Βιβλία της Πρεκατέ Βικτωρίας

ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΕΚΑΤΕ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

1)"Η κακοποίηση του παιδιού στο σχολείο και στην οικογένεια", Ιατρικές εκδόσεις ΒΗΤΑ,2008, τηλ.για παραγγελίες αντικαταβολή 210-6714371, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607


2)"Γυναικεία ευτυχία:Πώς να ελευθερωθείτε από μια σχέση που σας πληγώνει και να ανακτήσετε την προσωπική σας δύναμη: Οδηγός αυτοβοήθειας για γυναίκες", ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΗΤΑ, 2011, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=1076


3)"Πρόγραμμα αυτο-εκτίμησης για παιδιά .Ενίσχυση αυτοπεποίθησης, Εκπαίδευση αξιών και Προετοιμασία για την επαγγελματική ζωή". Β' ΕΚΔΟΣΗ

Εγχειρίδιο με βιωματικές ασκήσεις για γονείς κι εκπαιδευτικούς. Από τις Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ, παραγγελία με αντικαταβολή στο 210-6714371. http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607. Δελτίο τύπου για το βιβλίο εδώ


4)ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ!"Συζητώντας με την εσωτερική μητέρα". Θεραπευτικός οδηγός για να ξαναβρούμε την ιδανική μητρική αγάπη μέσα μας.

Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ τηλ. 2016714371. Δελτίο τύπου εδώ

Πληροφορίες και περιεχόμενα http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3791



ΟΜΙΛΙΕΣ

Η εκπαιδευτικός και ψυχολόγος Πρεκατέ Βικτωρία έχει εκπαιδευτεί στην Αγγλία και ασχοληθεί με θέματα κακοποίησης παιδιών και γυναικών, σεμινάρια αυτοεκτίμησης, θεραπείας τραύματος, κατάθλιψης, αποχωρισμού-απώλειας, καθώς και θέματα ψυχοπαιδαγωγικής στήριξης για μαθητές με δυσκολίες.


Στη δύσκολη συγκυρία που διανύει η χώρα μας, η Πρεκατέ Βικτωρία προσφέρει περιορισμένο αριθμό δωρεάν ενημερωτικών ομιλιών σε σχολεία (μέσω συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, απογευματινές ώρες) σχετικά με θέματα βίας, αυτοεκτίμησης, ψυχικής ανθεκτικότητας στα παιδιά, προετοιμασίας για την επαγγελματική ζωή κ.α.

Μπορείτε να επικοινωνήσετε και να ρωτήσετε απορίες (δωρεάν συμβουλευτική μέσω email) στο vprekate@gmail.com.




---------------------------------------------------------

Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή ως ανάγκη του παιδιού και ανθρώπινο δικαίωμά του.

Στην Ελλάδα της συναισθηματικής αγριότητας, της διάβρωση της συμπόνιας, της αλλοτρίωση κάθε έννοιας ανθρωπιάς, της μετάλλαξης του ‘ενδιαφέροντος για τον άλλον’ σε κακεντρεχές κουτσομπολιό, της αντικατάστασης των αξιών από το lifetsyle, της υιοθέτησης αυτόματων αντανακλαστικών χλευασμού και υποτίμησης οποιασδήποτε μορφής ανθρώπινης αδυναμίας, είναι περισσότερο σημαντική από ποτέ η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή. Περισσότερα εδώ brightplanet.blogspot.gr/2017/03/blog-post.html


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ
Προωθούνται οι σύνδεσμοι για κάποια 20λεπτα εκπαιδευτικά βίντεο που έχω φτιάξει και θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα στους συναδέλφους για θεματική εβδομάδα, προγράμματα αγωγής υγείας, δράσεις κατά του εκφοβισμού, σχολική και κοινωνική ζωή κλπ.

Σχολικός εκφοβισμός https://www.youtube.com/watch?v=1BFJou1I7_s

Οικολογία, διατροφή, προστασία των ζώων https://www.youtube.com/watch?v=B9f0E6fI1TM

Ενδο-οικογενειακή βία https://www.youtube.com/watch?v=utM9r3j49iE&t=200s

Αυτο-εκτίμηση για παιδιά https://www.youtube.com/watch?v=Gh9QPKzMYJU

Σελίδα με συντομότερες αναρτήσεις facebook.com/victoria.prekate.9

Ρομποτοποίηση

Διάβαζα πρόσφατα πάλι στο βιβλίο του Al Gore ‘The Future’ για της συνέπειες της ρομποτοποίησης. ΟΚ, μπορεί να μην είναι ο προτιμότερος συγγραφέας όλων (εμένα πάντως μου αρέσει) όμως στο βιβλίο έχει τέτοιο όγκο ερευνών που είναι δύσκολο απλά να το απορρίψεις ασυζητητί. Ο Gore ισχυρίζεται ότι παλαιότερα η τεχνολογία εξαφάνιζε ένα μεγάλο αριθμό θέσεων μη εξειδικευμένης εργασίας, που όμως αντικαθιστούσε με έναν αρκετά μικρότερο αριθμό θέσεων εργασίας εξειδικευμένης στο χειρισμό μηχανημάτων. Τώρα όμως ισχυρίζεται έχουμε φτάσει σε σημείο καμπής όπου συγκεκριμένες τεχνολογικές εφαρμογές θα εξαφανίσουν οριστικά τεράστιο αριθμό θέσεων εργασίας που δε θα μπορέσουν να αντικατασταθούν και θα εξαφανίσουν ολόκληρους κλάδους και τομείς που αυτή τη στιγμή δε φανταζόμαστε καν. Επίσης λέει ότι σημαντική κριτική έχει (σωστά) διατυπωθεί εναντίον πολυεθνικών εταιριών που μετακινούσαν τις μονάδες παραγωγής σε χώρες με εξευτελιστικά φθηνό εργατικό δυναμικό (outsourcing) κάνοντάς το αδύνατο για τις εγχώριες εταιρίες να τις ανταγωνιστούν. Τώρα λέει το outsourcing δε θα είναι απαραίτητο, γιατί θα υπάρχει το robosourcing, όπου τις εργασίες θα τις εκτελούν απλά τα ρομπότ. Ακόμη κι αυτή η άθλια εργασία στις φτωχές χώρες σε συνθήκες σχεδόν δουλείας, δε θα είναι πλέον χρήσιμη στην αγορά.
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά αυτό το σενάριο μου φαίνεται εφιαλτικό. Φαντάζομαι κάποια πράγματα είναι και θέμα προσωπικής φιλοσοφίας και προτίμησης. Για παράδειγμα, στην Αγγλία στα σουπερ-μάρκετ δεν έχουν πια υπαλλήλους στο ταμείο. Υπάρχει μόνο ένας υπάλληλος αν κολλήσεις και χρειαστείς βοήθεια. Αλλιώς πας στο ταμείο μόνος σου, χτυπάς τα ψώνια στο σκάνερ, σου βγάζει το ποσό, και πληρώνεις στο μηχάνημα συνήθως με κάρτα και φεύγεις με τα ψώνια σου, ενώ ακούς μουσική με τα ακουστικά σου. Άνετος, χωρίς να ακούσεις ή να βγάλεις λέξη. Εγώ πάντα πηγαίνω σον υπάλληλο. Αρνούμαι. Αρνούμαι να συναλλάσσομαι με ένα μηχάνημα, μου προκαλεί αλλεργία. Προτιμάω να το παίζω χαζή και να πηγαίνω στον υπάλληλο, να λέω ένα ‘Καλησπέρα’ κι ένα ‘Ευχαριστώ’ κι ένα ‘Αντίο’ . Έστω αυτές οι τρεις λέξεις. Έχεις μια αίσθηση αλληλεπίδρασης. Μια αίσθηση φροντίδας που σου βάζει ξεχωριστά τα τρόφιμα από τα απορρυπαντικά για να μην ανοίξει το μπουκάλι και λερωθούν τα φρούτα. Και βέβαια με τίποτα δε θέλω αυτή η κοπέλα να χάσε τη δουλειά της. Αρνούμαι. Ελπίζω να μην βιαστεί να έρθει αυτή η ‘εξέλιξη’ και στη χώρα μας, αν και είναι δυστυχώς θέμα χρόνου…
Άλλο παράδειγμα, παίρνεις τηλέφωνο την τράπεζα και βγαίνει αυτό το χαζορομπότ με τη γυναικεία φωνή και σου λέει ‘Π-Ω-Σ- Μ-Π-Ο-Ρ-Ω -Ν-Α- Σ-Α-Σ- Β-Ο-Η-Θ-Η-Σ-Ω’. Θα σου ’λεγα τώρα…. Το βρίσκω απίστευτα εκνευριστικό να πρέπει να μιλήσω σε ένα μηχάνημα, αλλά έλα που η τράπεζα δε σου δίνει άλλη επιλογή! Έστω να πατήσω ένα κουμπί, μη με βάζεις να μιλάω σε ένα μηχάνημα λες κι είμαι psycho! Τέλος πάντων, της λες δεκαπέντε φορές τι θες και δε καταλαβαίνει. Ό,τι και να της πεις, ακόμη και αν τη βρίσεις, σου λέει ‘Σ-Υ-Γ-Ν-Ω-Μ-Η- Δ-Ε-Σ-Α-Σ-Κ-Α-Τ-Α-Λ-Α-Β-Α’. Αφού φωνάξω συλλαβιστά- ακόμη πιο εκνευρισμένη που υποχρεώνομαι να το κάνω- σου λέει ‘Π-Ο-Λ-Υ-Κ-Α-Λ-Α’ .Κάθε φορά που ακούω αυτό το πολύ καλά με πιάνει μια παιδιάστικη απορία , δηλαδή τώρα επιβραβεύει εμένα που το είπα σωστά ή τον εαυτό της που επιτέλους κατάλαβε; Καταστάσεις, γκραν γκινιόλ…
Ο Gore ισχυρίζεται ακόμη και η δημοσιογραφία θα αντικατασταθεί από ρομπότ (να το δούμε και αυτό!!!!). Ίσως η δημοσιογραφία ακούγεται σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά δεν είναι τόσο επιστημονική φαντασία το άλλο σενάριο που άκουσα από καθηγητή, ότι σε λίγο καιρό δε θα χρειάζονται οι άνθρωποι να μαθαίνουν ξένες γλώσσες, γιατί θα έχει τελειοποιηθεί το google translate. Θα έχουν ένα ακουστικό συνδεδεμένο με μικρόφωνο και ηχειάκι σαν αυτό που έχουν οι τηλεπαρουσιαστές και θα γίνεται ακριβής διερμηνεία σε κλάσματα δευτερολέπτου (Goodbye συναδελφάκια ΠΕ05, ΠΕ06, ΠΕ07…)Αν σκεφτεί κανείς τους πυρετώδεις ρυθμούς που εξελίσσεται το google translate δεν είναι διόλου απίθανο να γίνει κάτι τέτοιο. Εγώ προσωπικά δε θέλω να τελειοποιηθεί το google translate. Ας λέει τα βασικά, αλλά θέλω να συνεχίσει να βγάζει τις μπαρούφες που βγάζει τώρα, και να σκάμε όλοι στα γέλια και να συνεχίσουν τα παιδιά κι οι ενήλικες να μαθαίνουν ξένες γλώσσες, γιατί το όφελος της εκμάθησης ξένης γλώσσας είναι ανεκτίμητο και στην καλλιέργεια του νου και της ψυχής και της ανθρώπινης επικοινωνίας. Θα ήθελα οι δομές των ανθρωπίνων γλωσσών να είναι τόσο βαθιά περίπλοκες και μοναδικές, ώστε να μη μπορούν να μπουν σε λογισμικά!
Ίσως είμαι παλιομοδίτισσα, ίσως έχω αντίσταση στην αλλαγή, αλλά πολλά πράγματα δε μου πάνε καλά… Ας μη ξεχνάμε ότι η εξέλιξη της τεχνολογίας δεν είναι ένα μονοδρομικό, νομοτελειακό κι αναπόφευκτο φυσικό φαινόμενο, όπως το μπουμπούκι που γίνεται άνθος και μαραίνεται και ρίχνει το σπόρο στη γη και τέλος πάντων, έτσι είναι να γίνει και δεν μπορείς με τίποτα να επηρεάσεις τη ροή των πραγμάτων. Υπάρχουν συγκεκριμένα επιτελεία που σχεδιάζουν σε ποιους τομείς έρευνας θα δοθεί χρηματοδότηση, σε ποιες εφαρμογές, ποιες ανακαλύψεις θα δοθούν στην αγορά, με ποιο ρυθμό, με ποιο τρόπο, και σε ποιες χώρες. Όλα αυτά αποτελούν αντικείμενα λεπτομερούς σχεδιασμού και προγράμματος. Κι ενώ κάποιες τεχνολογικές εφαρμογές έχουν βοηθήσει απίστευτα την ανθρωπότητα (τι μπορεί να πει κανείς για το Διαδίκτυο), άλλες μπορεί να είναι περισσότερο ζημιογόνες…
Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 22/7/2018

Η σημασία της απασχόλησης



Όταν γύρισα από Αγγλία  ως νεαρή απόφοιτος και πριν διοριστώ, ψάχνοντας για δουλειά, μου ήρθε μια πρόταση από ένα συνοικιακό φροντιστήριο σε χωριό της Νότιας Αττικής, μια ώρα κι ένα τέταρτο από το σπίτι μου με αυτοκίνητο . Ένα δίωρο από τρεις φορές την εβδομάδα. Ο ιδιοκτήτης ήταν επιφυλακτικός: ‘Μα σε συμφέρει;  Όλη η αμοιβή σου θα πηγαίνει στα οδοιπορικά’.  Φυσικά και ήθελα, ούτε δεύτερη σκέψη. Βεβαίως δεν ήταν η λύση για την επιβίωσή μου, όμως με τίποτα δεν θα προτιμούσα να μείνω σπίτι. Έσπαγε η μονοτονία της εβδομάδας. Έσπαγε η μέρα στη μέση. Έκανα το ταξιδάκι μου στη φύση, έκανα το μάθημά μου με τα παιδιά χωρίς να κουραστώ, είχα το χαρτζιλίκι μου, κι είχα μια απασχόληση. Και τώρα, 20 χρόνια μετά, αν χρειαζόταν, το ίδιο θα έκανα.
Τι θέλω   να πω. Σίγουρα είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα η προσβαση στην πλήρη απασχόληση. Όμως αν για τον οποιοδήποτε λόγο δεν μπορεί να υπάρξει αυτό, έστω και η μερική απασχόληση, έστω για κάποιες ώρες την εβδομάδα, είναι πολύ σημαντική για τη διατήρηση της ψυχικής συγκρότησης του ατόμου. Ακόμη κι αν κάποιος έχει εξασφαλίσει τα προς το ζην με άλλο τρόπο, είναι πάρα πολύ σημαντικό να έχει κάποια τακτική απασχόληση, όπου: α) θα βγαίνει σε τακτική βάση από το σπίτι του, β)θα υποχρεώνεται να ξυπνά συγκεκριμένη ώρα , οπότε  βάζει στον εαυτό του όρια, γ) θα υποχρεώνεται να φροντίζει την εμφάνισή του και να μη είναι με τις πυτζάμες όλη μέρα, δ) θα έρχεται σε επικοινωνία με άλλους ανθρώπους, ε) θα νιώθει ότι προσφέρει κάτι χρήσιμο κι ότι με κάποιο τρόπο αξιοποιεί τις ικανότητές του, έστω κι αν δεν είναι  το ιδανικό. Το ότι η ανεργία είναι μεγάλο δεινό είναι πασιφανές, όμως λίγο έχουμε κατανοήσει πόσο ψυχολογικά σημαντικό είναι αυτό το αντιπαθητικό ξυπνητήρι ή το ότι κάποιος μας υποχρεώνει να μην σερνόμαστε με τις πυτζάμες από καναπέ σε καναπέ. Πολλοί αντιπαθούν ή ακόμη κι υποφέρουν στη δουλειά τους, όταν όμως βρεθούν απροετοίμαστοι χωρίς απασχόληση, αρχίζει και γαντζώνει η ρημάδα η κατάθλιψη κι όσο πιο πολύ εδραιώνεται τόσο πιο δύσκολα θα κινητοποιηθεί το άτομο για να βγει από την απάθεια.
Σαφώς και η πλήρης απασχόληση με αξιοπρεπείς απολαβές είναι πρώτιστο κι αδιαμφισβήτητο δικαίωμα. Το να μη δίνεις όμως  τη δυνατότητα ΟΥΤΕ μιας μερικής απασχόλησης, που θα κάνει τον άνθρωπο να νιώθει χρήσιμος και θα σπάσει την μονοτονία του, είναι απλά απάνθρωπο. Όπως μου έλεγε κάποιος άνεργος, ‘Όσο βγαίνεις από το σπίτι κι αλληλεπιδράς με κόσμο, όσο είσαι μέσα στο κοινωνικό σύνολο, κάτι γίνεται. Το 'καθόλου' όμως  δεν αντέχεται’.
Δύο είναι οι βασικοί άξονες διατήρησης της ψυχικής συγκρότησης του ατόμου: το οικογενειακό περιβάλλον κι η εργασία. Σκέφτομαι λοιπόν όλους αυτούς τους νεαρούς άνδρες -για παράδειγμα τους νεαρούς πρόσφυγες, αλλά όχι μόνο-  παλικάρια που κανονικά θα έσφυζαν από ζωή και παλμό και παραμένουν ακινητοποιημένοι σε ένα κοντέινερ, χωρίς να έχουν τίποτα να κάνουν για μέρες, μήνες, χρόνια. Σε αρκετούς δυστυχώς λείπουν και οι δύο άξονες. Και η απασχόληση,  αλλά και η οικογένεια, καθώς πολλοί έχουν έρθει στη χώρα μόνοι τους και βέβαια δεν μπορούν να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια χωρίς δουλειά. Αν προσθέσουμε και το ρατσισμό που δυστυχώς καλά κρατεί σε όλες τις πτυχές της ελληνικής κοινωνίας, ο αποκλεισμός είναι ολοκληρωτικός.  Από πού να πιαστεί ο άνθρωπος τότε; Αυτή η παντελής ερημιά κι απόρριψη τον τσακίζει. Πώς να μη καταλήξει στη χρήση ουσιών ; Όλα αυτά τα παιδιά στο Πεδίο του Άρεως , πώς βρέθηκαν εκεί; Και παρόλο που η αναισθησία έχει γίνει πια σχεδόν αυτόματη τρολιά στη σκέψη μας (‘αυτά είναι τελειωμένα πρεζάκια’ σχολίασε κάποιος  στο συγκλονιστικό ρεπορτάζ http://www.koutipandoras.gr/article/o-eytelismos-ths-anorwpinhs-yparhs-sto-pedion-toy-arews), όλα αυτά τα παιδιά είναι ανθρώπινες ψυχές. Το ξεχνάμε αυτό. Είναι ανθρώπινες ψυχές, κι ό,τι πολυτιμότερο υπάρχει στον κόσμο μας είναι η ανθρώπινη ψυχή. Δηλαδή, δεν μπορώ να καταλάβω τόσο δύσκολο είναι; Δώσ’του μια δουλίτσα, μια απασχόληση, να βγαίνει από το σπίτι του, να κάνει κάτι, να μιλά με δυο ανθρώπους, να φτιάξει την οικογενειούλα του, να νιώσει χρήσιμος σαν άνθρωπος, να έχει τους δυο βασικούς πυλώνες για τη ψυχική του, αν μη τι άλλο, επιβίωση. Πόσο μπορεί να κοστίζει αυτό; Το χρηματικό επίδομα από μόνο του δεν αρκεί- δώσ'του μια ανταποδοτική απασχόληση για το επίδομα, ώστε να νιώσει ΚΑΙ χρήσιμος, μη τον αντιμετωπίζεις σαν να είναι άχρηστος ή ανάπηρος, δε βοηθάς τον ίδιο. Μπορούν να δημιουργηθούν τέτοιες θέσεις απασχόλησης, δεν κοστίζει πολύ, ούτε ζημιώνει την τοπική οικονομία.
Αντ’ αυτού, αρρωστημένα μυαλά χορηγούν με απίστευτα ποσά κι ανταγωνίζονται ποιος θα εισάγει πιο γρήγορα την πιο αποδοτική μορφή ρομποτοποίησης που θα μειώσει όσες περισσότερες θέσεις εργασίας γίνεται. Για ποιο λόγο; Για να νιώθει πλέον η ανθρωπότητα στην πλειονότητά της ΑΧΡΗΣΤΗ; Πόσους θέλουν πια να οδηγήσουν στο Πεδίο του Άρεως; Και τι περιμένει αυτούς τους νεαρούς  που ζουν μια υποτυπώδη ζωή σε ένα κοντέινερ όλη μέρα, χωρίς γονείς να τους φροντίσουν, χωρίς συγγενείς να νοιαστούν, χωρίς τίποτα να κάνουν, και χωρίς να έχουν ιδέα τι θα γίνει στο μέλλον.  Δωσ’ τους μια απασχόληση πριν  καταρρεύσουν, τώρα  πριν είναι αργά.
Βικτωρία Πρεκατέ, www.brightplanet.blogspot.gr, 20/7/2018

Γιατί κάποιοι γονείς εγκαταλείπουν τα παιδιά τους;


Δέκα χρόνια εθελόντρια στην Εθελοντική Διακονία Ασθενών, στα εγκαταλελειμμένα παιδιά στο Παίδων κι έχω δει πάρα πολλές περιπτώσεις. Με εισαγγελικές,  από κακοποίηση, παραμέληση ή απλά εγκατάλειψη- συχνότερα παιδιών με βαριές ειδικές ανάγκες/ αναπηρίες ή χρόνια νοσήματα. Σε αυτή την τελευταία κατηγορία θα αναφερθώ με τρεις αληθινές περιπτώσεις. Γιατί κάποιοι γονείς παιδιών με αναπηρία τα εγκαταλείπουν τόσο εύκολα; Ίσως η απάντηση φαίνεται προφανής, αλλά είναι;
Περίπτωση πρώτη
Ήμουν στο ίδιο δωμάτιο με νεαρό ζευγάρι με βρέφος  που γεννήθηκε με πολύ βαριά αναπηρία. Σωματικά πολύ παραμορφωμένο, αλλά δυστυχώς και με βαριά, απειλητικά για τη ζωή,  προβλήματα υγείας. Οι γονείς φαίνονταν συντετριμμένοι, αλλά μέσα στη θλίψη τους, με μια απίστευτη τρυφερότητα προς το παιδί. Όσο μεγαλύτερο το σοκ, τόσο μεγαλύτερη η αγάπη που έβγαινε προς αυτό. Νυχθημερόν στο πλευρό του, έλεγαν ο ένας στον άλλον ‘Πήγαινε να ξεκουραστείς, θα μείνω εγώ’, αλλά κανείς τους δεν έφευγε. Εμφανώς ξενυχτισμένοι έμεναν κι οι δυο εκεί, βιώνοντας και το τελευταίο δευτερόλεπτο που τους είχε δοθεί με το βαριά άρρωστο παιδί τους. Αν υπήρχε λέξη για το αντίθετο της εγκατάλειψης, αυτό το ζευγάρι θα ήταν ο ορισμός της.
Περίπτωση δεύτερη
Ο Χ. ήταν από τα αγαπημένα μου παιδάκια. Γεννημένος με σωματική παραμόρφωση που το είχε αγκυλώσει κατάκοιτο στο κρεβατάκι του και δεν μπορούσε να κουνηθεί καθόλου, ούτε καν να γυρίσει στο πλάι. Όταν πήγα για πρώτη φορά να διακονεύσω τον δίχρονο Χ. μου έκανε εντύπωση το βλέμμα του. Με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια με ένα πολύ σοβαρό ύφος, σαν να με ρώταγε ‘γιατί;’. Ο Χ καταλάβαινε τα πάντα και ας μη μπορούσε να μιλήσει κι η εγκατάλειψη ήταν εμφανέστατα μια ανείπωτη πληγή μέσα του. Μια μέρα ήρθαν οι γονείς του στο νοσοκομείο. Ένας μπαμπάς ηλικιωμένος Έλληνας και μια μαμά που θα μπορούσε ηλικιακά να ήταν κόρη ή εγγονή του, από χώρα του πρώην Σοβιετικού μπλοκ. Συγχωρέστε με για το στερεότυπο, αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι αυτός ο γάμος έγινε από αυθεντική αγάπη και ειλικρινές μοίρασμα κοινών ενδιαφερόντων και αξιών. Μάλλον σαν μια σύμβαση ανταλλαγής θα την καταλάβαινα, μέσα από την οποία ικανοποιούνταν διαφορετικές από την κάθε πλευρά ανάγκες.
Αυτή σύμβαση προφανώς δεν περιελάμβανε ένα παιδί με βαριά αναπηρία, αν και η νοσηλεία του Χ θα μπορούσε άνετα να γίνει στο σπίτι. Ήρθε τότε ο γιατρός και μάλωσε τους γονείς:
-Γιατί δε το παίρνετε το παιδί σπίτι;
-Και τι να το κάνω στο σπίτι; απάντησε η μητέρα (!!!)
-Να το πάρεις αγκαλιά όσο ζήσει!!! την ξαναμάλωσε ο γιατρός και είχε δίκιο.
Δεν τον πήραν τον Χ σπίτι. Πήγε σε κάποιο ίδρυμα κα δε γνωρίζουμε την τύχη του. Το βλέμμα του όμως δε θα το ξεχάσω… Κι ελπίζω εκεί που είναι να υπάρχει αρκετό προσωπικό για να τον γυρνάει πλευρό και να μη πιάνεται…
Περίπτωση Τρίτη
Διακόνευα βρέφος διασωληνωμένο με σοβαρό πρόβλημα υγείας σε ζωτικό όργανο άρα έπρεπε να είμαι στο δωμάτιο συνεχώς. Στο ίδιο δωμάτιο βρίσκονταν ζευγάρι Ελλήνων γονέων από αγροτική περιοχή της επαρχίας, με το δικό τους βρέφος και μόλις είχαν μάθει από το γιατρό, ότι γεννήθηκε με σοβαρή βλάβη στο ίδιο ζωτικό όργανο. Θα μπορούσε να συντηρηθεί με φάρμακα για λίγα χρόνια, μετά όμως για να επιβιώσει θα έπρεπε να γίνει ολοκληρωτική μεταμόσχευση στο ίδιο όργανο. Όπως είναι φυσικό, το ζευγάρι ήταν σε κατάσταση σοκ. Θέλοντας και μη άκουσα όλους τους διαλόγους που ακολούθησαν, μεταξύ των γονέων, του πατέρα με τους συγγενείς του, της μητέρας με τους δικούς της συγγενείς, ενώ τα τηλέφωνά τους είχαν πάρει φωτιά. Η στάση εξαρχής του πατέρα ήταν να κατηγορήσει  τη μάνα ότι το δικό της ιατρικό και κληρονομικό ιστορικό ευθυνόταν για το νόσημα του βρέφους κι ότι του το είχε αποκρύψει.
-Μη ψάχνετε να βρείτε ευθύνες, έλεγε και ξανάλεγε ο γιατρός. Αυτά είναι τυχαία στο DNA, δε φταίει κάποιος.
-Όχι να γίνει εξέταση στο DNA της γυναίκας μου, από κει έχει έρθει το κακό, γιατί έχει κι ένα ανιψάκι άρρωστο, επέμενε ο πατέρας, παρόλο που το ανιψάκι είχε άσχετη αρρώστια.
Όταν η μητέρα, ας την ονομάσουμε Μαρία,  ήταν έξω για τσιγάρο, όταν ο πατέρας μιλούσε με τον ξάδερφό του.
-Η μάνα μου είναι έξαλλη, έξαλλη, δεν μας τα ‘χανε πει αυτά, μονολογούσε κι έβριζε λες και τον εξαπατήσανε πουλώντας του ελαττωματικό προϊόν.
Από αυτά που κατάλαβα, ο γάμος ήταν κι αυτός ένας συμβατικός γάμος από συνοικέσιο,  χωρίς να υπάρχει τίποτα κοινό μεταξύ των γονιών, που έκαναν κατευθείαν παιδί, ελπίζοντας ότι το παιδί θα λειτουργούσε ως συγκολλητική ουσία για να γίνουν μια νορμάλ οικογένεια όπως όλες οι άλλες. Αλλά δεν τους βγήκε…
-Τι θα γίνει, τι θες να γίνει;… συνέχισε να βρίζει ο πατέρας  όταν η μάνα ήταν για τσιγάρο. Η Μαρία θα περάσει όλη της τη ζωή στα νοσοκομεία με τους γιατρούς κι ό,τι γίνει…
Μετά ήρθε η μάνα μέσα με το γιατρό.
-Πώς να μην απελπίζομαι, φώναζε η μάνα στο γιατρό. Μου λέτε ότι δε θα ζήσει αν δε γίνει μεταμόσχευση και μου λέτε να μην απελπίζομαι!!!
-Σταμάτα Μαρία, θα κάνουν οι γιατροί ό,τι μπορούν κι όσο ζήσει, απάντησε ο πατέρας.
-Τι είναι αυτά που λες, όσο ζήσει! ξαναξέσπασε η μάνα.
Ο γιατρός αφού προσπάθησε μάταια να τους καθησυχάσει, βγήκε έξω κι η μάνα είχε πέσει πάνω στον πατέρα κλαίγοντας.
-Τι, μετανιώνεις που το κάναμε το παιδί; Εγώ δε το μετανιώνω!
Ο πατέρας δε μιλούσε , αλλά μονολογούσε ψιθυριστά, βρίζοντας από μέσα του.
Κι εκεί που νόμιζα ότι πλέον τα είχα ακούσει όλα, βλέπω τους δυο γονείς, καθισμένους να συζητούν χαμηλόφωνα.
-Τι εννοείς, δεν καταλαβαίνω, λέει η μάνα.
-…… Ο μπαμπάς κάτι έλεγε χαμηλόφωνα.
-Τι εννοείς θα είναι καλύτερα για το παιδί, ξαναείπε η μάνα, καθόλου χαμηλόφωνα.
-Ε, να, εκεί θα το φροντίσουν, θα του δώσουν αυτά που χρειάζεται,  έχουν όλες τις μεθόδους, θα το βοηθήσουν  καλύτερα….
Δε σοκάρομαι εύκολα, όμως εκείνη τη στιγμή με έλουσε κρύος ιδρώτας. Υπήρξε μια παύση λίγων δευτερολέπτων και δεν ξέρω αν είχαν συναίσθηση ότι τους κοιτούσα και τους άκουγα.
-          Μου ζητάς να εγκαταλείψω το παιδί μου;! Είπε δυνατά αυτή τη φορά η μάνα.
-          Για το παιδί το λέω, θα είναι καλύτερα για το παιδί, απάντησε ο πατέρας.
Παύση.
-Αν δεν το αντέχεις, σήκω φύγε τώρα. Θα μεγαλώσω το παιδί μόνη μου, του είπε τέλος αποφασισμένα.
Βγήκα έξω κι είπα στη νοσοκόμα
-Πρέπει να βοηθήσετε αυτό το ζευγάρι, είναι σε κατάσταση σοκ.
-Ναι το ξέρω, μόλις το έμαθαν. Ο πατέρας όμως είναι ένας καράβλαχος, που το μόνο που τον νοιάζει είναι να ρίξει ευθύνες και δεν κοιτάει τα χάλια του, ήταν η απάντηση της νοσοκόμας.
-Να βοηθήσετε αυτό το ζευγάρι, δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν, επέμεινα.
Ξαναγύρισα στο θάλαμο, η μάνα ήταν για τσιγάρο, ο μπαμπάς ξαναμουρμούριζε κι ο άλλος μπέμπης που εγώ φρόντιζα (το επόμενο  στάδιο από αυτό που σκέφτονταν ο μπαμπάς) έπαιζε με την πιπίλα του χωρίς να έχει ιδέα για το δράμα που εξελισσόταν δίπλα του.
Όταν τελείωσε η βάρδια μου, η μαμά ήταν στα τηλέφωνα κι ο μπαμπάς ζητούσε από το γιατρό τι τεστ DNA έπρεπε να γίνει για να αποδείξει ότι το πρόβλημα προερχόταν από τη γυναίκα του κι όχι από τον ίδιο.
Η συνέχεια νομίζω δε θέλει πολλή φαντασία. Όλοι μπορούμε να καταλάβουμε ότι ο μπαμπάς είχε ήδη φύγει. Ότι η μαμά αυτή θα ‘έτρωγε το πακέτο’ μόνη της, κι απομονωμένη σε ένα μικρό αγροτικό χωριό, όπου πολλοί θα την κουτσομπολέψουν, λίγοι θα τη βοηθήσουν και πολλοί θα την κατηγορήσουν κρυφά ως ‘αποτυχία’ που έβγαλε ‘ελαττωματικό’ παιδί.  Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι ακριβώς δίπλα τους υπήρχε ο άλλος μπέμπης (που φρόντιζα εγώ), τον οποίο είχαν εγκαταλείψει για τον ίδιο λόγο. Τη συνέχεια τη γνώριζαν.
 Για μια ακόμη φορά, μπήκε το ερώτημα γιατί κάνει κανείς παιδιά. Είναι έτοιμος να προσφέρει αγάπη ανιδιοτελώς ή το παιδί είναι η επένδυση για το κοινωνικό τους στάτους, τη βιωσιμότητα της σχέσης του και την γηροκόμησή του; Στη δεύτερη κατηγορία δε χωράει ένα παιδί με αναπηρία και για αυτό εγκαταλείπονται με μεγαλύτερη συχνότητα.
Πριν λίγο καιρό με ξαναπήραν από τη Διακονία τηλέφωνο για βάρδια σε μια μέρα που ετοιμαζόμουν να τους πω ‘όχι’, γιατί ήμουν ως συνήθως κουρασμένη...
-Καλησπέρα σας κ. Πρεκατέ, έχουμε ένα μωράκι με χρόνιο εκ γενετής νόσημα, δε βγαίνει έξω γιατί έχει σωληνάκια. Η μητέρα ερχόταν στην αρχή να το δει, όμως πρόσφατα δήλωσε στο νοσοκομείο ότι δεν θα ξανάρθει. Λοιπόν, τι λέτε, μπορείτε;
Παύση.
Μάλιστα. Ξεκινάς τη ζωή σου με απειλητικό νόσημα που σε καθηλώνει στα σωληνάκια και η μητέρα σου δήλωσε ότι δε θα ξανάρθει να σε δει. Ωραία αρχή. Γιατί δεν θα ξανάρθει; Αφού το παιδί χρειάζεται αναγκαστικά νοσηλεία, δε χρειάζεται καν να νιώθει ενοχές που δεν το έχει σπίτι. Να έρχεται να το βλέπει όποτε μπορεί. Γιατί καθόλου; Γιατί ποτέ; Το ποτέ είναι συνειδητή επιλογή και πάει πάρα πολύ βαθιά. Μέσα στην παύση προσπαθούσα να βρω απαντήσεις. Όμως όταν ένα παιδί εισπράττει τέτοιες βαρύγδουπες δηλώσεις στην αρχή της ζωής του από τη μάνα του, μπορώ εγώ να δηλώσω 'κουρασμένη';
-Σύμφωνοι, είπα στην κοινωνική λειτουργό.
Ξανά η ίδια ιστορία κι ελπίζω κάποια στιγμή να διδάξει αυτή η κοινωνία στα μέλη της, από το σχολείο ακόμη, τι σημαίνει να είσαι γονιός. Να στηρίξει το γονιό του παιδιού με αναπηρία  γιατί από ό,τι φαίνεται το γονεϊκό ένστικτο δεν επαρκεί κι έλλειψη στήριξης τσακίζει και το παιδί που εγκαταλείπεται, αλλά μακροπρόθεσμα και το γονιό που εγκαταλείπει.
Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 1/7/2018

Πραγματικά ελπίζω αυτό το παιδί να σωθεί...Αν μπορείτε, κοινοποιήστε.

http://www.alfavita.gr/arthron/koinonia/agonas-gia-na-sothei-o-33hronos-dionysis-ekklisi-apo-filoys-kai-syggeneis-gia-na

Προσωπικά δεδομένα και άλλες ιστορίες...

Πήγα λοιπόν κι εγώ πριν τις προάλλες να πάρω τα αποτελέσματα μιας μικροβιολογικής εξέτασης ρουτίνας της μητέρας μου, που είχα προπληρώσει. Πάω στον υπάλληλο με την ταυτότητα της μάνας μου….
-Αααα, δεν μπορώ να σας δώσω τα αποτελέσματα.
-Γιατί;
-Είναι προσωπικά δεδομένα.
-Μα έχω την ταυτότητά της που δείχνει πώς είναι η μητέρα μου -την προηγούμενη φορά πώς μου τα δώσατε;
-Α κυρία μου, αυτή τη φορά φέρατε τη γενική ούρων στις 26 Μαϊου. Αν μου το είχατε φέρει στις 24 Μαϊου δε θα υπήρχε πρόβλημα. Γιατί ξέρετε, από τις 25 Μαϊου και μετά, ισχύει ο νέος Ευρωπαϊκός κανονισμός για τα προσωπικά δεδομένα, ο GDPR.

Ακούω εμβρόντητη τις νομικές συνέπειες της ημερομηνίας ούρησης κι ο υπάλληλος συνεχίζει…
-Αν θέλετε, ας πάει η μαμά σας σε ΚΕΠ να σας κάνει εξουσιοδότηση.
-Μα δε προλαβαίνω, σήμερα έχει το ραντεβού με το γιατρό. Αν ήταν να προλάβαινα να την πάω στο ΚΕΠ, θα την έφερνα κατευθείαν εδώ!
-Λυπάμαι κυρία μου. Μόνο εξουσιοδότηση.
Αααα, δε πήγαινε καλά το πράγμα. Βλέποντας γύρω μου διάφορους ταλαιπωριάρηδες συγγενείς όλων των ηλικιών να ακούνε το ίδιο τροπάρι, σκέφτηκα ότι χρειάζεται αλλαγή στρατηγικής.
-Να σας προτείνω μια άλλη λύση. Αν σας καλέσει η μητέρα μου με βιντεοκλήση και δείτε το ίδιο πρόσωπο με την ταυτότητα να σας μιλάει και να σας λέει να μου δώσετε τις εξετάσεις;;;;;Πώς σας φαίνεται αυτή η ιδέα;;;;;
-Όχι. Θέλω εξουσιοδότηση.
-Μμμμ, υπάρχει και το άλλο. Μπορεί να σας στείλει sms στο υπηρεσιακό κινητό από το δικό της κινητό (που είναι στο όνομά της) και να γράφει: Δ-Ω-Σ-Ε Τ-Ι-Σ Ε-Ξ-Ε-Τ-Α-Σ-Ε-Ι-Σ Σ-Τ-Η-Ν Κ-Ο-Ρ-Η Μ-Ο-Υ. Αυτό πώς σας φαίνεται;;;;;;
-Εξουσιοδότηση.
Ααααααα, εκεί αυτός, κολλημένος με την εξουσιοδότηση. Τέλος πάντων, αφού με έπρηξε και τον έπρηξα, και μετά από εκτενείς διαπραγματεύσεις που περιελάμβαναν αμοιβαία κλεισίματα του ενός ματιού κι εκατέρωθεν ψιθυριστές διαβεβαιώσεις τύπου ‘δε σε ξέρω, δε με ξέρεις’, κατάφερα να αποσπάσω την πολυπόθητη γενική ούρων στην τσάντα μου, φοβούμενη μήπως η κάμερα του κέντρου προλάβει να καταγράψει ότι η ούρηση είχε πραγματοποιηθεί στις 26 Μαϊου κι όχι στις 24.

Μετά από αυτό γυρνάω σπίτι και διαβάζω ότι λόγω του νέου κανονισμού για τα προσωπικά δεδομένα (GDPR γαρ) δεν θα ανακοινωθούν τα ονόματα των αποσπασμένων εκπαιδευτικών. Μα ρε φίλε, αν είσαι ΔΗΜΟΣΙΟΣ υπάλληλος σε μια ΔΗΜΟΣΙΑ υπηρεσία, όπου υπηρετείς το ΔΗΜΟΣΙΟ συμφέρον, δε θα πρέπει να είναι ΔΗΜΟΣΙΩΣ γνωστό τουλάχιστον ΠΟΥ υπηρετείς; Δεν θα δημοσιοποιηθεί ούτε με ποια κοιμήθηκες χθες το βράδυ, ούτε τι χρώμα εσώρουχο φοράς… Πού υπηρετείς λέμε… Αλλιώς η διαφάνεια/ διαύγεια/αστραφερότητα κλπ πάνε περίπατο…

Δεν ξέρω, αλλά νομίζω ότι έχουμε χάσει το μέτρο με τα προσωπικά δεδομένα. Εδώ από το κινητό, γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή πού βρισκόμαστε(ακόμη και με παλαιού τύπου κινητά), με ποιον μιλάμε, τι ψωνίζουμε, τι συζητάμε- τα ονόματα των αποσπάσεων πείραξαν τον GDPR; Για τα παλιά κινητά (πριν τα iphones) το ξέρω καλά από την ορειβασία! Όταν χανόταν ένας ορειβάτης, παίρναμε τις Ειδικές Δυνάμεις, οι οποίες (αφού μας κατσάδιαζαν) έκαναν κλήση στον χασοδρόμη και του έλεγαν: ‘Βρες ένα προστατευμένο σημείο, κάνε μας κλήση από εκεί και μη κουνηθείς και μη ξαναχρησιμοποιήσεις το κινητό. Από τα στοιχεία της κλήσης, θα σε βρούμε με ακρίβεια μέτρου’. Κι έτσι, μέσα σε βουνά και λαγκάδια, έβρισκαν άμεσα τον χασοβούνη. Τώρα οι εξετάσεις ούρων της μάνας μου τους πείραξαν; Μήπως εκτός από το ορειβατικό μονοπάτι, έχουμε χάσει και τα αβγά και τα πασχάλια;
Βικτωρία Πρεκατέ, www.brightplanet.blogspot.gr, 4/6/2018

"Άνευ όρων και αμετάκλητα παραιτήθηκαν από την εθνική κυριαρχία"
Αξιολόγηση μαθητών, αξιολόγηση σχολείων, δήθεν αξιοκρατία και πώς ένας 14χρονος μαθητής ζωγράφισε την Ελλάδα!
Μισογυνισμός τον 21ο αιώνα, ένα συγκλονιστικό βιβλίο και η τραγική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας
Make believe:Η ετερο-εκπληρούμενη προφητεία
Grooming εφήβων: όταν ο 'έρωτας' ενηλίκου-έφηβης αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο
Το λάθος της αποχής
Γυναίκες μόνες στο δυτικό κόσμο: σχολιασμοί σε ένα βιβλίο
Πάσχα 2014

Οι χαμαιλέοντες
Σκέψεις σχετικά με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας
Ακραία βία στα παιδιά
Αυτοτραυματισμός στους εφήβους
"Επανακαλωδίωση" και εργασία
Αφθονία, ευλογία, ασφάλεια
Ψυχολογικό αντίκτυπο της κρίσης στα παιδιά (2)
The way out is the way up
Σχόλια και προτάσεις για την παιδεία
Εθνικό κρατικό νόμισμα
Αρπαγή γης, το νέο κυνήγι θησαυρού των επενδυτών
Καλή χρονιά (ή πώς να την κάνουμε...)

2013
Κλείνοντας το 2013
Έφηβοι και κίνδυνοι στο Διαδίκτυο
Αυτοπροστασία των παιδιών από τη λεκτική βία
Μιλάμε στα παιδιά για την κρίση στις σχολικές εορτές;
Πώς να βοηθήσουμε τα απομονωμένα παιδιά
Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας στους νέους
Αναρτήσεις 2013
Η μιντιακή επίθεση στην αθωότητα
Η δύναμη της θετικής σκέψης και η δύναμη του θετικού λόγου
Σκέψεις σχετικά με τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό
Κίνητρα μαθητών για μάθηση και δημιουργικότητα(2)
Κακοποίηση ζώων από παιδιά: αγνωστη,διαδεδομένη συνήθεια
Διαθεματικό μάθημα στην πολική αρκούδα
Bullying κράτους ενταντίον πολιτών
Σιωπηρή εκπαίδευση των παιδιών στη βία: μια βραδυφλεγής βόμβα;
Η επιλογή της ομορφιάς ή της ασχήμιας στην καθημερινή ζωή
Το σχολείο ως καταφύγιο: Ο ρόλος του σχολείου στην προάσπιση της ψυχικής υγείας των παιδιών
Παρεξηγημένη (κι επικίνδυνη) μεταφυσική

Κακοποίηση μαθητών από εκπαιδευτικούς
Συναισθηματική
υπερφαγία: Όταν το ψυγείο από ‘φίλος’, γίνεται ‘εχθρός’

Αγωγή διαφυλικών σχέσεων στους εφήβους
Παρεξηγημένη υπερηφάνεια και υπεροψία
Οι τρεις μηχανισμοί επιβίωσης και το διαλυτικό του φόβου
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Β'
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Α'
Συνεξάρτηση
Η Οιδιπόδεια πληγή
Το ανθρώπινο δικαίωμα του παιδιού να μεγαλώσει χωρίς να μισεί
Το δίλημμα της μετανάστευσης
Καλή χρονιά με χαρά, ζωή και επίγνωση

Οκτώβρης 2012,Εκπαίδευση Ειρήνης-Δάσκαλοι Χωρίς Σύνορα,Απελυθέρωση από το καλούπι, Σεπτέμβριος 2012,Γαύδος, αρκούδες και Σομαλία, Αγχώδης διαταραχή και κρίσεις πανικού,Μιντιακή αισθητική και απλότητα, Αύγουστος 2012,Ζηλοφθονία:Εθνικό πάθος;,Ελευθερία επιλογής,Προβολή κι ενοχή(Η βροχή της λύπης),Ψυχολογική στάση απέναντι στην ηγεσία,Κυβισθήσεις στις λέξεις και το θέμα με τα στρατόπεδα (ξανά),Τα 'παιδιά της δραχμής' και οι 'μάγκες του ευρώ', Ιούλιος 2012Αναμνήσεις από εθελοντική εργασία σε μοναστήρι,Η μιντιακή τρομολαγνεία και πώς να προστατευτούμε , Ιούνιος 2012,Η αποξένωση στην ελληνική οικογένεια εν μέσω κρίσης, Μάιος 2012,Εθισμός στο χρήμα,Πώς να βοηθήσουμε τους άστεγους,Η βροχή του φόβου,Υστερόγραφο στην αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εθνική εξάρτηση και η αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εκλογές 6ης Μαϊου:Η αρχή ενός επώδυνου τοκετού,
Ποινικοποίηση της φτώχειας, ποινικοποίηση της ασθένειας Απρίλιος 2012,Η μικροβιοφοβία ως παράγοντας διακρίσεων, Ένα συγκινητικό συμβάν και ο ρατσισμός, Ο πολύ ύπουλος ρατσισμός Νο 2, Λαθρομετανάστες και ο πολύ ύπουλος ρατσισμός, Αναβλητικότητα:Τι είναι;Πώς αντιμετωπίζεται;, Μάρτιος 2012
Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου 2012, Χρήση των λέξεων σε δύσκολους καιρούς,,Φεβρουάριος 2012,Να θυμηθούμε..., Απεξάρτηση από τον υλισμό, Δουλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, Η αυτοεκτίμηση σε σχέσεις που πληγώνουν, Ιανουάριος 2012
Ζητιανιά, ελεημοσύνη κι υπευθυνότητα στο Σύνταγμα..., Η παραμέληση του εαυτού στους ενήλικες: Αίτια, μορ..., Αλήθεια νοσταλγούμε το παρελθόν; , 2012: Ελπίδα,αντί για παραίτηση

2011
(Δεκέμβριος 2011): Χριστούγεννα και αντίσταση στην αλλαγή, Κρίση (Μέρος 13ο):Πίστη (και αφθονία) ή τσιγκουνιά (και φτώχεια);, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 12ο): Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα παιδιά Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα πα..., ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ:H ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΩΖΕΙ!!, Πίστη, φόβος και δοτικότητα, Η ορειβασία και οι άστεγοι (Νοέμβριος 2011): Οκτάποδο (Χταπόδι): Το πιο ευφυές ασπόνδυλο, Διαμαρτυρία για τα άθλια θεάματα της τηλεόρασης, Ασκήσεις ενίσχυσης αυτο-εκτίμησης, Κρίση (Mέρος 11ο):Αυτο-εκτίμηση ως έθνος (B'), Φυλλάδιο: Ψυχολογική αντιμεπτώπιση της ανεργίας, Κρίση (Μέρος 10ο): Συμμετοχική δημοκρατία, αυτοεκτ... (Οκτώβριος 2011): Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας Μέρος 2ο, Κρίση (Μέρος 9ο): ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΩΣ ΕΘΝΟΣ Α , Τι έχουμε κάνει στη γη;, Κρίση (μέρος 8ο): ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Προετοιμασία του παιδιού για την επαγγελματική ζωή...(Σεπτέμβριος 2011): Κρίση (Μέρος 7ο): Δεν μας αξίζει αυτό, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 6ο): Γαλήνη ή πανικός, Τι μας ενώνει (Αύγουστος 2011): Κρίση (Μέρος 5ο): Αφθονία ή φόβος της έλλειψης, Ταραχές νέων και παραμέληση (Ιούλιος 2011): Κρίση (Μέρος 4ο):Κοινωνική συνείδηση ή Διαφθορά , Κρίση (Μέρος 3ο) Ηγεσία: Λειτούργημα ή Εξουσία , Κρίση (Μέρος 2ο): Ψυχραιμία ή μίσος (Ιούνιος 2011): Κρίση (Μέρος 1ο): ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ή ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ, Διάκριση στην επιλογή θεραπευτή (Απρίλιος 2011): ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΞΙΩΝ, Τα διδάγματα της Φουκουσίμα (Μάρτιος 2011): Προσκόληση στα βρέφη κι αίσθηση του εαυτού, Παιδόφιλοι και θεραπεία

(Φεβρουάριος 2011): Η έξοδος από την κακοποιητική συντροφική σχέση, (Ιανουάριος 2011): Σεβασμός στα ζώα

2010 (16)

(Νοέμβριος 2010) Αυτοδιαχείριση και κρίση: πόσο προετοιμασμένοι είμ..., Πνευματική διάσταση της μετανάστευσης, The Earth is our home, Η Γη είναι το σπίτι μας (Αύγουστος 2010) Ανθρώπινες σχέσεις ή δημόσιες σχέσεις?, Το απαράδεκτο "τραγούδι" της "μπεμπε-λιλή" Ιούλιος, Διακοπές κι αποστεωμένα ζώα, Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ; (Ιούνιος 2010) Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας, Όταν κατακρίνουμε και δαχτυλοδείχνουμε…, Κακοποίηση παιδιών σε ιδρύματα φιλοξενίας, Ένα πρόβλημα με τις Πανελλήνιες (Απρίλιος 2010) Οικονομική κρίση στην Ελλάδα, Η κατανάλωση κρεάτος στον πλανήτη των 7δις (Ιανουάριος 2010) Τα μαθήματα της ντουλάπας, Καλή χρονιά με εθελοντισμό

2009 (16)

(Δεκέμβριος 2009) H Πολική αρκούδα: ένα αξιοθαύμαστο ζώο, Σύγχρονος ελληνικός σεξισμός και νέα κορίτσια, BURN OUT: Πώς να αποφύγετε την επαγγελματική εξουθ..., Θάνατος για χόμπι (Νοέμβριος 2009) Η φροντίδα μικρών παιδιών με ειδικές ανάγκες, Έφηβοι σε συμμορίες (Αύγουστος 2009) Οι φύλακες των φαναριών, Δυσθυμία-η «καθημερινή» κατάθλιψη, Πένθος: Η ψευδαίσθηση του χρόνου (Ιούνιος 2009) Σενάρια για το 2012 (Μάιος 2009) Τηλεοπτική εξαθλίωση, Οικονομική κρίση, Πρωινή προσευχή, Κακοποίηση παιδιών με ειδικές ανάγκες, Βίαια επεισόδια στην Αθήνα, Σεξουαλικός Εθισμός


Προτεινόμενες οργανώσεις

http://www.heartsandhandsforafrica.com/ (Children in need in Zambia and S.Africa)



http://www.who-will.org/ (Children in need in Cambodia)



http://www.steppingstonesnigeria.org/ (Βοηθά παιδιά στη Νιγηρία που έχουν κακοποιηθεί)



http://www.diakonia.gr/ Εξαιρετική οργάνωση εθελοντικής παροχής βοήθειας προς παιδιά σε νοσοκομεία και άλλους ευάλωτους πληθυσμούς (Αθήνα).



http://www.redcross.gr/ Εκπαιδεύει και τοποθετεί εθελοντές σε πολλούς φορείς ανά την Ελλάδα για την αρωγή ατόμων που έχουν ανάγκη. Τομέας Νοσηλευτικής και Τομέας Κοινωνικής Πρόνοιας



Αν
θέλετε να βοηθήσετε τους άστεγους και άπορους, δείτε τις ακόλουθες πηγές:


Οδηγός επιβίωσης αστέγων της «Κλίμακας»
http://www.klimaka.org.gr/newsite/downloads/astegoi_odigos_epiviosis.pdf


Συσίτα της Εκκλησίας της Ελλάδος
http://www.ecclesia.gr/greek/koinonia/fagito.html


Καταφύγιο Αγάπης και Συμπαράστασης, Αθήνα τηλ. 201-5012608


Στα πλαίσια δραστηριότητας του ενεργού πολίτη, ενός πολίτη που ενδιαφέρονται γαι το περιβάλλον και τους συνανθρώπους, προτείνουμε τον ακόλουθο ιστότοπο για ενυπόγραφες διαμαρτυρίες, για διάφορους καλοπροαίρετους σκοπούς:

www.thepetitionsite.com

www.savejapandolphins.org