Βιβλία της Πρεκατέ Βικτωρίας

ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΕΚΑΤΕ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

1)"Η κακοποίηση του παιδιού στο σχολείο και στην οικογένεια", Ιατρικές εκδόσεις ΒΗΤΑ,2008, τηλ.για παραγγελίες αντικαταβολή 210-6714371, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607


2)"Γυναικεία ευτυχία:Πώς να ελευθερωθείτε από μια σχέση που σας πληγώνει και να ανακτήσετε την προσωπική σας δύναμη: Οδηγός αυτοβοήθειας για γυναίκες", ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΗΤΑ, 2011, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=1076


3)"Πρόγραμμα αυτο-εκτίμησης για παιδιά .Ενίσχυση αυτοπεποίθησης, Εκπαίδευση αξιών και Προετοιμασία για την επαγγελματική ζωή". Β' ΕΚΔΟΣΗ

Εγχειρίδιο με βιωματικές ασκήσεις για γονείς κι εκπαιδευτικούς. Από τις Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ, παραγγελία με αντικαταβολή στο 210-6714371. http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607. Δελτίο τύπου για το βιβλίο εδώ


4)ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ!"Συζητώντας με την εσωτερική μητέρα". Θεραπευτικός οδηγός για να ξαναβρούμε την ιδανική μητρική αγάπη μέσα μας.

Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ τηλ. 2016714371. Δελτίο τύπου εδώ

Πληροφορίες και περιεχόμενα http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3791



ΟΜΙΛΙΕΣ

Η εκπαιδευτικός και ψυχολόγος Πρεκατέ Βικτωρία έχει εκπαιδευτεί στην Αγγλία και ασχοληθεί με θέματα κακοποίησης παιδιών και γυναικών, σεμινάρια αυτοεκτίμησης, θεραπείας τραύματος, κατάθλιψης, αποχωρισμού-απώλειας, καθώς και θέματα ψυχοπαιδαγωγικής στήριξης για μαθητές με δυσκολίες.


Στη δύσκολη συγκυρία που διανύει η χώρα μας, η Πρεκατέ Βικτωρία προσφέρει περιορισμένο αριθμό δωρεάν ενημερωτικών ομιλιών σε σχολεία (μέσω συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, απογευματινές ώρες) σχετικά με θέματα βίας, αυτοεκτίμησης, ψυχικής ανθεκτικότητας στα παιδιά, προετοιμασίας για την επαγγελματική ζωή κ.α.





---------------------------------------------------------

Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή ως ανάγκη του παιδιού και ανθρώπινο δικαίωμά του.

Στην Ελλάδα της συναισθηματικής αγριότητας, της διάβρωση της συμπόνιας, της αλλοτρίωση κάθε έννοιας ανθρωπιάς, της μετάλλαξης του ‘ενδιαφέροντος για τον άλλον’ σε κακεντρεχές κουτσομπολιό, της αντικατάστασης των αξιών από το lifetsyle, της υιοθέτησης αυτόματων αντανακλαστικών χλευασμού και υποτίμησης οποιασδήποτε μορφής ανθρώπινης αδυναμίας, είναι περισσότερο σημαντική από ποτέ η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή. Περισσότερα εδώ brightplanet.blogspot.gr/2017/03/blog-post.html


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ
Προωθούνται οι σύνδεσμοι για κάποια 20λεπτα εκπαιδευτικά βίντεο που έχω φτιάξει και θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα στους συναδέλφους για θεματική εβδομάδα, προγράμματα αγωγής υγείας, δράσεις κατά του εκφοβισμού, σχολική και κοινωνική ζωή κλπ.

Σχολικός εκφοβισμός https://www.youtube.com/watch?v=1BFJou1I7_s

Οικολογία, διατροφή, προστασία των ζώων https://www.youtube.com/watch?v=B9f0E6fI1TM

Ενδο-οικογενειακή βία https://www.youtube.com/watch?v=utM9r3j49iE&t=200s

Αυτο-εκτίμηση για παιδιά https://www.youtube.com/watch?v=Gh9QPKzMYJU

Ανθεκτική αυτοεκτίμηση δεν μπορεί να υπάρξει στην αθεϊα

Ασχολούμαι με την ανάπτυξη αυτό-εκτίμησης στα παιδιά, εδώ και πάνω από 10 χρόνια και θεωρητικά και εμπειρικά. Όταν πρωτοκεδόθηκε το βιβλίο μου ‘Πρόγραμμα αυτό-εκτίμησης για παιδιά’ ο στόχος ήταν να μάθουν τα ίδια τα παιδιά να στηρίζουν τον εαυτό τους, να διαχειρίζονται εσωτερικά τις κριτικές γονέων-εκπαιδευτικών-συμμαθητών με τρόπο που να μην επηρεάζει την αυταξία τους. Από την ανατροφοδότηση που είχα από άτομα που διάβασαν το βιβλίο, πολλοί ωφελήθηκαν. Άλλοι όμως το είδαν αποσπασματικά. Τα ‘μπλοκ των μαμάδων’ επέλεξαν να δουν μόνο τον έπαινο προς το δικό τους παιδί  και παρέβλεψαν ότι πραγματική αυτοεκτίμηση σημαίνει να μπορώ να επαινώ και τον άλλον. Εξάλλου πώς θα ήσαν οι ίδιες ξεχωριστές, αν το παιδί τους δεν είναι ανώτερο από τα υπόλοιπα; Επίσης στο βιβλίο υπάρχει ειδική παράγραφος για τη σημασία της πνευματικής ζωής στην αυτοεκτίμηση, όψη που  πολλοί στο χώρο της ψυχολογίας όχι μόνο  παραβλέπουν αλλά και χλευάζουν.
Προσωπικά ύστερα από δεκαετίες αναζήτησης έχω καταλήξει ότι ανθεκτική αυτοεκτίμηση δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο μέσα από την πνευματική ζωή. Για τους εξής λόγους.

1)Η απώτερη αυτοεκτίμηση ανάγεται στο ότι ο άνθρωπος είναι εικόνα Θεού. Πώς όμως θα πιστέψεις ότι είσαι εικόνα Θεού, αν δε πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός; Ναι, πιστεύεις ότι ενσαρκώνεις πολλές αρετές, ιδανικές αξίες. Κατανοητό. Όμως καθώς ο Θεός είναι η πηγή όλων  αυτών των θετικών αξιών βοηθά πολύ να γνωρίζουμε ότι έχουμε αδιάρρηκτη σύνδεση με αυτήν την πηγή.
2)Να διευκρινίσω ότι δε λέω ότι η αυτοεκτίμηση στην αθεϊα είναι αδύνατη. Κάτι τέτοιο θα ήταν παράλογο. Λέω ότι δεν μπορεί να είναι το ίδιο ανθεκτική αν δεν υπάρχει το πνευματικό υπόβαθρο. Βεβαίως η αυτοεκτίμηση καλλιεργείται αν υπάρχει ένα υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον. Και προσωπική δουλειά στην ενήλικη ζωή. Και αυτογνωσία. Και αυτό-έπαινος. Συμφωνούμε σε όλα αυτά, όλες αυτές οι προσεγγίσεις της σύγχρονης ψυχολογίας βοηθούν στην καλλιέργεια της αυτό-εκτίμησης κι είναι πολύ σημαντικές. Έλα όμως, που η ζωή μπορεί να είναι γεμάτη πισωγυρίσματα!Εκεί που νόμιζες ότι έχτισες την αυτό-εκτίμησή σου σαν γυναίκα έρχεται ξαφνικά η συνειδητοποίηση ότι ο άντρας σου σε απατούσε χρόνια και το οικοδόμημά σου διαλύεται. Εκεί που νόμιζες ότι στέκεσαι στα πόδια σου έρχεται μια ξαφνική οικονομική καταστροφή και το κοινωνικό στίγμα που την ακολουθεί και σκέφτεσαι να αυτοκτονήσεις. Εκεί που έχεις γεμίσει το facebook με κλισέ θετικής σκέψης. βλέπεις ότι φτάνεις στην τρίτη ηλικία χωρίς ουσιαστικούς φίλους κι ο φόβος σε κυριεύει.
Η πνευματική ζωή είναι που θα σε βοηθήσει να μείνεις ανέπαφος από όλα αυτά, γιατί σε βοηθά να πάρεις δύναμη από μια Δύναμη που είναι ΜΕΣΑ σε εσένα, αλλά δεν προέρχεται ΑΠΟ εσένα. Αυτή είναι η βασική διαφορά με την αυτοεκτίμηση της αθεϊας. Ακουμπάμε στη Δύναμη που  είναι ΕΞΩ από εμάς για να έρθει ΣΕ εμάς. Αν μείνουμε μόνο στις δικές μας δυνάμεις, γνωρίζουμε πολύ καλά (κι ας μη το παραδεχόμαστε), ότι κάποιες αντιξοότητες της ζωής δε θα μπορούσαμε να τις αντιμετωπίσουμε.

3)Η πίστη στο Θεό εμπεριέχει την έννοια της Πρόνοιας. Η παραμέληση είναι από τις βασικές αιτίες μείωσης της αυτοεκτίμησης. Ξαναλέω ότι η αυτοεκτίμηση δεν είναι κάτι σταθερό και ακίνητο σε όλη τη ζωή. Ανεβαίνει, καλλιεργείται αλλά και δοκιμάζεται. Η φροντίδα του εαυτού είναι από τις βασικές διαστάσεις στην αυτοεκτίμηση. Τι συμβαίνει όμως όταν το άτομο δεν μπορεί να φροντίσει τον εαυτό του;   Είτε σωματικά (π.χ. υπερήλικες, ασθενείς) είτε γιατί δεν μπορεί να ελέγξει τις συνθήκες του περιβάλλοντός του. Εκεί μόνο η πίστη στη Θεία Πρόνοια μπορεί να βοηθήσει. Όσοι έχουν καθαρή τη συνείδησή τους, το πιστεύουν ότι θα τη λάβουν. Όσοι μέσα στην αθεϊα τους πιστεύουν ότι είναι μοναχικοί κόκκοι σκόνης μέσα σε ένα χαοτικό παγερό σύμπαν, όπου τα πάντα συμβαίνουν από τύχη, φοβούνται... Η αυτοεκτίμηση δεν μπορεί να καλλιεργηθεί σε συνθήκες εσωτερικής μοναξιάς και φόβου. Όταν γνωρίζεις ότι υπάρχει Κάποιος που σε παρακολουθεί, που σε νοιάζεται, που σε φροντίζει-έστω και αν δοκιμάζεσαι, τότε νιώθεις φροντισμένος ως άξιο παιδί του Θεού.

Λένε ότι η Εεκλησία προωθεί την ενοχή κι όχι την αυτοεκτίμηση. Βεβαίως υπάρχουν εκείνοι οι παλιομοδίτες ιερείς και πνευματικοί που επικεντρώνουν στην  ‘αμαρτωλότητα’ και την ενοχή. Υπάρχουν όμως και πολλοί άλλοι, επιεικείς, με κατανόηση και συμπόνοια και συγχωρητικότητα. Στην πραγματικότητα  η ενοχή μέσα στην πίστη μας ξεπερνιέται μέσω της εξομολογήσεως, πολύ πιο εύκολα ίσως από ότι στην ψυχοθεραπεία. Για να αναφέρω επίσης και το άλλο, ότι υπάρχουν πολλοί ψυχοθεραπευτές που είναι πολύ πιο κριτικοί από ότι οι πνευματικοί, με ένα πολύ πιο έμμεσο, περίπλοκο και άρα πιο ύπουλο τρόπο. Τουλάχιστον στην Εκκλησία ξέρεις τι να περιμένεις. Ξέρεις τι είναι αποδεκτό και τι όχι. Με τον ψυχοθεραπευτή που εμμέσως πλην σαφώς και με αδιαόρατη ειρωνική παντογνωσία θα σε κατακρίνει ως ‘εξαρτητικό’ επειδή π.χ. μένεις στην ίδια πολυκατοικία με την οικογένειά σου, είναι πολύ πιο δύσκολο να αμυνθείς εσωτερικά. Όποιος έχει ακουμπήσει έστω και λίγο την πνευματική ζωή, καταλαβαίνει αμέσως τα οφέλη της. Όσοι είναι φύση και θέση αρνητικοί (αλλά κατά τα άλλα ‘ανοιχτόμυαλοι΄ κι ‘εναντίον των προκαταλήψεων’), αρκούνται στα αποθέματα του εαυτού τους μέχρι, ίσως, κάποια μέρα να καταλάβουν τι χάνουν...
Βικτωρία Πρεκατέ, www.brightplanet.blogspot.gr, 15/1/2019

Να προσευχηθούμε να βγάλουν τη νύχτα...

Street work προχθές βράδυ. 'Ωρα 11μμ, βροχή, 3 βαθμοί Κελσίου. Μοιράσαμε ζεστό τσάι, φαγητό, υπνόσακους. Κάθε φορά που κάνω street work σοκάρομαι. Δεν συνηθίζεται αυτό το πράγμα. Δεν πρέπει να συνηθιστεί. Σε μία πρώτη γύρα, Αιόλου, Ερμού, Σταδίου τουλάχιστον 50 άστεγοι. Ναι κοιμήθηκαν έξω τη χθεσινή και προχθεσινή νύχτα. Αγκαλιά με τη 'Σοφία'...Μου είναι ακατανόητο πως υπάρχουν ακόμη τόσοι άστεγοι. Ακόμη πιο ακατανόητο πως αντέχουν. Ή μπορεί και να μην αντέχουν. Αν καταφέρουν τελικά να τους πάρει ο ύπνος, ίσως βυθιστούν σε αυτόν για πάντα. Την άλλη μέρα θα τους βρουν κοκκαλωμένους κι εσείς κι εγώ δε πρόκειται να ακούσουμε απολύτως τίποτα. Ούτε το '12, ούτε τώρα, δεν ακούμε απολύτως τίποτα. Δεν ξέρω πόσοι άστεγοι έχουν χαθεί...
Εμείς οι εθελοντές, εν κινήσει, μέσα σε δύο ώρες είχαμε παγώσει. Εκείνοι πως αντέχουν; Αναλογίστηκα φωναχτά. Συνηθίζουν, απάντησε ένας συνεθελοντής. Όμως αυτό το πράγμα δε συνηθίζεται. Ίσως εμείς συνηθίζουμε τη θέα του και δε μας κάνει καμία αίσθηση πια. Το ολονυχτίς κρύο όμως δεν συνηθίζεται!
Είδα έναν άντρα ξαπλωμένο κατευθείαν στο πλακάκι χωρίς καθόλου υπόστρωμα να αγκομαχά. Είδα μία γυναίκα με τα ρούχα της τυλιγμένη μόνο να κάθεται μόνη σε ένα μαρμάρινο σκαλοπάτι, περιμένοντας να περάσει η νύχτα. Τις κουβέρτες της τις είχαν πάρει και μας είπε ότι η θερμαινόμενη αίθουσα του δήμου ήταν γεμάτη και δεν μπόρεσε να μείνει εκεί. Είδα ένα άνθρωπο μοναχό σε νέα παράπηγμα να τρώει με λαιμαργία κι ανακούφιση το φαγητό που του δώσαμε, γιατί εκτός από το κρύο είχε πεθάνει στην πείνα. Είδα ένα πολύ νεαρό αδύνατο αγόρι που δε μιλούσε καθόλου ελληνικά να ζητά φαγητό και υπνόσακο με τον τρόμο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του. Τον τρόμο του να είσαι μόνος κι έρημος σε μία ξένη ήπειρο που κανείς δε μιλά τη γλώσσα σου και όχι, δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι θα ήξερε πού να απευθυνθεί σε περίπτωση ανάγκης. Είδα ένα άλλο αλλοδαπό παλικάρι κάτω από μία και μοναδική κουβέρτα σε ένα και μοναδικό στέκι χωρίς άλλους γύρω του. Είδα άλλα δύο νεαρά παιδιά που έσπασε ένα χαμόγελο στα παγωμένα πρόσωπά τους όταν τους μίλησα λίγα αραβικά και κάναμε ένα μικρό αστείο για το πόσο δύσκολη είναι η γλώσσα. Κάποιος τους έδωσε λίγη σημασία κάποιος τους είδε σαν ανθρώπους. Και είδα μία υπερήλικη γιαγιά να μου λέει ‘κρύο δε λες τίποτα, δε μπορούμε να κοιμηθούμε από το κρύο’.  Βασικά είναι σωστό να μην μπορείς να κοιμηθείς από το κρύο, γιατί ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να κοιμηθείς σε αυτό το κρύο. Ο πιο ύπουλος θάνατος είναι από υποθερμία. Βυθίζεσαι σε αυτόν και δεν ξυπνάς ποτέ. Μας το ‘χουν πει και στην ορειβασία: Αν χαθείτε στο κρύο, συνεχίσετε να περπατάτε- Μην κοιμηθείτε!

Κι όμως και χθες και σήμερα έπεσαν να κοιμηθούν. Πόσοι ξημέρωσαν δε γνωρίζω κι ούτε θα το μάθουμε. Ήταν άνδρες και γυναίκες. Νέοι και γέροι. Έλληνες και αλλοδαποί. Τοξικο-εξαρτημένοι και μη. Για όσους βιαστούν να κατακρίνουν ότι αυτοί που είναι έξω θέλουν και μένουν, θα πω μόνο τα εξής. Κανείς δε θέλει να μείνει έξω με τέτοιο κρύο-κανείς. Κάτσε εσύ έξω ακίνητος για πέντε λεπτά και πες μου. Οι αίθουσες ήταν γεμάτες (πιο καμμένη λέξη από την 'αλληλεγγύη' δεν υπάρχει πια!). Αν φύγουν θα χάσουν και τα πράγματα και το στέκι τους. Ίσως και την ομάδα τους. Κι έπειτα σε ένα κόσμο που δεν δίνει δεκάρα, που ξυπνούν το πρωί και δεν έχουν τίποτα να κάνουν και τίποτα να περιμένουν, ναι, κάποιοι θα παραιτηθούν από το να παλέψουν για μία ακόμη νύχτα να μείνουν στη ζωή. Ποιο το κίνητρο; Μόνο μέσα από την ανθρώπινη επαφή, μόνο αν κάποιος τους δώσει αξία με το τους δώσει σημασία κι αυτό που λέμε ανθρώπινη αγάπη και λίγη ελπίδα, μόνο τότε ίσως ξαναβρούν το κίνητρο για να κάνουν την προσπάθεια να επιβιώσουν για μια ακόμα νύχτα. Αυτό είναι που λείπει.

Δεν συνηθίζεται αυτό το πράγμα. Η μόνη συνήθεια που βλέπω εγώ είναι αυτή της αδιαφορίας και της αποξένωσης. Οι άστεγοι αποτέλεσμα της. Δεν είναι θέμα μόνο να χτίσουμε περισσότερους ξενώνες, αν και αυτές τις μέρες είναι απαραίτητοι. Είναι όλος ο χρόνος που αφιερώνουμε σε ανόητα πράγματα, ο οποίος στερείται από τον χρόνο που θα έπρεπε να αφιερώσουμε για το ανθρώπινο ενδιαφέρον. Όσο πιο πολύ χρόνο αφιερώνουμε σε ανόητα πράγματα, τόσο πιο πολύ θα τον στερούμε από την αναγκαία καλλιέργεια ενδιαφέροντος του ενός προς τον άλλον. Τόσο πιο πολύ τα ορατά αποτελέσματα αυτής αποξένωσης, άστεγοι, εγκαταλελειμμένοι ασθενείς σε νοσοκομεία θα πολλαπλασιάζονται. Η αδιαφορία είναι η μόνη συνήθεια εδώ. Το ότι βλέπεις πια τους άστεγους σαν μέρος του φολκλόρ της Αθήνας. Να, εδώ είναι η Ακρόπολη, εδώ τα γκράφιτι, εδώ οι άστεγοι που έχουν κοκαλώσει από το κρύο κι εδώ το σουβλάκι του Μπάμπη.  Μακάρι να συνηθιζόταν κια το κρύο τόσο εύκολα.

Υ.Γ.  Παρεπιπτόντως, όλα αυτά σε ένα Μοναστηράκι-Θησείο φίσκα από κόσμο που περπατούσε γύρω γύρω και διασκέδαζε στα μαγαζιά. Κοπελίτσες με μίνι, βαμμένες, να αλαλάζουν γελώντας ‘Τι κρύο είναι αυτό γ...την τρέλα μου’. Πράγματι. Ο  άλλος δίπλα πέθαινε  από το κρύο-στην κυριολεξία.  Όταν λένε ότι η χειρότερη μοναξιά είναι όταν είσαι ανάμεσα σε άλλους, μάλλον αυτό εννοούν. Δεν μπορώ να φανταστώ πιο παρανοϊκό σκηνικό. Φαίνεται τόσο φυσιολογικό στους άλλους ή  εγώ δεν καταλαβαίνω κάτι;

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 7/1/2019

Λογοκρισία πολιτικής ορθότητας 2

Τυχαία πριν λίγες μέρες βρήκα στο αεροδρόμιο ένα νέο βιβλίο ‘The strange death of Europe’  του Douglas Murray. Παρότι δε συμφωνώ με πολλά από όσα λέει, ούτε με τη μονόπλευρη οπτική του, είναι το πρώτο βιβλίο που θίγει ορισμένα σημαντικά ζητήματα με στοιχεία και με τρόπο που απαιτεί απαντήσεις. Το κυριότερο είναι ότι είναι ένα βιβλίο που σπάει όλη την πολιτική ορθότητα γύρω από το μεταναστευτικό, όχι με τρόπο δογματικό ή πολιτικάντικο, αλλά  με επιχειρήματα και κοινή λογική. Τολμά και θίγει όλα εκείνα τα προβλήματα για τα οποία μέχρι τώρα επιβληθεί μια ιδιότυπη σιωπή, η σιωπή του ‘τζιζ-κακό’.  Δε θα σχολιάσω το βιβλίο, όποιος θέλει ας κρίνει μόνος του και δε θέλω να ενισχύσω το ήδη έντονο αντι-μεταναστευτικό κλίμα που υπάρχει στη χώρα μας. Παρόλα αυτά υπάρχουν και στη χώρα μας κάποια βασικά ζητήματα που θα ήθελα να θίξω και στα οποία μέχρι τώρα οι μόνες απαντήσεις που ακούμε είναι: ‘Αυτό είναι ρατσιστικό. Ο ρατσισμός είναι τζιζ-κακό’. Τέλος της συζήτησης.
Συμφωνώ ότι ο ρατσισμός είναι τζιζ-κακό, δε συμφωνώ όμως ότι το να ανησυχείς για ορισμένα προβλήματα που ενδεχομένως προκύπτουν από την ανεξέλεγκτη μετανάστευση είναι ρατσιστικό. Ούτε  ο καθένας που ανησυχεί είναι ρατσιστής. Προσωπικά δουλεύω εδώ και τρία χρόνια στο πεδίο σε προσφυγικό καταυλισμό, είτε ως εθελόντρια είτε ως εργαζόμενη σε πολύ απαιτητικές συνθήκες και δεν θα το έκανα αν δεν αγαπούσα τους πρόσφυγες. Δεν είμαι ρατσίστρια, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν ανησυχώ, ειδικά όταν βλέπω ότι η μόνη προετοιμασία/πρόγνωση/ σχεδιασμός που υπάρχει σχετικά με το μέλλον των προσφύγων είναι να παπαγαλίζουν μόνο το: ‘ Ο ρατσισμός είναι τζιζ-κακό’.
 Δε συμφωνώ με τα διαπολιτισμικά μοντέλα, που ισχυρίζονται ότι βρισκόμαστε σε στάδιο ‘εθνικής αιχμαλωσίας’ (μοντέλο Banks) και πρέπει να ‘προχωρήσουμε’  σε πολυπολιτισμικά μοντέλα με στόχο τα παγκοσμιοποιημένα-οικουμενιστικά μοντέλα. Ως Ελληνίδα έχω τη δική μου ταυτότητα, τη γλώσσα μου, την ιστορία μου και τη θρησκεία μου. Αυτό δε σημαίνει ότι δε θα σεβαστώ την ταυτότητα των άλλων. Ούτε σημαίνει ότι πρέπει να ενστερνιστώ ή να υιοθετήσω τις δικές τους κουλτούρες, όπως υποστηρίζει το μοντέλο αυτό. Εξάλλου επειδή ακούγεται πολλή θεωρία, τι ακριβώς σημαίνει ‘οικουμενιστικό διαπολιτισμικό μοντέλο’; Να μιλάμε  όλες τις γλώσσες; Να δημιουργηθεί ένας αχταρμάς από διαφορετικές γλώσσες; Να γίνει ένας αχταρμάς από θρησκείες, τύπου ‘πιστεύουμε όλοι στον ίδιο θεό’; Να φορέσουμε όλες κάτι σαν μαντήλα ή μια πιο μοντέρνα παραλλαγή της; Να μαγειρεύουμε όλες τις διαφορετικές εθνικές κουζίνες; Μόνο στο τελευταίο θα συμφωνήσω!
Καλώς ή κακώς, βασικά στοιχεία της δικής μας πολιτιστικής ταυτότητας είναι και η γλώσσα μας και η Ορθοδοξία μας. Το επιχείρημα ότι πρέπει τα δικά μας πολιτιστικά στοιχεία να υποβιβαστούν, να μειωθούν, να γίνουν αόρατα ‘για να μη (-δήθεν-) νιώθουν άσχημα οι πρόσφυγες’ δεν ευσταθεί και επίσης δεν προέρχεται από τους πρόσφυγες! Προέρχεται από εκείνους τους έλληνες που προσπαθούν να εξαφανίσουν για τους δικούς τους λόγους κάθε ίχνος εθνικής συνείδησης ή θρησκευτικού αισθήματος και χρησιμοποιούν τους πρόσφυγες ως πρόσχημα. Αυτό κάνει μεγάλη ζημιά στην εικόνα των προσφύγων και επίσης ενισχύει το ρατσισμό και την ακροδεξιά όσο τίποτα άλλο.  Για παράδειγμα, οι πρόσφυγες δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το Σταυρό. Δύο φορές μου έχει γίνει σχόλιο στον προσφυγικό καταυλισμό για το σταυρουδάκι που φορώ και τα σχόλια προέρχονταν από ΕΛΛΗΝΕΣ εργαζόμενους οι οποίοι ήταν άθεοι. Οι πρόσφυγες δεν είχαν κανένα πρόβλημα. Γνωρίζουν ότι έχουν έρθει σε μια χριστιανική χώρα, το σέβονται, και στο κάτω κάτω δεν τους απασχολεί ιδιαίτερα σε ποια θρησκεία πιστεύω εγώ. Όταν λοιπόν ακούω ιδέες τύπου να βγει η προσευχή από τα σχολεία, να βγουν οι εικόνες από τις τάξεις και τα νοσοκομεία, γνωρίζω ότι δεν είναι για το καλό δήθεν των προσφύγων. Είναι από τους έλληνες εκείνους που στοχεύουν στην περαιτέρω αποδυνάμωση της δικής μας  πολιτισμικής ταυτότητας. Αυτού του είδους η προώθηση της ισοπέδωσης κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά στην αποδοχή των προσφύγων κι είναι από τους βασικότερους λόγους του έντονου αντιμεταναστευτικού αισθήματος στη χώρα μας. Δεν καταλαβαίνω ποιανού ακριβώς συμφέροντα υπερασπίζεται. Σίγουρα όχι των προσφύγων.

Ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία είναι τεράστια πολιτισμικά κεφάλαια. Δεν νομίζω ότι έχουμε συνειδητοποιήσει το μέγεθός τους κι αυτό δεν είναι υπεροπτικά εθνικιστικό (για όσους βιαστούν να μας αποκαλέσουν εθνίκια, ακροδεξιούς κλπ). Είναι συναίσθηση του χρέους μας να διατηρήσουμε αυτήν την τεράστια πολιτισμική κληρονομιά. Το χρέος αυτό είναι δικό μας,  των Ελλήνων. Δεν είναι χρέος ούτε των προσφύγων ούτε των μεταναστών. Δεν θα το κάνει κανείς άλλος για εμάς. Κι όσο γινόμαστε λιγότεροι αριθμητικά, αν θέλουμε να διατηρηθεί αυτή ταυτότητα, θα πρέπει να την επιλέξουμε και συνειδητά να τη διδάξουμε όσο καλύτερα γίνεται στον τόπο όπου γεννήθηκε. Αλλιώς απλά θα χαθεί. Και τότε κανένας οικουμενισμός -τύπου McDonalds για όλους-  δε θα μας σώσει.

Διαφωνώ επίσης με τα δελτία της κρατικής τηλεόρασης που γίνονταν στην αραβική. Όποιος έχει ελάχιστη σχέση με το προσφυγικό γνωρίζει ότι οι  πρόσφυγες δεν ενημερώνονται από την ΕΡΤ. Έχουν τις δικές τους πύλες στο Διαδίκτυο με πληροφορίες που τους αφορούν. Το να μπαίνει μια ξένη γλώσσα σε κρατικό κανάλι ειδήσεων υπονοεί σχεδόν την ύπαρξη διγλωσσίας στη χώρα αυτή, με όσα αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, γιατί μόνο αραβικά; Υπάρχυν πρόσφυγες που μιλούν Φάρσι, κουρδικά, Ουρντου και τούρκικα. Πως αλήθεια θα μας φαινόταν αν βλέπαμε τις κρατικές ειδήσεις στα ελληνικά και τα τουρκικά; Και τι θα σήμαινε αυτό για την ταυτότητα και την ασφάλεια μας; Δίνουμε ή δε δίνουμε πατήματα;

Ένα σημαντικό ζήτημα που θίγει το βιβλίο που ανέφερα είναι ότι ενώ υπήρχε μαζική εισροή μεταναστών στην Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες, οι λαοί της Ευρώπης δεν ερωτήθηκαν ποτέ. Οι ηγέτες θεωρούσαν ότι έκαναν μια φωτισμένη, αγγελικά καλόκαρδη κίνηση προς πείσμα αυτών των οπισθοδρομικών και αρτηριοσκληρωμένων λαών. Συμφωνώ ότι οι λαοί είναι συνήθως εγωκεντρικοί. Δεν είναι όμως παράλογοι. Ούτε είναι ανόητοι. Θέλουν  να βοηθήσουν εκεί που υπάρχει ανάγκη, όμως θα πρέπει να τους πείσεις ότι ξέρεις τι κάνεις κι ότι μπορείς να τους εξασφαλίσεις. Πρέπει κάπου να τους ακούσεις. Δεν μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις και η μόνη απάντηση στις ανησυχίες τους να είναι ‘Αυτό είναι ρατσιστικό-τζιζ κακό’- τέλος της κουβέντας.
Παρεπιπτόντως οι ίδιοι ηγέτες έπεσαν έξω σε κάθε πρόβλεψη για την εξέλιξη του μεταναστευτικού στην Ευρώπη και κυρίως, ειδικά εδώ στην Ελλάδα, δεν παρέχουν καμία απάντηση σχετικά με το μακροπρόθεσμο μέλλον των προσφύγων και μεταναστών. Αυτό είναι το πιο ανησυχητικό από όλα για όσους βλέπουμε το προσφυγικό από κοντά. Ανησυχούμε και για τους πρόσφυγες και για εμάς. Τι θα γίνει όταν τελειώσουν τα λεφτά. Κάποια στιγμή οι χρηματοδότες (και η τελική χρηματοδότηση προέρχεται από την ΕΕ, άρα είμαστε διπλά όμηρός της), θα πουν: ‘Η φάση έκτακτης ανάγκης τελείωσε. Τέλος τα λεφτά’. Τι θα γίνει τότε; Έστω ότι τώρα οι πρόσφυγες κάπως φυτοζωούν. Σε τραγικές συνθήκες μεν, αλλά φυτοζωούν. Μετά; Αν όμως τολμήσεις και κάνεις οποιαδήποτε  αρνητική εικασία για το ‘μετά’, αμέσως θα σου πουν: ‘Είσαι ρατσιστής- τζιζ κακό’. Τέλος της κουβέντας.

Όμως μια φορά τόλμησα κι έκανα την ερώτηση σε άτομο μέσα στα πράγματα για τέτοια θέματα. Η απάντηση που πήρα ήταν ‘Ε, κάποια στιγμή θα πρέπει να μάθουν να σταθούν στα πόδια τους…. Να ανοίξουν ας πούμε ένα μαγαζί φαλάφελ…’ Από τότε άρχισα να ανησυχώ πραγματικά.! Αν το μαγαζί φαλάφελ είναι η βιοποριστική απάντηση για 60000 πρόσφυγες, σε μια Ελλάδα που δυσκολεύεται να σταθεί έστω και ένα σουβλατζίδικο, αυτού του είδους ο σχεδιασμός με κάνει να σκέφτομαι ότι απλά δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός. Τι θα απογίνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Ή μήπως η περιβόητη 'αλληλεγγύη' κρατά μόνο όσο τα ευρωπαϊκά κονδύλια; Κι έπειτα αν μιλάμε για αλληλεγγύη, γιατί δεν μας ενδιαφέρει καθόλου για εκείνους που έμειναν πίσω στις χώρες τους και που υποφέρουν εκεί πολύ περισσότερο;
Βεβαίως το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό και τα περιθώρια ευελιξίας που έχουμε στενά. Όμως αντί να συζητούν πώς θα βγάλουν την προσευχή και  τις παρελάσεις από τα σχολεία, ας κοιτάξουν –όποιος και αν είναι  στην εξουσία- να δημιουργήσουν έναν βιώσιμο, αποτελεσματικό προγραμματισμό για την μακροπρόθεσμη επιβίωση αυτών των ανθρώπων, έτσι ώστε να μην έχουν προβλήματα ούτε εκείνοι, ούτε εμείς. Αλλιώς τσιτάτα τύπου τζιζ-κακό, όχι μόνο δεν πείθουν πια κανέναν, αλλά το μόνο αποτέλεσμα που έχουν είναι να φουντώνουν την ακροδεξιά και τον πραγματικό ρατσισμό.

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brughtplanet.blogspot.gr, 27/12/2018

Η λογοκρισία της πολιτικής ορθότητας


Ένα νέο είδος λογοκρισίας έχει κάνει την εμφάνισή του, πιο περίτεχνο, πιο δύσκολο στην αντιμετώπισή του, η (γνωστή) πολιτική ορθότητα. Τα μη αποδεκτά στην πολιτική ορθότητα είναι σήμερα απλώς κατακριτέα, ίσως όμως δεν αργεί η στιγμή που οι διαφορετικές γνώμες θα διώκονται- για χάρη πάντα της 'αποδοχής της διαφορετικότητας'!. Αποδοχή της διαφορετικότητας λοιπόν, αλλά όχι αποδοχή της διαφορετικής γνώμης. Ας δούμε κάποια παραδείγματα. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους συνειδητοποιημένους ομοφυλόφιλους άνδρες, άνδρες οι οποίοι γεννήθηκαν έτσι κι έχουν επιλέξει ανοιχτά συγκεκριμένο τρόπο ζωής, πολλές φορές σε τρομερά αντίξοες συνθήκες και  με μεγάλο πόλεμο από το περιβάλλον τους. Μεταξύ αυτών, έχω  αγαπημένους φίλους και είναι επίπονο να βλέπεις την αγωνία που ζουν κάποιες φορές εξαιτίας της οικογενείας τους, ενώ το bullying που γίνεται εναντίον μαθητών ή νεαρών ατόμων με ομοφυλοφιλικές τάσεις είναι απόλυτα κατακριτέο και με θυμώνει πάρα πολύ. Ως εκπαιδευτικός είμαι κάθετη και απόλυτα αυστηρή στην τιμωρία όσων το διαπράττουν.

Αποδέχομαι τα άτομα και τις επιλογές τους. Από την άλλη μεριά όμως, υπάρχουν πολλά πράγματα στα οποία δε συμφωνώ.  Δε συμφωνώ με τις μαζικές, προφανώς καθοδηγούμενες, καμπάνιες προώθησης και διαφήμισης της ομοφυλοφιλίας (που σχεδόν πάντα αφορούν μόνο στην ανδρική ομοφυλοφιλία) με στόχο την αύξηση της, ειδικά όταν αυτές οι εκστρατείες δήθεν ευαισθητοποίησης έχουν στόχο νέα παιδιά.
Δεν συμφωνώ με την εισαγωγή της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία που στοχεύει να ‘διερευνήσουν τα παιδιά τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις', γιατί δεν είναι αυτός ο στόχος της σεξουαλικής αγωγής. Εκτός κι αν εκεί θέλουμε να καθοδηγήσουμε  τα παιδιά: στην επιτούτου αμφισβήτηση της ετεροφυλόφιλης σεξουαλικότητας και την ενθάρρυνση προς τον πειραματισμό με όλων των ειδών τις διαφορετικές σεξουαλικότητες.
Δεν συμφωνώ με τη μείωση του ορίου ηλικίας συναίνεσης για αλλαγή φύλου στα 15, όπως δε συμφωνεί κι η Παιδοψυχιατρική Εταιρεία (αλλά ποιος την ακούει...) Οι έρευνες έχουν δείξει ότι σε αυτήν την ηλικία δεν είναι έτοιμα τα παιδιά να πάρουν μια τόσο σημαντική απόφαση, αλλά εκείνοι που αποφασίζουν μάλλον  βιάζονται… Δε συμφωνώ με την πρόσφατη καμπάνια (κατά;) του aids όπου παρουσιάζονταν δύο ομοφυλόφιλοι άνδρες-ζευγάρι (συγνώμη αλλά το Aids δεν αφορά μόνο ομοφυλόφιλους άνδρες!), οι οποίοι διακηρύττουν σχεδόν με περηφάνια ‘Είμαι θετικός!’ Σε σχετική επεξήγηση διάβασα ότι στη συγκεκριμένη καμπάνια ο ένας στο ζευγάρι  έχει aids, αλλά ο άλλος όχι, όμως δεν υπάρχει πρόβλημα στις  σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ τους γιατί γίνονται με προφύλαξη. Απορώ πως μία τέτοια καμπάνια θα πείσει τους ήδη απρόσεκτους νέους σήμερα να χρησιμοποιούν προφυλάξεις, όταν ουσιαστικά τους δείχνει ότι  το aids είναι θέμα μόνο των ομοφυλόφιλων ανδρών, αλλά ακόμη και να κολλήσουν δεν τρέχει τίποτα, γιατί μπορούν να συνεχίσουν να έχουν κανονικές σεξουαλικές σχέσεις. Η ελαχιστοποίηση και η ωραιοποίηση δε βοηθούν στην εγρήγορση…
 Δε συμφωνώ να μπαίνει ως θέμα θεματικής εβδομάδας στα σχολεία  'η ομοφοβία και τρανσφοβία στην εκπαίδευση' όταν άλλες, πολυπληθέστερες κοινωνικές ομάδες μένουν απέξω κι επιλέγεται ειδικά αυτή..Το ομοφοβικό bullying είναι πολύ σοβαρό πρόβλημα και πρέπει να σταματήσει, όπως και το bullying σε άλλες ομάδες, π.χ. τα υπέρβαρα παιδιά ή οι καλοί μαθητές-που δεν αναφέρονται πουθενά. Η τρανσφοβία όμως; Πόσοι πια τρανς υπάρχουν στα ελληνικά σχολεία, ώστε να γίνεται μείζον θέμα η αποδοχή της αλλαγής φύλου; Εκτός κι αν αυτός ακριβώς είναι ο στόχος: να τους αυξήσουμε… (Εξ’ ου και η μείωση του ορίου ηλικίας).
Δε συμφωνώ με αυτό που είδα πρόσφατα στην αγγλική τηλεόραση, όπου κριτής σε τηλεοπτικό διαγωνισμό μεγάλης τηλεθέασης ήταν ένας τρανς  άνδρας  με γένια και κραγιόν. Για ποιο λόγο μία ελάχιστη μειονότητα (οι άνδρες που άλλαξαν φύλο σε γυναίκες) προβάλλεται ως πρότυπο σε εκπομπή μαζικής ακροαματικότητας; Για ποιο λόγο αυτή η ασύμμετρη υπερ-αντιπροσώπευση; (εκτός κι αν θέλουμε αυτή η ελάχιστη μειονότητα να γίνει πλειονότητα...)
Δε συμφωνώ με όλες τις νέες έννοιες που μας έρχονται από το εξωτερικό, όπως αυτή του ‘ρευστού φύλου’, και την πρόταση να μην υπάρχουν πια ξεχωριστές γυναικείες κι ανδρικές τουαλέτες για να μη νιώθουν άσχημα οι τρανς κι άλλα τέτοια… Βλέπεις ξαφνικά έγινε μείζον θέμα σε όλο τον κόσμο, ότι τα νέα παιδιά έχουν γεννηθεί με λάθος φύλο και βιαζόμαστε να τα βοηθήσουμε να το αλλάξουν (κι είναι πολλά τα λεφτά της βιομηχανίας των επεμβάσεων βέβαια…)

Βεβαίως όλες αυτές τις διαφωνίες δε μπορούμε να τις εκφράσουμε ελεύθερα, χωρίς να κατηγορηθούμε για ομοφοβία, τρανσφοβία, σκοταδισμό κλπ. Το οποίο είναι λάθος, γιατί δεν έχουμε πρόβλημα με τα συγκεκριμένα άτομα, αλλά με την προώθηση και τη χειραγώγηση που γίνεται στο όνομα τους. Αυτού του είδους η λογοκρισία της πολιτικής ορθότητας θα φτάσει σύντομα στον απόλυτο παραλογισμό: πρόσφατα διάβαζα σε μία αγγλική εφημερίδα για το πώς οι παιδόφιλοι γεννούνται έτσι κι ότι η παιδοφιλία είναι απλά ένας  διαφορετικός σεξουαλικός προσανατολισμός που δεν αλλάζει. Κι ότι υπάρχουν και καλοί παιδόφιλοι που έλκονται μεν από παιδιά, αλλά λέει συγκρατούνται και δεν τα ακουμπάνε για να μην τους κάνουν κακό. Αυτοί λέει οι παιδόφιλοι αξίζουν τη συμπόνια μας (και φαντάζομαι οσονούπω την αποδοχή της διαφορετικότητας τους!) Και πάλι, τα επιστημονικά δεδομένα που λένε ότι η παιδοφιλία δεν είναι σεξουαλικός προσανατολισμός, αλλά  διαταραχή και μάλιστα εθιστική (δηλαδή δεν μπορεί να παραμείνει μόνο σε ένα επίπεδο ικανοποίησης, π.χ. της φαντασίωσης, χρειάζεται όλο και περισσότερο), αυτά τα επιστημονικά δεδομένα δεν τους ενδιαφέρουν... Κατά τα άλλα εμείς είμαστε οι σκοταδιστές…

Με πρόσχημα λοιπόν την αποδοχή της διαφορετικότητας, ουσιαστικά προωθείται συστηματικά η θηλυκοποίηση του ανδρικού φύλου (σχεδόν όλες οι διαφημιστικές καμπάνιες ευαισθητοποίησης αφορούν σε ομοφυλόφιλους άνδρες  ή σε άνδρες που θέλουν να γίνουν γυναίκες - το αντίστροφο δεν παρουσιάζεται σχεδόν ποτέ!). Αυτή η προσπάθεια θηλυκοποίησης κατά τη γνώμη μου έχει δύο στόχους. Ο πρώτος είναι βέβαια να βληθεί ο θεσμός της παραδοσιακής οικογένειας, της οικογένειας ως ένας ιερός θεσμός ένωσης εν αγάπη του αρσενικού με το θηλυκό,ως ο ασφαλής και ζεστός φυσικός και ψυχολογικός χώρος μέσα στον οποίο θα γεννηθεί , θα ανατραφεί και θα διαμορφώσει ύπαρξη το νέο άτομο.
Η οικογένεια ως γνωστόν βάλλεται με πολλούς τρόπους εδώ και καιρό. Ένας τρόπος που δοκιμάστηκε τις προηγούμενες δεκαετίες ήταν η μαζική διαφήμιση και προώθηση της σεξουαλικής ελευθεριότητας και στα δύο φύλα. Η ενθάρρυνση να αποκτούν όσες περισσότερες σεξουαλικές εμπειρίες γίνεται, η ‘μόδα’ που ακολούθησε, η πίεση που ένιωθαν πολλοί νέοι αν δεν έχουν αυτήν την υπερπληθώρα εμπειριών, έχει οδηγήσει σε μεγάλη δοκιμασία και τις σχέσεις, τους γάμους και τις οικογένειες. Τεράστια ποσά ψυχικού πόνου έχουν δημιουργηθεί -που μόνο οι ψυχολόγοι και οι πνευματικοί μπορούν να γνωρίζουν από τις ενδόμυχες εξιστορήσεις- εξαιτίας της άνευ όρων και ορίων αναζήτησης της ηδονής, ακόμη και αν τσαλαπατηθούν συναισθήματα, δεσμεύσεις κι όρκοι. Οι άνδρες δεν εμπιστεύονται τις γυναίκες κι οι γυναίκες δεν εμπιστεύονται πια τους άνδρες. Οι οικογένειες, όσες εξακολουθούν και υπάρχουν, συντηρούνται μέσα στην καχυποψία και την αποξένωση. Η ζημιά στον συναισθηματικό πυρήνα της οικογένειας έχει γίνει.

Παρόλα αυτά, παρόλο τον πόνο που δημιούργησαν, δεν κατάφεραν να εξαφανίσουν το θεσμό της οικογένειας. Κι αυτό οφείλεται κυρίως στις γυναίκες. Οι γυναίκες, όσο κι αν έχουν επηρεαστεί από το κλίμα ελευθεριότητας που επικρατεί, έχουν  ακόμα ως βασική τους ύψιστη επιθυμία να δημιουργήσουν οικογένεια και να διατηρήσουν την οικογενειακή θαλπωρή. Ίσως αυτή είναι η φύση της γυναίκας. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, μέσα από πολύ πόνο και υποχωρήσεις, μέσα από την αναζήτηση βοήθειας (οι γυναίκες είναι εκείνες που τρέχουν στους ειδικούς για να λύσουν τα προβλήματα στο γάμο!) σε πολλές περιπτώσεις κατάφεραν να κρατήσουν την οικογένεια και σε κάποιες ακόμη και να συγκινήσουν το σύζυγο προς θετική αλλαγή.  Για αυτό και αυτή τη φορά το σύστημα είναι αποφασισμένο να τις χτυπήσει  με άλλο τρόπο. Κι αυτός ακριβώς ο άλλος τρόπος είναι η θηλυκοποίηση του ανδρικού φύλου.

Ήδη δεκάδες χιλιάδες γυναικών στη χώρα μας είναι μόνες, καθώς η λειψανδρία είναι πολύ έντονη. Τα στατιστικά δείχνουν ότι τα ποσοστά των γυναικών που ζουν μόνες στην Ευρώπη είναι πολύ μεγαλύτερα από τα αντίστοιχα των ανδρών. Υπάρχουν βέβαια πολλοί λόγοι για αυτό, όμως από όσους γνωρίζουν καλά την ελληνική κοινωνία, πολλοί συμφωνούν ότι η ανδρική ομοφυλοφιλία στην Ελλάδα είναι αυξημένη σε σχέση με το παρελθόν αλλά και σε σχέση με τη γυναικεία ομοφυλοφιλία, που είναι πολύ πιο σπάνια. Εδώ δημιουργείται μια δημογραφική ανισορροπία που  δεν είναι αμελητέα. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ένα σημαντικό ποσοστό Ελλήνων ανδρών έχει παντρευτεί αλλοδαπές γυναίκες, έχει αφήσει ένα  ποσοστό γύρω στο 10%  των Ελληνίδων γυναικών μόνες και μάλιστα από κάποια ηλικία και πάνω ξεπερνά το 20 %.  Πολύ φοβάμαι ότι με τη μαζική χειραγώγηση για την προώθηση της μαθημένης και καθ’ έξιν ανδρικής ομοφυλοφιλίας σε άνδρες που δεν έχουν γεννηθεί ομοφυλόφιλοι, η λειψανδρία θα αυξηθεί και  η επόμενη γενιά γυναικών θα δυσκολευτεί ακόμη περισσότερο να βρει σύντροφο. Και παρότι το να μείνει μία γυναίκα μόνη και χωρίς οικογένεια ποσώς απασχολεί όσους κόπτονται για την αποδοχή της διαφορετικότητας, οι ίδιες κι οι γονείς τους ξέρουν πολύ καλά την τεράστια  απώλεια και την πίκρα του να ζεις μόνη, χωρίς παιδιά, χωρίς εγγόνια, χωρίς θαλπωρή. Οι μόνες γυναίκες είναι αόρατες σε όλες αυτές τις ‘καμπάνες ευαισθητοποίησης’, μία ομάδα πάνω από το 10% του πληθυσμού με την οποία κανείς δεν ασχολείται- σίγουρα όχι η πολιτική ορθότητα…

Όταν τα ποσοστά ανδρικής ομοφυλοφιλίας είναι τόσο μεγαλύτερα από αυτά της γυναικείας, όταν υπάρχει λειψανδρία σε συνθήκες επιδημίας πλέον, αυτό είναι ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα, που θα έπρεπε να αντιμετωπισθεί. Επιπλέον έχω ακούσει παρά πολλές φορές για γυναίκες που έχουν τραυματιστεί ανεπανόρθωτα από συζύγους που κάποια στιγμή απέκτησαν στα κρυφά διπλή ομοφυλοφιλική ζωή, για χάρη των ‘πειραματισμών’, για χάρη μιας ακόμη 'εμπειρίας', για χάρη της ακόμη περισσότερης ηδονής… Η οικογένεια διαλύεται είτε εσωτερικά είτε και εξωτερικά και οι γυναίκες είναι σε απόγνωση καθώς νιώθουν απόρριψη ακόμη και για το ίδιο τους το φύλο. Όταν ο άνδρας τους τις απατά με άλλη γυναίκα, εκεί νιώθουν ότι έστω  έχουν το περιθώριο βελτίωσης, να δουλέψουν για τη σχέση τους, να δώσουν περισσότερη προσοχή, να δουν τι έφταιξε ώστε να τον επαναφέρουν στη σχέση…. Όταν όμως τις απατά με άνδρα, εκεί νιώθουν σοκαρισμένες κι αδύναμες: άνδρες δε μπορούν να γίνουν! Τραυματίζονται τόσο πολύ που αδυνατούν να ξαναεμπιστευτούν άνδρα. Αυτός ακριβώς είναι ο στόχος της προσπάθειας θηλυκοποίησης των ανδρών: άνδρες που σφετερίζονται το γυναικείο φύλο και συνεπώς απορρίπτουν τις γυναίκες, τις οποίες πληγώνουν με την απόρριψη αυτή ανεπανόρθωτα. Σε μια τέτοια φιλοσοφία,  επιδιώκεται όλο και περισσότεροι άνδρες αυτάρεσκα και ναρκισσιστικά  να δημιουργήσουν ένα κλειστό ανδρικό σύμπαν μέσα στο οποίο ικανοποιούνται πλέον όλες τους οι ανάγκες τους. Εκεί η γυναίκα θεωρείται όχι μόνο αχρείαστη, αλλά κι ανεπιθύμητη. Βεβαίως δεν είναι η πλειοψηφία των ομοφυλοφίλων έτσι- όπως είπα, είναι πολλοί που αγαπούν τις γυναίκες. Υπάρχουν κάποιοι όμως που είναι μισογύνηδες.  Ανάλογες κλίκες γυναικών δεν υπάρχουν.

Ξαναλέω ότι δεν έχω πρόβλημα με τους συνειδητοποιημένους ομοφυλόφιλους άνδρες που γνωρίζουν την ιδιαιτερότητα τους από μικροί, κι επιλέγουν ξεκάθαρα μία τέτοια ζωή κι οι οποίοι αγαπούν και δεν πληγώνουν τις γυναίκες. Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι ομοφυλόφιλοι άνδρες με μεγάλη ευαισθησία κι είμαι τυχερή γιατί έχω γνωρίσει κάποιους. Άνδρες οι οποίοι με αξιοπρέπεια είχαν το θάρρος να επιλέξουν ανοιχτά μια διαφορετική ζωή, χωρίς να διατυμπανίζουν ή να προκαλούν.  Έχω πρόβλημα όμως με εκείνους που, όντας παντρεμένοι ή δεσμευμένοι παρασύρονται και ‘πειραματίζονται’ κυρίως γύρω στη μέση ηλικία και μετά, γιατί δεν έχουν άλλο τρόπο να γεμίσουν το εσωτερικό τους κενό, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στη σύντροφο ή την οικογένεια. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πριν χρόνια έναν ομοφυλόφιλο άνδρα που γνώρισα σε ένα πρότζεκτ που δούλευα, να μου υπερηφανεύεται πώς κατάφερε να σαγηνεύσει ένα παντρεμένο ετεροφυλόφιλο άνδρα και να τον κάνει να ‘ανακαλύψει νέες πτυχές της σεξουαλικότητάς του’ ! Για τη σύζυγο, όχι απλά δεν τον ενδιέφερε, αλλά ένιωθε και ικανοποίηση που κατάφερε να κατακτήσει έναν άνδρα από το ‘αντίθετο στρατόπεδο’! Δεν αρκέστηκε δηλαδή  στην ομάδα των  ήδη γνωστών του ομοφυλόφιλων-όχι. Αυτοί ήταν δεδομένοι… Αυτό που ήθελε ήταν να μετατρέψει και τους άλλους! Με αυτούς τους ομοφυλόφιλους έχω πρόβλημα. Και με όσους προσπαθούν να περάσουν αυτή τη γραμμή της μετατροπής μέσα από τα ΜΜΕ, τις δήθεν καμπάνιες ευαισθητοποίησης κλπ., οι οποίες καμπάνιες έχουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα: δεν εμπνέουν την αποδοχή, απεναντίας εντείνουν την καχυποψία και κάνουν ζημιά στους σοβαρούς ομοφυλόφιλους, που θέλουν δικαίως να θεωρηθούν ως ίσοι και να ζήσουν μια ισότιμη ζωή με τους υπόλοιπους.

Αυτή η ιστορία δεν είναι αστεία. Έχει τεράστιο κόστος και πραγματικά έχω ακούσει πάρα πολλά τελευταία από γυναίκες  που τραυματίστηκαν με τραγικό τρόπο. Είναι άλλο να αποδέχεσαι εκείνον που γεννήθηκε έτσι και σέβεται εσένα και τον εαυτό του κι άλλο να ενθαρρύνεις και να καθοδηγείς άνδρες σε δρόμους που θα τους κάνουν είτε να μη δημιουργήσουν οικογένεια είτε να διαλύσουν την  οικογένειά που ήδη έχουν. Αυτή τη φορά οι γυναίκες πληρώνουν και πάλι το τίμημα. Η μόνη λύση είναι η επίγνωση,  η αυτό-εκτίμηση στην αναντικατάστατη αξία μας ως γυναίκες αλλά και η αναγνώριση από πλευράς των μανάδων των αγοριών σχετικά με την ανατροφή των παιδιών τους. Ναι, αν έχει από μικρός τέτοιες τάσεις, μην το κατηγορήσεις, μην το καταπιέσεις, μην το κατακρίνεις. Αν έχει γεννηθεί έτσι, δεν θα αλλάξει -κι ίσως ούτε πρέπει. Αυτό που είναι λάθος όμως είναι η ιεράρχηση του ‘σεξουαλικού πειραματισμού’ ως υπέρτατη αξία, ακόμη και  πάνω από την αξία του σεβασμού των συναισθημάτων των άλλων, ακόμη και  πάνω από την αξία της οικογένειας. Όσο κι αν ικανοποιηθούν οι ποικίλες ‘σεξουαλικές αναζητήσεις’, ευτυχία δεν μπορούν να φέρουν. Ευτυχία δημιουργείται μόνο μέσα σε μια ζεστή κι ισορροπημένη οικογένεια και για αυτό την πολεμούν τόσο πολύ.

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brighplanet.blogspot.gr, 24/12/2018

Η πορνογραφία δεν είναι ακίνδυνη

Η σκύλευση που γίνεται σε ένα τραγικά θανόν νέο άτομο είναι απίστευτη. Όλων των ειδών οι εικασίες δίνουν και παίρνουν στο διαδίκτυο με μια επικίνδυνη κατολίσθηση σε συζητήσεις του τύπου: «Ακόμη κι αν ήθελε να πάει και με τους δυο, δεν έπρεπε να τη σκοτώσουν» και διάφορα σχετικά επιχειρήματα κι αντεπιχειρήματα. Μα είναι δυνατόν; Είναι δυνατόν να συζητάμε αν «έπρεπε να σκοτώσουν» κάποιον ή όχι; Αυτά τα θέματα έχουν λυθεί από  τον ανθρώπινο πολιτισμό σε κάθε επίπεδο, νομικό, ηθικό, κοινωνικό, εδώ και αιώνες. Η θανατική καταδίκη έχει καταργηθεί ακόμη και για τους χειρότερους εγκληματίες-  κι είναι δυνατόν να ανοίγονται τέτοιου είδους συζητήσεις, όπου ο καθένας, ανάλογα με τα προσωπικά και σεξουαλικά του  απωθημένα, βρίσκει την ευκαιρία να κατακρίνει μεν, αλλά να φανεί κι ανώτερος ταυτόχρονα: ΄Ναι μεν, αλλά δεν έπρεπε και να τη σκοτώσουν…’ (υπονοώντας ότι ίσως έπρεπε μόνο να τη βιάσουν, αλλά μέχρι εκεί…).  Πώς μπορεί να γίνεται οποιαδήποτε εικασία  ειδικά για ένα άτομο που δεν είναι πλέον εν ζωή και δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του από τη μαζική διαπόμπευση; Αν η κοπέλα ήθελε να πάει και με τους δυο, θα το είχε κάνει και θα είχε γλυτώσει το θάνατο. Εκεί ήταν το όλο θέμα. Πώς τόλμησε να πει ‘όχι’ και το πλήρωσε με τη ζωή της.
 Μας είναι πολύ πιο απειλητικό να δούμε το ‘όχι’ και να δούμε την ωμή αλήθεια. Ότι ήταν μια κοπέλα όπως όλες, όχι μια ξεχωριστή κοπέλα ελευθερίων ηθών όπως κάποιοι θέλουν να την παρουσιάσουν, η οποία νόμιζε ότι είχε έναν φίλο που μπορούσε να εμπιστευτεί και στη αφέλεια της νεανικής ηλικίας νόμιζε ότι ήταν ασφαλές να συναντηθούν όλοι μαζί για παρέα. Για τη μία αυτή περίπτωση που έφτασε στη δημοσιότητα, υπάρχουν χιλιάδες άλλες, όπου γίνονται ομαδικοί βιασμοί από ‘παρέες’ που δυστυχώς άπειρες κοπέλες εμπιστεύτηκαν και για τους οποίους δεν θα ακουστεί ποτέ τίποτα. Ο βιασμός-σε-ραντεβού (date rape) είναι πολύ γνωστό φαινόμενο και συζητείται εδώ και χρόνια στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα  όχι βέβαια, γιατί εδώ φυσικά προτρέχουμε να χαρακτηρίσουμε την κοπέλα ‘ελαφρών ηθών’ και να τα ρίξουμε όλα, ωραία, ήσυχα και βολικά στο θύμα- ποτέ στους κανακάρηδες, ειδικά αν είναι ελληναράδες (κι όχι αλλοδαποί), ειδικά αν είναι παιδιά ισχυρών παραγόντων (κι όχι φουκαράδων). 
Όμως το date rape συμβαίνει κι εδώ πολύ συχνά κι ίσως μας είναι πολύ πιο απειλητικό να δεχτούμε ότι υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό νέων ανθρώπων που δεν θα είχαν καμία αναστολή να βιάσουν και να κακοποιήσουν, καθώς η μόνη αγωγή σχέσεων που έχουν ποτέ δεχτεί  είναι μέσα από την εξαθλίωση της πορνογραφίας. Τα άτομα αυτά φέρεται πώς είχαν επιτεθεί και σε άλλα κορίτσια με το ίδιο προβλέψιμο μοτίβο-τους ζητούσαν να κάνουν αυτά που έβλεπαν στα πορνό (https://www.alfavita.gr/koinonia/276249_kai-se-alli-kopela-eihan-askisei-bia-oi-2-katigoroymenoi-itan-aniliki?fbclid=IwAR1ki-Rwr7ful3aqgB0UTuo_XDyGY1kqk3Z1BsAAH-1O1XgwJoGtgS047R4). Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι η πορνογραφία δεν είναι ακίνδυνη. Ειδικά όταν σε αυτήν εκτίθεται άτομα από νεαρή ηλικία, ειδικά όταν δεν έχουν λάβει καμία διαπαιδαγώγηση από την οικογένεια για το σεβασμό της γυναίκας, ειδικά όταν μια υποκριτικά σεμνότυφη κοινωνία νομίζει ότι με το να μην εισάγει 'Αγωγή Σχέσεων' στα σχολεία (πιο χρήσιμη από τη 'Σεξουαλική Αγωγή'), τότε όλα καλά... Τα παιδιά θα τα μάθουν ως δια μαγείας από μόνα τους-δηλαδή μέσα από την πορνογραφία! Και στην απόλυτη ναρκισσιστική διάσχιση που ζουν πολλές οικογένειες, δεν είναι τόσο απίθανο νεαροί με υπερφουσκωμένο εγώ να νομίζουν ότι κάθε κοπέλα γύρω τους θέλει να κάνει μαζί τους ό,τι έβλεπαν στο πορνό χθες βράδυ. Κι αν δε θέλει, τότε της αξίζει η βία - που επίσης έβλεπαν στο πορνό χθες βράδυ. Ορίστε τα αποτελέσματα. Φυσικά ο αντίλογος θα πει ότι η πλειοψηφία των ανδρών χρησιμοποιεί πορνογραφία και δε γίνονται δολοφόνοι. Σύμφωνοι, πόσοι όμως γίνονται άγνωστοι  βιαστές; Για κάθε κοπέλα της οποίας ο βιασμός φτάνει τα φώτα της δημοσιότητας, υπάρχουν χιλιάδες άλλες για τις οποίες δε θα μάθουμε ποτέ τίποτα. Δεν παίζει ρόλο η πορνογραφία σε αυτό, ειδικά όταν ο βιασμός  είναι από τα πιο συνηθισμένα σενάρια που χρησιμοποιεί; Έπειτα, υπάρχουν χιλιάδες άλλες διαβαθμίσεις βίας, σωματικής ή ψυχολογικής  στις οποίες συμβάλλει ο εθισμός στην πορνογραφία. Στην καλύτερη των περιπτώσεων οδηγεί σε  αποξένωση μέσα στη σχέση, καθώς ο χρήστης πορνογραφίας δεν κάνει έρωτα με τη σύντροφό του, αλλά με την πορνογραφική φαντασίωση που αναπαράγει στο μυαλό του. Δηλαδή είναι δυο σώματα εκεί, αλλά το συναίσθημα κι ο νους απλά αναπαράγει ένα ρόλο πορνό-συνήθως με απρόσωπα φαντασιωσικά άτομα... Όταν αυτή είναι η βάση για τις σεξουαλικές σχέσεις σε πολλά ζευγάρια σήμερα, είναι θέμα χρόνου η σχέση να αποσυντεθεί. Η πορνογραφία έχει πολύ πιο ύπουλα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα από όσο αναγνωρίζουμε. Αλλά μας είναι άβολο να το δούμε.
Και μας είναι ακόμη πιο άβολο να ενεργοποιηθούμε να προστατέψουμε τα νεαρά κορίτσια μέσα από την αγωγή αυτό-προστασίας κι όχι μόνο μέσα από τα ασαφή και γενικόλογα: «Να προσέχεις…». Ίσως μας είναι πολύ πιο άκομψο να διδάξουμε ότι στον κόσμο που ζούμε πολύ δύσκολα θα εμπιστεύεσαι κάποιον και μόνο αν τον γνωρίζεις για πολύ καιρό… Ότι δεν θα είσαι ποτέ μόνη σου με μια παρέα αντρών. Ότι τα αρχικά ρομαντικά ραντεβού θα πρέπει να είναι μόνο σε δημόσιο χώρο… Ότι θα πρέπει να παρατηρείς για μεγάλο διάστημα τη συμπεριφορά του νέου συντρόφου απέναντί σου, και να διακρίνεις τα ειδικά σημάδια που προαναγγέλουν πιθανή βίαιη συμπεριφορά. Όλες αυτές οι παλιομοδίτικες συμβουλές δεν μας αρέσουν, θεωρούμε ότι καλλιεργούν την καχυποψία, ότι ανήκουν σε άλλη εποχή. Τα κορίτσια βρίσκονται εγκλωβισμένα μεταξύ των πιέσεων να βρουν μια σχέση από τη  μια μεριά, να μη χαρακτηριστούν ‘μυξοπαρθένες’, αλλά από την άλλη να μην κακολογηθούν ως ‘ελαφριών ηθών’. Κάπου εκεί ανάμεσα εμφανίζονται οι επιτήδειοι. Και χίλιες φορές να είσαι  με το παραπάνω επιφυλακτικός, παρά να ρισκάρεις να τραυματιστεί το παιδί σου ανεπανόρθωτα εξαιτίας μιας  άρρωστης κοινωνίας που θέλει να νταντεύει το ’εγώ’  σε κάποια   κακομαθημένα παλιόπαιδα, μιας υποκριτικά σεμνότυφης κοινωνίας, που αφήνει τα μυαλά των αγοριών της να γίνουν ζελέ από την πορνογραφία, γιατί είναι υπερβολικά κομπλεξική για να τους δώσει μια σωστή αγωγή σχέσεων.
Βικτωρία Πρεκατέ, www.brightplanet.blogspot.gr, 16/12/2018


"Άνευ όρων και αμετάκλητα παραιτήθηκαν από την εθνική κυριαρχία"
Αξιολόγηση μαθητών, αξιολόγηση σχολείων, δήθεν αξιοκρατία και πώς ένας 14χρονος μαθητής ζωγράφισε την Ελλάδα!
Μισογυνισμός τον 21ο αιώνα, ένα συγκλονιστικό βιβλίο και η τραγική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας
Make believe:Η ετερο-εκπληρούμενη προφητεία
Grooming εφήβων: όταν ο 'έρωτας' ενηλίκου-έφηβης αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο
Το λάθος της αποχής
Γυναίκες μόνες στο δυτικό κόσμο: σχολιασμοί σε ένα βιβλίο
Πάσχα 2014

Οι χαμαιλέοντες
Σκέψεις σχετικά με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας
Ακραία βία στα παιδιά
Αυτοτραυματισμός στους εφήβους
"Επανακαλωδίωση" και εργασία
Αφθονία, ευλογία, ασφάλεια
Ψυχολογικό αντίκτυπο της κρίσης στα παιδιά (2)
The way out is the way up
Σχόλια και προτάσεις για την παιδεία
Εθνικό κρατικό νόμισμα
Αρπαγή γης, το νέο κυνήγι θησαυρού των επενδυτών
Καλή χρονιά (ή πώς να την κάνουμε...)

2013
Κλείνοντας το 2013
Έφηβοι και κίνδυνοι στο Διαδίκτυο
Αυτοπροστασία των παιδιών από τη λεκτική βία
Μιλάμε στα παιδιά για την κρίση στις σχολικές εορτές;
Πώς να βοηθήσουμε τα απομονωμένα παιδιά
Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας στους νέους
Αναρτήσεις 2013
Η μιντιακή επίθεση στην αθωότητα
Η δύναμη της θετικής σκέψης και η δύναμη του θετικού λόγου
Σκέψεις σχετικά με τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό
Κίνητρα μαθητών για μάθηση και δημιουργικότητα(2)
Κακοποίηση ζώων από παιδιά: αγνωστη,διαδεδομένη συνήθεια
Διαθεματικό μάθημα στην πολική αρκούδα
Bullying κράτους ενταντίον πολιτών
Σιωπηρή εκπαίδευση των παιδιών στη βία: μια βραδυφλεγής βόμβα;
Η επιλογή της ομορφιάς ή της ασχήμιας στην καθημερινή ζωή
Το σχολείο ως καταφύγιο: Ο ρόλος του σχολείου στην προάσπιση της ψυχικής υγείας των παιδιών
Παρεξηγημένη (κι επικίνδυνη) μεταφυσική

Κακοποίηση μαθητών από εκπαιδευτικούς
Συναισθηματική
υπερφαγία: Όταν το ψυγείο από ‘φίλος’, γίνεται ‘εχθρός’

Αγωγή διαφυλικών σχέσεων στους εφήβους
Παρεξηγημένη υπερηφάνεια και υπεροψία
Οι τρεις μηχανισμοί επιβίωσης και το διαλυτικό του φόβου
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Β'
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Α'
Συνεξάρτηση
Η Οιδιπόδεια πληγή
Το ανθρώπινο δικαίωμα του παιδιού να μεγαλώσει χωρίς να μισεί
Το δίλημμα της μετανάστευσης
Καλή χρονιά με χαρά, ζωή και επίγνωση

Οκτώβρης 2012,Εκπαίδευση Ειρήνης-Δάσκαλοι Χωρίς Σύνορα,Απελυθέρωση από το καλούπι, Σεπτέμβριος 2012,Γαύδος, αρκούδες και Σομαλία, Αγχώδης διαταραχή και κρίσεις πανικού,Μιντιακή αισθητική και απλότητα, Αύγουστος 2012,Ζηλοφθονία:Εθνικό πάθος;,Ελευθερία επιλογής,Προβολή κι ενοχή(Η βροχή της λύπης),Ψυχολογική στάση απέναντι στην ηγεσία,Κυβισθήσεις στις λέξεις και το θέμα με τα στρατόπεδα (ξανά),Τα 'παιδιά της δραχμής' και οι 'μάγκες του ευρώ', Ιούλιος 2012Αναμνήσεις από εθελοντική εργασία σε μοναστήρι,Η μιντιακή τρομολαγνεία και πώς να προστατευτούμε , Ιούνιος 2012,Η αποξένωση στην ελληνική οικογένεια εν μέσω κρίσης, Μάιος 2012,Εθισμός στο χρήμα,Πώς να βοηθήσουμε τους άστεγους,Η βροχή του φόβου,Υστερόγραφο στην αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εθνική εξάρτηση και η αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εκλογές 6ης Μαϊου:Η αρχή ενός επώδυνου τοκετού,
Ποινικοποίηση της φτώχειας, ποινικοποίηση της ασθένειας Απρίλιος 2012,Η μικροβιοφοβία ως παράγοντας διακρίσεων, Ένα συγκινητικό συμβάν και ο ρατσισμός, Ο πολύ ύπουλος ρατσισμός Νο 2, Λαθρομετανάστες και ο πολύ ύπουλος ρατσισμός, Αναβλητικότητα:Τι είναι;Πώς αντιμετωπίζεται;, Μάρτιος 2012
Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου 2012, Χρήση των λέξεων σε δύσκολους καιρούς,,Φεβρουάριος 2012,Να θυμηθούμε..., Απεξάρτηση από τον υλισμό, Δουλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, Η αυτοεκτίμηση σε σχέσεις που πληγώνουν, Ιανουάριος 2012
Ζητιανιά, ελεημοσύνη κι υπευθυνότητα στο Σύνταγμα..., Η παραμέληση του εαυτού στους ενήλικες: Αίτια, μορ..., Αλήθεια νοσταλγούμε το παρελθόν; , 2012: Ελπίδα,αντί για παραίτηση

2011
(Δεκέμβριος 2011): Χριστούγεννα και αντίσταση στην αλλαγή, Κρίση (Μέρος 13ο):Πίστη (και αφθονία) ή τσιγκουνιά (και φτώχεια);, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 12ο): Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα παιδιά Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα πα..., ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ:H ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΩΖΕΙ!!, Πίστη, φόβος και δοτικότητα, Η ορειβασία και οι άστεγοι (Νοέμβριος 2011): Οκτάποδο (Χταπόδι): Το πιο ευφυές ασπόνδυλο, Διαμαρτυρία για τα άθλια θεάματα της τηλεόρασης, Ασκήσεις ενίσχυσης αυτο-εκτίμησης, Κρίση (Mέρος 11ο):Αυτο-εκτίμηση ως έθνος (B'), Φυλλάδιο: Ψυχολογική αντιμεπτώπιση της ανεργίας, Κρίση (Μέρος 10ο): Συμμετοχική δημοκρατία, αυτοεκτ... (Οκτώβριος 2011): Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας Μέρος 2ο, Κρίση (Μέρος 9ο): ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΩΣ ΕΘΝΟΣ Α , Τι έχουμε κάνει στη γη;, Κρίση (μέρος 8ο): ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Προετοιμασία του παιδιού για την επαγγελματική ζωή...(Σεπτέμβριος 2011): Κρίση (Μέρος 7ο): Δεν μας αξίζει αυτό, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 6ο): Γαλήνη ή πανικός, Τι μας ενώνει (Αύγουστος 2011): Κρίση (Μέρος 5ο): Αφθονία ή φόβος της έλλειψης, Ταραχές νέων και παραμέληση (Ιούλιος 2011): Κρίση (Μέρος 4ο):Κοινωνική συνείδηση ή Διαφθορά , Κρίση (Μέρος 3ο) Ηγεσία: Λειτούργημα ή Εξουσία , Κρίση (Μέρος 2ο): Ψυχραιμία ή μίσος (Ιούνιος 2011): Κρίση (Μέρος 1ο): ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ή ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ, Διάκριση στην επιλογή θεραπευτή (Απρίλιος 2011): ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΞΙΩΝ, Τα διδάγματα της Φουκουσίμα (Μάρτιος 2011): Προσκόληση στα βρέφη κι αίσθηση του εαυτού, Παιδόφιλοι και θεραπεία

(Φεβρουάριος 2011): Η έξοδος από την κακοποιητική συντροφική σχέση, (Ιανουάριος 2011): Σεβασμός στα ζώα

2010 (16)

(Νοέμβριος 2010) Αυτοδιαχείριση και κρίση: πόσο προετοιμασμένοι είμ..., Πνευματική διάσταση της μετανάστευσης, The Earth is our home, Η Γη είναι το σπίτι μας (Αύγουστος 2010) Ανθρώπινες σχέσεις ή δημόσιες σχέσεις?, Το απαράδεκτο "τραγούδι" της "μπεμπε-λιλή" Ιούλιος, Διακοπές κι αποστεωμένα ζώα, Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ; (Ιούνιος 2010) Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας, Όταν κατακρίνουμε και δαχτυλοδείχνουμε…, Κακοποίηση παιδιών σε ιδρύματα φιλοξενίας, Ένα πρόβλημα με τις Πανελλήνιες (Απρίλιος 2010) Οικονομική κρίση στην Ελλάδα, Η κατανάλωση κρεάτος στον πλανήτη των 7δις (Ιανουάριος 2010) Τα μαθήματα της ντουλάπας, Καλή χρονιά με εθελοντισμό

2009 (16)

(Δεκέμβριος 2009) H Πολική αρκούδα: ένα αξιοθαύμαστο ζώο, Σύγχρονος ελληνικός σεξισμός και νέα κορίτσια, BURN OUT: Πώς να αποφύγετε την επαγγελματική εξουθ..., Θάνατος για χόμπι (Νοέμβριος 2009) Η φροντίδα μικρών παιδιών με ειδικές ανάγκες, Έφηβοι σε συμμορίες (Αύγουστος 2009) Οι φύλακες των φαναριών, Δυσθυμία-η «καθημερινή» κατάθλιψη, Πένθος: Η ψευδαίσθηση του χρόνου (Ιούνιος 2009) Σενάρια για το 2012 (Μάιος 2009) Τηλεοπτική εξαθλίωση, Οικονομική κρίση, Πρωινή προσευχή, Κακοποίηση παιδιών με ειδικές ανάγκες, Βίαια επεισόδια στην Αθήνα, Σεξουαλικός Εθισμός


Προτεινόμενες οργανώσεις

http://www.heartsandhandsforafrica.com/ (Children in need in Zambia and S.Africa)



http://www.who-will.org/ (Children in need in Cambodia)



http://www.steppingstonesnigeria.org/ (Βοηθά παιδιά στη Νιγηρία που έχουν κακοποιηθεί)



http://www.diakonia.gr/ Εξαιρετική οργάνωση εθελοντικής παροχής βοήθειας προς παιδιά σε νοσοκομεία και άλλους ευάλωτους πληθυσμούς (Αθήνα).



http://www.redcross.gr/ Εκπαιδεύει και τοποθετεί εθελοντές σε πολλούς φορείς ανά την Ελλάδα για την αρωγή ατόμων που έχουν ανάγκη. Τομέας Νοσηλευτικής και Τομέας Κοινωνικής Πρόνοιας



Αν
θέλετε να βοηθήσετε τους άστεγους και άπορους, δείτε τις ακόλουθες πηγές:


Οδηγός επιβίωσης αστέγων της «Κλίμακας»
http://www.klimaka.org.gr/newsite/downloads/astegoi_odigos_epiviosis.pdf


Συσίτα της Εκκλησίας της Ελλάδος
http://www.ecclesia.gr/greek/koinonia/fagito.html


Καταφύγιο Αγάπης και Συμπαράστασης, Αθήνα τηλ. 201-5012608


Στα πλαίσια δραστηριότητας του ενεργού πολίτη, ενός πολίτη που ενδιαφέρονται γαι το περιβάλλον και τους συνανθρώπους, προτείνουμε τον ακόλουθο ιστότοπο για ενυπόγραφες διαμαρτυρίες, για διάφορους καλοπροαίρετους σκοπούς:

www.thepetitionsite.com

www.savejapandolphins.org