισσότερο προχωρά η θεραπεία του ατόμου, τόσο λιγότερο αυτές οι φαντασιώσεις εμφανίζονται και τόσο περισσότερο αναδύεται η εγγενής σεξουαλικότητα του ατόμου.
Η άγνοια, η έλλειψη ενημέρωσης- ακόμη και στους θεραπευτές- αποθαρρύνουν τους ενήλικους άνδρες που έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά  να μιλήσουν. Για παράδειγμα, σε πολλές περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης αγοριών, το θύμα μπορεί να είχε στύση ή εκσπερμάτωση κατά τη διάρκεια της κακοποίησης ως αντανακλαστική βιολογική αντίδραση. Αυτό δε σημαίνει ότι του ‘άρεσε’ η κακοποίηση, έστω και αν υπήρχαν οι αυτόματες βιολογικές αντιδράσεις στο ερέθισμα. Δεν σημαίνει ότι ‘προκάλεσε’ την κακοποίηση, ούτε ότι ‘συμμετείχε’ σε αυτήν –αν και ο θύτης είναι ο πρώτος που θα χρησιμοποιήσει αυτό το γεγονός για να ενοχοποιήσει το θύμα «Είδες; Σου άρεσε και το ξέρεις». Όπως το στομάχι εκκρίνει γαστρικά υγρά και αρχίζει τις συσπάσεις της πέψης όταν τοποθετηθεί τροφή σε αυτό, έτσι και τα αναπαραγωγικά όργανα αντιδρούν (ύγρανση κόλπου, οργασμός, εκσπερμάτωση, στύση) όταν υπάρξει το ερέθισμα, ακόμη κι όταν αυτό προέρχεται από κακοποίηση. Το θύμα δεν έχει έλεγχο σε αυτό, όπως δεν έχει έλεγχο στην κακοποίηση που του συμβαίνει, απεναντίας νιώθει έντονη αποστροφή για αυτό που συμβαίνει κι έντονη ντροπή για τις δικές του βιολογικές αντιδράσεις.  Τα βιώματα αυτά είναι εξαιρετικά τραυματικά για το παιδί και του προκαλούν τρόμο και σύγχυση, ενώ η αποσιώπησή τους για δεκαετίες εντείνει την ντροπή και την αποστροφή που συχνά στρέφουν εναντίον του εαυτού τους.
«Ένας άνδρας θα έπρεπε να υπερασπιστεί τον εαυτό του». Αυτός είναι επίσης ένας μύθος και στην πράξη δεν είναι δυνατόν να συμβεί, όταν ο θύτης έχει μεγαλύτερη δύναμη, ακόμη κι όταν το θύμα είναι ενήλικο. Είναι μύθος επίσης να θεωρείται ο άνδρας-θύμα  ‘κατεστραμμένος’ ως άνδρας. Πολλοί επιζώντες προχώρησαν στη ζωή τους, είχαν ευτυχισμένους γάμους, έγιναν καλοί γονείς και άφησαν το τραύμα της κακοποίησης πίσω. Η κακοποίηση είναι τραυματική αλλά δεν είναι αποφασιστική για την έκβαση της ζωής ενός ανθρώπου και υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα γενναίων ανθρώπων που ξεπέρασαν το τραύμα, είχαν ευτυχισμένες ζωές και βοήθησαν άλλους (bristleconeproject.org).
 Ένας άλλος μύθος, ότι ο σεξουαλικά κακοποιημένος ενήλικας θα κακοποιήσει με τη σειρά του άλλα παιδιά  επίσης δεν ισχύει. Η πλειοψηφία των επιζώντων είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι στην παιδική προστασία και κάνουν ό,τι μπορούν για να μην υποφέρουν άλλα παιδιά την ίδια μοίρα. Βεβαίως κάποιοι δράστες της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης είχαν κακοποιηθεί ως παιδιά (όχι απαραίτητα σεξουαλικά), άλλοι όμως όχι. Τα αίτια της επιθετικής αυτής συμπεριφοράς είναι πολλά και περίπλοκα, και κεντρικό ρόλο στο δράστη παίζει η αποκοπή από το συναίσθημα και η αίσθηση ότι δεν έχει προσωπική δύναμη (άρα θέλει να την πάρει από κάπου άλλου). Οι θύτες (που επίσης μπορεί να έχουν οποιαδήποτε σεξουαλικό προσανατολισμό) έχουν ως βασικό ζητούμενο την επιβολή εξουσίας κι ελέγχου προς το θύμα. Στο βιασμό το πρώτο ζήτημα είναι η επιβολή εξουσίας κι όχι το σεξ. Η σεξουαλική κακοποίηση χρησιμοποιείται σαν ‘όπλο’ για να ‘πάρει’ ο θύτης τη δύναμη του θύματος μέσα από την άσκηση εξουσίας σε αυτό και για αυτό είναι πολύ συνηθισμένη πρακτική σε συνθήκες πολέμου.  Η πλειοψηφία των θυτών είναι άνδρες, υπάρχουν όμως και γυναίκες που κακοποιούν σεξουαλικά αγόρια, φαινόμενο ακόμη πιο αποσιωπημένο και παρεξηγημένο, καθώς τότε το αγόρι θεωρείται ‘τυχερό’ που το ‘μύησαν νωρίς στο σεξ’. Όμως η κακοποίηση είναι κακοποίηση και η κακοποίηση από γυναίκα μπορεί να είναι ιδιαίτερα τραυματική για το παιδί.
Συνέπειες
Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες στο θύμα είναι πιο έντονες όταν η σεξουαλική κακοποίηση είναι επαναλαμβανόμενη (όπως συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις) και όταν συμβαίνει μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον ή από άτομο που το παιδί εμπιστεύεται.
Μπορεί να περιλαμβάνουν:
Άγχος, κατάθλιψη, μετα-τραυματικό στρες
Αποφυγή καταστάσεων ή ατόμων που του θυμίζουν την κακοποίηση
Φόβος και σύγχυση σχετικά με το σεξουαλικό προσανατολισμό
Επιθετικότητα/θυμό
Δυσκολίες στον ύπνο, υπερεγρήγορση, χαμηλή αυτό-πεποίθηση
Προβλήματα στη διαχείριση δύναμης/αποδοχή καταπίεσης ή καταπίεση προς άλλους
Κακοποίηση γυναικών ως τρόπος επιβεβαίωσης ανδρισμού
Αρνητική εικόνα σώματος/διατροφικές διαταραχές
Τοξική ντροπή και αυτό-κατηγορία, ειδικά όταν το παιδί χειραγωγήθηκε από το θύτη ώστε να το ενοχοποιήσει
Απόσυρση από φιλίες και σχέσεις/ έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους άλλους/χαοτικές σχέσεις/έλλειψη ορίων
Πρώιμη σεξουαλική δραστηριότητα/ σεξουαλική ελευθεριότητα/ εμμονή με το σεξ/ σεξουαλική δυσλειτουργία
Αλκοολισμός/κατάχρηση ουσιών (η πιθανότητα αλκοολισμού στους σεξουαλικά κακοποιημένους άνδρες είναι 80% σε σχέση με το 11% του γενικού πληθυσμού, https://www.ptsd.va.gov/public/types/violence/men-sexual-trauma.asp)
Αυτοκτονικότητα
Θεραπεία
Είναι διαδεδομένη η άποψη ότι αν συνέβη κάτι τραυματικό στο παρελθόν είναι καλύτερα να μην το αναμοχλεύουμε- αφήνοντάς το στην άκρη, ίσως το ξεχάσουμε και  περάσει. Δεν είναι όμως έτσι: με ένα σοβαρό τραύμα όπως αυτό της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης, ο επιζών θα βιώνει τις συνέπειές του είτε ασχολείται με αυτό είτε όχι. Ο καλύτερος τρόπος για να περιορίσει τις συνέπειες στο παρόν είναι να μιλήσει σε κάποιον που μπορεί να τον βοηθήσει. Μετά την θεραπεία, οι αναμνήσεις θα έχουν χάσει την ισχύ τους και θα μπορεί να ζήσει τη ζωή του με πληρότητα.
Η θεραπεία του ενήλικου άνδρα από το τραύμα της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης παρουσιάζει ιδιαίτερες προκλήσεις, καθώς η ανάδυση των συναισθημάτων πόνου και ντροπής που είναι τμήμα της θεραπείας έρχεται σε αντίθεση με την ιδέα του ‘ανδρισμού’ που μπορεί να φέρει και ο ίδιος και ο θεραπευόμενος. Αυτή η σύγκρουση τον οδηγεί σε πισωγυρίσματα ή εκρήξεις θυμού προς τον θεραπευτή. Ακόμη κι η έναρξή της είναι δύσκολη καθώς λόγω των στερεοτύπων που προαναφέρθηκαν, πολλοί άνδρες προτιμούν να μην σκέφτονται το τραύμα, να το απωθούν, να λένε στον εαυτό τους ότι δεν τους επηρέασε αρνητικά, ενώ τα απωθημένα συναισθήματα αντιμετωπίζονται με εκρήξεις θυμού, κατάθλιψη, αλκοολισμό, εργασιομανία, ή σεξουαλικό εθισμό. Κάποιοι μάλιστα πείθουν τον εαυτό τους ότι τους άρεσε η εμπειρία, ακριβώς για να μην χρειαστεί να αντιμετωπίσουν τα συναισθήματα ευαλωτότητας, τρόμου και προδοσίας που βίωσε εκείνο το μικρό παιδί και τα οποία δεν μπορούν να διαχειριστούν. Το τραύμα είναι ακόμη πιο έντονο όταν ο θύτης ήταν ‘σημαντικός άλλος’, δηλαδή άτομο στο οποίο το παιδί βασιζόταν για την επιβίωσή του ή για την άντληση αγάπης. Σε αυτές τις περιπτώσεις το τραύμα είναι πολύπλοκο, καθώς το παιδί έχει συνδέσει την αγάπη με την προδοσία και για να κρατήσει την εικόνα του ‘σημαντικού άλλου’ αλώβητη, κατηγορεί τον εαυτό του ότι το ίδιο έφταιγε, ότι είναι με κάποιο τρόπο βαθιά ελαττωματικό κι ότι του άξιζε αυτή η κακοποίηση. Αυτή η διαστρέβλωση στην αυτό-εικόνα του δημιουργεί πολλά προβλήματα αργότερα και η απενοχοποίηση του θύματος είναι από τα βασικά στάδια της θεραπείας.
Ειδικά εμπόδια στην θεραπεία ανδρών επιζώντων από παιδική σεξουαλική κακοποίηση
Ομοφυλόφιλοι επιζώντες: Ένας ομοφυλόφιλος άνδρας που κακοποιήθηκε σεξουαλικά ως παιδί μπορεί να βλέπει την κακοποίηση ως ‘τιμωρία’ για τον προσανατολισμό του, να ταυτίζει τον προσανατολισμό με το τραύμα όπως και τη σεξουαλικότητά του με την βία, την απαξίωση, το ‘βρώμικο μυστικό’ (Male-to-Male child Sexual Abuse in the Context of Homophobia by Kali Munro, M.Ed.; www.KaliMunro.com).
Ετεροφυλόφιλοι επιζώντες:  Αμφιβολίες για τον ανδρισμό τους. Το σεξουαλικό τραύμα έρχεται σε αντίθεση με τα στερεότυπα του ανδρισμού καθώς ενεργοποιεί  ό,τι ο ‘ανδρισμός’ απορρίπτει: φόβο, ντροπή, ταπείνωση, ευαλωτότητα, αδυναμία να υπερασπιστεί τον εαυτό του, έντονα συναισθήματα.
Οι άνδρες επιζώντες δυσκολεύονται να μιλήσουν για την εμπειρία τους  από φόβο κατάκρισης από τους άλλους,  γιατί δεν γνωρίζουν που να απευθυνθούν, γιατί φοβούνται ότι δεν θα τους πιστέψουν,  ότι θα τους στιγματίσουν ως ομοφυλόφιλους,  θα τους κατηγορήσουν ότι το προκάλεσαν,  θα τους δουν ως αδύναμους, αν αναζητήσουν βοήθεια ή αν εκφράσουν συναισθήματα.  
Η θεραπευτική διαδικασία παίρνει χρόνο, ξεκινά μόνο όταν το άτομο νιώσει έτοιμο και λειτουργεί σαν ανοδική σπείρα: σε κάθε στάδιο  αναδύεται στην επιφάνεια μια ορισμένη όψη του τραύματος, μετά υπάρχει συχνά μια περίοδος ηρεμίας, όπου το άτομο ενσωματώνει τις αλλαγές στην καινούρια του ζωή μέχρι να αναδυθεί το επόμενο στάδιο, όταν πάλι το άτομο είναι έτοιμο. 
Τα στάδια  της θεραπείας είναι σε γενικές γραμμές τα εξής:
1)Ανάμνηση: Η τραυματική αμνησία είναι πολύ συνηθισμένη αντίδραση του οργανισμού, ειδικά σε περιπτώσεις όπου ο θύτης προέρχεται μέσα από την οικογένεια. Είναι μια ψυχική άμυνα ώστε να μπορέσει το παιδί να επιβιώνει μέρα με τη μέρα, χωρίς να έχει συνειδητή επίγνωση ότι το άτομο που το τρέφει το έχει βιάσει το προηγούμενο βράδυ και πολύ πιθανόν να το ξανακάνει το επόμενο.  Η αμνησία συνεχίζεται μέχρι το άτομο να νιώσει αρκετά δυνατό να διαχειριστεί αυτό που του συνέβη και κυρίως, να διαχειριστεί το ‘ποιος’ ήταν ο θύτης.  Η άρση της αμνησίας μπορεί να συμβεί δεκαετίες αργότερα, δεν μπορεί να  επιταχυνθεί με πίεση και βοηθείται όταν το άτομο αποκτήσει κάποια ανεξαρτησία/ ενδυνάμωση σε σχέση με το θύτη (αν αυτός είναι μέλος της οικογένειας). Η ανάδυση των αναμνήσεων μπορεί να πυροδοτηθεί ξαφνικά αν το άτομο εκτεθεί σε ερεθίσματα (π.χ. τοποθεσίες, μυρωδιές, φράσεις, εικόνες, ρούχα) που του θυμίζουν την κακοποίηση. Οι αναμνήσεις έρχονται σιγά σιγά, σαν κομμάτια ενός παζλ που ενώνονται και συνήθως είναι επώδυνες- αν και λυτρωτικές. Όμως η θεραπεία μπορεί να ξεκινήσει ακόμη και χωρίς συγκεκριμένες αναμνήσεις. Αν το άτομο βιώνει τα συμπτώματα της κακοποίησης και έχει την αίσθηση ότι του έχει συμβεί κάτι τέτοιο, μπορεί να αρχίσει να δουλεύει με τα συναισθήματά του με τη βοήθεια ενός έμπειρου θεραπευτή.
2) Σοκ: Πώς είναι δυνατόν να έχει συμβεί κάτι τέτοιο σε εμένα; Πώς είναι δυνατόν αυτό το άτομο που εμπιστευόμουν να έκανε τέτοιες πράξεις; Η περίοδος ανάσυρσης αναμνήσεων και σοκ είναι δύσκολη για τον επιζώντα και του είναι δύσκολο να συγκεντρωθεί στις καθημερινές του ασχολίες. Είναι σημαντικό να υπάρχει ένα υποστηρικτικό περιβάλλον κι ένας έμπειρος θεραπευτής που θα μπορέσει να το βοηθήσει.
3)Άρνηση:  Αμφιβολία για τις αναμνήσεις. Ελαχιστοποίηση των συνεπειών της, προσπάθεια συνέχισης της ζωής όπως ήταν πριν. 
4)Επανενεργοποίηση των αναμνήσεων/Συναισθήματα. Στο στάδιο αυτό το άτομο συνειδητοποιεί όλο και πιο πολύ τι έχει υποστεί και βιώνει θυμό, έντονα συναισθήματα θλίψης, φόβου, απόσυρσης, αλλά και ταυτόχρονα, όσο το τραύμα θεραπεύεται, μείωσης της τοξικής ντροπής που το επιβάρυνε. Όσο τα συναισθήματα ανεβαίνουν στη επιφάνεια, μπορεί ο επιζών να αποβάλλει σιγά σιγά το φορτίο της ντροπής, του μυστικού, της αυτό-κατηγορίας και να το επιστρέφει νοητικά εκεί που ανήκει, δηλαδή στο θύτη.
5)Πένθος για την παιδική ηλικία που χάθηκε, αλλά και για τις αρνητικές ενήλικες εμπειρίες, όπως σχέσεις με οικογένεια, συντροφικές σχέσεις, που επηρεάστηκαν αρνητικά λόγω του  τραύματος.
6) Ενσωμάτωση της εμπειρίας/ Εσωτερική επίλυση/ Λύτρωση. Οι αναμνήσεις χάνουν σιγά σιγά την ισχύ τους. Το άτομο ανακτά την εσωτερική του δύναμη. Αρχίζει να αντλεί ικανοποίηση και χαρά από τη ζωή του, η αυτό-εκτίμησή του ανεβαίνει και οι σχέσεις του εξομαλύνονται.
Η θεραπεία σε ομάδα  βοηθά ιδιαίτερα να σπάσει η απομόνωση και να μην νιώθουν πια οι επιζώντες ότι ο καθένας υποφέρει μόνος του:   ‘Για πρώτη φορά στη ζωή μου, κατάλαβα ότι δεν είμαι μόνος, ότι μου αξίζει η συμπαράσταση και ότι είναι δυνατόν να θεραπευτώ’. Πολλοί επιζώντες αναφέρουν τη σκοτεινή εμπειρία της κακοποίησης σαν ένα ‘μίασμα’, μια ‘μόλυνση’  που τοποθέτησε κάποιος στην ψυχή τους και νιώθουν ότι η ενέργεια του δράστη εξακολουθεί να είναι μυστικά εκεί και να τους υπονομεύει. Για αυτό είναι τόσο σημαντικό να μπορέσουν να μιλήσουν για αυτό που τους συνέβη, να χάσει η μυστικότητα την ισχύ της, να διαλυθεί το κρυφό δηλητήριο. 'Ένας στους έξι' δεν είναι μόνο στην Αμερική: δεν έχουμε κανέναν λόγο να πιστεύουμε ότι εδώ τα ποσοστά είναι πολύ χαμηλότερα. Το γεγονός ότι δεν ακούγεται κάτι, δεν σημαίνει ότι δεν συμβαίνει! Είναι σημαντικό να υπάρξει αρκετή ευαισθητοποίηση για αυτό το φαινόμενο, ώστε να μην διαιωνίζεται στην αφάνεια και την ατιμωρησία. Ο πόνος του παιδιού ήταν αρκετός-δε χρειάζεται να υποφέρει ο επιζών για μια ολόκληρη ζωή λόγω της έλλειψης βοήθειας, λόγω της άρνησης μια ολόκληρης κοινωνίας να δει  τις εγκληματικές της συμπεριφορές, λόγω πεπαλαιωμένων, απάνθρωπων στερεοτύπων,  που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Η θεραπεία είναι  δυνατόν να γίνει και να πετύχει, σε οποιαδήποτε ηλικία, όσο μεγάλο κι αν ήταν το τραύμα και η δυνατότητα αυτή είναι η ελάχιστη υποχρέωση μιας κοινωνίας που δεν κατάφερε να προστατέψει τα παιδιά της από το ειδεχθές έγκλημα της σεξουαλικής κακοποίησης.

Δημοσιεύτηκε http://www.athensvoice.gr/life/health/sexoyaliki-kakopoiisi-agorion

Πηγές:
http://www.socialworktoday.com/archive/032311p20.shtml
The Sexual Healing Journey: A Guide for Survivors of Sexual Abuse. Wendy Maltz, 2001
Sleath E & Bull R. Male rape victim and perpetrator blaming. J Interpers Violence 2010; 25: 969-988.
Socialization and Its Impact on male Survivors of Sexual Abuse by Jim Struve, LCSW; Male Survivor: National Organization Against male Sexual Victimization) • www.malesurvivor.org

The Paradoxical Elephant: A theoretical framework for male-centred approached to sexual trauma by Rick Goodwin, MSW, RSW; The Men’s Project, 2004

Στην μετα(?)-νηστείας εποχή…



https://secure.avaaz.org/en/stop_the_sick_slaughter_loc/?slideshow













Έφυγε το Πάσχα και μαζί του και οι χιλιάδες έξτρα τόνοι αίμα, που χύθηκαν στα σφαγεία της χώρας για να ‘γιορτάσουμε’ την Ανάσταση του Κυρίου…
Προσωπικά εγώ συνεχίζω τη νηστεία- όσο μπορώ. Η νηστεία θα έπρεπε να μας είναι ο κυρίως τρόπος ζωής κι όχι η εξαίρεση…
Όμως  εμείς έχουμε αντιστρέψει την κοινή λογική. Όπως κάποιος νεοέλληνας μου έλεγε πρόσφατα ‘γιατί να μην έχουμε και σαρακοστή, όπου θα τρώμε κάθε μέρα, ό,τι και την Τσικνοπέμπτη… ‘
Μια ανάποδη σαρακοστή ας πούμε, στην ανάποδη πραγματικότητα του νεοέλληνα….

Σαν τον άλλο τον νεοέλληνα που κοκορευόταν για τα χιλιάδες διαφορετικά είδη κρέατος, που έψησαν την Τσικνοπέμπτη, άσχετα αν είναι ανθρωπίνως αδύνατον να φάει κανείς έστω και το 1/10 από τις ποσότητες που ανέφεραν.

Πιστοί, ημί-πιστοι και άθεοι συνάμα υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα στο σούβλισμα του αρνιού περισσότερο κι από ότι θα υπερασπιζόμασταν την ίδια μας τη μάνα.
Παράδοση θα μου πεις, αλλά παράδοση είναι και ο γεννητικός ακρωτηριασμός που κάνουν στα κοριτσάκια στην Αφρική. Δεν σημαίνει ότι κάθε παράδοση είναι αγία…

Ειδικά το σούβλισμα του αρνιού είναι το πιο αποτροπιαστικό και βάρβαρο έθιμο που έχω δει. Αναρωτιέμαι τι σχέση έχει με το Πάσχα. Αν υποτίθεται ότι καταδικάζουμε την αιματηρή σφαγή του Κυρίου, που είναι ο Αμνός του Θεού, τότε γιατί μετά σφάζουμε και μάλιστα αρνί; Τι ακριβώς γιορτάζουμε και με ποιού το μέρος είμαστε; Μόνο χριστιανικό δεν φαίνεται αυτό το έθιμο, μάλλον το αντίθετο. Ο συμβολισμός είναι προσβλητικός, αλλά κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να τον αμφισβητήσει, γιατί θα συναντήσει έναν τοίχο λυσσαλέας αντεπίθεσης για το δικαίωμα κυριότητας του ανθρώπου πάνω στα ζώα και κυρίως πάνω στη σούβλα και στην ψηστιέρα.

Αυτή τη λυσσαλέα αντεπίθεση την αντιμετωπίζω εδώ και χρόνια κάθε φορά όταν σε ένα τραπέζι αρνούμαι τις προσφορές να φάω κρέας. Προσέξτε δε λέω τίποτα άλλο, παρά μόνο ‘όχι ευχαριστώ, δεν τρώω κρέας’. Αυτό είναι αρκετό για να απελευθερώσει τα πιο λυσσαλέα αντανακλαστικά από όλους εκείνους που θα πολεμήσουν μέχρι θανάτου το αυτεξούσιο δικαίωμά τους να θανατώνουν άπειρο αριθμό ζώων προκειμένου να ικανοποιηθεί ο ουρανίσκος τους.  ‘Α μπα; Και γιατί δεν τρως κρέας;’ Κι αρχίζουν. Είτε απαντήσω είτε όχι, αρχίζουν. Όλα εκείνα τα ανόητα επιχειρήματα ότι και το καρότο πονάει όταν το βγάζεις από το χώμα κλπ κλπ. Όμως εκείνο που τους εξαγριώνει περισσότερο είναι να μπει το παραμικρό ερωτηματικό στην άνευ όρων και άνευ ορίων κυριότητα του ανθρώπου στο ζωικό βασίλειο. Εδικά όταν δεν μπορούν να έχουν κυριότητα πουθενά αλλού στη ζωή τους…

Ακόμη χειρότεροι είναι οι λεγόμενοι αγριο-χρίστιανοι, δηλαδή εκείνοι που φανατικά λένε ότι πιστεύουν, αλλά στην πράξη δεν ξέρω πως εφαρμόζουν την πίστη τους: ‘Η Εκκλησία μας λέει ξεκάθαρα πότε να νηστεύεις. Εσύ γιατί θες περισσότερο; Μήπως το παίζεις καλύτερη από τους άλλους;…’ Ναι, κοπέλα μου, η Εκκλησία είπε να νηστεύουμε Τετάρτη και Παρασκευή, όμως το είπε αυτό σε μια εποχή που ούτως ή άλλως οι άνθρωποι έτρωγαν κρέας μια φορά το εξάμηνο, όχι πέντε φορές την εβδομάδα. Και είναι πολλές οι οικογένειες που τρώνε σήμερα ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ κρέας. Μα ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, κοντεύουν να βρικολακιάσουν…

Κι όμως.
Τα ερωτηματικά μπαίνουν συνέχεια είτε θέλουμε είτε όχι, από το σιωπηλό μαρτύριο δισεκατομμυρίων ζώων, που υποφέρουν όσο πιο αθόρυβα μπορούν μπας (μπας!) και κάποια στιγμή κάποιος από εμάς ξυπνήσει και λίγο ευαισθητοποιηθεί…
Το ερωτηματικό μπαίνει όταν βλέπεις αρνάκια μωρά, που βυζαίνουν ακόμη την μάνα τους, να τα σφάζουν με το αίμα να τρέχει από τη μύτη, γιατί το κρέας τους είναι πιο τρυφερό ή γιατί το μέγεθός τους χωρά καλύτερα στη σούβλα… Δεν έχουν τουλάχιστον δικαίωμα να ολοκληρώσουν έναν κύκλο ζωής και να φτάσουν στην ενηλικίωση πριν πεθάνουν; Πρέπει να βιώσουν τη βαρβαρότητα και τα μωρά και η μάνα τους; Θυμάμαι πολύ παλιά στην Κρήτη, όταν είχα δει έξω από ένα κατάστημα ένα μωρό αρνάκι δεμένο χειροπόδαρα έξω από το κρεοπωλείο να περιμένει τον χασάπη για να γίνει πιάτο για μια κατά πάσα πιθανότητα παχύσαρκη τοπική οικογένεια, όπως υπάρχουν στην πλειοψηφία πλέον σε όλη την Ελλάδα. Προσπάθησα να πιάσω φιλία με το αρνάκι, να του δώσω νερό. Όμως τίποτα, το μόνο που θυμάμαι ήταν το αγωνιώδες καρδιοχτύπι του, αγωνιώδες, δεν ξέρω για πόσες ώρες. Ήθελα να αγοράσω εγώ το αρνάκι και να το σώσω, όμως δεν ήξερα αν θα τα κατάφερνε στην αποθήκη του φέρυ μποτ. Κι έπειτα, ο χασάπης θα έφερνε άλλο, γιατί όχι, η οικογένεια αυτή δεν θα έμενε χωρίς σφαχτό. Έχουμε δικαίωμα να προκαλούμε τέτοια αγωνία; Έχουμε; Ποιος μας το έδωσε; Που το βρήκαμε γραμμένο;
Το ερωτηματικό μπαίνει όταν μαθαίνεις για τις φρικιαστικές συνθήκες που κρατούνται και θανατώνονται εκατομμύρια ζώα, όπως στις φωτογραφίες που έδωσε τελευταία στη δημοσιότητα το avaaz.
Το ερωτηματικό μπαίνει όταν σκεφτείς το χοίρο που μένει όρθια και ακινητοποιημένη γύρω από σιδερένια πλέγματα για όλη της τη ζωή χωρίς περιθώριο ελιγμού ούτε δέκα εκατοστά χωρίς να μπορεί ούτε να βοσκήσει ούτε τίποτα, μόνο να παχαίνει για να σφαχτεί.
Το ερωτηματικό μπαίνει όταν ακούς ντόπιους που μένουν κοντά σε σφαγεία να σου λένε για τους ξέφρενους ρυθμούς με τους οποίους το αίμα έρεε ποτάμι μέρα νύχτα, τα ζώα σφάζονταν με ρυθμούς εξπρές, χωρίς αναισθησία, γδέρνονταν πριν ακόμη καλά καλά πεθάνουν, για να γιορτάσουν οι ‘Έλληνες το Πάσχα;;;;;;!!!!

Το ερωτηματικό μπαίνει όταν βλέπεις ‘κυνηγούς’ με κάτι κοιλιές μέχρι απέναντι, να κοκορεύονται μετά από κυνηγετική εξόρμηση σε νησί ότι ‘Τα λιανίσαμε όλα, δεν έμεινε τίποτα’.
Το ερωτηματικό μπαίνει όταν ακόμη και σήμερα, που έχει εξαφανιστεί πλέον η αλιεία από τις ελληνικές θάλασσες, να κυνηγούν  το γόνο, το μικρό ψαράκι όσο πιο πολύ μπορούν, ‘γιατί αυτό είναι το πιο νόστιμο’…

Το ερωτηματικό μπαίνει όταν βλέπεις νεολληναράδικη οικογένεια με τα τζιπ, να έρχεται και να στρογγυλοκάθεται στην αυλή μοναστηριού παρακαλώ, μέσα στη Σαρακοστή, και να τρώνε με τα χέρια όλα τα κρέατα απλωμένα μπροστά τους, λες και είχανε να φάνε κάτι χρόνια. Μαζί και τα καλόπαιδά τους, που τα έχουν φτιάξει φωτοτυπία δική τους, να τρώνε με τα χέρια λες και δεν υπάρχει αύριο. 


Το ερωτηματικό μπαίνει από τον ίδιο τον εκτροφέα που σου λέει ότι όταν έσφαξαν το μοσχάρι, η μάνα έκλαιγε με λυγμούς για εβδομάδες. Έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε κάτι τέτοιο; Ξέρω ‘γω, έχει βάλει κανείς ατό το ερωτηματικό; Πού το βρήκαμε γραμμένο; Η αγελάδα η καημένη το πιο ήσυχο και καλοκάγαθο ζωάκι βοσκάει ήρεμα ήρεμα, μας δίνει άφθονο το γάλα της, αλλά όχι! Εμείς δεν θέλουμε μόνο το γάλα της, θέλουμε και το παιδί της και θέλουμε και το αίμα της.

‘ΚΑΙ ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ;!!!!! Δεν θα πάρω τις ουσίες που χρειάζομαι;;;!!!! Α ΠΑ ΠΑ ΠΑ ΠΑ, δεν θα πάρω τις ουσίες που χρειάζομαι;;;;!!! Είσαι με τα καλά σου, Α ΠΑ ΠΑ ΠΑ ΠΑ, χρειάζομαι τις ουσίες, μην το συζητάς καθόλου, πως θα γίνει καλέ χωρίς τις ουσίες!!!!!’
Υστερία έπιασε την ευτραφή κυρία, στη σκέψη και μόνο ότι στερούμενη λίγο το κόκκινο κρέας, ξεμείνει από ‘ουσίες’ και πέσει ξερή κάτω.
Ηρέμησε κυρά μου, δεν σου είπαμε να σου στερήσουμε ούτε τα κιλά σου, ούτε τις ουσίες σου.
Αλλά ξέρω ‘γω; Μήπως αν έτρωγες λίγο λιγότερο κρέας; Μήπως αν έτρωγες μόνο τόσο όσο χρειαζόσουν; Μήπως αν έτρωγες μόνο από ζώα που τέλος πάντων είχαν μια πιο αξιοπρεπή ζωή; Μήπως αν κάποιες δεκάδες ζώα ζήσουν  λίγο περισσότερο, λίγο καλύτερα, αν εσύ κάνεις λίγη, ελάχιστη εγκράτεια; Λέμε τώρα. Υπόθεση εργασίας κάνουμε.

Κι όμως.
Μπαίνει ένα ερωτηματικό όταν στον ανεπτυγμένο κόσμο, όπως και στη χώρα μας, πετάμε τη μισή τροφή στα σκουπίδια- συμπεριλαμβανομένου και του κρέατος.  Για υπολογίστε, πόσα δις ζώων έχασαν τη ζωή τους απλά και μόνο για να πεταχτούν στα σκουπίδια; Αν αυτό δεν είναι αμαρτία, τότε τι είναι; Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλον ορισμό.

Μπαίνει ένα ερωτηματικό σχετικά με το είδος του κρέατος που επιλέγουμε. Όσο μεγαλύτερο το ζώο, όσο πιο ανεπτυγμένο το νευρικό του σύστημα, τόσο πιο ευαίσθητο, τόσο πιο πολλά καταλαβαίνει, τόσο πιο πολύ υποφέρει. Υπάρχει διαφορά μεταξύ κοτόπουλου και αγελάδας και υπάρχει διαφορά μεταξύ καρότου και κοτόπουλου. Όσο πιο εξελιγμένος ο οργανισμός, τόσο πιο αραιά θα έπρεπε να τον επιλέγουμε στη διατροφή μας.

Και για τα ελάφια και τα ζαρκάδια, από τα ελάχιστα που έχουν μείνει πια στην ελληνική φύση, τι έχουμε να πούμε; Είναι δυνατόν να πηγαίνουν κάποιοι να τα κυνηγούν, αυτά ξεψυχώντας να δακρύζουν και μετά ο κυνηγός να τα τρώει και να ΞΑΝΑπηγαίνει για κυνήγι; Μια φορά οδηγώντας σε έναν πανέμορφο ορεινό όγκο στην Ελλάδα, είδα στα 30 μέτρα μπροστά μου ένα ελάφι σταματημένο να με κοιτάζει κατάματα. Κοκκάλωσε και το αυτοκίνητο και εγώ. Η κάτω σιαγόνα μου έπεσε στο πάτωμα και μου ήταν αδύνατον να τη μαζέψω. Μου ήταν αδύνατον να κινηθώ ή να ψελλίσω ο,τιδήποτε. Έμεινα εκεί καρφωμένη με το στόμα ανοιχτό να κοιτάζω το ελάφι κι εκείνο εμένα, δεν ξέρω για πόση ώρα. Ήταν το πιο όμορφο πράγμα που είχα δει ποτέ. Όταν τέλος σαν λάστιχο πέταξε μέσα στο δάσος, ήμουν σίγουρη ότι είχα δει κάτι θεϊκό, το συναίσθημα δεν περιγράφεται. Κάτι ήξεραν εκείνοι που μιλούσαν για ιερά ζώα… Είναι δυνατόν να επιτρέπεται σε έναν ανίερο ‘κυνηγό’ να  σκοτώσει ένα τέτοιο πλάσμα;

Και η ευγνωμοσύνη; Ξέρω 'γω; Μήπως πριν ανοίξουμε το στόμα μας, θα έπρεπε να σκεφτούμε λίγο ότι αυτό που τρώμε δεν είναι ένα πράγμα που λέγεται ‘κρέας’ αλλά μέρος ενός οργανισμού με συναισθήματα και σκέψη όπως εμείς, που έδωσε τη ζωή του για να τραφούμε. Μήπως θα έπρεπε να πούμε κι ένα ευχαριστώ; Ξέρω 'γω; Εμάς μας αρέσει να δίνουμε  χωρίς να ακούμε ούτε ένα ευχαριστώ;

Τα παιδιά έχουν μια φυσική σύνδεση με τα ζώα, μια φυσική έλξη κι αγάπη για τα ζώα και μου είναι πολύ λυπηρό όταν βλέπω μικρά παιδιά να τους έχουν πωρώσει οι γονείς τον εγκέφαλο με την νεοελληνική καφρίλα του ‘τα πάντα για την προσωπική μου ηδονή κι ας γίνουν όλα στάχτη’.  Δεν κάνω προπαγάνδα υπέρ της χορτοφαγίας (άσε μην έρθουν μετά έξαλλοι, ωρυόμενοι γονείς, διαμαρτυρόμενοι  ότι θα κινδυνεύσει να πάθει το βλασταράκι τους αβιταμίνωση…).

Αυτό όμως που πρέπει να μπει είναι ένα ερωτηματικό. Δεν είναι τα πράματα άσπρο- μαύρο.
Να φας κρέας, αλλά πόσο; Φάε τόσο όσο σου χρειάζεται για να έχεις δυνάμεις, μην τρως για διασκέδαση ή κοιλιοδουλεία. Φάε λιγότερο βρε αδερφέ.
Ποιο κρέας θα φας- εκείνο που υπέφερε το λιγότερο δυνατό πόνο για να φτάσει στο πιάτο σου. Αλλιώς να ξέρεις ότι αυτόν τον πόνο, τον αποθηκεύεις μέσα σου.   
Πώς θα φας; Τουλάχιστον φάε με ευγνωμοσύνη και προσπάθησε να δώσεις κι εσύ κάτι στο ζωικό βασίλειο ως αντάλλαγμα για αυτό που παίρνεις.
Ένα ερωτηματικό τουλάχιστον, που να σπάσει πια τη μονοτονία της ατελείωτης καφρίλας. Ένα ερωτηματικό, ένα ‘μήπως’, ‘μήπως’ και μπορώ να κάνω κάτι απειροελάχιστο κι εγώ για να μην υποφέρει ένας άλλος οργανισμός τόσο πολύ… Ένας μικρό ‘μήπως’ συμπόνιας. Ένα μικρό ‘μήπως’ φιλίας. Ένα μικρό ‘μήπως’ ταπεινότητας.


Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 22/4/2017

H πνευματική ζωή ως το μόνο αντίδοτο για τη σύγχρονη μοναξιά

Η μοναξιά στην οποία αναφέρεται αυτό το άρθρο είναι η τελευταία, πιο σύγχρονη έκδοσή της. Η σημερινή εποχή είναι εκείνη της κρίσης που ήρθε ακριβώς μετά από τον άκρατο υλισμό, έτσι για να πονέσει ακόμη περισσότερο. Είναι η μοναξιά που απομυθοποιεί την κρίση, ως εφαλτήριο αλληλεγγύης, γιατί χωρίς την πνευματικότητα, η κρίση από μόνη της δεν μπορεί να φέρει τους ανθρώπους κοντά. Καθώς δουλεύω  με πρόσφυγες, βλέπω πόσο γρήγορα (μετά από μερικούς μήνες) η εισαγωγή τους στο δυτικό τρόπο ζωής,  οδηγούν αρκετούς από αυτούς σε νοοτροπία ‘σώζων εαυτώ σωθήτω’. Το άσυλο είναι καθαρά εξατομικευμένη υπόθεση, όπως και όλες οι παροχές που τους δίνονται. Η κινητοποίηση να βοηθήσουν τους ομοεθνείς τους είναι σχετικά μικρή, παρόλο που έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο. Η υπόθεση της σωτηρίας τους γίνεται πια καθαρά καθαρά ατομική και βλέπει κανείς ολόκληρες οικογένειες να διαλύονται, παρά την μακρά παράδοση στην οικογένεια στις χώρες αυτές.  Αυτό δεν το λέω  για να ενεργοποιήσω αντανακλαστικά ρατσισμού, γιατί κι εμείς το κάνουμε μεταξύ μας σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό. Αλλά για να τονίσω τον κίνδυνο αυτού του δυτικού εξατομικευμένου τρόπου ζωής, όπου η προσωπική ανταμοιβή γίνεται  τόσο γρήγορα και τόσο αποτελεσματικά εθιστική, χωρίς να καταλαβαίνουμε πόση αποξένωση και μοναξιά προκαλεί. Το μόνο αντίδοτο που μπορεί να έχει αποτέλεσμα σε αυτή ‘εκ των έσω’ αλλοτρίωση είναι η πνευματικότητα και η πίστη. Μόνο η πίστη μπορεί να έχει αρκετή δύναμη για να σπάσει αυτό το  έξυπνα κατασκευασμένο χαλύβδινο κέλυφος της αποξένωσης, που χτίζεται σιγά σιγά και χωρίς να το καταλαβαίνουμε γύρω από τον καθένα μας. Όλα τα άλλα περί αλληλεγγύης είναι ρομαντικά ευχολόγια που χάνονται τόσο γρήγορα όσο ο ατμός του ηλεκτρονικού τσιγάρου.
Καθώς τα ‘αποθέματα΄ είναι αυτά που πλέον καθορίζουν την αξία του ατόμου  (υλικά, κοινωνικού κεφαλαίου, χρησιμότητας), οι άνθρωποι νιώθουν το φόβο της μοναξιάς να τους ροκανίζει ακόμη κι όταν έχουν πολλούς ανθρώπους γύρω τους. Ακόμη και σε οικογένειες με καλές γενικά σχέσεις μεταξύ τους, η παγωμάρα και η αποξένωση οδηγούν πολλούς να νιώθουν φόβο. Φόβο γιατί η σχέση δεν τους δίνει αυτό που τους έδινε κάποτε. Φόβο γιατί η οικογενειακή ζωή δεν είναι αυτό που τους υποσχέθηκαν. Φόβο γιατί τα εργαλεία που τους έχουν μέχρι τώρα διδάξει δεν επαρκούν για να γαληνέψουν τη μοναξιά που συνεχώς αναδύεται και τίποτε δεν είναι δεδομένο. Η αίσθηση έλλειψης προσανατολισμού και ικανοποίησης συντείνει σε αυτό το αίσθημα της ερημιάς, που μόνο οι πιο καλά εξασκημένοι στην πνευματική ζωή μπορούν να αντιμετωπίσουν. Ακόμη και για εκείνους που τους έχουν έρθει  τα πράγματα ευνοϊκά, υπάρχει η αγωνιώδης αναζήτηση θεραπείας της αποκοπής: ποιος γνωρίζει τα βήματά μου, ποιος βλέπει τις εμπειρίες μου, ποιος καταλαβαίνει τα μαθήματα της ζωής μου, όταν δεν μπορώ να τα καταλάβω εγώ ο ίδιος, ποιος μπορεί να ξεμπερδέψει το κουβάρι,  ποιος μπορεί να  δει πίσω από το ρόλο που παίζω, ποιος βγάζει νόημα από όλο αυτό; Ποιος λαμβάνει το θετικό αντίκτυπο από   τις προσπάθειές μου –ειδικά όταν όλες οι προσδοκίες που μου έχουν διδάξει, φαίνεται να διαψεύδονται.   
Και η διάψευση προσδοκιών φαίνεται να είναι τεράστιο θέμα για πολύ κόσμο: το έδαφος έστω κι εκείνο το λίγο και μόνο έδαφος που νόμιζαν ότι ήταν στέρεο, αποδεικνύεται σαθρό. Σε τέτοια αβεβαιότητα, πράγματι λειτουργεί το ‘σώζων εαυτώ σωθήτω’ έστω κι αν δεν το παραδέχονται ανοιχτά.
Πώς μπορεί η πίστη και η πνευματική ζωή να προστατέψει σε αυτούς τους καιρούς;
1)Χρειάζεται πολλή δουλειά: όπως η καλλιέργεια κάθε σημαντικής σχέσης, έτσι και η καλλιέργεια της σχέσης με το Θεό χρειάζεται χρόνο, αφοσίωση, προσευχή κι επιμονή. Να μιλούμε στο Θεό, να Τον ρωτούμε, να Του ανοίγουμε την καρδιά μας, ακόμη κι όταν νομίζουμε ότι δεν υπάρχει καμία ανταπόκριση. Τον εγκαταλείψαμε για μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν μπορούμε να απαιτούμε άμεσα αποτελέσματα με τον τρόπο που τα θέλουμε εμείς. Όπως κάθε σχέση που έχουμε πληγώσει, χρειάζεται εμείς τώρα να καταβάλλουμε την επίμονη προσπάθεια να την διορθώσουμε. Η προσπάθεια με τον καιρό θα δώσει αποδώσει και θα το καταλάβουμε γιατί αυτή η εργασία είναι η μόνη που θα ανακουφίζει τον πόνο της μοναξιάς και της αποκοπής.
2)Μια χρήσιμη άσκηση οραματισμού που έχω βρει είναι να φανταζόμαστε το χρυσό φως του Χριστού  να γεμίζει όλο μας το είναι διαλύοντας και αφαιρώντας ένα ένα τα μαύρα εκείνα αγκάθια που μας εμποδίζουν στη σχέση μαζί Του  και πληγώνουν την ψυχή μας για δεκαετίες. Τα αγκάθια είτε προέρχονται από προηγούμενες πράξεις δικές μας (έστω κι αν δεν τις θυμόμαστε) είτε από αρνητικέ επιρροές άλλων (αλλά με κάποιο τρόπο έχουμε δώσει κι εμείς δικαιώματα).
3)Η τακτική καταφυγή σε έναν αγαπημένο πνευματικό τόπο, όπου νιώθουμε κοντύτερα στο Θεό βοηθά.  Η φύση, η θάλασσα, ένα ήσυχο μοναστήρι, μια αγαπημένη εκκλησία είναι  τόποι, όπου ακόμη και αν είμαστε μόνοι, δεν νιώθουμε μοναξιά. Εκεί έχουμε την σπάνια ευκαιρία να ξεφύγουμε από τη ζάλη των αποσπάσεων της προσοχής, των θορύβων, φυσικών ή ηλεκτρονικών, που εντείνουν την μοναξιά. Εκεί ξεφεύγουμε από τις φλυαρίες που δημιουργούν περισσότερη αποκοπή και καχυποψία.
4)Να θυμόμαστε να ζητούμε βοήθεια ακριβώς τότε όταν δεν νομίζουμε ότι τη χρειαζόμαστε.  Καλλιέργεια μιας σχέσης γίνεται πιο δυνατή στους ‘καλούς καιρούς’. Και στους ‘καλούς καιρούς’ είναι που εγκυμονούν οι περισσότεροι κίνδυνοι. Να ζητούμε συνεχώς να βελτιωθούμε ως άνθρωποι και να είμαστε επικεντρωμένοι σε αυτό. Να ζητούμε από το Θεό να μας κρατήσει προσηλωμένους στον ανώτερο στόχο μας, έστω κι αν δεν είναι σε εμάς απολύτως ξεκάθαρος- είναι σε Εκείνον. Ζούμε στην εποχή της διάσπασης, όπου ενθαρρύνονται ως αξίες, οι παντός είδους ‘εξερευνήσεις’ και ‘πειραματισμοί’, ακόμη και στα πιο σκοτεινά μονοπάτια. Αυτό που ξεκινά ως περιέργεια μπορεί να  καταλήξει καταστροφικό, για αυτό είναι σημαντικό  να διερευνούμε κάθε φορά τα κίνητρά μας για την όποια μας κίνηση. Με βοηθά αυτό στον ανώτερο σκοπό μου; Με βοηθά να εξελιχτώ ως άνθρωπος; Αν όχι, το αφήνουμε, γιατί θα αφαιρέσει χρόνο κι ενέργεια από άλλα, πιο σημαντικά πράγματα.
5)Να θυμόμαστε ότι πάντα είμαστε οι αγαπημένοι του Θεού, όποια τροπή κι αν έχει πάρει η ζωή μας, ό,τι κι αν έχουμε κάνει.   Όσο επώδυνα και να μας είναι τα λάθη, όσο καθημερινά κι αν γίνονται, όσο κι αν σκεφτόμαστε ‘μα πάλι το ξανάκανα!!!’ , να τα παραδεχόμαστε και να ξανασηκωνόμαστε. Όσο επώδυνο κι αν είναι, είναι ο μόνος δρόμος.

6)Η καλλιέργεια της σχέσης με το Θεό είναι πάρα πολύ σημαντική ως ψυχική προστασία σε μια εποχή όπου οι αρνητικές ενέργειες βρίθουν. Δυστυχώς στη χώρα μας φαίνεται να είναι πολύ διαδεδομένη η χρήση μαύρης μαγείας  με στόχο να ελέγξουν καταστάσεις προς ίδιον όφελος ή από καθαρή μοχθηρία.  Πολλοί γέροντες και γερόντισσες της Εκκλησίας έχουν πάμπολλες ιστορίες από ανθρώπους που ταλαιπωρήθηκαν από τη μαγεία  που φαίνεται  ότι είναι σαν μια δεύτερη αφανής κουλτούρα σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, η οποία μεταδίδεται από γενιά σε γενιά για αιώνες. Αυτός είναι ένας βασικός παράγοντας που δεν μπορεί η χώρα να προχωρήσει, όσο παράδοξο και αν ακούγεται. Η γυναίκα  που ασκεί μαγεία για να  αποκτήσει π.χ. τον επιθυμητό σύντροφο, αγνοεί ότι δεν παντρεύεται μόνο τον επιθυμητό άνδρα, αλλά  παντρεύεται και τις αρνητικές ενέργειες οι οποίες εργάστηκαν για τον αποκτήσει. Δεν αποκτήθηκε έτσι- τα δύο πάνε πακέτο. Δημιουργεί επίσης τεράστιο χρέος στην ψυχή της που οπωσδήποτε κάποια στιγμή θα κληθεί να πληρώσει. Αυτές οι αρνητικές (‘δαιμονικές’ όπως τις λέει η Εκκλησία) ενέργειες μένουν δυστυχώς ριζωμένες και στη χώρα εξαιτίας των ανθρώπων που τις χρησιμοποιούν, και αποδυναμώνουν το έθνος ολόκληρο.  Εκτιμώ ότι ένας μη-αμελητέος αριθμός από γάμους στη χώρα μας είναι προϊόν τέτοιας χειραγώγησης, ειδικά όταν βλέπει κανείς πολύ ξαφνικές αλλαγές, όπου το άτομο αλλάζει ξαφνικά τελείως συμπεριφορά,  να δημιουργεί ρήξη με όλη την προηγούμενη ζωή του, να εγκαταλείπει και να πληγώνει όλους τους κοντινούς του ανθρώπους, παρότι τον κατακρίνει η τοπική κοινωνία, όταν γίνεται παντελώς υποχείριο της καινούριας συντρόφου, συνήθως δίνοντάς της και όλα τα του τα χρήματα- όταν φαίνεται σαν να άλλαξε ξαφνικά η προσωπικότητά του και να τον κάνει ένα καινούριο άτομο ό,τι θέλει, με τρόπο που φαίνεται ανεξήγητος σε όσους τον ήξεραν, τότε είναι πολύ μεγάλες οι πιθανότητες ότι αυτό που τον 'χτύπησε' δεν είναι κεραυνοβόλος έρωτας, αλλά μαύρη μαγεία.. Και δυστυχώς αυτού του είδους τα άτομα (δυστυχώς κυρίως γυναίκες ή οι μητέρες/πεθερές, καθώς στην προηγούμενη γενιά είναι πάρα πολύ διαδεδομένα αυτά…)  διαιωνίζουν το είδος τους. Κάποιες φορές τα 'ωφελούμενα' ενήλικα τέκνα δεν γνωρίζουν τις ραδιουργίες της μάνας τους, άλλες πάλι διδάσκουν στα παιδιά τους τις ίδιες τεχνικές ‘για να προχωρήσουν μπροστά στη ζωή’ (στέλνοντάς τα στα βάραθρα το ταξίδι της κατοπινής ζωής-γιατί βέβαια το ταξίδι δεν σταματά εδώ).

 Οι δε επιστημονικο-κεντρικοί άθεοι που γελούν με όλα αυτά («μα είναι δυνατόν να πιστεύεις σε τέτοιες βλακείες;») είναι τα τέλεια θύματα για αυτού του είδους χειραγώγηση. Ό,τι καλύτερο για τις παντός είδους ‘μάγισσες’ είναι εκείνος που δεν πιστεύει σε τέτοιες ‘βλακείες’, γιατί ποτέ δεν θα υποψιαστεί και ποτέ δεν θα αναζητήσει ούτε προστασία ούτε βοήθεια  για την απελευθέρωση από την ενεργειακή χειραγώγηση που του έχουν κάνει. Κατά τα άλλα, αυτοί οι επιστήμονες κινούνται σαν υπνωτισμένα σκυλάκια, εκτελώντας όλες τις εντολές εκείνου που τους ελέγχει χωρίς ποτέ να αναρωτιούνται γιατί δεν μπορούν ποτέ να διαφωνήσουν ή να πουν όχι.  Ο έλεγχος της ανθρώπινης συνείδησης δεν είναι κάτι καινούριο και καμία επιστήμη δεν έχει αποδείξει ότι δεν υπάρχει. Είναι τουλάχιστον αφελές να πιστεύει κανείς ότι είναι άτρωτος, ειδικά όταν σήμερα βλέπουμε να χειραγωγείται η συνείδηση ολόκληρων εθνών! Όταν πιστεύουν λοιπόν οι αφελείς ότι όλα αυτά είναι απλά μεσαιωνικές δεισιδαιμονίες, διευκολύνουν όσους εργάζονται με τις σκοτεινές δυνάμεις να συνεχίσουν να καταστρέφουν ζωές ανενόχλητοι.
Σε όλα αυτά υπάρχει ευτυχώς η θεραπεία της πίστης. Μέσα από τη βοήθεια της πίστης και της πνευματικής ζωής, και –ειδικά σε αυτό το θέμα- με τη βοήθεια της Εκκλησίας, πολλοί άνθρωποι έχουν βρει λύτρωση, γιατί ο Θεός πάνω από όλα θέλει την ελευθερία μας και το αυτεξούσιό μας και μας βοηθά να την ανακτήσουμε από όλους εκείνους που την έχουν σφετεριστεί. Με την Θυσία του Χριστού, μας δόθηκε η δυνατότητα λύτρωσης, προστασίας και θεραπείας που δεν ήταν δυνατόν να γίνει παλαιότερα. Δεν υπάρχουν άλλα όπλα για να πολεμήσουμε τέτοιου είδους επιθέσεις. Όσο πιο νωρίς αφήσουμε την υπεροψία μας (που είναι βούτυρο στο ψωμί των αρνητικών ενεργειών) και ζητήσουμε ταπεινά βοήθεια, τόσο πιο γρήγορα θα ανακτήσουμε και την ελευθερία μας και το αυτεξούσιό μας ξανά, αλλά και θα θεραπεύσουμε μια για πάντα την βαθιά υπαρξιακή μοναξιά που μας συνοδεύει όταν είμαστε μακριά από το Θεό, όσο και να προσπαθούμε να την ξεγελάσουμε .

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 15/4/2017

Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή ως ανάγκη του παιδιού και ανθρώπινο δικαίωμά του

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, τα παιδιά χειραγωγούνται συστηματικά από τα ΜΜΕ  στην καλλιέργεια της συναισθηματικής αγριότητας, στη διάβρωση της συμπόνιας, στην αλλοτρίωση κάθε έννοιας ανθρωπιάς, στην μετάλλαξη του  ‘ενδιαφέροντος για τον άλλον’ σε κακεντρεχές κουτσομπολιό, στην αντικατάσταση των αξιών από τις 'μόδες τρόπου ζωής', στην υιοθέτηση αυτόματων αντανακλαστικών χλευασμού και υποτίμησης οποιασδήποτε μορφής ανθρώπινης αδυναμίας*  και εν τέλει, μέσω του εθισμού στον εντυπωσιασμό της οθόνης, στην αποκοπή από κάθε αυθεντικό συναίσθημα, το οποίο δεν καταλαβαίνουν και δεν αναγνωρίζουν. Αποκομμένοι από το συναίσθημά τους , αποκόπτονται από τον ίδιο τους εαυτό- και βέβαια από τους άλλους. Οι μόνες ‘κοινωνικές σχέσεις’ που ίσως επιβιώσουν στην γενιά της άγριας μοναξιάς που έρχεται είναι οι επιφανειακές δημόσιες σχέσεις του lifestyle  και τα νευρωτικά δράματα των reality shows.  Μέσα στην εξαφάνιση όλων των αξιών, που δεν αναφέρονται πλέον καν,  δεν έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει το βάθος της πνευματικής και ψυχικής ένδειας για το οποίο τα ετοιμάζουμε.

Είναι βασική μου θέση ότι χρειάζεται συστηματική κι οργανωμένη εκπαίδευση στις αξίες και την ηθική διαπαιδαγώγηση. Όμως δεν αρκούν αυτά. Χρειάζεται να υπάρχει εκπαίδευση και στην πνευματική ζωή και πίστη. Πώς θα αντιμετωπίσει ο άνθρωπος τις δυσκολίες που τον περιμένουν; Από πού θα αντλήσει δύναμη, παρηγοριά, θάρρος; Ποιον θα βρει να του συμπαρασταθεί, ειδικά όταν το γενικευμένο κλίμα από τους άλλους είναι αυτό του κυνισμού και του εγωκεντρισμού, όταν η μόνη αξία που έχει απομείνει είναι η ματαίωση και η κενότητα της γρήγορης, εύκολης ευφορίας; Εμείς μπορεί να είμαστε όσο άθεοι θέλουμε, δεν έχουμε όμως δικαίωμα να στερήσουμε από το παιδί τη γνώση για την ύπαρξη του Θεού και για τον τρόπο που μας φρόντισε και φροντίζει.  Αν θέλει το παιδί όταν μεγαλώσει, ας επιλέξει για τον εαυτό του, την αθεϊα ή την πίστη. Για να έχει τη δυνατότητα επιλογής όμως, πρέπει πρώτα να γνωρίζει. Δεν έχουμε δικαίωμα να του στερήσουμε αυτή τη γνώση.

Εδώ θα αναφέρω ένα προσωπικό παράδειγμα: Όπως όλα τα παιδιά (θα το δούμε παρακάτω), είχα κι εγώ μια έμφυτη, εγγενή τάση προς την πίστη. Τα παιδιά γνωρίζουν βαθιά μέσα τους και δεν εκπλήσσονται καθόλου όταν ακούν για το Θεό και τους αγγέλους κλπ.  Παρόλο που μεγάλωσα σε περιβάλλον με σχεδόν μηδενική θρησκευτικότητα, από μόνη μου είχα αναπτύξει τη δική μου πνευματική ζωή, που με ανακούφιζε ιδιαίτερα. Σε καθημερινή βάση έγραφα γράμματα στο Θεό και ήταν στιγμές πραγματικής σύνδεσης και παρηγοριάς. Μέχρι που κάποια μέρα στα 14, ένα άτομο του οικογενειακού μου περιβάλλοντος, όντας άθεος, μου είπε πολύ απλά  το δικό του πιστεύω: «Δεν υπάρχει Θεός». Δυστυχώς, ως σημαντικός άλλος, με επηρέασε και τον πίστεψα. Ήταν από τις χειρότερες μέρες της ζωής μου. Γύρισα πίσω, κοίταξα τα ημερολόγια με τα γράμματα και αναρωτήθηκα: «Δηλαδή κανείς δεν ακούει αυτά που γράφω;»  Ένιωσα σαν  να πέφτω σε ένα μαύρο αβυσσαλέο πηγάδι και μια βαθιά, άγρια ερημιά απόλυτης θλίψης. Και σταμάτησα να γράφω. Σταματώντας την επικοινωνία με το Θεό, σταμάτησα την επικοινωνία με τον εαυτό μου κι αποκόπηκα από τη μοναδική πηγή παρηγοριάς και γαλήνης που είχα. Μου πήρε δώδεκα χρόνια να ξαναβρώ το Θεό, δώδεκα χρόνια απελπισμένης μοναξιάς κι αισθήματος εγκατάλειψης σε μια ηλικία δύσκολη και ευαίσθητη. Μετά από πολλή προσπάθεια και περιπέτειες, τα κατάφερα- αλλά το πλήρωσα. Αυτά ήταν τα οφέλη της ‘προοδευτικής’ αθεϊας στη δική μου ζωή. Δεν θα ήθελα κανένα άλλο παιδί να περάσει κάτι τέτοιο. Η σχέση με το Θεό είναι πολύ σημαντική ΚΑΙ για τα παιδιά, όχι μόνο για τους ενήλικες. Όπως αποτελεί κακοποίηση να στερήσεις από ένα παιδί  τη σχέση με το γονιό του, έτσι αποτελεί και κακοποίηση, πνευματική κακοποίηση, να στερήσεις από ένα  παιδί τη σχέση του με τον αιώνιο γονιό του, το Θεό. Τα οφέλη της πίστης και της πνευματικής ζωής είναι πολλά και, όπως θα δούμε παρακάτω, επιβεβαιωμένα. Τα οφέλη της αθεϊας ποια είναι; 

Δυστυχώς όμως στη χώρα μας σήμερα γίνεται όλο και πιο διαδεδομένη η δήθεν ‘προοδευτική’ άποψη ότι τα παιδιά δεν χρειάζονται την πνευματική ζωή ούτε την καλλιέργεια του θρησκευτικού αισθήματος, ούτε καν  γνώση για θέματα θρησκείας, καθώς αυτά αποτελούν δήθεν αναχρονιστικές, πεπαλαιωμένες θέσεις, που  ο σύγχρονος άνθρωπος έχει υπερβεί. Η κρίση δεν μας δίδαξε τίποτα και  υπερφουσκωμένοι με τη σιγουριά της εξυπνάδας μας  (αφού το ξέρουμε και το έχουμε αποδείξει πέραν πάσης επιστημονικής αμφιβολίας ότι δεν υπάρχει Θεός) θέλουμε τώρα να σιγουρέψουμε ότι θα καθοδηγήσουμε και τα παιδιά μας στην ίδια οδό πνευματικής μοναξιάς που βαδίζουμε κι εμείς.  Η κατάκριση εναντίον της θρησκευτικής αγωγής  στη χώρα μας επικεντρώνεται επιλεκτικά (και άδικα) σε κάποια μεμονωμένα αρνητικά παραδείγματα εκπροσώπων της Εκκλησίας, ενώ προβάλλουν στην ίδια τη θρησκεία   το φανατισμό, την προκατάληψη και την άκαμπτη σκέψη που δυστυχώς εξέφρασαν ιστορικά κάποια από τα μέλη της. Επιλεκτικά αγνοούν τα πάμπολλα θετικά παραδείγματα ανθρώπων που ωφέλησαν μέσα από την Εκκλησία και ωφελήθηκαν από εκείνην. Οι αρνητές της πνευματικότητας και οι υπέρμαχοι της κατάργησης π.χ. των Θρησκευτικών ως μάθημα, κατακρίνουν την Εκκλησία για σκοταδισμό, όμως αρνούνται τα πάμπολλα επιστημονικά ευρήματα που επιβεβαιώνουν τα οφέλη της πνευματικής ζωής και της πίστης στους ανθρώπους-τι μπορεί να είναι περισσότερο σκοταδιστικό και μεσαιωνικό από αυτή την επιλεκτική άρνηση και επίμονη επίθεση;  Ας δούμε λοιπόν τι λέει η ίδια η επιστήμη.

Σύμφωνα με τον Rodney HClarken, του πανεπιστημίου Μίσιγκαν, η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή βοηθά τους μαθητές να εκπληρώσουν το δυναμικό τους. Μπορεί να έχουμε σήμερα υλική αφθονία περισσότερη από ποτέ (Seligman, 2002), όμως θέλουμε να ‘κόβουμε δρόμο’ για να φθάνουμε γρήγορα στην ευτυχία, την έκσταση, την καλοπέραση, με αποτέλεσμα την πνευματική μας  ένδεια.  Η μανιώδης αναζήτηση της προσωπικής  ευφορίας χωρίς την παράλληλη καλλιέργεια του χαρακτήρα και χωρίς μια βαθύτερη πνευματικότητα οδηγεί σε αίσθημα κενότητας και κατάθλιψης. Οι επιστήμονες μιλούν πια για την ανάγκη για συναισθηματική αλλά και ηθική και πνευματική ευφυία και τονίζουν τη σημασία τους για την ψυχική ευημερία του ατόμου (Coles, 1997). Σύμφωνα με τους Lennick & Kiel (2005) η ηθική και πνευματική εκπαίδευση είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ και περιλαμβάνει τη διδαχή της ακεραιότητας, της ευθύνης, της ειλικρίνειας, της συμπόνιας,  της συμπεριφοράς σύμφωνα με τις ανώτερες αξίες, την υπεράσπιση του σωστού και του δικαίου για όλους, αποδοχή λαθών και αποτυχιών, υπηρεσία προς τους άλλους. Όλες αυτές οι αξίες συμπεριλαμβάνονται στα διδάγματα της θρησκείας μας  και αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που θα πρέπει τα παιδιά να τα λαμβάνουν ως ό,τι πιο σημαντικό μπορούν να διδαχθούν. Σύμφωνα με τον ίδιο ερευνητή:
-Η πνευματική ζωή με άσκηση και προσευχή ενισχύει την εγκεφαλική δραστηριότητα και  συνδέεται με μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής, χαμηλότερα επίπεδα στρες, περισσότερη αισιοδοξία  και δέσμευση στην βοήθεια προς τους άλλους (dAquili & Newberg, 1999).
-Η πνευματική ζωή συνδέεται με σωματική και συναισθηματική ανθεκτικότητα (Ironson et al, 2002).
-Η έλλειψη πνευματικής ζωής  στους νέους συνδέεται με επιφανειακές σχέσεις, ένδεια συναισθημάτων, περιορισμένες συναισθηματικές αντιδράσεις, μεγαλύτερα ποσοστά απάτης, κλοπής και απουσίας συγκέντρωσης στο σχολείο (Karen, 2002).
-Η εκπαίδευση στην πνευματική και ηθική ζωή βοηθά στους υγιείς δεσμούς με τους άλλους, στην ρύθμιση των διαθέσεων και των συναισθημάτων, στην υπεύθυνη συμπεριφορά (Stillwell, 2002).
-Η απουσία πνευματικής ζωής στους νέους συνδέεται με αυξημένα ποσοστά κατάθλιψης, αλκοολισμού, καταναλωτισμού, παραβατικής συμπεριφοράς, σεξουαλικής ελευθεριότητας και αυτοκτονικότητας  (Miller, 2002), (Johnson, 2002, p. 19).
-Επίσης, σύμφωνα με τον (Wallace, 2002), η θρησκευτική ζωή στους νέους συνδέεται με μικρότερη πιθανότητα να προκαλέσουν τραυματισμό στους άλλους (ηθελημένα ή μη), μικρότερη πιθανότητα για εμπλοκή σε παραβατικές πράξεις κι εγκληματικότητα στην ενήλικη ζωή κατάχρηση ουσιών, συμπεριφορά υψηλού ρίσκου και μοναξιά (Natal, 1986).
Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή θεωρείται από πολλούς ερευνητές πλέον ένα από τα ανθρώπινα δικαιώματα του παιδιού, όπως δικαίωμα στην στέγη, στην τροφή, στην ασφάλεια, στην υγεία.  Ο  D. Martin Rawle στη διδακτορική του διατριβή (σελ 117), λέει ότι η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή αναφέρεται έμμεσα  στην Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού του ΟΗΕ, όπου στα άρθρα 23 και 32 αναφέρεται το δικαίωμα σε πνευματική ευημερία και ανάπτυξη. Ο  Schweitzer (2005, p.103)  γνωματεύει ότι η πνευματική ανάπτυξη του παιδιού έχει παίξει ξεκάθαρο ρόλο στον αγώνα για την Πρώτη Δήλωση για τα  Δικαιώματα του Παιδιού στη Σύμβαση της Γενεύης το 1924, παρόλο που η Σύμβαση του 1989 δεν  αναφέρεται ξεκάθαρα στην θρησκευτική εκπαίδευση. Η σημερινή εκπαίδευση επικεντρώνεται υπερβολικά στην χρηστικότητα και  την επαγγελματική αποκατάσταση, ενώ το Σώμα Επιθεώρησης στην Εκπαίδευση της Μεγάλης Βρετανίας (Ofsted) το 1998 αποφάνθηκε ότι τα μισά σχολεία της Βρετανίας είναι ‘φτωχά’ στην καλλιέργεια της πνευματικής ανάπτυξης των παιδιών (Gay, 2000, p.63). Σε παραδοσιακά τεχνοκρατικά συστήματα εκπαίδευσης οι υπεύθυνοι έχουν αναγνωρίσει την ανάγκη για την πνευματική καλλιέργεια. Εμείς, σε μια χώρα με πολύτιμη πνευματική κληρονομιά και παράδοση, έχουμε βαλθεί να ξεριζώσουμε έστω και την λίγη πνευματική παιδεία που προσφέρουμε στα σχολεία μας.Αφήνουμε τα παιδιά να ανακαλύψουν μόνα τους την πνευματική ζωή, αλλά από πού; Από την οικογένεια; Αυτή η γενιά ενηλίκων είναι περισσότερο από ποτέ εθισμένη μέσα στον ηδονισμό, την επιθετική εγωπάθεια και τον μανιώδη καταναλωτισμό, πώς θα διδάξει στη νέα γενιά την πνευματική ζωή;

Τα ίδια τα παιδιά επιθυμούν την εκπαίδευση στην πνευματική ζωή; Σίγουρα εκείνα που έχουν ήδη υποστεί πλύση εγκεφάλου από τους γονείς τους να απορρίπτουν ό,τι έχει να κάνει με την πίστη ή την Εκκλησία, με χλευασμό, εμπάθεια και υπεροψία,  θα απαντήσουν αρνητικά. Έρευνες  όμως που έχουνε γίνει σε χιλιάδες νέους με τυχαία δειγματοληψία από πολλές χώρες εκφράζουν την ανάγκη να μάθουν περισσότερα για την πνευματική ζωή, σε ένα περιβάλλον ασφάλειας και μη-κατάκρισης. Σύμφωνα με τον (Watson, 2001, p.10),οι μαθητές  πιστεύουν ότι τα σχολεία έχουν πολλά να προσφέρουν στην πνευματική τους ζωή. Σύμφωνα με τους  ZoharMarshall (2000) οι μαθητές πιστεύουν ότι τα σχολεία θα πρέπει να εμπλακούν περισσότερο στην πνευματική τους ανάπτυξη. Σύμφωνα με τον Coles (1992) τα παιδιά ρωτούν ερωτήσεις πνευματικού περιεχομένου κι αναζητούν απαντήσεις. Πολλοί ερευνητές (Zohar, Marshall, 2000) συμφωνούν ότι τα παιδιά έχουν εγγενή αυθεντική πνευματικότητα-αυτήν που δεν θα πρέπει να ξεριζώσουμε από τα παιδιά μας για να τα κάνουμε να μοιραστούν τον δικό μας κυνισμό, αλλά απεναντίας να δυναμώσουμε τις ψυχές τους  ώστε  να ζήσουν μια ζωή γεμάτη εσωτερικό νόημα και πλήρωση. Η δική μας θρησκευτική παράδοση είναι πλουσιότατη κι βοηθά σιωπηλά τους ανθρώπους εδώ και χιλιετίες. Γιατί να μην διδάξουμε στα παιδιά μας να την εκτιμήσουν, να την γνωρίσουν και να βιώσουν κι εκείνα έστω και λίγο από αυτόν τον πλούτο; Γιατί να επικεντρωνόμαστε στα κάποια αρνητικά μεμονωμένα παραδείγματα και να μην διδάξουμε τα δώρα που έχει προσφέρει; Τα παιδιά σήμερα το χρειάζονται περισσότερο από ποτέ.

Πρεκατέ Βικτωρία
Ψυχολόγος/Εκπαιδευτικός/Συγγραφέας
23/3/2017

Σημείωση
*Δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα της πνευματικής ένδειας και ηθικής αγριότητας στην οποία εκπαιδεύονται τα παιδιά σήμερα από τα ΜΜΕ είναι τα εξής: Α)τα παιδιά σήμερα, όταν κάποιος συμμαθητής τους τραυματίζεται, η πρώτη, σχεδόν ενστικτώδης, αντίδραση μόλις βλέπουν το ατύχημα, δεν είναι να τρέξουν να βοηθήσουν, αλλά να γελάσουν! Ξεσπάνε σε ακατάσχετα γέλια. Πάμπολλες φορές στην διδακτική μου πορεία –δεν έχω δει τα παιδιά να γελάνε πιο πολύ με την καρδιά τους, παρά όταν ένας συμμαθητής πέφτει ή χτυπάει. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Έχουν παρακολουθήσει από τη βρεφική τους ηλικία χιλιάδες ώρες κινούμενων σχεδίων, όπου οι χαρακτήρες τραυματίζονται και οι άλλοι χαρακτήρες γελάνε. Σήμερα δε, με την εμμονική επανάληψη από τις δήθεν ‘ειδήσεις’ μικρών βίντεο ατυχημάτων  ή πράξεων βίας (έτσι, για να το εμπεδώσουμε…)τα παιδιά απλά αναισθητοποιούνται στη θέαση τους. Παρακολουθούν το θάνατο ενός άλλου ξανά και ξανά μέσα από τις ‘ειδήσεις’ και τρώγοντας πατατάκια, λένε ‘πω πω… κοίτα φάση…’. Αυτή η συστηματική από-ευαισθητοποίηση στον πόνο του άλλου είναι στοχευμένη και, κατά τη γνώμη μου, γίνεται με πρόθεση την απόλυτη αποχαύνωση, αλλά και αποξένωση του ανθρώπου από την ίδια του τη φύση και κυρίως από την ανθρώπινη συμπόνια. Έτσι προετοιμάζουν μια κοινωνία ‘πολιτισμένων αγρίων’. Β)Τα τελευταία χρόνια, η παραπάνω τάση έχει επεκταθεί ακόμη και σε πιο απλά συμβάντα. Όταν για παράδειγμα ένας συμμαθητής τους φταρνίζεται, δεν ακούω πλέον του συμμαθητές του να του λένε το γνωστό ‘γίτσες’, ή έστω ‘πες έναν αριθμό να πούμε ποιος σε σκέφτεται’. Όχι. Τώρα, όταν κάποιος φταρνίζεται, του λένε ‘Ψόφα!’. Και το λένε συνεχώς. Η αγριότητα και η επιθετικότητα ειδικά απέναντι στην αδυναμία του άλλου (έστω κι αν είναι ένα απλό κρυολόγημα) έχει γίνει πλέον κυνικά αποδεκτή και δεν είναι μόνο ένα αθώο παιδικό αστείο. Αντικατοπτρίζει βαθύτερες αλλαγές στις στάσεις και αξίες ζωής. Ας σκεφτούμε λίγο τον κανιβαλισμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε κάποια πρόσφατα περιστατικά ατυχημάτων ή ασθενειών επωνύμων. Αντικατοπτρίζει την Ελλάδα του 'Ψόφα'. Πώς αυτή η γενιά θα φροντίζει αργότερα τον εαυτό της, την προηγούμενη και την επόμενη; Πώς θα νοηματοδοτήσει τη ζωή της; Πώς θα αντιμετωπίσει τις  μέρες που έρχονται; Πώς θα αντιμετωπίσει τις δυσκολίες στη ζωή των άλλων, αλλά και στη δική του; Με το ‘Ψόφα';

Βλέπε επίσης: 'Θέση στο Διάλογο για την Παιδεία' http://brightplanet.blogspot.gr/2016/04/blog-post.html

Πηγές
  • Clarken, Rodney H.’The Role of Spirituality and Spiritual Practices in Education’ School of Education Northern Michigan University Paper presented at the American Educational Research Association Annual Meeting, San Diego, April 12-17, 2009 https://rodclarken.files.wordpress.com/2011/09/the-role-of-spirituality-and-spiritual-practices-in-education.pdf 
  • Coles, R. (1997). The moral intelligence of children: How to raise a moral child. New York: NAL/Dutton
  • Ironson, G. (2002). The Ironson-Woods Spirituality/Religiousness Index is associated with long survival, health behaviors, less stress and low cortisol in people with AIDS. Annals of Behavioral Medicine
  • GAY, B. (2000) Fostering Spiritual Development through the Religious Dimension of Schools: the Report of a Pilot study in 17 Independent Schools, International Journal of Children’s Spirituality , 5 (1), pp.61-74.
  • Johnson, B. R. (2002). A tale of two religious effects: Evidence for the protective and prosocial impact of organic religion. Commission on Children at Risk, Institute for American Values, Working Paper 6.
  • Karen, R. (2002). Investing in children and society: What we've learned from seven decades of attachment research. New York: New York Institute for American Values.
  • Lennick. D., & Kiel, F. (2005). Moral intelligence: Enhancing business performance & leadership success. New Jersey: Wharton School Publishing
  • Miller, L. (2002). Spirituality and resilience in adolescent girls. New York: Institute for American Values
  • Natal, S. M. (1986). Loneliness and spiritual growth. Birmingham: Religious Education Press
  • D. Martin Rawle,  2010, Perceptions of Spirituality and Spiritual Development in Education held by Teachers and Students on Teacher Training Courses https://repository.cardiffmet.ac.uk/bitstream/handle/10369/853/Sprituality.pdf;jsessionid=18AAE26E0A7B0C80DB75D2052616983B?sequence=1
  • SCHWEITZER, F. (2005) Children’s Right to Religion and Spirituality: Legal, Educational and Practical Perspectives, British Journal of Religious Education, 27 (2), pp.103-113.
  • Seligman, M. E. (2002) Authentic Happiness: Using the New Positive Psychology to Realize your Potential for Lasting Fulfillment. New York: Simon and Schuster.
  • Stilwell, B. M. (2002). The consolidation of conscience in adolescence. New York: Institute for American Values
  • Wallace, J. (2002). Is religion good for adolescents' health? . Philadelphia: Center for Research on Religion at the University of Pennsylvannia.
  • WATSON, B. (1993) The Effective Teaching of Religious Education, (London, Longman).
  • Zohar, D. & Marshall, I. (2001). Spiritual intelligence: The ultimate intelligence. London: Bloomsbury
Δημοσιεύτηκε στο http://www.ipaideia.gr/paidagogika-themata/i-ekpaideusi-stin-pneumatiki-zoi-os-anagki-tou-paidiou-kai-anthropino-dikaioma-tou
στις 10/4/2017

"Άνευ όρων και αμετάκλητα παραιτήθηκαν από την εθνική κυριαρχία"
Αξιολόγηση μαθητών, αξιολόγηση σχολείων, δήθεν αξιοκρατία και πώς ένας 14χρονος μαθητής ζωγράφισε την Ελλάδα!
Μισογυνισμός τον 21ο αιώνα, ένα συγκλονιστικό βιβλίο και η τραγική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας
Make believe:Η ετερο-εκπληρούμενη προφητεία
Grooming εφήβων: όταν ο 'έρωτας' ενηλίκου-έφηβης αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο
Το λάθος της αποχής
Γυναίκες μόνες στο δυτικό κόσμο: σχολιασμοί σε ένα βιβλίο
Πάσχα 2014

Οι χαμαιλέοντες (και η λαμπρή εξαίρεση του ΕΠΑΜ)
Σκέψεις σχετικά με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας
Ακραία βία στα παιδιά
Αυτοτραυματισμός στους εφήβους
"Επανακαλωδίωση" και εργασία
Αφθονία, ευλογία, ασφάλεια
Ψυχολογικό αντίκτυπο της κρίσης στα παιδιά (2)
The way out is the way up
Σχόλια και προτάσεις για την παιδεία
Πώς να περάσουμε σε εθνικό κρατικό νόμισμα-οι 100 πρώτες μέρες-πρόταση ΕΠΑΜ
Αρπαγή γης, το νέο κυνήγι θησαυρού των επενδυτών
Καλή χρονιά (ή πώς να την κάνουμε...)

2013
Κλείνοντας το 2013
Έφηβοι και κίνδυνοι στο Διαδίκτυο
Διεθνής Συνάντηση ΕΠΑΜ
Αυτοπροστασία των παιδιών από τη λεκτική βία
Μιλάμε στα παιδιά για την κρίση στις σχολικές εορτές;
Πώς να βοηθήσουμε τα απομονωμένα παιδιά
Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας στους νέους
Αναρτήσεις 2013
Η μιντιακή επίθεση στην αθωότητα
Η δύναμη της θετικής σκέψης και η δύναμη του θετικού λόγου
Σκέψεις σχετικά με τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό
Κίνητρα μαθητών για μάθηση και δημιουργικότητα(2)
Κακοποίηση ζώων από παιδιά: αγνωστη,διαδεδομένη συνήθεια
Διαθεματικό μάθημα στην πολική αρκούδα
Bullying κράτους ενταντίον πολιτών
Σιωπηρή εκπαίδευση των παιδιών στη βία: μια βραδυφλεγής βόμβα;
Η επιλογή της ομορφιάς ή της ασχήμιας στην καθημερινή ζωή
Το σχολείο ως καταφύγιο: Ο ρόλος του σχολείου στην προάσπιση της ψυχικής υγείας των παιδιών
Παρεξηγημένη (κι επικίνδυνη) μεταφυσική

Κακοποίηση μαθητών από εκπαιδευτικούς
Συναισθηματική
υπερφαγία: Όταν το ψυγείο από ‘φίλος’, γίνεται ‘εχθρός’

Αγωγή διαφυλικών σχέσεων στους εφήβους
Παρεξηγημένη υπερηφάνεια και υπεροψία
Οι τρεις μηχανισμοί επιβίωσης και το διαλυτικό του φόβου
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Β'
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Α'
Συνεξάρτηση
Η Οιδιπόδεια πληγή
Το ανθρώπινο δικαίωμα του παιδιού να μεγαλώσει χωρίς να μισεί
Το δίλημμα της μετανάστευσης
Καλή χρονιά με χαρά, ζωή και επίγνωση

Οκτώβρης 2012,Εκπαίδευση Ειρήνης-Δάσκαλοι Χωρίς Σύνορα,Απελυθέρωση από το καλούπι, Σεπτέμβριος 2012,Γαύδος, αρκούδες και Σομαλία, Αγχώδης διαταραχή και κρίσεις πανικού,Μιντιακή αισθητική και απλότητα, Αύγουστος 2012,Ζηλοφθονία:Εθνικό πάθος;,Ελευθερία επιλογής,Προβολή κι ενοχή(Η βροχή της λύπης),Ψυχολογική στάση απέναντι στην ηγεσία,Κυβισθήσεις στις λέξεις και το θέμα με τα στρατόπεδα (ξανά),Τα 'παιδιά της δραχμής' και οι 'μάγκες του ευρώ', Ιούλιος 2012Αναμνήσεις από εθελοντική εργασία σε μοναστήρι,Η μιντιακή τρομολαγνεία και πώς να προστατευτούμε , Ιούνιος 2012,Η αποξένωση στην ελληνική οικογένεια εν μέσω κρίσης, Μάιος 2012,Εθισμός στο χρήμα,Πώς να βοηθήσουμε τους άστεγους,Η βροχή του φόβου,Υστερόγραφο στην αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εθνική εξάρτηση και η αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εκλογές 6ης Μαϊου:Η αρχή ενός επώδυνου τοκετού,
Ποινικοποίηση της φτώχειας, ποινικοποίηση της ασθένειας Απρίλιος 2012,Η μικροβιοφοβία ως παράγοντας διακρίσεων, Ένα συγκινητικό συμβάν και ο ρατσισμός, Ο πολύ ύπουλος ρατσισμός Νο 2, Λαθρομετανάστες και ο πολύ ύπουλος ρατσισμός, Αναβλητικότητα:Τι είναι;Πώς αντιμετωπίζεται;, Μάρτιος 2012
Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου 2012, Χρήση των λέξεων σε δύσκολους καιρούς,,Φεβρουάριος 2012,Να θυμηθούμε..., Απεξάρτηση από τον υλισμό, Δουλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, Η αυτοεκτίμηση σε σχέσεις που πληγώνουν, Ιανουάριος 2012
Ζητιανιά, ελεημοσύνη κι υπευθυνότητα στο Σύνταγμα..., Η παραμέληση του εαυτού στους ενήλικες: Αίτια, μορ..., Αλήθεια νοσταλγούμε το παρελθόν; , 2012: Ελπίδα,αντί για παραίτηση

2011
(Δεκέμβριος 2011): Χριστούγεννα και αντίσταση στην αλλαγή, Κρίση (Μέρος 13ο):Πίστη (και αφθονία) ή τσιγκουνιά (και φτώχεια);, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 12ο): Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα παιδιά Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα πα..., ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ:H ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΩΖΕΙ!!, Πίστη, φόβος και δοτικότητα, Η ορειβασία και οι άστεγοι (Νοέμβριος 2011): Οκτάποδο (Χταπόδι): Το πιο ευφυές ασπόνδυλο, Διαμαρτυρία για τα άθλια θεάματα της τηλεόρασης, Ασκήσεις ενίσχυσης αυτο-εκτίμησης, Κρίση (Mέρος 11ο):Αυτο-εκτίμηση ως έθνος (B'), Φυλλάδιο: Ψυχολογική αντιμεπτώπιση της ανεργίας, Κρίση (Μέρος 10ο): Συμμετοχική δημοκρατία, αυτοεκτ... (Οκτώβριος 2011): Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας Μέρος 2ο, Κρίση (Μέρος 9ο): ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΩΣ ΕΘΝΟΣ Α , Τι έχουμε κάνει στη γη;, Κρίση (μέρος 8ο): ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Προετοιμασία του παιδιού για την επαγγελματική ζωή...(Σεπτέμβριος 2011): Κρίση (Μέρος 7ο): Δεν μας αξίζει αυτό, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 6ο): Γαλήνη ή πανικός, Τι μας ενώνει (Αύγουστος 2011): Κρίση (Μέρος 5ο): Αφθονία ή φόβος της έλλειψης, Ταραχές νέων και παραμέληση (Ιούλιος 2011): Κρίση (Μέρος 4ο):Κοινωνική συνείδηση ή Διαφθορά , Κρίση (Μέρος 3ο) Ηγεσία: Λειτούργημα ή Εξουσία , Κρίση (Μέρος 2ο): Ψυχραιμία ή μίσος (Ιούνιος 2011): Κρίση (Μέρος 1ο): ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ή ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ, Διάκριση στην επιλογή θεραπευτή (Απρίλιος 2011): ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΞΙΩΝ, Τα διδάγματα της Φουκουσίμα (Μάρτιος 2011): Προσκόληση στα βρέφη κι αίσθηση του εαυτού, Παιδόφιλοι και θεραπεία

(Φεβρουάριος 2011): Η έξοδος από την κακοποιητική συντροφική σχέση, (Ιανουάριος 2011): Σεβασμός στα ζώα

2010 (16)

(Νοέμβριος 2010) Αυτοδιαχείριση και κρίση: πόσο προετοιμασμένοι είμ..., Πνευματική διάσταση της μετανάστευσης, The Earth is our home, Η Γη είναι το σπίτι μας (Αύγουστος 2010) Ανθρώπινες σχέσεις ή δημόσιες σχέσεις?, Το απαράδεκτο "τραγούδι" της "μπεμπε-λιλή" Ιούλιος, Διακοπές κι αποστεωμένα ζώα, Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ; (Ιούνιος 2010) Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας, Όταν κατακρίνουμε και δαχτυλοδείχνουμε…, Κακοποίηση παιδιών σε ιδρύματα φιλοξενίας, Ένα πρόβλημα με τις Πανελλήνιες (Απρίλιος 2010) Οικονομική κρίση στην Ελλάδα, Η κατανάλωση κρεάτος στον πλανήτη των 7δις (Ιανουάριος 2010) Τα μαθήματα της ντουλάπας, Καλή χρονιά με εθελοντισμό

2009 (16)

(Δεκέμβριος 2009) H Πολική αρκούδα: ένα αξιοθαύμαστο ζώο, Σύγχρονος ελληνικός σεξισμός και νέα κορίτσια, BURN OUT: Πώς να αποφύγετε την επαγγελματική εξουθ..., Θάνατος για χόμπι (Νοέμβριος 2009) Η φροντίδα μικρών παιδιών με ειδικές ανάγκες, Έφηβοι σε συμμορίες (Αύγουστος 2009) Οι φύλακες των φαναριών, Δυσθυμία-η «καθημερινή» κατάθλιψη, Πένθος: Η ψευδαίσθηση του χρόνου (Ιούνιος 2009) Σενάρια για το 2012 (Μάιος 2009) Τηλεοπτική εξαθλίωση, Οικονομική κρίση, Πρωινή προσευχή, Κακοποίηση παιδιών με ειδικές ανάγκες, Βίαια επεισόδια στην Αθήνα, Σεξουαλικός Εθισμός


Προτεινόμενες οργανώσεις

http://www.heartsandhandsforafrica.com/ (Children in need in Zambia and S.Africa)



http://www.who-will.org/ (Children in need in Cambodia)



http://www.steppingstonesnigeria.org/ (Βοηθά παιδιά στη Νιγηρία που έχουν κακοποιηθεί)



http://www.diakonia.gr/ Εξαιρετική οργάνωση εθελοντικής παροχής βοήθειας προς παιδιά σε νοσοκομεία και άλλους ευάλωτους πληθυσμούς (Αθήνα).



http://www.redcross.gr/ Εκπαιδεύει και τοποθετεί εθελοντές σε πολλούς φορείς ανά την Ελλάδα για την αρωγή ατόμων που έχουν ανάγκη. Τομέας Νοσηλευτικής και Τομέας Κοινωνικής Πρόνοιας



Αν
θέλετε να βοηθήσετε τους άστεγους και άπορους, δείτε τις ακόλουθες πηγές:


Οδηγός επιβίωσης αστέγων της «Κλίμακας»
http://www.klimaka.org.gr/newsite/downloads/astegoi_odigos_epiviosis.pdf


Συσίτα της Εκκλησίας της Ελλάδος
http://www.ecclesia.gr/greek/koinonia/fagito.html


Καταφύγιο Αγάπης και Συμπαράστασης, Αθήνα τηλ. 201-5012608


Στα πλαίσια δραστηριότητας του ενεργού πολίτη, ενός πολίτη που ενδιαφέρονται γαι το περιβάλλον και τους συνανθρώπους, προτείνουμε τον ακόλουθο ιστότοπο για ενυπόγραφες διαμαρτυρίες, για διάφορους καλοπροαίρετους σκοπούς:

www.thepetitionsite.com

www.savejapandolphins.org