Βιβλία της Πρεκατέ Βικτωρίας

ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΕΚΑΤΕ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

1)"Η κακοποίηση του παιδιού στο σχολείο και στην οικογένεια", Ιατρικές εκδόσεις ΒΗΤΑ,2008, τηλ.για παραγγελίες αντικαταβολή 210-6714371, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607


2)"Γυναικεία ευτυχία:Πώς να ελευθερωθείτε από μια σχέση που σας πληγώνει και να ανακτήσετε την προσωπική σας δύναμη: Οδηγός αυτοβοήθειας για γυναίκες", ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΗΤΑ, 2011, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=1076


3)"Πρόγραμμα αυτο-εκτίμησης για παιδιά .Ενίσχυση αυτοπεποίθησης, Εκπαίδευση αξιών και Προετοιμασία για την επαγγελματική ζωή". Β' ΕΚΔΟΣΗ

Εγχειρίδιο με βιωματικές ασκήσεις για γονείς κι εκπαιδευτικούς. Από τις Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ, παραγγελία με αντικαταβολή στο 210-6714371. http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607. Δελτίο τύπου για το βιβλίο εδώ


4)ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ!"Συζητώντας με την εσωτερική μητέρα". Θεραπευτικός οδηγός για να ξαναβρούμε την ιδανική μητρική αγάπη μέσα μας.

Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ τηλ. 2016714371. Δελτίο τύπου εδώ

Πληροφορίες και περιεχόμενα http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3791



ΟΜΙΛΙΕΣ

Η εκπαιδευτικός και ψυχολόγος Πρεκατέ Βικτωρία έχει εκπαιδευτεί στην Αγγλία και ασχοληθεί με θέματα κακοποίησης παιδιών και γυναικών, σεμινάρια αυτοεκτίμησης, θεραπείας τραύματος, κατάθλιψης, αποχωρισμού-απώλειας, καθώς και θέματα ψυχοπαιδαγωγικής στήριξης για μαθητές με δυσκολίες.


Στη δύσκολη συγκυρία που διανύει η χώρα μας, η Πρεκατέ Βικτωρία προσφέρει περιορισμένο αριθμό δωρεάν ενημερωτικών ομιλιών σε σχολεία (μέσω συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, απογευματινές ώρες) σχετικά με θέματα βίας, αυτοεκτίμησης, ψυχικής ανθεκτικότητας στα παιδιά, προετοιμασίας για την επαγγελματική ζωή κ.α.


Σύντομα άρθρα στο facebook.com/victoria.prekate.9


---------------------------------------------------------

Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή ως ανάγκη του παιδιού και ανθρώπινο δικαίωμά του.

Στην Ελλάδα της συναισθηματικής αγριότητας, της διάβρωση της συμπόνιας, της αλλοτρίωση κάθε έννοιας ανθρωπιάς, της μετάλλαξης του ‘ενδιαφέροντος για τον άλλον’ σε κακεντρεχές κουτσομπολιό, της αντικατάστασης των αξιών από το lifetsyle, της υιοθέτησης αυτόματων αντανακλαστικών χλευασμού και υποτίμησης οποιασδήποτε μορφής ανθρώπινης αδυναμίας, είναι περισσότερο σημαντική από ποτέ η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή της δικής μας θρησκευτικής παράδοσης. Περισσότερα εδώ https://brightplanet.blogspot.com/2020/01/blog-post_25.html


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ
Προωθούνται οι σύνδεσμοι για κάποια 20λεπτα εκπαιδευτικά βίντεο που έχω φτιάξει και θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα στους συναδέλφους για θεματική εβδομάδα, προγράμματα αγωγής υγείας, δράσεις κατά του εκφοβισμού, σχολική και κοινωνική ζωή κλπ.

Σχολικός εκφοβισμός https://www.youtube.com/watch?v=1BFJou1I7_s

Οικολογία, διατροφή, προστασία των ζώων https://www.youtube.com/watch?v=B9f0E6fI1TM

Ενδο-οικογενειακή βία https://www.youtube.com/watch?v=utM9r3j49iE&t=200s

Αυτο-εκτίμηση για παιδιά https://www.youtube.com/watch?v=Gh9QPKzMYJU

Σεξουαλική αγωγή:Ναι, αλλά με ποιες προϋποθέσεις



Επειδή στην παιδεία εμφανίζονται κατά καιρούς διάφορα πυροτεχνήματα, είναι σημαντικό να μη γίνει και η σεξουαλική αγωγή ένα από αυτά- γιατί η σεξουαλική αγωγή αν δε γίνει προσεκτικά και μελετημένα, δε θα αποτελέσει μόνο χάσιμο χρόνου και χρημάτων,αλλά θα αποβεί ζημιογόνα προς τους μαθητές.Θα πρέπει να εξετασθεί σε βάθος το γιατί, πώς, από ποιόν και ποιες θα είναι οι συνέπειες των παρεμβάσεων.

Ας ξεκινήσουμε με την στοχοθεσία. Στην εξαγγελία για την εισαγωγή της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία, ειπώθηκε ότι ο στόχος είναι να μπορούν (οι μαθητές) να  'διαχειρίζονται τις δικές τους σεξουαλικές προτιμήσεις με τρόπο που δεν θα τα κάνει να αισθάνονται ενοχικά' (https://www.ipaidia.gr/paideia/mitsotakis-ipoxreotiki-i-seksoualiki-agogi-sta-sxoleia.
Κατά τη γνώμη μου, αυτή η στοχοθεσία δεν αποτελεί τη σωστή αφετηρία.Η σεξουαλικότητα είναι ένα πολυσύνθετο βιοψυχοκοινωνικό φαινόμενο και ο σκοπός της αγωγής θα πρέπει να είναι η ανάπτυξη υγιούς σεξουαλικότητας με ολιστικό τρόπο. Δεν είναι μόνο οι ενοχές που χαρακτηρίζουν την ανάπτυξή της. Εξάλλου και οι ενοχές έχουν το ρόλο τους: όπως αναφέρει ο διάσημος Αμερικανός ψυχοθεραπευτής John Bradshaw, υπάρχουν οι υγιείς ενοχές και υπάρχει και η τοξική ντροπή-θα πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ των δύο.Οι υγιείς ενοχές μας οριοθετούν και μας αυτοπεριορίζουν από το να παραβιάζουμε τα όρια των άλλων και του εαυτού μας (συμπεριλαμβανομένων και των σεξουαλικών ορίων), ενώ ή τοξική ντροπή είναι αβάσιμη και ζημιογόνα για το άτομο. Επειδή λοιπόν μπορεί να προκύψουν στο μάθημα διάφορα ερωτήματα, αν για παράδειγμα θίξουμε το θέμα των ενοχών:
1) Δε θα έπρεπε να έχει ενοχές μία σύζυγος που κατά συρροή απατά  τον άντρα της, λέγοντας ψέματα;
2) Δε θα έπρεπε να έχει ενοχές ο νεαρός που βιάζει την κοπέλα του στο δεύτερο ραντεβού,γνωρίζοντας ότι δε θα τολμήσει να πει τίποτα για να μη στιγματιστεί στην τοπική κοινωνία;
3) Δε θα έπρεπε να έχει ενοχές ο 70χρονος που εκμεταλλεύεται 20χρονους πρόσφυγες,γνωρίζοντας ότι εξαναγκάζονται να εκδίδονται λόγω πείνας;
Αυτά αποτελούν κάποια από τα παραδείγματα 'δύσκολων'  θεμάτων που μπορεί να θιχτούν από τα ίδια τα παιδιά. Θα μπορέσει ο εκπαιδευτής να τα διαχειριστεί  με επιστημονικά και ηθικά άρτιο τρόπο, χωρίς να προβάλλει το προσωπικό του αξιακό σύστημα; Η σεξουαλικότητα είναι ένα περίπλοκο φαινόμενο που δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με απλοϊκούς όρους. Δεν βρισκόμαστε πια στη δεκαετία του '50 και οι ενοχές μάλλον δεν είναι πια το μείζον πρόβλημα στη σεξουαλική ζωή των Ελλήνων. Κατά τη γνώμη μου, το μείζον πρόβλημα σήμερα είναι ο σεξουαλικός εθισμός ως μηχανισμός αποφυγής επώδυνων συναισθημάτων, όπως επίσης και η αντικειμενικοποίηση του άλλου ατόμου και του εαυτού, η οποία γρήγορα οδηγεί όχι μόνο σε απώλεια της έλξης αλλά και συναισθηματική νέκρωση. Οι περισσότεροι μαθητές και μαθήτριες λυκείου  έχουν ήδη πολλαπλές σεξουαλικές εμπειρίες (χωρίς ενοχές!) και πολλοί βιώνουν το συναισθηματικό αδιέξοδο που προκύπτει από την αντικειμενικοποίηση σε πολύ μικρότερη ηλικία από ό,τι η προηγούμενη γενιά.

Επειδή λοιπό η σεξουαλικότητα αγγίζει πολλές ψυχολογικές παραμέτρους, θα έπρεπε, κατά τη γνώμη μου, το μάθημα: α)Να ενταχθεί σε ένα γενικότερο πλαίσιο  Αγωγής  Σχέσεων, όπως στην Αγγλία (Sex and Relationship Education-SRE),κι όχι να μείνει μόνο στις τεχνικές λεπτομέρειες της Σεξουαλικής Αγωγής ,όπως γίνεται σήμερα σε κάποιες αποσπασματικές παρεμβάσεις από εξωτερικούς φορείς σε σχολεία. Κατά τη γνώμη μου, η Αγγλία έχει παράγει από τα πιο αξιόλογα υλικά, όσον αφορά στην ολιστική Αγωγή Σχέσεων και Σεξουαλική Αγωγή. β) Η αγωγή θα πρέπει να γίνεται μόνο από ψυχολόγους και μάλιστα εξειδικευμένους στο αντικείμενο. Επίσης, οι ψυχολόγοι που θα αναλάβουν να εκπαιδεύσουν τα παιδιά σχετικά, θα πρέπει να έχουν μία συνέχεια στο σχολείο και όχι να έρθουν σαν διάττοντες αστέρες απλά για να δώσουν μία διάλεξη- θα πρέπει να έχει δημιουργηθεί μία σχέση εμπιστοσύνης με τα παιδιά.

Μια άλλη προϋπόθεση είναι ότι η σεξουαλική αγωγή θα πρέπει οπωσδήποτε να σέβεται τις πολιτιστικές και θρησκευτικές ιδιαιτερότητες γηγενών και αλλοδαπών,όπως επίσης και το αξιακό σύστημα της κάθε οικογένειας.Για παράδειγμα, σε κάποια από τις παρεμβάσεις που είχε γίνει σε σχολείο από εξωτερικό φορέα, που δεν ανήκει στο Υπουργείο Παιδείας (κατά τη γνώμη μου επαγγελματίες υγείας, όπως επισκέπτες υγείας ή μαίες δεν είναι επαρκώς παιδαγωγικά καταρτισμένοι για να κάνουν Σεξουαλική Αγωγή σε σχολεία), αφού η ομιλήτρια μίλησε σε παιδιά Ε' δημοτικού, έκλεισε λέγοντας: 'Το συμπέρασμα είναι: να έχετε σεξουαλικές σχέσεις ελεύθερα, απλά μόνο να προσέχετε να χρησιμοποιείτε προφυλάξεις'. Αυτή η οδηγία  για ελεύθερες σχέσεις συγκρούεται με το αξιακό σύστημα πολλών οικογενειών και δεν δικαιούται, κατά τη γνώμη μου, το σχολείο να παρεμβαίνει σε τόσο προσωπικά θέματα. Ένας γονιός μπορεί να θέλει το παιδί του να έχει ελεύθερες σχέσεις, άλλος μπορεί να θέλει το παιδί του να εδραιώσει πρώτα μία ασφαλή συναισθηματική σύνδεση πριν προχωρήσει σε σεξουαλικές σχέσεις κι άλλος πάλι, μπορεί να ορίζει το γάμο ως προαπαιτούμενο.Αυτά είναι προσωπικές και πολιτιστικές επιλογές, τις οποίες το σχολείο οφείλει να σεβαστεί, χωρίς να μεροληπτεί και χωρίς να δημιουργήσει κλίμα μέσα στο οποίο κάποια παιδιά θα νιώσουν μειονεκτικά.

Οι περιπτώσεις που το σχολείο υποχρεούται να ενημερώσει ΟΛΟΥΣ τους μαθητές ανεξαιρέτως και ανεξαρτήτως πολιτιστικών ή οικογενειακών διαφόρων είναι:
Α)Η προστασία από την παιδική σεξουαλική κακοποίηση,δηλαδή η αγωγή αυτοπροστασίας.Τα παιδιά δικαιούνται να μάθουν να αναγνωρίζουν τους παιδόφιλους, τις τακτικές τους, πώς να προστατέψουν τον εαυτό τους και  πού να αναζητήσουν βοήθεια.Για αυτό το φλέγον θέμα, γιατί δε μιλά κανείς;
Β)Τα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα.
Γ)Τις μεθόδους αντισύλληψης για λόγους ενδυνάμωσης των γυναικών, χωρίς όμως να παίρνει θέση το σχολείο υπέρ ή κατά των διαφόρων μεθόδων. Είναι σημαντικό να θιχτούν όμως θέματα ορίων και αυτοεκτίμησης. Για παράδειγμα, οι χιλιάδες εκτρώσεις μετά τις πενταήμερες εκδρομές της Γ λυκείου δεν είναι επειδή δεν γνωρίζουν τα παιδιά για την αντισύλληψη. Γνωρίζουν και μάλιστα πολύ καλά- υπάρχει εξάλλου και σχετικό μάθημα βιολογίας.Αν λοιπόν είναι στην στοχοθεσία μας να μειωθεί ο αριθμός των ανεπιθύμητων εγκυμοσύνων, θα πρέπει να δούμε τους βαθύτερους λόγους, οι οποίοι είναι πολύ πιο σύνθετοι: για παράδειγμα, ένα νεαρό αγόρι που έχει γαλουχηθεί στην κουλτούρα αντικειμενικοποίησης των ανθρώπινων σχέσεων ενδιαφέρεται για την πρόσκαιρη ικανοποίησή του,  χωρίς να το νοιάζει για τις συνέπειες στο κορίτσι. Ένα κορίτσι, συνήθως με χαμηλή αυτοεκτίμηση αντικειμενικοποιεί τον εαυτό της (γιατί έτσι έχει μάθει), δεν τολμά να πει όχι, μήπως το αγόρι  την αφήσει, μήπως οι συμμαθητές της την χαρακτηρίσουν 'μυξοπαρθένα' κι 'οπισθοδρομική'. Όλα αυτά θέλουν δουλειά από τον εκπαιδευτικό ή ψυχολόγο.Δεν επιλύονται ούτε με βιαστικές παρεμβάσεις, ούτε με πυροτεχνήματα.

Τέλος, όποιος αναλάβει  να πραγματοποιήσει τη σεξουαλική αγωγή στο σχολείο, θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος να διαχειριστεί αποκαλύψεις, όπως:
Α)'Κυρία αυτό που μας δείξατε στην εικόνα, μου το κάνει ο παππούς μου κάθε βράδυ' (κορίτσι 9 ετών).
Β)'Κυρία, στις ταινίες που βλέπει ο πατέρας μου στο σαλόνι, δείχνουν πολλά άτομα ταυτόχρονα και ο πατέρας μου λέει ότι έτσι είναι το καλό σεξ' (αγόρι 11 ετών).
Γ)'Κύριε, όταν οι γυναίκες λένε 'όχι', εννοούν 'ναι'.Ο μπαμπάς μου μού λέει να μην τις ακούω ότι τάχα δε θέλουν, γιατί αλλιώς δεν είμαι άντρας' (αγόρι 12 ετών).

Αυτά τα παραδείγματα δεν είναι σπάνια, αλλά πολύ πιο διαδεδομένα στην ελληνική κοινωνία από ό,τι θα περιμέναμε. Πώς θα διαχειριστεί ο εκπαιδευτικός ή ψυχολόγος αυτές τις περιπτώσεις; Και οι τρεις αποτελούν περιπτώσεις παιδικής κακοποίησης ( Α)κακοποίηση με άγγιγμα, Β)κακοποίηση χωρίς άγγιγμα-έκθεση σε πορνογραφικό περιεχόμενο και Γ)παραμέληση εποπτείας-ενθάρρυνση ανηλίκου σε παραβατική συμπεριφορά).Πώς θα αντιμετωπίσει ο εκπαιδευτικός αυτά που θα 'βγουν στην επιφάνεια'; Ή θα προσπαθήσει αμήχανα να τα κουκουλώσει, μην έχοντας την εκπαίδευση ή την υποστήριξη για να τα διαχειριστεί;

Πριν προχωρήσουμε λοιπόν σε ένα ακόμη πυροτέχνημα (θέλοντας να φανούμε 'απελευθερωμένοι' και 'προοδευτικοί', χωρίς όμως να έχουμε το κατάλληλο υπόβαθρο),ας κοιτάξουμε τουλάχιστον να μελετηθούν σωστά όλες οι πιθανές πτυχές του θέματος. Γιατί το παιδί που θα αποκαλύψει κακοποίηση και δε θα του δώσουν σημασία, δε θα ξαναμιλήσει ποτέ για αυτό. Γιατί όταν κάνουμε κάτι βιαστικά και χωρίς κατασταλαγμένη στοχοθεσία, μπορεί να κάνουμε ανεπανόρθωτη ζημιά,ειδικά σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα.
https://www.ipaidia.gr/paideia/seksoualiki-agogi-nai-alla-me-poies-proupotheseis
Πρεκατέ Βικτωρία
Εκπαιδευτικός/ Ψυχολόγος/ Συγγραφέας
Εκπαιδευόμενη Ψυχοθεραπεύτρια στη Γνωσιακή Ψυχοθεραπεία

Ενοχοποίηση της υγιούς εθνικής συνείδησης

Επειδή έχει υπάρξει μεγάλη παρανόηση, σχεδόν ενοχοποίηση, γύρω από τον όρο 'εθνική συνείδηση': Η ανάπτυξη εθνικής συνείδησης δεν συμβάλλει στον εθνικισμό, όπως βιάστηκαν κάποιοι Έλληνες βουλευτές να αιτηθούν, ζητώντας μάλιστα την αρωγή της Κομισιόν, ώστε να μην αναπτυχθεί η εθνική συνείδηση των Ελλήνων (!) https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/312006_kritiki-komision-stin-kerameos-gia-thriskeytika-kai-ethniki-syneidisi Υπάρχει ο εθνικισμός, που προκύπτει από πολλούς διαφορετικούς παράγοντες (κι όχι τόσο από την λεγόμενη 'εθνική συνείδηση') και υπάρχει και η υγιής εθνική συνείδηση, που σημαίνει ότι σέβομαι κι εκτιμώ την συλλογική ταυτότητα και κληρονομιά του έθνους μου κι όποιους αγώνες έχει δώσει για να διατηρηθεί. Ποιες ακριβώς είναι οι αποδείξεις ότι η ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης είναι υπεύθυνη για τον εθνικισμό;
Το ότι έχω εθνική συνείδηση δεν σημαίνει ότι θεωρώ τον εαυτό μου ανώτερο από τους άλλους, ούτε ότι θέλω να επιβάλλω τη δική μου εθνική συνείδηση σε εκείνους. Σέβομαι το γεγονός ότι και εκείνοι έχουν τη δική τους εθνική συνείδηση, όπως εγώ. Έχω δικαίωμα να καλλιεργώ την εθνική συνείδηση του λαού μου και να την μεταλαμπαδεύσω στις επόμενες γενιές, όπως έχουν δικαίωμα και οι άλλοι λαοί, ώστε να μην χαθεί η εθνική συνείδηση κανενός έθνους. Η ευθύνη για τη διατήρηση της εθνικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς βαραίνει μόνο εμάς και δεν υπάρχουν κάποιοι άλλοι φανταστικοί Έλληνες που θα την υπερασπιστούν για λόγου μας.Αν δεν την διατηρήσουμε, είναι πάρα πολύ απλό- θα χαθεί. Υπάρχουν βέβαια Έλληνες οι οποίοι επαναπαύονται ότι κάποιοι άλλοι Έλληνες (τους οποίους βρίζουν ως 'εθνικιστές') θα κάνουν τη δουλειά της διατήρησης, ενόσω εκείνοι θα κάνουν κριτική εκ του ασφαλούς.Υπάρχουν κι εκείνοι που δεν τους ενδιαφέρει αν χαθεί. Και υπάρχουν επίσης κάποιοι τρίτοι που επιθυμούν διακαώς να εξαφανιστεί κάθε εθνική και θρησκευτική συνείδηση των Ελλήνων (όμως όχι των αλλοδαπών, γιατί εκεί είναι ανθρώπινο δικαίωμά τους).
Το τι επιθυμούν κάποιοι δεν θα πρέπει να επηρεάσει εμάς, που εκτιμούμε αυτό που έχουμε, χωρίς να επιθυμούμε να το επιβάλλουμε σε άλλους και χωρίς να θεωρούμε τους εαυτούς μας ανώτερους από εκείνους. Το να φοράς κατευθείαν την ταμπέλα του 'εθνικιστή' και 'ρατσιστή΄σε όποιον θέλει να διατηρήσει την ταυτότητά του (συμπεριλαμβανομένων και των Ελλήνων) είναι ένα άλλο είδος 'φασισμού' από την αντίθετη πλευρά.Επίσης, από ποιους ακριβώς ζητήθηκε αρωγή για την απώλεια της εθνικής συνείδησης, από την Κομισιόν; Η Κομισιόν θα κοιτάξει τα δικά της συμφέροντα που μπορεί να περιλαμβάνουν τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της χώρας, αλλά σίγουρα όχι την εθνική της συνείδηση.Από ποιους λοιπόν ζητούν κάποιοι Έλληνες να 'μαλώσουν' κάποιους άλλους Έλληνες, για να μην αναπτυχθεί η εθνική συνείδηση των Ελλήνων!!!! Οι οπαδοί της αποδοχής της διαφορετικότητας (των άλλων!) μας έχουν κάνει να νιώθουμε ενοχές που  είμαστε Έλληνες και Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Νιώθω ότι έχει χαθεί κάθε μέτρο και κάθε κοινή λογική.

Νομίζω ότι η απώλεια της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης είναι η μεγαλύτερη απειλή που έχει δεχθεί η χώρα  μας ποτέ. Είναι ακόμη μεγαλύτερη και από την απειλή πολέμου ή απώλειας εδαφών. Η Ελλάδα κατάφερε να επιβιώσει ως έθνος και κράτος μετά από αιώνες τουρκοκρατίας και να ανακτήσει όσα είχε χάσει,  χάρη σε αυτήν ακριβώς τη συνείδηση. Τώρα μας έχουν πείσει ότι όχι μόνο είναι αχρείαστη, αλλά και ανεπιθύμητη. Είναι η μεγαλύτερη απειλή που αντιμετωπίσαμε ποτέ και είναι μια πνευματική και ψυχολογική απειλή. 

Τα ψυχολογικά οφέλη της εγκράτειας (επικαιρ.)

Το άρθρο αυτό δε στοχεύει να προβάλλει την εγκράτεια ως κατήχηση, αλλά να τονίσει τα ψυχολογικά οφέλη από την άσκησή της. Η ψυχολογία ανέκαθεν ασχολείται με τη  ζημιά που προκαλούν οι εθισμοί, για την εγκράτεια όμως αυτή καθ’ αυτή δεν αναφέρονται πολλά πράγματα, καθώς η εγκράτεια συχνά ταυτίζεται με την ενοχοποίηση της απόλαυσης. Παραβλέπει  ότι ο στόχος δεν είναι η ενοχοποίηση, αλλά  η άσκηση κι ο αυτοέλεγχος με τέτοιο τρόπο που αυξάνει την αυτοεκτίμηση και μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη των εθισμών. Μόνο αν εφαρμόσει κανείς συστηματικά π.χ. τη νηστεία  και για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί να καταλάβει το όφελός από αυτήν, το οποίο είναι διαφορετικό από το όφελος της δίαιτας και διαφορετικό από το όφελος της χορτοφαγίας. Ας σκεφτούμε για ποιο λόγο ασκητές  δίνουν τόσο μεγάλη σημασία στην εγκράτεια, εδώ και χιλιετίες…. Δε μπορεί, κάτι θα ξέρουν.
Η εποχή μας αντιπροσωπεύει το ακριβώς αντίθετο της εγκράτειας: τη βουλιμία και την ακόρεστη φιληδονία σε όλα τα επίπεδα. Αντιπροσωπεύει την αξία του: ‘Πάρ’ το επειδή μπορείς’. ‘Κάν’ το επειδή μπορείς’. ‘Κατανάλωσέ το, επειδή μπορείς’.  Στο φαγητό, στο σεξ, στις αγορές, στις απολαύσεις. Δεν είναι καθόλου βοηθητική νοοτροπία, ειδικά για τη νέα γενιά που μεγαλώνει ποτισμένη μέσα σε αυτήν. Όπως λέει το αρχαίο ρητό: ‘Η απόλαυση είναι σαν να πίνεις αλατισμένο νερό. Όσο πιο πολύ πίνεις, τόσο περισσότερο θέλεις’. Βεβαίως τέτοιες προσεγγίσεις είναι άγνωστες ή υποτιμημένες στη σημερινή ακόρεστη κουλτούρα μας,  η οποία θεωρεί δικαίωμα και καθήκον της να καταναλώσει όση περισσότερη απόλαυση μπορεί. Έχει σημασία αυτή η προσέγγιση, καθώς υπάρχει ένας ανταγωνισμός, σχεδόν άγχος, στη σημερινή νεολαία, να ‘ζήσει τη ζωή της’ πριν αυτή περάσει. Και αυτό το ‘ζήσει’ σημαίνει όσες περισσότερες ηδονές και ‘εμπειρίες’ γίνεται. Το FOMO (Fear of Missing Out) ο φόβος δηλαδή ότι δε θα προλάβουν να 'ζήσουν' όσα οι συνομίληκοί τους (τα οποία μαθαίνουν κυρίως από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) προέρχεται κυρίως από αυτήν την επιβολή της βουλιμίας στις απολαύσεις.


Ας πάρουμε τις δύο συνηθέστερες βουλιμίες, το φαγητό και το σεξ. Παρατηρεί κανείς για παράδειγμα την αύξηση των καταστημάτων που είναι μαζί φούρνοι και ζαχαροπλαστεία. Μπαίνεις μέσα και μένεις έκθαμβος από την πληθώρα των γλυκών και αρτυμάτων. Υπερβολικά περίτεχνα εδέσματα με πολλαπλές γεύσεις η μία πάνω στην άλλη ώστε να μη ξέρεις πια τι τρως. Ποιος τρώει όλα αυτά τα εκατομμύρια γλυκά; Είναι τόσα πολλά που ούτε πέντε Ελλάδες δεν μπορούν να τα καταναλώσουν. Πετιούνται φυσικά, αλλά πολλά καταλήγουν στα στομάχια μας, για αυτό είναι ορατή η αύξηση της παχυσαρκίας σε βαθμό που θυμίζει Βόρεια Αμερική. Ατελείωτοι διαγωνισμοί φαγητών στην τηλεόραση, εστιατόρια με ασυνήθιστες γεύσεις που ανοίγουν σαν μανιτάρια. Και φυσικά, τόνοι φαγητού που πετιούνται.. Ποιος ο λόγος για τόση υπερβολή; Πού βρίσκεται το μέτρο και η  εγκράτεια στην ποσότητα και απλότητα της τροφής; Δεν είναι μόνο τα οφέλη στην υγεία και την εμφάνιση. Η λιγότερη ενασχόληση με τα του στομαχιού καθαρίζει το νου και αφήνει χώρο, συγκέντρωση για να ασχοληθεί κανείς με άλλα ουσιαστικότερα πράγματα. Σίγουρα επιτρέπει μεγαλύτερη πνευματική πρόοδο, ενώ αυξάνει την αυτοπεποίθηση, την αίσθηση της αποτελεσματικότητας και αυτό-ελέγχου του ατόμου.


Κι ενώ τα οφέλη της εγκράτειας στο θέμα του φαγητού μπορεί να είναι προφανή, δεν είναι καθόλου κοινωνικά αποδεκτά στην περίπτωση του σεξ.  Η πλειοψηφία των νεότερων (αλλά και γηραιότερων) θα αμυνθεί φανατικά το δικαίωμά της να καταναλώνει απεριόριστο σεξ, γιατί «οποιαδήποτε αναστολή είναι σκοταδιστικός αναχρονισμός που προσπαθεί να επιβάλλουν κάποιοι θρησκόληπτοι γεμίζοντας τον κόσμο με συμπλεγματικές ενοχές»!  Έχουμε ξεπεράσει εδώ και καιρό τη φάση της σεξουαλικής απελευθέρωσης κι έχουμε πάει στο άλλο άκρο, αυτό της εμμονής -απλά δεν το έχουμε καταλάβει. Ειδικά στις νεαρές ηλικίες, υπάρχει μια ξεκάθαρη πίεση και στα δύο φύλα να ξεφορτωθούν την παρθενιά τους όσο πιο νωρίς γίνεται, αλλά και να συλλέξουν ‘εμπειρίες’- όσες περισσότερες και διαφορετικότερες γίνεται. Η κακώς εννοούμενη ψυχολογική ανάλυση διδάσκει ότι αν κάποιος δεν έχει συχνές σεξουαλικές επαφές, είτε έχει κάποιο ψυχικό πρόβλημα, είτε θα το αποκτήσει. Ως εκπαιδευτικός, βλέπω συνεχώς  νέους ανθρώπους κι ειδικά νεαρά κορίτσια, να πέφτουν θύματα αυτής της πίεσης, η οποία σε συνδυασμό με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση, τα οδηγεί να αναζητήσουν επιβεβαίωση στους πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους, με ολέθρια ψυχολογικά αποτελέσματα.


Τα μέσα προπαγάνδισης της σεξουαλικής βουλιμίας  παρουσιάζουν ότι δύο άνθρωποι σε μια ελευθερία συνεύρεσης κι επιλογής, αποφασίζουν να ‘περάσουν καλά’ για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα και μετά να αποχωριστούν φιλικά, έχοντας συλλέξει πλούτο από πολύτιμες ‘εμπειρίες’ και χωρίς να έχει δημιουργηθεί κανένα άλλο πρόβλημα.  Όπως παλαιότερα τα αγόρια, ωθούν σήμερα τα κορίτσια να μετρούν την αξία τους ανάλογα με τον αριθμό των ερωτικών συντρόφων που έχουν ‘καταφέρει'. Κι όλα σε ένα πνεύμα 'όλοι περνάμε καλά'.


Είναι όμως έτσι; Οι σεξουαλικές σχέσεις, όπως όλες οι ανθρώπινες σχέσεις, εμπεριέχουν αλληλεπίδραση, διαπραγμάτευση και όρια. Ποτέ δε συμβαίνει να συμπίπτουν ακριβώς οι ανάγκες, οι προτιμήσεις και οι ανοχές. Αυτό που παρουσιάζεται στα κοριτσίστικα περιοδικά σαν απόλυτη ταύτιση μέσα στην τρέλα του έρωτα είναι μύθος. Πόσες φορές γυναίκες  (και άνδρες) δεν ενδίδουν σε πράξεις που δεν επιθυμούν, αλλά πιέζονται γιατί φοβούνται να πουν όχι, μη γελοιοποιηθούν, μη χάσουν τον άλλον, μη θεωρηθούν ξεπερασμένοι κλπ. Πώς είναι δυνατόν να μη νιώσει ο ένας  ποτέ   χρησιμοποιημένος από τον άλλον, όταν η συνεύρεση είναι αποκλειστικά για να πάρουν κάτι ο ένας από τον άλλον; Αυτές οι υποχωρήσεις μπορεί να αφήσουν τραύματα που επιμένουν για δεκαετίες, αλλά τα ΜΜΕ δε θα μιλήσουν ποτέ για αυτό. Μόνο ο ψυχοθεραπευτής ή ο πνευματικός θα μάθει κάποτε την αλήθεια πίσω από όλη αυτή τη φαντασμαγορική βιτρίνα απόλαυσης. Και πόσο οι άνθρωποι τραυματίζουν, τραυματίζονται και μετανιώνουν από εκείνο που στην πραγματικότητα είναι κατανάλωση ανθρώπων, αλλά εμείς το βαπτίσαμε σεξουαλική απελευθέρωση.


Τα συναισθήματα κάποιου σχεδόν πάντα πληγώνονται στις επιπόλαιες σχέσεις κι έτσι είναι πολύ εύκολο να γίνουν οι σεξουαλικές συνευρέσεις εθιστικές, καθώς αναζητείται μια νέα εμπειρία μήπως κι  επιδιορθώσει τα προηγούμενα τραύματα (πράγμα που δεν συμβαίνει ποτέ). Ή αναζητείται εκδίκηση. Και ο φαύλος κύκλος ξεκινά ξανά. Έπειτα, ένα άτομο μαθημένο στη ζωή της σεξουαλικής βουλιμίας συνεχίζει τον ίδιο τρόπο ζωής και μετά το γάμο. O δε εθισμός είναι τόσο ισχυρός που μετά από κάποιο διάστημα τα άτομα και των δυο φύλων ξεπερνούν οποιοδήποτε ‘ταμπού’ και καταφεύγουν στην επί πληρωμή πορνεία, η οποία  εμπεριέχει λιγότερες ‘διαπραγματεύσεις’ από ότι μια εφήμερη σχέση κι αρά είναι λιγότερη κουραστική!  Σίγουρα δεν είναι αυτός ο κόσμος που θέλουμε να μεγαλώσουν τα παιδιά μας. Όμως αυτός είναι ο κόσμος που δημιουργήσαμε. Ένας κόσμος βουλιμίας. Ο κόσμος του ‘παρ’ το  επειδή μπορείς’.


Ακόμη και μέσα σε ένα ευτυχισμένο γάμο, μπορεί να υπάρχει σχετική εγκράτεια, ώστε η εμπειρία του γάμου να είναι πιο προσεγμένη, πιο αρμονική, πιο πνευματική.Μόνο το βίωμα της εγκράτειας, του να βάζει κάποιος όρια στον εαυτό του, να μην υποκύπτει στην ευχαρίστηση για την ευχαρίστηση,  μπορεί να βοηθήσει κάποιον να καταλάβει πως σκληραγωγείται, να γίνεται πιο ξεκάθαρος, να  νιώθει πιο ελαφρύς και ταυτόχρονα πιο ικανός να διαχειρίζεται δυσκολίες. Ποιο είναι το αποτέλεσμα τεσσάρων δεκαετιών σεξουαλικής και γαστριμαργικής βουλιμίας στην κοινωνία μας; Ένας λαός πλαδαρός, άβουλος  ηττοπαθής, γεμάτος ‘ανάγκες’ και οικογένειες διαλυμένες. Η κοινωνία μας θα ήταν τελείως διαφορετική αν ένα μεγαλύτερο ποσοστό αποφάσιζε να εξασκήσει την εγκράτεια και τον αυτοέλεγχο ως τρόπο ζωής και αυτό είναι κάτι που δυστυχώς δεν διδάσκονται οι νέες γενιές… Μάλλον το αντίθετο.
Πρεκατέ Βικτωρία, 18/2/2020,  pentapostagma.gr/ygeia/epistimes-ygeias/6924623_prekate-biktoria-ta-psyhologika-ofeli-tis-egkrateias

Η ανάγκη για άμεσες αναδοχές

Μετά από 15 χρόνια εθελοντικής εργασίας με εγκαταλελειμμένα παιδιά, είτε στο Παίδων, είτε σε κρατικούς είτε σε ιδιωτικούς φορείς, νομίζω ότι είμαι σε θέση να σχηματίσω άποψη και συμφωνώ με τη θέση του Συλλόγου Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδας σχετικά με τη δημιουργία νέου ιδρύματος για μωρά, ότι δε χρειάζεται ένα ακόμη ίδρυμα, αλλά πρέπει τα εγκαταλελειμμένα βρέφη να δοθούν κατευθείαν από τα νοσοκομεία σε αναδοχή (όπως το πρόγραμμα του Αλεξάνδρα http://hosp-alexandra.gr/pilotiko-programma-quot-anadochi-…/) . Ένα ακόμη ενδιάμεσο ίδρυμα ίσως καθυστερούσε κάτι τέτοιο. Επειδή ο κόσμος δεν γνωρίζει τις λεπτομέρειες και νομίζει ότι το ανάλγητο κράτος κρατά επίτηδες υγιή βρέφη στα νοσοκομεία και δεν τα δίνει για υιοθεσία, η εμπειρία μου λέει ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Δεν είναι τόσο απλά, ώστε ένα ακόμη ίδρυμα να δώσει μια μαγική λύση. Να ξεκαθαρίσω ότι μιλάμε για βρέφη, που είναι ειδική κατηγορία. Η πλειοψηφία των βρεφών που εγκαταλείπονται και είναι υγιή μένουν για πολύ λίγο διάστημα στο νοσοκομείο, καθώς βρίσκεται άμεσα λύση για αναδοχή ή υιοθεσία ή φροντίδα από την ευρύτερη οικογένεια. Τα βρέφη που παραμένουν για μεγαλύτερο διάστημα ή και μακροχρόνια, είτε έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας και χρειάζονται περίθαλψη, είτε έχουν ειδικές ανάγκες, είτε μιλάμε για βρέφη σκουρόχρωμα (από μειονότητες ή ρομά) . Δυστυχώς αυτά τα βρέφη δεν θέλει να τα υιοθετήσει κανείς κι αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το δούμε ως κοινωνία, πριν αρχίσουμε να αναθεματίζουμε το ανάλγητο κράτος που υποτίθεται κρατά επίτηδες τα παιδιά στα νοσοκομεία. Επίσης, πολλά από τα εγκαταλελειμμένα βρέφη στο Αλεξάνδρα είναι από μητέρες χρήστριες ναρκωτικών και μπαίνουν σε πρόγραμμα αποτοξίνωσης όπου επίσης χρειάζεται νοσηλεία.
Σε ένα γενικότερο πλαίσιο και σχετικά με το θέμα των ιδρυμάτων, η προσωπική μου θέση (και από την εμπειρία μου στην Αγγλία) είναι η εξής: α)Οποιοδήποτε ίδρυμα φιλοξενεί ευάλωτα παιδιά θα πρέπει να είναι κρατικό και να ελέγχεται από πολλούς ανεξάρτητους φορείς και αρχές ταυτόχρονα. β)Η στελέχωση σε έμμισθο προσωπικό θα πρέπει επίσης να γίνεται από το κράτος με πολύ αυστηρά κριτήρια και πολυμελές συμβούλιο επιλογής στο οποίο θα εκπροσωπούνται επίσης ανεξάρτητες αρχές. γ)Η στελέχωση σε εθελοντές μπορεί να γίνεται από ΜΚΟ ή σωματεία, και θα πρέπει σε κάθε ίδρυμα να έχουν πρόσβαση εθελοντές από διαφορετικούς φορείς, οι οποίοι όμως θα είναι καταγεγραμμένοι σε μητρώο εθελοντών και η επιλογή τους θα γίνεται με αυστηρά κριτήρια.. δ)Το πλαίσιο λειτουργίας τους θα είναι σαφές και κοινό για όλα τα ιδρύματα. Δεν μπορεί για παράδειγμα, (όπως είχε συμβεί σε κρατικό ίδρυμα που βοηθούσα παλαιότερα) να παίρνει μετάθεση ο διευθυντής και ο καινούριος να αποφασίζει να κόψει όλους τους εθελοντές, με μεγάλο συναισθηματικό κόστος για τα παιδιά. Ούτε μπορεί ένας ιδιωτικός φορές να επιλέγει μόνος του και το έμμισθο προσωπικό και τους εθελοντές. Αυτά τα πράγματα πρέπει να γίνονται κεντρικά, τα παιδιά δεν 'ανήκουν' ούτε σε φορείς, ούτε σε ιδρύματα.Τέλος, η απόφαση για αναδοχή ή υιοθεσία δεν μπορεί να είναι απόφαση του εκάστοτε ιδρύματος, αλλά κεντρικού συμβουλίου στο οποίο θα συμμετέχουν πολλοί φορείς.
Σύμφωνα με τα παραπάνω, αυτή τη στιγμή, ο μόνος οργανισμός που προσεγγίζει κάπως αυτά τα κριτήρια είναι, παραδόξως, το νοσοκομείο Παίδων. Σαφώς και το νοσοκομείο δεν είναι ο κατάλληλος χώρος για να μεγαλώνουν παιδιά και ειδικά τα μεγαλύτερα, θα πρέπει να μένουν εκεί όσο λιγότερο γίνεται. Για τα μεγαλύτερα παιδιά είναι που πρέπει να γίνουν περισσότερα ιδρύματα (καθώς όσο πιο μεγάλα είναι τόσο λιγότερες οι πιθανότητες για υιοθεσία). Τα βρέφη όμως είναι άλλη κατηγορία. .Αυτή τη στιγμή στο Παίδων τα βρέφη έχουν συνεχή ατομική φροντίδα από μία εθελόντρια το καθένα και οι εθελόντριες είναι από διαφορετικούς φορείς. Όταν πριν χρόνια έτυχε να συναντήσω σε κρατικό ίδρυμα παιδάκι κατάκοιτο που είχα επίσης φροντίσει στο Παίδων, μου έκανε εντύπωση πόσο πιο μόνο του ήταν στο ίδρυμα, λόγω υποστελέχωσης και σε προσωπικό και σε εθελοντές. To παιδί στο Παίδων είχε συνεχή επαφή με ενήλικες και άλλα παιδιά, καθώς δεν είναι μόνο η υπεύθυνη εθελόντρια που το φροντίζει σε συνεχή βάση, αλλά και το ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό που του μιλούσε, όπως και τα άλλα παιδιά από γειτονικούς θαλάμους, που δεν είχαν ειδικές ανάγκες, αλλά έρχονταν να το δουν και να του μιλήσουν. παράδοξο, αλλά ο χώρος του νοσοκομείου ήταν πολύ πιο 'συμπεριληπτικός' από ό,τι το ίδρυμα για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Όταν είδα το ίδιο παιδί στο κρατικό ίδρυμα, ήταν τραγικά πιο μόνο και φαινόταν απεγνωσμένο. Κολλημένο σε ένα κρεβάτι με ελάχιστη αλληλεπίδραση, γιατί το προσωπικό ήταν ελάχιστο, όπως και οι εθελοντές, και τα παιδιά που μπορούσαν να κινηθούν απλά δεν έμεναν στο δωμάτιο του ύπνου. Σκέφτηκα ότι για το κατάκοιτο παιδί χίλιες φορές να παρέμενε στο Παίδων. έστω κι αν το νοσοκομείο δεν είναι ο κατάλληλος χώρος για μακροπρόθεσμη διαμονή.βεβαίως το ιδανικό θα ήταν να υπήρχαν πολλοί εθελοντές ώστε να έχει συνεχή φροντίδα. Αυτό όμως είναι μια ευχή. Στην πράξη, εδώ και δεκαετίες δεν το έχουν καταφέρει.Για αυτό και -όπως έχουν σήμερα τα πράγματα- υποστηρίζω ότι για τα βρέφη, τα κατάκοιτα παιδιά και τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, το Παίδων ίσως είναι πιο ανθρώπινος χώρος από ό,τι ένα ίδρυμα. Η ατομική φροντίδα από τους εθελοντές στο Παίδων είναι το βασικό στοιχείο ειδικά για τα βρέφη που έχουν κάποιο θέμα υγείας, όπως είναι τα περισσότερα που μένουν στο Πάιδων για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Για αυτό το λόγο και δεν υποστηρίζω ένα ακόμη ίδρυμα για βρέφη. Νομίζω ότι και ο Σύλλογος Κοινωνικών Λειτουργών για να έχει αυτή τη θέση, κάτι ξέρει.

Σχετικά με την πρόσφατη υστερία για τις εκτρώσεις...

Δεν καταλαβαίνω όλη την πρόσφατη υστερία για τις αφίσες της έκτρωσης. Με απόφαση λέει του υπουργού μεταφορών κατέβηκαν από το μετρό οι αφίσες που απλά δίνουν κάποια επιστημονικά στοιχεία σε σχέση με τη ζωή του εμβρύου, πότε αρχίζει η καρδιά να χτυπά κλπ. Είπε το υπουργείο ότι οι αφίσες διχάζουν την κοινωνία. Συγνώμη, αλλά έχουν μπει κι άλλες αφίσες στο μετρό που όχι μόνο διχάζουν την κοινωνία αλλά την προσβάλλουν κιόλας. Αν θέλουμε να σεβόμαστε τις ευαισθησίες της μίας κοινωνικής ομάδας να σεβόμαστε και τις κοινωνικές ευαισθησίες όλων. Σύσσωμα τα διαδικτυακά κανάλια ενημέρωσης καταδίκασαν τις αφίσες, πράγμα που δε μας εκπλήσσει καθώς στην 'πολυφωνική' κοινωνία που ζούμε,  η ίδια συστημική γραμμή υιοθετείται σήμερα από όλον τον τύπο σε όλα τα σημαντικά θέματα, είτε υποτίθεται είναι 'δεξιός' είτε 'αριστερός'.

Βγήκαν άλλοι και είπαν ότι τα επιστημονικά στοιχεία είναι ψευδή κι ότι η καρδιά δε χτυπά στις 18 μέρες, αλλά στις 22 κλπ.  Εκεί είναι το θέμα; Το θέμα είναι ότι το αγέννητο παιδί είναι ζωντανός οργανισμός από τη στιγμή της σύλληψής του για αυτό και αναπτύσσεται, τρέφεται, απεκκρίνει, αναπνέει με το δικό του τρόπο. Αν δεν ήταν ζωντανός οργανισμός δε θα μεγάλωνε και δε θα γινόταν μωρό προς γέννηση. Τώρα οι διάφορες λειτουργίες της ζωής αναπτύσσονται κι εξελίσσονται αργά με τρόπο που ούτε κι η ίδια η επιστήμη είναι σε θέση ακόμη να γνωρίζει με ακρίβεια.  Κανείς δεν μπορεί να πει μετά βεβαιότητας σε ποια ηλικία το έμβρυο αισθάνεται ή έχει συνείδηση του πόνου και της αγάπης, οπότε απλά εκεί μπαίνει ένα ερωτηματικό. Μέχρι πρόσφατα η επιστήμη έλεγε ότι άτομα σε μακροχρόνιο κώμα δεν καταλαβαίνουν, δεν αισθάνονται κλπ. Μέχρι που ξύπνησε άτομο μετά από 4 χρόνια σε κώμα και τους είπε όλες τις συνομιλίες που άκουγε στο δωμάτιό του αυτά τα χρόνια (συμπεριλαμβανομένου και της πιθανότητας ευθανασίας του!). Κι εδώ μπαίνει ερωτηματικό.

Αυτό το ερωτηματικό προσπάθησαν να βάλουν κατά τη γνώμη μου και οι αφίσες. Ουρλιάζουν οι δήθεν προοδευτικοί : Η έκτρωση είναι κατοχυρωμένο δικαίωμα! Μα δε σου είπε κανείς ότι δεν είναι! Δε σου είπαν οι αφίσες να καταργήσεις τις εκτρώσεις. Απλά βάζουν ένα ερωτηματικό, ένα προβληματισμό, μήπως  χωρίς να το γνωρίζεις, βλάπτεις κάποιον, μήπως παίρνεις πρωτοβουλίες σε θέματα ζωής και θανάτου σε μια περιοχή αμφιλεγόμενη και θολή. Δε θέλεις να βάλεις αυτόν τον προβληματισμό; Δε θέλεις να σκεφτείς μήπως ατό που θεωρείς ως δεδομένο μπορεί και να είναι λάθος; Δε θα σου στερήσουν το δικαίωμα να το κάνεις, αλλά δε θέλεις να αναλογιστείς; Θα έκανες έκτρωση σε ένα μωρό που μόλις είναι να γεννηθεί; Σε ένα έμβρυο 8 μηνών; 7; 6; 5; 4; 3; Που μπαίνει το όριο μεταξύ ζωντανού ανθρώπου και ‘χημικής ουσίας’ (όπως αποκάλεσε κάποιος οπαδός των εκτρώσεων το έμβρυο 3 μηνών); Πού μπαίνει το όριο μεταξύ ζωής και θανάτου, μεταξύ απλής ιατρικής παρέμβασης και φόνου;

Οι αφίσες δεν έχουν σκοπό να προκαλέσουν τύψεις στις γυναίκες που έχουν ήδη κάνει, αλλά να ΠΡΟΛΑΒΟΥΝ μελλοντικές εκτρώσεις, τουλάχιστον όχι τόσες πολλές, όχι στο βαθμό που έχουν γίνει πια καραμέλα. Τουλάχιστον όχι στο βαθμό να χρησιμοποιούνται αντί για αντισύλληψη, ίσως επειδή δεν θέλουμε να χαλάσουμε την απόλαυση σε κάποια ευκαιριακή σχέση.
Προσωπικά δεν έχω απόλυτη απάντηση, αλλά το θεωρώ τουλάχιστον υστερικό (αν όχι με ύποπτα κίνητρα) να αντιδρά κανείς έτσι  σε έναν ενδεχόμενο προβληματισμό. Αντί να απαντήσουν, παπαγαλίζουν τις ίδιες λέξεις 'σκοταδισμός, μεσαιωνισμός' κλπ κλπ κλπ Μόνο προοδευτικότητα δε δείχνει, μόνο ανοιχτό  μυαλό δε δείχνει. Τι φοβούνται από την έκθεση των επιστημονικών δεδομένων; Μήπως καταργηθεί το δικαίωμα των εκτρώσεων; Δεν νομίζω ότι είναι αυτός ο στόχος της αφίσας, και κάτι τέτοιο θα έκανε τα πράγματα πολύ χειρότερα, γιατί χωρίς παιδεία θα γίνονταν ο ίδιος αριθμός εκτρώσεων, αλλά παράνομα και με μεγάλο ρίσκο για την υγεία της γυναίκας. Τι φοβούνται λοιπόν; Μήπως γεμίσουν οι γυναίκες τύψεις; Μα, αν είσαι σίγουρη για την ορθότητα της απόφασής σου, γιατί να έχεις τύψεις; Έπειτα δεν είναι μόνο θέμα της γυναίκας, αλλά κι ο σύντροφος έχει ΙΔΙΟ μέρισμα ευθύνης για την όποια έκτρωση. Δεν αποτελεί δείγμα  προοδευτικής κοινωνίας να μη θέλει κανείς ούτε καν να σκεφτεί την πιθανότητα να βλάπτει έναν άλλο ζωντανό οργανισμό. Δεν είναι δείγμα υγιούς ή ώριμης κοινωνίας οι 80000 εκτρώσεις το χρόνο, ειδικά όταν η πρόσβαση στην αντισύλληψη είναι ανεμπόδιστη κι απεριόριστη.  Υπάρχει κι εδώ ένα όριο στην άπειρη δικαιωματικότητά μας.

Τέλος, για τις τύψεις των γυναικών. Πράγματι, πολλές γυναίκες νιώθουν τύψεις για εκτρώσεις του παρελθόντος. Η λύση για αυτές τις τύψεις είναι να επικοινωνήσει η μητέρα με την ψυχή του αγέννητου παιδιού. Ένα γράμμα από καρδιάς στο παιδί που δε γεννήθηκε ποτέ, λειτουργεί λυτρωτικά και για τη μητέρα, αλλά και για τη συνείδηση του απορριφθέντος παιδιού, όπου και με όποια μορφή αυτό υπάρχει. Ακόμη όμως κι αν η γυναίκα δεν πιστεύει ότι  υπάρχει, μπορεί να ξεκινήσει το γράμμα της έτσι; ‘Δεν ξέρω πού είσαι και αν υπάρχεις… Ήθελα όμως να σου πω τα εξής…’ Κάτι τέτοιο θα ήταν λυτρωτικό για τη γυναίκα… Ο στόχος δεν είναι η καταδίκη, αλλά η κατανόηση και η πρόληψη. Πολλές εκτρώσεις γίνονται από νέες κοπέλες λόγω απλής έλλειψης παιδείας. Και οι οργανώσεις που ουρλιάζουν και κατεβάζουν τις αφίσες έχουν μεγάλη ευθύνη για αυτήν την έλλειψη παιδείας. Τις τύψεις όμως μετά οι γυναίκες θα τις φορτωθούν, όχι οι οργανώσεις! Άρα λοιπόν κατανόηση κι όχι καταδίκη, πρόληψη κι όχι άπειρη δικαιωμαικότητα, προβληματισμός κι όχι υστερία.

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 25/1/2020


"Άνευ όρων και αμετάκλητα παραιτήθηκαν από την εθνική κυριαρχία"
Αξιολόγηση μαθητών, αξιολόγηση σχολείων, δήθεν αξιοκρατία και πώς ένας 14χρονος μαθητής ζωγράφισε την Ελλάδα!
Μισογυνισμός τον 21ο αιώνα, ένα συγκλονιστικό βιβλίο και η τραγική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας
Make believe:Η ετερο-εκπληρούμενη προφητεία
Grooming εφήβων: όταν ο 'έρωτας' ενηλίκου-έφηβης αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο
Το λάθος της αποχής
Γυναίκες μόνες στο δυτικό κόσμο: σχολιασμοί σε ένα βιβλίο
Πάσχα 2014

Οι χαμαιλέοντες
Σκέψεις σχετικά με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας
Ακραία βία στα παιδιά
Αυτοτραυματισμός στους εφήβους
"Επανακαλωδίωση" και εργασία
Αφθονία, ευλογία, ασφάλεια
Ψυχολογικό αντίκτυπο της κρίσης στα παιδιά (2)
The way out is the way up
Σχόλια και προτάσεις για την παιδεία
Εθνικό κρατικό νόμισμα
Αρπαγή γης, το νέο κυνήγι θησαυρού των επενδυτών
Καλή χρονιά (ή πώς να την κάνουμε...)

2013
Κλείνοντας το 2013
Έφηβοι και κίνδυνοι στο Διαδίκτυο
Αυτοπροστασία των παιδιών από τη λεκτική βία
Μιλάμε στα παιδιά για την κρίση στις σχολικές εορτές;
Πώς να βοηθήσουμε τα απομονωμένα παιδιά
Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας στους νέους
Αναρτήσεις 2013
Η μιντιακή επίθεση στην αθωότητα
Η δύναμη της θετικής σκέψης και η δύναμη του θετικού λόγου
Σκέψεις σχετικά με τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό
Κίνητρα μαθητών για μάθηση και δημιουργικότητα(2)
Κακοποίηση ζώων από παιδιά: αγνωστη,διαδεδομένη συνήθεια
Διαθεματικό μάθημα στην πολική αρκούδα
Bullying κράτους ενταντίον πολιτών
Σιωπηρή εκπαίδευση των παιδιών στη βία: μια βραδυφλεγής βόμβα;
Η επιλογή της ομορφιάς ή της ασχήμιας στην καθημερινή ζωή
Το σχολείο ως καταφύγιο: Ο ρόλος του σχολείου στην προάσπιση της ψυχικής υγείας των παιδιών
Παρεξηγημένη (κι επικίνδυνη) μεταφυσική

Κακοποίηση μαθητών από εκπαιδευτικούς
Συναισθηματική
υπερφαγία: Όταν το ψυγείο από ‘φίλος’, γίνεται ‘εχθρός’

Αγωγή διαφυλικών σχέσεων στους εφήβους
Παρεξηγημένη υπερηφάνεια και υπεροψία
Οι τρεις μηχανισμοί επιβίωσης και το διαλυτικό του φόβου
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Β'
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Α'
Συνεξάρτηση
Η Οιδιπόδεια πληγή
Το ανθρώπινο δικαίωμα του παιδιού να μεγαλώσει χωρίς να μισεί
Το δίλημμα της μετανάστευσης
Καλή χρονιά με χαρά, ζωή και επίγνωση

Οκτώβρης 2012,Εκπαίδευση Ειρήνης-Δάσκαλοι Χωρίς Σύνορα,Απελυθέρωση από το καλούπι, Σεπτέμβριος 2012,Γαύδος, αρκούδες και Σομαλία, Αγχώδης διαταραχή και κρίσεις πανικού,Μιντιακή αισθητική και απλότητα, Αύγουστος 2012,Ζηλοφθονία:Εθνικό πάθος;,Ελευθερία επιλογής,Προβολή κι ενοχή(Η βροχή της λύπης),Ψυχολογική στάση απέναντι στην ηγεσία,Κυβισθήσεις στις λέξεις και το θέμα με τα στρατόπεδα (ξανά),Τα 'παιδιά της δραχμής' και οι 'μάγκες του ευρώ', Ιούλιος 2012Αναμνήσεις από εθελοντική εργασία σε μοναστήρι,Η μιντιακή τρομολαγνεία και πώς να προστατευτούμε , Ιούνιος 2012,Η αποξένωση στην ελληνική οικογένεια εν μέσω κρίσης, Μάιος 2012,Εθισμός στο χρήμα,Πώς να βοηθήσουμε τους άστεγους,Η βροχή του φόβου,Υστερόγραφο στην αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εθνική εξάρτηση και η αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εκλογές 6ης Μαϊου:Η αρχή ενός επώδυνου τοκετού,
Ποινικοποίηση της φτώχειας, ποινικοποίηση της ασθένειας Απρίλιος 2012,Η μικροβιοφοβία ως παράγοντας διακρίσεων, Ένα συγκινητικό συμβάν και ο ρατσισμός, Ο πολύ ύπουλος ρατσισμός Νο 2, Λαθρομετανάστες και ο πολύ ύπουλος ρατσισμός, Αναβλητικότητα:Τι είναι;Πώς αντιμετωπίζεται;, Μάρτιος 2012
Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου 2012, Χρήση των λέξεων σε δύσκολους καιρούς,,Φεβρουάριος 2012,Να θυμηθούμε..., Απεξάρτηση από τον υλισμό, Δουλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, Η αυτοεκτίμηση σε σχέσεις που πληγώνουν, Ιανουάριος 2012
Ζητιανιά, ελεημοσύνη κι υπευθυνότητα στο Σύνταγμα..., Η παραμέληση του εαυτού στους ενήλικες: Αίτια, μορ..., Αλήθεια νοσταλγούμε το παρελθόν; , 2012: Ελπίδα,αντί για παραίτηση

2011
(Δεκέμβριος 2011): Χριστούγεννα και αντίσταση στην αλλαγή, Κρίση (Μέρος 13ο):Πίστη (και αφθονία) ή τσιγκουνιά (και φτώχεια);, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 12ο): Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα παιδιά Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα πα..., ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ:H ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΩΖΕΙ!!, Πίστη, φόβος και δοτικότητα, Η ορειβασία και οι άστεγοι (Νοέμβριος 2011): Οκτάποδο (Χταπόδι): Το πιο ευφυές ασπόνδυλο, Διαμαρτυρία για τα άθλια θεάματα της τηλεόρασης, Ασκήσεις ενίσχυσης αυτο-εκτίμησης, Κρίση (Mέρος 11ο):Αυτο-εκτίμηση ως έθνος (B'), Φυλλάδιο: Ψυχολογική αντιμεπτώπιση της ανεργίας, Κρίση (Μέρος 10ο): Συμμετοχική δημοκρατία, αυτοεκτ... (Οκτώβριος 2011): Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας Μέρος 2ο, Κρίση (Μέρος 9ο): ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΩΣ ΕΘΝΟΣ Α , Τι έχουμε κάνει στη γη;, Κρίση (μέρος 8ο): ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Προετοιμασία του παιδιού για την επαγγελματική ζωή...(Σεπτέμβριος 2011): Κρίση (Μέρος 7ο): Δεν μας αξίζει αυτό, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 6ο): Γαλήνη ή πανικός, Τι μας ενώνει (Αύγουστος 2011): Κρίση (Μέρος 5ο): Αφθονία ή φόβος της έλλειψης, Ταραχές νέων και παραμέληση (Ιούλιος 2011): Κρίση (Μέρος 4ο):Κοινωνική συνείδηση ή Διαφθορά , Κρίση (Μέρος 3ο) Ηγεσία: Λειτούργημα ή Εξουσία , Κρίση (Μέρος 2ο): Ψυχραιμία ή μίσος (Ιούνιος 2011): Κρίση (Μέρος 1ο): ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ή ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ, Διάκριση στην επιλογή θεραπευτή (Απρίλιος 2011): ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΞΙΩΝ, Τα διδάγματα της Φουκουσίμα (Μάρτιος 2011): Προσκόληση στα βρέφη κι αίσθηση του εαυτού, Παιδόφιλοι και θεραπεία

(Φεβρουάριος 2011): Η έξοδος από την κακοποιητική συντροφική σχέση, (Ιανουάριος 2011): Σεβασμός στα ζώα

2010 (16)

(Νοέμβριος 2010) Αυτοδιαχείριση και κρίση: πόσο προετοιμασμένοι είμ..., Πνευματική διάσταση της μετανάστευσης, The Earth is our home, Η Γη είναι το σπίτι μας (Αύγουστος 2010) Ανθρώπινες σχέσεις ή δημόσιες σχέσεις?, Το απαράδεκτο "τραγούδι" της "μπεμπε-λιλή" Ιούλιος, Διακοπές κι αποστεωμένα ζώα, Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ; (Ιούνιος 2010) Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας, Όταν κατακρίνουμε και δαχτυλοδείχνουμε…, Κακοποίηση παιδιών σε ιδρύματα φιλοξενίας, Ένα πρόβλημα με τις Πανελλήνιες (Απρίλιος 2010) Οικονομική κρίση στην Ελλάδα, Η κατανάλωση κρεάτος στον πλανήτη των 7δις (Ιανουάριος 2010) Τα μαθήματα της ντουλάπας, Καλή χρονιά με εθελοντισμό

2009 (16)

(Δεκέμβριος 2009) H Πολική αρκούδα: ένα αξιοθαύμαστο ζώο, Σύγχρονος ελληνικός σεξισμός και νέα κορίτσια, BURN OUT: Πώς να αποφύγετε την επαγγελματική εξουθ..., Θάνατος για χόμπι (Νοέμβριος 2009) Η φροντίδα μικρών παιδιών με ειδικές ανάγκες, Έφηβοι σε συμμορίες (Αύγουστος 2009) Οι φύλακες των φαναριών, Δυσθυμία-η «καθημερινή» κατάθλιψη, Πένθος: Η ψευδαίσθηση του χρόνου (Ιούνιος 2009) Σενάρια για το 2012 (Μάιος 2009) Τηλεοπτική εξαθλίωση, Οικονομική κρίση, Πρωινή προσευχή, Κακοποίηση παιδιών με ειδικές ανάγκες, Βίαια επεισόδια στην Αθήνα, Σεξουαλικός Εθισμός


Προτεινόμενες οργανώσεις

http://www.heartsandhandsforafrica.com/ (Children in need in Zambia and S.Africa)



http://www.who-will.org/ (Children in need in Cambodia)



http://www.steppingstonesnigeria.org/ (Βοηθά παιδιά στη Νιγηρία που έχουν κακοποιηθεί)



http://www.diakonia.gr/ Εξαιρετική οργάνωση εθελοντικής παροχής βοήθειας προς παιδιά σε νοσοκομεία και άλλους ευάλωτους πληθυσμούς (Αθήνα).



http://www.redcross.gr/ Εκπαιδεύει και τοποθετεί εθελοντές σε πολλούς φορείς ανά την Ελλάδα για την αρωγή ατόμων που έχουν ανάγκη. Τομέας Νοσηλευτικής και Τομέας Κοινωνικής Πρόνοιας



Αν
θέλετε να βοηθήσετε τους άστεγους και άπορους, δείτε τις ακόλουθες πηγές:


Οδηγός επιβίωσης αστέγων της «Κλίμακας»
http://www.klimaka.org.gr/newsite/downloads/astegoi_odigos_epiviosis.pdf


Συσίτα της Εκκλησίας της Ελλάδος
http://www.ecclesia.gr/greek/koinonia/fagito.html


Καταφύγιο Αγάπης και Συμπαράστασης, Αθήνα τηλ. 201-5012608


Στα πλαίσια δραστηριότητας του ενεργού πολίτη, ενός πολίτη που ενδιαφέρονται γαι το περιβάλλον και τους συνανθρώπους, προτείνουμε τον ακόλουθο ιστότοπο για ενυπόγραφες διαμαρτυρίες, για διάφορους καλοπροαίρετους σκοπούς:

www.thepetitionsite.com

www.savejapandolphins.org