Απελευθέρωση από το παρελθόν

Όταν επιστρέφουμε μετά από πολλά χρόνια σε κάποιο τόπο που είχαμε ζήσει παλιά και με τον οποίο είχαμε δεθεί, είναι πιθανόν να  ενεργοποιηθεί μέσα μας μια τάση ανασκόπησης του παρελθόντος: τι έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια, πώς οραματιζόμουν τότε τη ζωή μου και πώς εξελίχθηκε. Οι διακοπές είναι συχνά χρόνος ανασκόπησης. Από μόνη της, η ανασκόπηση δεν είναι αρνητική:  Βοηθά να βάλουμε τα πράγματα σε μια οπτική, να δούμε τα επίμονα μοτίβα στη ζωή μας, τι δουλεύει και τι όχι, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Η ανασκόπηση μπορεί να μας βοηθήσει να απελευθερωθούμε από την αρνητική προσκόλληση στον παρελθόν. Πολύ συχνά είμαστε προσκολλημένοι στο παρελθόν, το κουβαλάμε παντού σαν ένα βάρος κολλημένο στην πλάτη, χωρίς καν να γνωρίζουμε ότι το έχουμε. Νιώθουμε κουρασμένοι, αλλά δεν καταλαβαίνουμε γιατί. Πρέπει να σταματήσουμε, να ψάξουμε με τα χέρια την πλάτη μας -ακόμη και με βοήθεια αν χρειαστεί- και να ξεκολλήσουμε  αυτό το άχρηστο φορτίο, γιατί αλλιώς θα κουραστούμε και δεν θα πάμε μακριά.

Όταν αφήνουμε το φορτίο του παρελθόντος, μπορούμε επιτέλους να μαζέψουμε δυνάμεις, μπορούμε να ξαναδούμε τη ζωή με τα φρέσκα μάτια του 18χρονου  που νιώθει να ανοίγεται η ζωή μπροστά του. Είναι δυνατόν να νιώσουμε ξανά έτσι, παρά την κρίση! Πώς λοιπόν μπορούμε να απελευθερωθούμε από το παρελθόν; Πρώτα από όλα, να αναγνωρίσουμε ότι πράγματι έχουμε κι εμείς το φορτίο μας και να μην κρυβόμαστε πίσω από εγωιστική άρνηση και υπεροπτική ψευδο-τελειομανία. Το φορτίο του παρελθόντος συνήθως αποτελείται από: α)ενοχή, αυτο-κατηγορία για τα λάθη μας, ή για αυτά που δεν πετύχαμε, β)πικρίες, θυμό, παράπονα για αυτά που μας έκαναν οι άλλοι ή η ίδια η ζωή, γ)φόβο ότι το μέλλον θα είναι χειρότερο από το παρελθόν. Όλα τα παραπάνω βέβαια σχετίζονται με την πνευματική αποκοπή, γιατί μόνο μέσα από την πνευματική ζωή μπορούμε να θεραπεύσουμε το παρελθόν.

Ενοχή, αυτό-κατηγορία: Η πνευματική προοπτική εξαφανίζει την παραλυτική αυτό-κατηγορία, καθώς θεωρεί ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο, ότι όλα γίνονται με την άδεια του Θεού για συγκεκριμένο σκοπό και με συγκεκριμένο νόημα. Ακόμη και τα «λάθη» έχουν το σκοπό να μάθουμε κάτι συγκεκριμένο και να παραιτηθούμε από την υπεροψία ότι τα ξέρουμε όλα. Ακόμη και οι «ατυχείς»   επιλογές δεν είναι ατυχήματα. Βοηθούν να μάθει η ψυχή μας μέσα από τα λάθη, ακόμη κι αν αυτά τα λάθη διατηρούνται για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όχι ότι δεν θα προσπαθούμε συνεχώς να αποφύγουμε τα λάθη, αλλά οι ενοχές για τα λάθη του παρελθόντος, ακόμη και για τα δραματικά, μεγάλα ή μακροχρόνια λάθη, δεν βοηθούν πουθενά. Ας μην ξεχνούμε ότι η πνευματική πρόοδος (που είναι και ο μοναδικός λόγος που βρισκόμαστε στη γη) δεν εξαρτάται από το χρονικό διάστημα, αλλά από την ετοιμότητα. Η πνευματική πρόοδος  που μπορεί να επιτευχθεί σε ένα λεπτό χάριτος, μπορεί να είναι μεγαλύτερη από χρόνια προσπάθειας (ή μη). Συνεπώς, αντί να αναπολούμε τα χρόνια που χάθηκαν και τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει όλα αυτά τα χρόνια, μπορούμε να αντιστρέψουμε την οπτική και να αναλογιστούμε «τι έμαθα, τι μου δίδαξαν αυτά τα χρόνια». Αυτό είναι το πολύτιμο δώρο, ακόμη κι αν το μάθημα ακούγεται παιδαριώδες ή αυτονόητο. Ίσως έπρεπε να ζήσουμε το λάθος για να μάθουμε το αυτονόητο.

Πικρίες, παράπονα: Το άλλο μεγάλο βαρίδι του παρελθόντος είναι οι πικρίες για αυτά που δεν μας έδωσαν οι άλλοι ή για το κακό που μας έκαναν. Με την υπενθύμιση της πικρίας όμως πληγώνουμε τον εαυτό μας ξανά και ξανά. Αν εκείνοι μας πλήγωσαν μία, εμείς φροντίζουμε να αυτό-πληγωνόμαστε εκατό. Και πάλι, η πικρία έχει θέση μόνο όταν υπάρχει πνευματική αποκοπή. Όταν είμαστε συνδεδεμένοι με το Θεό, ζητούμε άμεσα τη Χάρη Του και την ανακούφισή Του στο εδώ και τώρα. Αυτή η Χάρη είναι κυριολεκτικά ίαμα δια πάσαν νόσο. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην θεραπεύει. Όταν βρίσκεται κανείς στη Χάρη του Θεού (και μας δίνεται αν προσευχηθούμε και Τη ζητήσουμε), οι παλιές πληγές φαίνονται ανούσιες, τις βλέπουμε αλλά δεν μας ενοχλούν. Είναι σαν να παρακολουθούμε μια ασπρόμαυρη άνοστη βαρετή ταινία και εκπλησσόμαστε που κάποτε οι σκηνές της μας τάραζαν. Η ευτυχία μας δεν εξαρτάται από κανέναν άλλον και σίγουρα όχι από το παρελθόν. Η πνευματική σύνδεση είναι αυτή που μπορεί να μας δώσει πλήρωση. Όσο μεγάλη κι αν είναι η απώλεια, τα πλούτη και οι ευλογίες της Χάρης του Θεού υπερ-αναπληρώνουν οποιαδήποτε απώλεια. Εκτός αν θέλουμε να στρέψουμε το πρόσωπό μας μακριά από το Θεό και να συνεχίσουμε την ανακύκλωση της πικρίας. Έχουμε την ελευθερία να το κάνουμε, αλλά δεν θα μας δώσει αυτό που θέλουμε.

Η πνευματική ζωή εξαφανίζει επίσης το φόβο για το μέλλον. Τα τελευταία χρόνια ανακυκλώνεται συνέχεια ο φόβος για το μέλλον…Από τα ΜΜΕ, από τις συζητήσεις μεταξύ μας, αλλά και την αποφυγή της συμπόνιας.  Σε πολλούς ανθρώπους ο φόβος διαστρεβλώνει την αντίληψη του παρελθόντος και είτε το εξιδανικεύουν («δεν θα ξανα-αποκτήσω ποτέ τα καλά που είχα»), είτε το βλέπουν σε επιλεκτικά αρνητικό φως, αναμένοντας μόνο τα αρνητικά να επαναληφθούν. Όποια και αν είναι η οπτική, το παρελθόν δεν έχει καμία σημασία, είναι μια ακόμη ψευδαίσθηση, που δεν έχει κανέναν λόγο να επηρεάσει ή να προ-αποφασίσει το μέλλον. Αυτό που θα χρειαστούμε, όποια στιγμή το χρειαστούμε, θα μας έρθει με τον κατάλληλο τρόπο, την κατάλληλη στιγμή μέσα από τη Χάρη του Θεού. Αντί να αγωνιούμε, να μεμψιμοιρούμε και να ζηλεύουμε εκείνους που έχουν περισσότερα από εμάς, ας αναγνωρίσουμε ότι μόνο ο πνευματικά φτωχός μπορεί να νιώσει πραγματικά φτωχός. Όταν νιώθουμε πνευματικά φτωχοί, λόγω της επιλογής μας να αποκοπούμε πνευματικά, τότε προσπαθούμε απεγνωσμένα να πάρουμε ενέργεια από όπου μπορούμε, συνήθως από τους άλλους ανθρώπους ή το χρήμα. Ψάχνουμε την αναγνώριση, γινόμαστε ενεργειακά βαμπίρ, κακολογούμε εκείνον που τα καταφέρνει καλύτερα. Σαν τον πνιγμένο, θέλουμε να πνίξουμε και τον άλλον και δεν ανεχόμαστε να ζει κάποιος άλλος στο φως, παρόλο που γνωρίζουμε ότι έχουμε και εμείς την επιλογή του φωτός. Όταν λοιπόν η ζήλια, η σύγκριση κι ο ανταγωνισμός αρχίζουν και δαγκώνουν, πρέπει να κάνουμε άμεσα αποκοπή από τις αρνητικές σκέψεις για τους άλλους ανθρώπους και να συνδεθούμε άμεσα με την πηγή της μόνης δύναμης και ζωής που είναι ο Θεός, με τον τρόπο που ο καθένας Τον νιώθει και Τον καταλαβαίνει... Απευθύνουμε όλες τις ανάγκες στο Θεό και κάνουμε μόνο καλές σκέψεις για τους άλλους ανθρώπους. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να προχωρήσουμε, ατομικά και εθνικά. Η πνευματική αποκοπή και κατά συνέπεια, η ζήλεια μας κρατούν αιχμάλωτους ως έθνος. Είναι αδύνατον να ελευθερωθούμε αν δεν ελευθερωθεί πρώτα η συνείδησή μας από τη ζήλεια και τον πνευματικό εγωισμό. Αν όμως αποφασίσουμε να βάλουμε τον εγωισμό στην άκρη, να σταματήσουμε να ασχολούμαστε με τι παραπάνω έχουν οι άλλοι από εμάς και να δεχτούμε την πνευματική δύναμη στη ζωή μας, μόνο τότε μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά και σαν άτομα, και σαν κοινωνία και σαν έθνος. Η πνευματική οδός είναι ο μόνος δρόμος και είναι πολύ γρήγορα αποτελεσματικός, αν έχουμε την  ετοιμότητα να κάνουμε την επιλογή…

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 19/7/2014

Μισογυνισμός τον 21ο αιώνα, ένα αποκαλυπτικό βιβλίο και η συγκλονιστική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας

Πρόσφατα (ξανα)διάβασα ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ «Half the Sky: How to change the world” των N. Kristoff &S. Wudunn, που δίνει με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο τον μισογυνισμό στην υφήλιο του 21^ου αιώνα, ο οποίος φαίνεται ότι σήμερα είναι πιο έντονος από ποτέ. Μετά από αλλεπάλληλες ειδήσεις φρίκης για τους ομαδικούς βιασμούς και φόνους στην Ινδία, για λιθοβολισμούς σε θάνατο γυναικών για λόγους δήθεν «τιμής», για απαγωγές μαθητριών, διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, κατάλαβα ότι οι αυτές οι πρακτικές είναι καθημερινή πρακτική σε πολλές χώρες του τρίτου κόσμου, άλλο αν εμείς δεν ακούμε και δεν νοιαζόμαστε. Κι όμως πολλές από τις νοοτροπίες μίσους που καταλήγουν στα πιο φρικτά εγκλήματα, έχουν με τον τρόπο τους αφήσει το στίγμα τους κι εδώ. Μπορεί να μην γίνονται τέτοια εγκλήματα -τουλάχιστον όχι στη σημερινή ιστορική περίοδο- όμως ο μισογυνισμός δεν είναι ούτε ξένος, ούτε καινούριος. Οι αριθμοί δείχνουν ότι ένα σημαντικό ποσοστό από το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε συνθήκες τρόμου και κακοποίησης (1/3 των γυναικών στην υφήλιο έχουν κακοποιηθεί από τον σύντροφό τους και ο φόνος από το σύζυγο είναι η πρώτη αιτία θανάτου των γυναικών παγκοσμίως).

Το βιβλίο είναι συγκλονιστικό γιατί περιγράφει απίστευτες αληθινές ιστορίες γυναικών, που επεβίωσαν μέσα από αδιανόητες επιθέσεις ανδρών (αλλά και γυναικών), που επέζησαν, αγωνίστηκαν με θάρρος κι αξιοπρέπεια. Ξεκινά με μια παρουσίαση της πορνείας στον αναπτυσσόμενο κόσμο, όπου καταλήγει στο ίδιο περίπου συμπέρασμα με την Lydia Cacho, για την οποία έχω γράψει σε παλιότερο άρθρο: η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών που καταλήγουν στην πορνεία ΔΕΝ το επιλέγουν. Είτε απάγονται από διακινητές, είτε πωλούνται από τους γονείς τους σε ηλικία 12-13 (ή και μικρότερη). Οι αντιστάσεις των κοριτσιών κάμπτονται με το γνωστό τρόπο: ξύλο, ξύλο, ξύλο, τις σαπίζουν στο ξύλο και στα βασανιστήρια μέχρι να εξουθενωθούν και να μην αντιστέκονται πλέον. Πολλές φορές, τις ποτίζουν ναρκωτικά, ώστε λόγω της εξάρτησης να μη μπορούν να ξεφύγουν από την πορνεία. Ταυτόχρονα, οι διακινητές τις βιάζουν ομαδικά, ή το ξεπαρθένιασμα γίνεται έναντι αδράς αμοιβής από κάποιον ‘εκλεκτό’ πελάτη, ώστε να είναι ούτως ή άλλως ‘χαλασμένες’. Ως τέτοιες δεν έχουν καμία ελπίδα να παντρευτούν και ταυτόχρονα εξοστρακίζονται από την κοινότητά τους (ΚΑΙ τις άλλες γυναίκες) ως ‘βρώμικες’. Σε τέτοιες συνθήκες, δεν μπορούν να εργαστούν πουθενά αλλού και τελικά παραμένουν στην πορνεία, ως μόνη επιλογή για την επιβίωσή τους. Τέτοιες πρακτικές δεν είναι και τόσο ξένες στη χώρα μας, για θυμηθείτε πώς οι διακινητές εγκλώβιζαν κι ακινητοποιούσαν τις γυναίκες από το πρώην ανατολικό μπλοκ, που έρχονταν στη χώρα μας να δουλέψουν ως σερβιτόρες ή μπέιμπι σίτερ; Ξύλο, ξύλο, ξύλο, ομαδικοί βιασμοί, ναρκωτικά για να μπορούν οι αξιοπρεπείς έλληνες οικογενειάρχες να ικανοποιούν την  ασωτία τους και οι ελληνίδες οικογενειάρχισσες να κατηγορούν τις αλλοδαπές ότι ξεμυαλίζουν τους άνδρες τους (αντί να παραδεχτούν την αλήθεια για το ποιόν του συζύγου τους). Και πάλι τα θύματα του τράφικινγκ είναι που στοχοποιούνται και από άνδρες και από γυναίκες, όταν μια κοινωνία τις τοποθετεί σε αυτή την θέση ‘τουαλέτας’ με τη βία, για να μπορέσει να κάνει τη βρώμικη δουλειά της και να μην αναλάβει καμία ευθύνη για αυτό.

Όσον αφορά το ‘χάλασμα’, δεν είναι και τόσο μακρινό. Είχα φρίξει πριν από κάποιο  διάστημα, όταν πρώην πρόεδρος δημοκρατίας παρακαλώ, είχε δημόσια πει σε κάποια παρουσίαση πώς όταν ήταν νεαρός πήγαινε με εκδιδόμενες για να μην στιγματίσει τις καλές κοπέλες της γειτονιάς. Έκανε κι αγαθοεργία από πάνω! Το έλεγε και με καμάρι και χαριτολογώντας κι οι γυναίκες από κάτω χαμογελούσαν! Το σενάριο οι εκδιδόμενες να ήταν θύματα μιας παλαιότερης διακίνησης κι εξοστρακισμού, το σενάριο να κάνει εγκράτεια, ή τέλος πάντων, το σενάριο να μην διαφημίζει τα άπλυτά του, γιατί με αυτόν τον τρόπο προβάλλει ως φυσιολογική μια κατάσταση κάτι που είναι κακοποιητικό-όλα αυτά τα σενάρια δεν παίζουν, σωστά;

Οι συγγραφείς του βιβλίου μιλούν για σύγχρονη δουλεία του σεξ, ανάλογα με την Lydia Cacho που χρησιμοποιεί τον όρο sex slavery. Το ιατρικό περιοδικό Lancet αναφέρει ότι ο αριθμός των εκδιδόμενων παιδιών στον κόσμο σήμερα είναι 10 εκατομμύρια. Σε μια παγκόσμια κοινωνία, που αποκόβεται όλο και περισσότερο από την ανθρώπινη φύση της και στην οποία σκοτεινά πρότυπα και σκοτεινοί εθισμοί προβάλλονται μανιωδώς από τα ΜΜΕ, φαίνεται ότι αριθμός των παιδόφιλων αυξάνεται, κυρίως από τον ανεπτυγμένο και πολιτισμένο κόσμο. Τα κορίτσια που φαίνεται ότι διασκεδάζουν τραβώντας πελάτες από το μανίκι στους οίκους ανοχής, βρίσκονται εκεί ΠΑΡΑ τη θέλησή τους και παρά τα χαμόγελα, δεν διασκεδάζουν. (Θυμάται κανείς τις 14χρονες αφρικανές που είχαν κατακλύσει την Περικλέους και την Ασκληπιού πριν από 3-4 χρόνια; Τι έκανε αλήθεια η Ελληνική Πολιτεία τότε;) Οι συγγραφείς υπολογίζουν ότι ο αριθμός των γυναικών και κοριτσιών που διακινείται  σήμερα στην υφήλιο είναι πολλά εκατομμύρια. Ο αριθμός των μαύρων σκλάβων που μετακινήθηκαν από Αφρική προς ΗΠΑ μεταξύ 1780 και1850 ήταν 120.000. Συνεπώς η δουλεία σήμερα είναι περισσότερο διαδεδομένη από τότε. Η οικονομική καταστροφή στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ άνοιξε νέες αγορές για τον παγκόσμιο καπιταλισμό, αγορές για ρύζι, πατάτες και λευκή σάρκα. Υπάρχουν χωριά στην Μολδαβία, που δεν μπορείς να βρεις ούτε μία γυναίκα ηλικίας 15 ως 30.  Η διαφορά όμως της παλαιάς δουλείας με τη σύγχρονη είναι ότι τα σημερινά θύματα συχνά πληρώνουν τη δουλεία με τη ζωή τους-λόγω του AIDS.

Το βιβλίο έχει τη μία ηρωική ιστορία μετά την άλλη και σε όλες σχεδόν πρωτοστατεί η υποκριτική, μισογυνιστική υπεροψία της τοπικής κοινωνίας: Ιερείς, αστυνομικοί, και η καλοβαλμένη μεσαία τάξη, όλοι γνωρίζουν για το σκλαβοπάζαρο παιδιών και κάνουν ότι δεν βλέπουν. Σε πολλές περιπτώσεις, η συμβουλή σε θύματα ομαδικού βιασμού ήταν «μην πας στην αστυνομία, γιατί θα σε βιάσουν κι εκείνοι ομαδικά». Η θέση των συγγραφέων είναι πως η νομιμοποίηση της πορνείας τελικά δεν αποδίδει. Η μόνη λύση στις χώρες που η εκμετάλλευση γίνεται με τη βία, είναι η δραστική λύση των αστυνομικών επιδρομών και κλεισίματος των οίκων ανοχής, των συλλήψεων των διακινητών και της αποκατάστασης των θυμάτων. Σε χώρες που η πορνεία είναι δήθεν κατ’ επιλογήν, με εργασιακά δικαιώματα κλπ, όπως Ολλανδία, βρήκαν ότι υπάρχει σημαντικός αριθμός γυναικών που βρίσκεται εκεί παρά τη θέλησή του. Οι ίδιες οι εκδιδόμενες λένε ‘κανείς δεν είναι εδώ επειδή το θέλει-η ανάγκη σε κάνει’. Βλέπεις, οι νεαρές ανατολικο-ευρωπαίες που εκδίδονται στους οίκους της Ολλανδίας είναι εκεί επειδή νοσταλγούσαν την Ολλανδέζικη απελευθέρωση, όχι το ψωμί που δεν είχαν να φάνε. Αν η πορνεία ήταν πραγματικά κατ’ επιλογήν, τα Ολλανδέζικα πορνεία θα ήταν γεμάτα Ολλανδέζες εκδιδόμενες, όχι πεινασμένες Ρωσίδες…Αυτό το παραμύθι της ελεύθερης επιλογής, επινοήθηκε για να κατευνάζονται οι συνειδήσεις πελατών, αστυνομικών και μιας ολόκληρης κοινωνίας σε σχέση με το μισογυνισμό της. Είναι ένα ψέμα που πρέπει να σταματήσει.

Σύμφωνα πάντα με τους συγγραφείς, το μοντέλο της Ολλανδίας έχει αποτύχει και η Ολλανδέζικη απελευθέρωση κατέληξε να κάνει το Άμστερνταμ παγκόσμιο κέντρο σεξουαλικού τουρισμού και (σεξ τράφικινγκ), με πολλά ανήλικα θύματα. Το μοντέλο της Σουηδίας, όπου το αδίκημα επιβαρύνει τον πελάτη, όχι το θύμα, δούλεψε πολύ καλύτερα για να μειωθεί η ζήτηση, που είναι και το ζητούμενο. Κάτι ανάλογο εφαρμόζεται στη Γαλλία ήδη και θα έπρεπε να εφαρμοστεί κι εδώ. Βέβαια, σε μια βαθιά συντηρητική και σεξιστική κοινωνία, όπως η ελληνική, θα ξυνίσουν πολλοί και πολλές όταν ακούσουν ότι η χρήση πορνείας είναι ποινικό αδίκημα (άθλια λαϊκοτράγουδα ηρωποιούν την ‘παλλικαρίσια αναπνοή’ του ...πελάτη). Όμως κάποια στιγμή αυτή η κοινωνία θα πρέπει να σηκώσει το κέντρο βάρους της σκέψης της από τη γεννητική της περιοχή και να το μεταφέρει προς την περιοχή της καρδιάς και του νου-εκεί που πραγματικά οφείλει να είναι.  Οφείλει να σκεφτεί με όρους ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με όρους κοινού καλού, με όρους σεβασμού και αυτοσεβασμού.  Έχω ξαναγράψει-δεν είναι τυχαίο που το εκκρεμές γύρισε και βρισκόμαστε εμείς σήμερα στη θέση της Ρωσίας.

Μία από τις πιο συγκλονιστικές ιστορίες του βιβλίου είναι εκείνη της Usha Narayane από την Ινδία. Δείχνει πως η αποφασιστικότητα μίας και μόνο γυναίκας, έδωσε θάρρος σε μια κοινότητα ανέγγιχτων που λεηλατούνταν και βιάζονταν συστηματικά από  τοπικούς μαφιόζους με την απόλυτη κάλυψη της αστυνομίας. Δεν θα πω την ιστορία, το συμπέρασμα όμως είναι ότι όταν ένα άτομο έκανε το πρώτο βήμα να σπάσει το φόβο, όλη η κοινότητα ακολούθησε και ενωμένη, εξολόθρευσε την μαφιόζικη συμμορία .Ίσως η ιστορία αυτή έχει κάποια διδάγματα για την ηττοπάθεια που μας έχει κυριεύσει.

Τα παραδείγματα τραγικότητας και θάρρους στο βιβλίο αυτό είναι πάρα πολλά. Ο κοινός παρονομαστής τους είναι ο μισογυνισμός: εκείνος που οδηγεί την σκλαβιά και την εξαθλίωση των διακινούμενων ατόμων, εκείνος που οδηγεί οικογένειες να τρέφουν τα αγόρια και να λιμοκτονούν τα κορίτσια, εκείνος που οδηγεί κοινότητες να τιμωρούν θύματα ομαδικού βιασμού,  αποδεχόμενοι τους βιαστές, εκείνος που οδηγεί ολόκληρα χωριά να εγκαταλείπουν έφηβες που έπαθαν συρίγγιο κατά τη διάρκεια της γέννας να πεθάνουν στην άκρη του χωριού. Το βιβλίο δίνει όμως και πολλά παραδείγματα αλληλεγγύης, κυρίως από τις ανεπτυγμένες χώρες προς τις χώρες του τρίτου κόσμου. Η βοήθεια από τα άτομα που ταξίδεψαν, είδαν με τα μάτια τους και προσέφεραν ότι μπορούσαν, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για τα καλά που οι ίδιοι έχουν, είναι πολύ σημαντικό μάθημα και η ουσία της πραγματικής αλλαγής. Χαμένοι στην εσωστρεφή μας αυτολύπηση (όχι τώρα-από πάντα), έχουμε πολλά να διδαχθούμε από τη δοτικότητα άλλων. Επίσης, πολύ σημαντική είναι η ανάλυση που κάνει το βιβλίο με πολλές μελέτες περιπτώσεων για την εκπαίδευση των κοριτσιών, που είναι πλέον το νούμερο 1 ζητούμενο στη, ανθρωπιστική βοήθεια και την ανάπτυξη των τρίτων χωρών. Μιλά επίσης για τις γυναίκες θύματα πολέμου, όπου ο βιασμός χρησιμοποιείται ως όπλο από αντίπαλες στρατιωτικές ομάδες. Υπάρχουν περιοχές εμφύλιων συρράξεων, π.χ. στην κεντρική Αφρική, όπου το να είσαι γυναίκα είναι πιο επικίνδυνο από το να είσαι στρατιώτης.

Η συγκλονιστική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας

Η ιστορία αυτή είναι διαφορετική από τις προηγούμενες ιστορίες των γυναικών, αλλά και κατά κάποιους τρόπους παρόμοια. Κάποιες φορές όταν διαβάζω μία είδηση, ή ακούω μια ιστορία, έχω μια ξαφνική έντονη διαίσθηση για το αν η ιστορία είναι αληθινή ή όχι. Έτσι λοιπόν, χωρίς να γνωρίζω τίποτα για τις πολιτικές καταβολές του συγγραφέα, ούτε κάτι για τον ίδιο, βρήκα αυτό το άρθρο στο διαδίκτυο από το Γιώργο Ανεστόπουλο, που μιλά για την αφανή ηρωίδα πίσω από το γνωστό κατέβασμα της ναζιστικής σημαίας από τους Γλέζο και Σάντα κατά τη διάρκεια της κατοχής. Παρότι θεωρώ ότι ο συγγραφέας ασκεί πολύ σκληρή και ίσως άδικη κριτική ενάντια στον γηραιό αγωνιστή της αριστεράς, η αίσθησή μου είναι ότι όσα λέει για την αφανή ηρωίδα είναι αληθή. Αναφέρονται επίσης και τα πρακτικά της Βουλής από τον συγγραφέα Γιώργο Ανεστόπουλο, υποστηρίζοντας ότι η κοπέλα αυτή πράγματι υπήρξε, ήταν νεαρή και χρησιμοποίησε πράγματι το φλερτ για να αποσπάσει την προσοχή των Γερμανών φυλάκων, ώστε να γίνει το ανέβασμα της ελληνικής σημαίας από τους γνωστούς έκτοτε αγωνιστές. Αυτό δεν μειώνει το ρίσκο που πήραν οι δύο αγωνιστές, καθώς το οτιδήποτε θα μπορούσε να είχε πάει στραβά, όμως κατά κάποιο τρόπο το ρίσκο που πήρε η κοπέλα ήταν πολύ μεγαλύτερο, καθώς πήγε στην κυριολεξία σαν το αρνί στην αγέλη των λύκων. Όπως ήταν αναμενόμενο, την βίασαν ομαδικά, σε σημείο που πράγματι έμεινε ημιθανής, με κατόπιν φυλάκισή της, βασανιστήρια για εκδίκηση και αποσιωπημένη εκτέλεσή της. Το μαρτύριο που πέρασε στη φυλακή είναι ανείπωτο, καθώς φυσικά οι Γερμανοί αμέσως κατάλαβαν το ρόλο που έπαιξε. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να κρατήσει τους φύλακες απασχολημένους παρά μόνο η ερωτική απασχόληση, το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση σήμαινε φρικτό ομαδικό βιασμό, με κίνδυνο της ζωής της. Κι όμως. Το ανδροκρατούμενο κατεστημένο της εποχής φαίνεται ότι αποφάσισε να αποσιωπήσει το ρόλο της, καθαρά και μόνο γιατί «Πώς μπορούμε να βγάλουμε ηρωίδα μια γυναίκα που φλέρταρε ομαδικά; Αυτά τα κάνουν μόνο τα κακά κορίτσια. Τι παράδειγμα θα δώσουμε εμείς στις κόρες μας;» Χαρακτηρίστηκε λοιπόν ως ‘κακό κορίτσι’, ίσως ακόμη και ‘πόρνη’, παρά το γεγονός ότι αυτό δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα, αλλά η γυναίκα αυτοθυσιάστηκε. Κι όμως ο τρόπος του φλέρτ (που παρεπιπτόντως έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές από γυναίκες κατασκόπους για πατριωτικούς καθαρά σκοπούς) είχε πιο βαρύνουσα σημασία από την απόλυτα ηρωική αυτοθυσία της. Η ηρωική αυτοθυσία της είναι κληρονομιά της ελληνικής ιστορίας, του έθνους, της πατρίδας και του λαού, όσο είναι η αυτοθυσία των Γλέζου και Σάντα. Είναι ντροπή να αποκρύπτεται μόνο και μόνο επειδή ήταν γυναίκα και οφείλουμε να αποκαταστήσουμε την μνήμη της στις καρδιές όλων των Ελλήνων κι Ελληνίδων. 

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 11/6/2014

Make believe:Η ετερο-εκπληρούμενη προφητεία

Έχω μιλήσει αρκετές φορές για τη δύναμη της θετικής (ή αρνητικής σκέψης) και για την αυτό-εκπληρούμενη προφητεία. Ας μιλήσουμε λίγο και για την ετερο-εκπληρούμενη προφητεία. Πώς δηλαδή οι σκέψεις και πεποιθήσεις των άλλων γίνονται η δική μας πραγματικότητα,  όταν δεν είμαστε 'εμβολιασμένοι' με προσωπική κρίση κι επίγνωση, όταν δεν γνωρίζουμε τι πιστεύουμε και γιατί το πιστεύουμε, όταν καταπίνουμε αμάσητα τα πιστεύω των άλλων. Τότε, κάποιοι άλλοι  μεθοδικά θα φροντίσουν να γίνει αυτή η κατάποση όσο πιο αναπαίσθητα γίνεται και να είμαστε τόσο αποχαυνωμένοι ώστε να μην μπορούμε όχι μόνο να μασήσουμε, αλλά να γευτούμε καν. Δεν είναι τυχαία τα  αποτελέσματα πρόσφατης έρευνας από το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ που βρήκε ότι άντρες εθισμένοι στην πορνογραφία έχουν λιγότερη φαιά ουσία στο ραβδωτό του εγκεφάλου από την ομάδα ελέγχου… Παίζει και η πορνογραφία το ρόλο της…

Η δύναμη της ετερο-εκπληρούμενης προφητείας βασίζεται: α) Στον αριθμό των άλλων ατόμων που εκφράζουν ένα συγκεκριμένο πιστεύω, β) στην συναισθηματική εγγύτητα με τα άτομα αυτά, γ)στο χρονικό διάστημα που ένα πιστεύω διατηρείται, δ)στον τρόπο με τον οποίο εκφράζεται και ε)σημαντικότερο- στις νοητικές άμυνες του ατόμου απέναντι στην πίεση των πιστεύω των άλλων. Το σοκαριστικό είναι ότι το περιεχόμενο των πεποιθήσεων δεν φαίνεται να παίζει ρόλο! Μπορεί δηλαδή να είναι το πιο παράλογο, το πιο οξύμωρο, το πιο εξωφρενικό. πιστεύω Αν ισχύουν όμως τα παραπάνω ΚΑΙ αν το άτομο δεν έχει αναπτύξει συνειδητά τη δική του νοητική άμυνα, κρίση και διάκριση, θα το καταπιεί και θα υιοθετήσει- όσο παράλογο κι αν είναι. Ούτε σημαίνει ότι αν πολλά άτομα, ακόμη και η πλειοψηφία, έχουν ένα παράλογο πιστεύω, αυτό είναι και το σωστό. Απίστευτες παρανοϊκές πεποιθήσεις έχουν διατηρηθεί πεισματικά στο πέρασμα των αιώνων από μεγάλα τμήματα του ανθρώπινου πληθυσμού –αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν σωστές. Τραγικό παράδειγμα τα εγκλήματα εναντίον των γυναικών σε αναπτυσσόμενες χώρες που βλέπουν αυτή τη στιγμή το φως της δημοσιότητας. Δεν έχουν καμία λογική κι όμως ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού τις υποστηρίζει (όπως π.χ. να παντρεύονται τα κορίτσια από 9 ετών!). Η Δύση έχει κι αυτή τη δική της ιστορία μαζικών παρανοιών. Δυστυχώς πολλές φορές τα πιστεύω αυτά μεταδίδονται από γενιά σε γενιά, καθώς η συναισθηματική εγγύτητα μεταξύ μελών της οικογενείας καθιστά τις διανοήσεις των ανθρώπων πιο διάτρητες.  Ο κάθε πρώην επαναστατημένος έφηβος γνωρίζει πώς είναι πολύ πιο δύσκολο να ελευθερωθείς πραγματικά από τις περιοριστικές αντιλήψεις των γονιών σου, από ότι απλώς να το διαλαλείς. Επίσης, το χρονικό διάστημα μιας πεποίθησης συσσωρεύει αδράνεια και την κάνει ακόμη πιο δυσκίνητη. Πώς αλλιώς, εκτός από φόβο κι αδράνεια, μπορεί να εξηγηθεί ότι το μεγαλύτερο ποσοστό στα κυβερνώντα κόμματα δόθηκε από συνταξιούχους, ακόμη κι να δεν έχουν να αγοράσουν φάρμακα;

Ποιες είναι λοιπόν οι κυρίαρχες ετερο-εκπληρούμενες προφητείες, τα make-believe, που πρωτοστατούν, ακόμη κι αν δεν έχουν καμία λογική υπόσταση;

-«Έλλειψη, υπάρχει παντού έλλειψη εργασίας, δεν θα βρω με τίποτα δουλειά». Ο φόβος της ανεργίας δεν είναι προϊόν της κρίσης! Υπήρχε και από πριν, ακόμη και σε περιόδους που η ανεργία ήταν χαμηλή. Ο καλά συντηρημένος αυτός φόβος, έχει ριζώσει σε βάθος χρόνου και σε πλήθος ατόμων. Είναι νομίζω από τους βασικούς λόγους, που ανεχόμαστε ή/και ξαναψηφίζουμε κόμματα που τον μεταμορφώνουν σε πραγματικότητα. Κατά κάποιο τρόπο, θεωρούμε την έλλειψη εργασίας  -ανεπιθύμητη μεν- αλλά δεδομένη. Έτσι δεν μας κάνει εντύπωση όταν τη βλέπουμε με σάρκα και οστά. Με κάποιο τρόπο άθελά μας βοηθούμε τις κυβερνήσεις να την μεγαλώσουν. Σε πρόσφατη έρευνα, η πλειοψηφία των νέων απαντούσε ότι  δεν την ενδιαφέρει ποια δουλειά θα κάνει, αρκεί να έχει σταθερό μισθό. Αυτή η νοοτροπία είναι ύπουλα επικίνδυνη, ιδιαίτερα όταν υιοθετείται από νέους ανθρώπους. Σημαίνει ότι δεν έχουν πια όνειρα… Έχουν εγκαταλείψει ακόμη και την ιδέα ότι θα μπορούσαν να έχουν όνειρα. Δεν βλέπουν πια τη ζωή από την άποψη της δικής τους αφθονίας «έχω τόσα να προσφέρω», «θέλω τόσα πολλά να κάνω», αλλά από την άποψη του ζητιάνου «δώστε μου μια δουλίτσα, ότι να ‘ναι, κάνω τα πάντα». Με τέτοια νοοτροπία, η γενιά αυτή γαλουχείται να αποδεχτεί κυβερνήσεις που θα δημιουργήσουν 70% ανεργία. Όμως ακόμη και αυτή η πεποίθηση είναι παντελώς διαστρεβλωμένη: δεν είναι η ανεργία η φυσική εξέλιξη μιας ανθρώπινης κοινωνίας. Σε όλες τις πρωτόγονες κοινωνίες για χιλιετίες όλοι εργάζονταν στη γη, στο κυνήγι, στις τέχνες και όλοι είχαν να προσφέρουν σε πολλούς χώρους. Η ανεργία είναι μια αφύσικη συνέπεια μιας αφύσικης εξέλιξης στην ανθρώπινη κοινωνία που δυστυχώς έχουμε μάθει να την αποδεχόμαστε ως φυσιολογική και δεδομένη.

-‘Κερδίζω όταν χάνει ο άλλος’ -‘Ο θάνατός σου, η ζωή μου’-‘Είμαι μόνος σε ένα εχθρικό κόσμο’. Αυτές οι παράλογες πεποιθήσεις είναι αποτελέσματα καθαρά της πνευματικής αποκοπής. Είναι αντιδιαμετρικά αντίθετες με την πίστη και τη σύνδεση με την πνευματική μας πηγή. Είναι ο ορισμός του διαχωρισμού ανάμεσά μας και του διαχωρισμού από τον Δημιουργό. Ακόμη κι αν ο Θεός, μας έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι δεν μας αφήνει, πολύ εύκολα επαναφέρουμε το τόσο διαδεδομένο αρχέτυπο ‘είμαι μόνος σε ένα εχθρικό κόσμο’ και συμπεριφερόμαστε αντίστοιχα, αποξενώνοντας άλλους. Μόνο η συστηματική πνευματική σύνδεση, η προσευχή και η πνευματική επίγνωση μπορούν να μειώσουν αυτές τις διαστρεβλώσεις που είναι τόσο κοινές, όσο η ανθρώπινη φύση.

-‘Η Ελλάδα είναι χαμένη, οι Έλληνες δεν αλλάζουν με τίποτα’. Πόσες φορές δεν το έχουμε ακούσει… Ίσως από εκείνους που βολεύονται σε αυτήν την πεποίθηση ώστε να μην αναλάβουν καμία ευθύνη για αλλαγή. Ίσως από εκείνους που ελπίζουν έτσι να κατευνάσουν τις τύψεις τους για το ότι οι ίδιοι ψηφίζουν κόμματα με τα οποία δεν συμφωνούν, μόνο και μόνο για προσωπικό όφελος. 

-‘Η αλλαγή με φοβίζει, δεν μπορώ να την αντιμετωπίσω’. Είτε το θέλουμε είτε όχι, η αλλαγή θα έρθει. Αν τη βοηθήσουμε, αν την ενθαρρύνουμε, μπορούμε τουλάχιστον να την διοχετεύσουμε σε μια πιο θετική κατεύθυνση για εμάς. Αν την αρνηθούμε, απλά θα έρθει όπως εκείνη νομίζει, κατραπακιά,απροσδόκητα κι επώδυνα.

-‘Ας το αφήσω στους ηγέτες. Εκείνοι ξέρουν και θα τα τακτοποιήσουν όλα’. Είδαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών και είπαν ‘πήραμε το μήνυμα, θα δούμε τι θα κάνουμε’. Πόσο ταπεινωτικό για τους λαούς! Ποία αποδυνάμωσις! Σαν να είναι τα 500 εκατομμύρια των Ευρωπαίων ένα μωρό παιδί, που κλαίει  και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να περιμένει από το μπαμπά-ηγέτη αν θα ακούσει, πώς θα το ακούσει και αν θα κάνει κάτι. Οι πολίτες θα έπρεπε να έχουν τη δύναμη να αποφασίσουν οι ίδιοι άμεσα τι θα γίνει στον τόπο τους, ακόμη και με εβδομαδιαία δημοψηφίσματα αν χρειαστεί. Είναι απογοητευτικό μετά από τόσους αιώνες που έχει ανακαλυφθεί η δημοκρατία να κρατούνται οι λαοί ακόμη σε τέτοια βρεφική αδυναμία κι εξάρτηση…

-‘Από την τηλεόραση θα μάθω τι γίνεται στον κόσμο (έστω κι αν δεν την πιστεύω)’. Την τηλεόραση δεν την ενδιαφέρει κατά πόσον πιστεύουμε αυτά που λέει ή κατά πόσον εκτιμούμε τους τηλεπαρουσιαστές της. Την τηλεόραση το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να την ανοίγουμε. Άπαξ και την ανοίξουμε ξέρει ότι θα πετύχει το στόχο της. Έχει την επιστημονική μέθοδο να μετατρέψει τα δικά της πιστεύω της σε σκάγια που θα αφήσουν τα δικά μας διάτρητα. Ο μόνος τρόπος για να μην πιστέψεις την τηλεόραση, είναι να την έχεις κλειστή!

-‘Αυτό που με περιμένει εκεί έξω είναι πιο τρομακτικό από αυτό που ζω σήμερα’. Όπως το ινδικό χοιρίδιο του πειράματος της μαθημένης αβοηθησίας: του έκαναν ηλεκτροσόκ κάθε φορά που προσπαθούσε να ανοίξει την πόρτα και να βγει από το κελί του. Όταν τέλος του άνοιξαν την πόρτα, το ινδικό χοιρίδιο, δεν δοκίμαζε καν. Έμενε μέσα στο κλουβί. Έτσι εξηγείται πώς είχαν το θράσος κάποιοι δημοσιογράφοι, μετά από όσα δεινά έχει περάσει αυτός ο τόπος, να μιλούν περί ατυχήματος, ή ότι θα χύσουμε την καρδάρα με το γάλα, αν αλλάξει ο πολιτικός συσχετισμός. Μόνο σε ινδικά χοιρίδια μπορεί να απευθύνεται τέτοιος παραλογισμός.

-‘Δεν έχω άλλη επιλογή. Μόνο απαξίωση μπορώ να περιμένω’. Είναι βέβαια πεποίθηση πολλών και για αυτό έλκονται ακόμη μια φορά σε εκείνους που θα τους απαξιώσουν. Για αυτό αδυνατούν να διακρίνουν τον ειλικρινή από εκείνον που θα τους προδώσει –ξανά. Από τις πολλές προδοσίες, η κρίση έχει θολώσει. Ένα παραπλήσιο παράδειγμα είναι η δύστυχη εκείνη γυναίκα στο Πακιστάν που λιθοβολήθηκε από τους γονείς της, επειδή παντρεύτηκε έναν άνδρα που δεν ενέκριναν. Το αξιοσημείωτο στην περίπτωση αυτής της γυναίκας ήταν ότι οι γονείς της είχαν ήδη σκοτώσει την αδερφή της (για αντίστοιχους λόγους … «τιμής») κι ότι ο άνδρας που επέλεξε (;) να παντρευτεί –ίσως για να γλυτώσει από την κακοποίηση των γονιών- είχε επίσης σκοτώσει την προηγούμενη γυναίκα του. Περιβεβλημένη από φονιάδες, η διάκρισή της είχε τόσο διαστρεβλωθεί που αναζήτησε σωτηρία σε έναν ακόμη φονιά- αν είχε βέβαια δυνατότητα επιλογής. 

Βικτωρία Πρεκατέ, www.brightplanet.blogspot.gr, 1/6/2014

Grooming εφήβων:όταν ο 'έρωτας' ενηλίκου-έφηβης αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο

Grooming είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για τη διαδικασία σύναψης σεξουαλικής σχέσης μεταξύ ενήλικα και παιδιού και αποτελεί μέρος της σεξουαλικής κακοποίησης. Έχω μιλήσει σε πολλά άρθρα για την παιδική σεξουαλική κακοποίηση, όμως στο συγκεκριμένο θα ήθελα να επικεντρωθώ ειδικά στους εφήβους και τις ερωτικές σχέσεις που συνάπτουν με ενήλικες, στις οποίες ο/η έφηβος/η νομίζει ότι βρίσκεται σε μια πραγματική σχέση αγάπης. Δηλώνει μάλιστα ερωτευμένος/η με τον ενήλικο. Αυτές οι περιπτώσεις είναι πολύ συνηθισμένες και είναι σημαντικό να απομυθοποιηθούν στα μάτια των εφήβων οι ενήλικες που αναζητούν ερωτικές σχέσεις με παιδιά. Έχει διαφορά η σύναψη σχέσης ενός 18χρονου με μια 16χρονη και η σύναψη σχέσης ενός 34χρονου με μια 15χρονη. Η δεύτερη είναι σχέση σεξουαλικά κακοποιητική, ακόμη κι αν δεν υφίσταται βία από την πλευρά του ‘γαμπρού’, ακόμη κι αν το ανήλικο κορίτσι δηλώνει ερωτευμένο. Οι υγιείς σχέσεις βασίζονται σε ισορροπία δύναμης, ηλικίας, ενδιαφερόντων και αξιών. Γιατί λοιπόν ο 34χρονος δεν συνάπτει σχέσεις με 30αρες; Γιατί δεν αποζητά άτομα της ηλικίας του, αλλά παιδιά; Αυτός ο προβληματισμός θα πρέπει να ειπωθεί στα παιδιά, τα οποία εξιδανικεύουν το ίνδαλμα και νομίζουν ότι ζουν έναν αληθινό έρωτα με έναν ‘ώριμο’ άνδρα.

Ποια παιδιά είναι ευάλωτα;

Πολλά παιδιά, αγόρια και κορίτσια είναι ευάλωτα σε καλοθελητές sugar daddies. Θα μιλήσω πιο συγκεκριμένα για τα κορίτσια, αν και αντίστοιχη κακοποίηση μπορεί να υπάρχει και από άνδρες προς αγόρια ή (σπανιότερα) από γυναίκες προς αγόρια ή κορίτσια. Το παραμελημένο κορίτσι, το κορίτσι που υποφέρει από πατρική πείνα, το κορίτσι με χαμηλή αυτοεκτίμηση λόγω κακοποίησης στην οικογένεια ή λόγω εγκατάλειψης, το κορίτσι που έχει γαλουχηθεί να πιστεύει ότι ένα άνδρας θα τη ‘σώσει’, είναι πολύ εύκολο να αποζητήσει θαλπωρή, προσοχή και ασφάλεια σε μια ψευδαίσθηση: εκείνη της ερωτικής σχέσης με ένα μεγαλύτερο άνδρα. Τα ΜΜΕ εξάλλου δεκαετίες τώρα κάνουν πλύση εγκεφάλου στα κορίτσια για το πόσο φυσιολογικό κι επιθυμητό είναι να έχει το κορίτσι σεξουαλική δραστηριότητα από μικρή ηλικία. Βλέπουν γιγαντο-διαφημίσεις για την ‘υγεία των γυναικών’ (υποτίθεται), αλλά το μόνο στο οποίο αναφέρεται η ‘υγεία των γυναικών’ είναι το σεξ και το σώμα. Το ίδιο ισχύει και για τα εφηβικά περιοδικά. Εξάλλου, υπάρχουν ακόμη περιπτώσεις στην ελληνική νοοτροπία, όπου δεν θεωρείται πταίσμα αν π.χ. 34χρονος έχει σχέση με 15χρονη, αρκεί αργότερα να την παντρευτεί! Αν πάλι, ο 34χρονος είναι παντρεμένος, η κατηγορία του κοινωνικού περίγυρου θα πέσει ολοκληρωτικά στο κορίτσι, ‘που τον ξεμυάλισε η άτιμη!’. Δεν έχουμε μάθει ακόμη να σκεφτόμαστε με όρους παιδικής προστασίας και ψυχολογίας του παιδιού.

Με όρους παιδικής προστασίας πρέπει όμως να μάθουμε να σκεφτόμαστε, καθώς και το 15χρονο, το 16χρονο και το 17χρονο, είναι ακόμη παιδιά! Μπορεί τα σώματά τους να έχουν σχηματιστεί πλήρως, να είναι σαν ώριμης γυναίκας ή άνδρα, το μυαλό τους όμως και η ψυχική ωριμότητα είναι ακόμη αυτή ενός παιδιού. Δεν έχουν συναίσθηση των σεξουαλικών διεγέρσεων που μπορούν τα νεοσχηματισμένα σώματά τους να προκαλέσουν σε έναν μεγαλύτερο άνδρα κι έτσι δεν καταλαβαίνουν  πόσο ευάλωτα είναι. Αν είναι έστω και λίγο συναισθηματικά στερημένα ή ανασφαλή, εύκολα θα εξιδανικεύσουν ένα άνδρα μεγαλύτερο, δήθεν ωριμότερο, δήθεν δυνατότερο, που μπορεί (στο δικό τους νου) να τους δώσει ασφάλεια, φροντίδα, προσοχή, σταθερότητα και θαυμασμό. Ως αντάλλαγμα θα προσφέρουν σεξ (αυτό τους έχουν δασκαλέψει εξάλλου τα ΜΜΕ), αλλά με κάποιο τρόπο θα επιλέξουν να δουν το σεξ ως ‘μέρος του έρωτα’.  Αν τις έχει χειραγωγήσει κατάλληλα ο ‘ώριμος’, θα πιστέψουν ότι το κάνει επειδή τις αγαπά. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο παράδειγμα: μια έφηβη για μεγάλο διάστημα πίστευε ότι ο κατά πολύ μεγαλύτερος σύντροφός της, πραγματικά την αγαπούσε (‘ο έρως χρόνια δεν κοιτά’ δεν λέει και το ανόητο ρητό;) Όταν λοιπόν μάζεψε την αυτοπεποίθησή της και αποφάσισε να δοκιμάσει την υποτιθέμενη αγάπη του ‘ώριμου’, του ζήτησε επίμονα να σταματήσει η σεξουαλική δραστηριότητα, απλά να έχουν επικοινωνία. Εκείνος, μετά από μερικές αποτυχημένες προσπάθειες τύπου «σιγά το σεξ δεν είναι τόσο σημαντικό, άρα γιατί να μην το κάνουμε! εκεί είναι το θέμα δηλαδή; και σιγά το σεξ μαζί σου!»... Όταν είδε ότι δεν υπαναχωρούσε στους χειρισμούς του, εκείνος έκοψε κάθε επαφή μαζί της. Ήταν μια σοκαριστική απόδειξη για την έφηβη, το τεστ όμως απέδωσε και γλύτωσε από τη διαιωνιζόμενη εκμετάλλευση. Δεν έχει σημασία αν και τα δύο μέλη παραμένουν στη σχέση για διαφορετικούς λόγους. Όταν υπάρχει ανειλικρίνεια, ανισορροπία δύναμης, ανισορροπία ηλικίας ή ωριμότητας, η σχέση γίνεται κακοποιητική, με καταστροφικά αποτελέσματα στην αυτοεκτίμηση του εφήβου, αλλά και στην ικανότητά του να εμπιστευτεί ανθρώπους αργότερα.

Ο φιλόδοξος ‘ώριμος’ επιλέγει τα θύματά του προσεκτικά. Δεν δείχνει ότι καίγεται να κάνει σχέση μαζί τους, αλλά σιγά σιγά χτίζει μια σχέση εμπιστοσύνης με το θύμα. Της παρουσιάζεται άνετος, ‘cool’, δυνατός, λεφτάς. Αποκρύπτει ότι είναι παντρεμένος ή ακόμη κι αν είναι, της λέει ότι ‘Εγώ με τη γυναίκα μου έχουμε open σχέση. Εκείνη δεν με καλύπτει πια, μου δίνει την άδεια να έχω σχέση με άλλες κι εκείνη με άλλους, όλα καλά’ (ακριβώς μέσα στο large πνεύμα των lifestyle περιοδικών που έχουν κατακλύσει τον έντυπο χώρο και το διαδίκτυο δεκαετίες τώρα!). Όπεν, ξε-όπεν, πάντως στη γυναίκα του δεν θα πει κουβέντα για τη σχέση με την έφηβη. Παλαιότερα θα ήταν πιο δύσκολο να εμπλέξει την έφηβη σε σεξουαλική δραστηριότητα μαζί του, σήμερα όμως, δυστυχώς, εξαιτίας πάλι της πλύσης εγκεφάλου των παιδιών από τα ΜΜΕ, δεν φαίνεται ιδιαίτερα αφύσικο στην έφηβη να ξεκινήσει σεξουαλική δραστηριότητα. Ο ‘ώριμος’ όμως φροντίζει να κρατήσει η έφηβη τη σχέση της μυστική από την οικογένειά της. Ξέρει ότι μπορεί να ξεγελάσει την έφηβη, αλλά όχι και την μάνα της! (Εκτός αν –σπάνια, αλλά δυστυχώς συμβαίνει- η μητέρα γνωρίζει και σιωπηλά ή ρητά συναινεί, γιατί η οικογένεια εισπράττει υλικά οφέλη από τη σχέση. Τραγικό παράδειγμα μητέρας, η οποία σε κουβέντα με φίλη στο κομμωτήριο έλεγε: «Γιατί; Άσχημη είναι η πορνεία; Θα κάνει και σεξ, θα έχει και τα λεφτά!». Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά, δυστυχώς όμως αυτή η ψευδής και διαστρεβλωμένη θεώρηση της πορνείας, τύπου  «κάνω και σεξ και παίρνω και λεφτά» έχει διατυπωθεί και δημόσια από κάποιους ομοφυλόφιλους, οι οποίοι μπορεί στη δική τους ζωή να επέλεξαν έτσι, όμως έχουν μεγαλύτερη σωματική δύναμη  για να αμυνθούν αν χρειαστεί κι εν πάση περιπτώση, ούτε αληθής είναι ως δήλωση, αλλά δεν μπορεί πια η πορνεία να αποτελέσει και αξία!)

Ο ‘ώριμος’ φροντίζει να καλλιεργήσει την ιδέα μιας ξεχωριστής σχέσης με την έφηβη. Τη γεμίζει κοπλιμέντα για το πόσο σημαντική του είναι και ότι η σεξουαλική δραστηριότητα δεν είναι ανάγκη για εκείνον (‘δεν με νοιάζει για το σεξ, ούτε ήθελα να κάνω σχέση, αλλά σε ερωτεύτηκα’),όλα είναι  αποτέλεσμα του δήθεν ακαταμάχητου έρωτα για αυτήν. Αν το παιδί είναι συνεσταλμένο σχετικά με τη σεξουαλική δραστηριότητα, πάλι έχει τον τρόπο του. Ξεκινά με  το ‘κατά λάθος’ άγγιγμα, μετά με δήθεν φιλικό άγγιγμα, που στη συνέχεια  γίνεται ερωτικό. Στο κορίτσι φαίνεται ότι το πρώτο ερωτικό άγγιγμα ήταν εντελώς ξαφνικό, λόγω της έμπνευσής του εκείνη τη στιγμή (‘με ερωτεύτηκε!’). Στην πραγματικότητα όμως ο ‘ώριμος’ το σχεδίαζε καιρό πριν και κάθε του κίνηση ήταν προσεκτικά ενορχηστρωμένη προς αυτήν την κατεύθυνση. Αυτό είναι σημαντικό τα κορίτσια να το γνωρίζουν.

Πολλοί επίδοξοι ‘ώριμοι’ επιδιώκουν να βρίσκονται σε περιβάλλοντα με παιδιά, να συγχρωτίζονται με παιδιά και να έχουν πολλές κοινωνικές σχέσεις με παιδιά. Φαίνονται ότι είναι υπερβολικά καλοί με τα παιδιά, π.χ. δεν τα τιμωρούν ποτέ, είναι πάντα φιλικοί και δείχνουν υπερβολικό ενδιαφέρον. Το ανησυχητικό σημάδι είναι όταν προσπαθούν να καλύψουν δικές τους ανάγκες μέσα από την παρέα με παιδιά. Δυστυχώς και ο χώρος της εκπαίδευσης δεν αποτελεί εξαίρεση, καθώς εξ’ ορισμού αυτός είναι ο χώρος που, με υπερβάλλοντα ζήλο, θα προσπαθήσει ο παιδόφιλος να υπηρετήσει. Κάποιοι ξεκάθαροι κανόνες εδώ θα βοηθούσαν πολύ, όπως ισχύουν και στο εξωτερικό, π.χ. "Απαγορεύεται κάθε άγγιγμα μεταξύ εκπαιδευτικού και παιδιού". Μπορεί να ακούγεται ακραίο, αλλά έτσι ισχύει στην Αγγλία κι έτσι παρακάμπτονται τα δήθεν φιλικά αγγίγματα που καταλήγουν σε κάτι άλλο. Επίσης, όταν τα παιδιά γνωρίζουν αυτόν τον κανόνα, μπορούν πιο εύκολα να καταλάβουν ότι κάποιος έχει παραβιάσει τα όρια. Άλλος κανόνας: «Δεν μπορεί ένα εκπαιδευτικός να είναι μόνος στο γραφείο με παιδί/ιά και την πόρτα κλειστή. Οι πόρτες πρέπει να είναι πάντα ανοιχτές». Επίσης, κατά τη γνώμη μου, οι  κοινωνικές επαφές εκτός σχολικού ωραρίου μεταξύ παιδιών και εκπαιδευτικού πρέπει να αποθαρρύνονται. Μια εξαίρεση σε αυτό είναι τα προγράμματα (πολιτιστικά κλπ.) αλλά και αυτά θα πρέπει να είναι πολύ αυστηρά οριοθετημένα και να μην μετατρέπονται π.χ. σε βραδινές εξόδους, δηλαδή κοινωνικές σχέσεις μεταξύ εκπαιδευτικών και παιδιών κλπ. Είμαστε εκπαιδευτικοί, πρέπει να διατηρούμε το κύρος μας, την αξιοπρέπειά μας, την αυστηρότητά μας, όπου χρειάζεται και το οριοθετημένο ενδιαφέρον. Δεν είμαστε φιλαράκια με τα παιδιά και προσοχή στους μαθητοπατέρες!

Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει επίσης να δίνεται σε ‘ώριμους’ που δείχνουν υπερβολική διάθεση να εξυπηρετήσουν το παιδί ή τους γονείς του, ή/και να κολακέψουν. Η αυστηρότητα δεν είναι χαρακτηριστικό ενός τέτοιου ώριμου, εκτός κι αν επιλεκτικά θέλει να τιμωρήσει το παιδί που τον απέρριψε. Η υπερβολική καλοσύνη συχνά ξεγελά ακόμη και τους γονείς. Προσπαθεί να γίνει αρεστός, να εκπέμπει ακτινοβολία,  μέσα από κάποια δραστηριότητα που τον προβάλλει, να γίνει δημοφιλής ανάμεσα σε εφήβους. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί επίδοξοι επιλέγουν τα ακόλουθα επαγγέλματα: προπονητές, αρχηγοί προσκόπων, εκπαιδευτικοί, κατηχητές, σταρ, γενικά ένα πρότυπο που συγκεντρώνει γύρω του το θαυμασμό πολλών εφήβων. Ο επίδοξος ‘ώριμος’ μπορεί να καλοπιάσει τα πιθανά θύματα με υλικά δώρα είτε προς αυτά είτε προς την οικογένειά τους, ώστε να αποσπάσει την εμπιστοσύνη τους. Δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγει ότι ο ‘ώριμος’ δεν δένεται συναισθηματικά ούτε με το θύμα ούτε με την οικογένεια, ακόμη κι αν διατηρεί τη δραστηριότητά του για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο στόχος του είναι ένας, το σεξ, αλλά και το αίσθημα δύναμης κι επιβολής μέσα από το σεξ με κάποιον πιο ευάλωτο, πιο νεαρό, πιο ανίσχυρο, πιο αθώο. Ακόμη και στην περίπτωση της φαινομενικά αμοιβαίας συναίνεσης, η κακοποιητική αυτή σχέση είναι πάντα ευθύνη του ενήλικα, όχι του/ης έφηβου/ης, όσο κι αν έχουν πείσει το παιδί ότι συμμετείχε, ότι το προκάλεσε ή ότι του άρεσε. Μην ξεχνούμε ότι ΑΝ το παιδί είχε συναισθηματική πλήρωση από την οικογένειά του και κατάλληλη ενημέρωση, ΔΕΝ θα αποζητούσε σεξουαλικές σχέσεις με ενήλικα, αλλά με άτομο συνομίληκο.

Αν υπήρχε η κατάλληλη κοινωνικο-συναισθηματική αγωγή, όλα τα παιδιά θα μπορούσαν να αναγνωρίσουν τα προειδοποιητικά σημάδια του grooming και να προστατευθούν. Πολύ σημαντικό επίσης, θα μπορούσαν να αναγνωρίσουν τα σημάδια ευαλωτότητας στον εαυτό τους, πότε δηλαδή οι δικές τους ακάλυπτες ανάγκες τους αφήνουν έκθετους για μια κακοποιητική σχέση. Με κατάλληλη στήριξη, θα μπορούσαν να αναζητήσουν βοήθεια μέσα από τη συμβουλευτική, αντί αντιδράσουν στη ανάγκη τους με όλους τους λάθος τρόπους. Για μια ακόμη φορά θα υποστηρίξω την ανάγκη για στελέχωση των σχολείων με κατάλληλα καταρτισμένους σχολικούς ψυχολόγους, αλλά και προγράμματα κοινωνικο-συναισθηματικής αγωγής στα παιδιά, όπως επίσης και αυστηρότερο πλαίσιο κανόνων στην προστασία των παιδιών από τους ενήλικες σε όλους τους χώρους που βρίσκονται παιδιά. Έτσι, θα έχουμε μεγαλύτερες πιθανότητες να μεγαλώσουμε ενήλικες με αυτοσεβασμό κι αυτοπεποίθηση, και κατά συνέπεια, μια κοινωνία με αυτοσεβασμό κι αυτοπεποίθηση.

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 22/5/2014

Γυναίκες μόνες στο δυτικό κόσμο:σχολιασμοί σε ένα βιβλίο

Πρόσφατα έπεσε στην αντίληψή μου το βιβλίο της Cindi McΜenamin "When women walk alone: Finding strength and hope through the seasons of life». Από ό,τι κατάλαβα, η συγγραφέας εργάζεται στις ΗΠΑ ως pastoral counsellor (ποιμαντική συμβουλευτική), βοηθώντας  γυναίκες να βρουν νόημα και συντροφικότητα μέσα από την πνευματική σχέση με το Θεό. Παρόλο που όλες οι περιπτώσεις στις οποίες αναφέρεται είναι μέσα από την δική της εκκλησιαστική κοινότητα και η οπτική της αποκλειστικά θρησκευτική (περιορίζοντας έτσι την προσέγγισή της), το βιβλίο αυτό είναι πιστεύω πολύ βοηθητικό για όσες γυναίκες πασχίζουν μόνες στη ζωή.

Αρχικά είχα επιφυλάξεις, καθώς δεν νομίζω ότι μπορεί κάποιος πραγματικά να βοηθήσει κάποιον άλλον σε ένα συγκεκριμένο τομέα, αν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ο ίδιος δεν έχει κάποια προσωπική πείρα από το πρόβλημα του άλλου.  Είναι διαφορετικό να νιώθει μια γυναίκα μοναξιά σε ένα ψυχρό γάμο, από το να είναι εντελώς μόνη. Είναι διαφορετικό μια γυναίκα να είναι μόνη για 6 μήνες από ότι να είναι μόνη για 10 χρόνια. Και είναι διαφορετικό να είναι μια γυναίκα μόνη στην Αμερική από ό,τι στην Ελλάδα. Δεν μπορούν να βοηθήσουν τις μόνες γυναίκες οι άνδρες, ούτε οι ζευγαρωμένες γυναίκες, όσο καλοπροαίρετες κι αν είναι. Χρειάζεται κάποια γυναίκα που έχει περάσει (και ΞΕ-περάσει) την ίδια εμπειρία. Η συγγραφέας έχει κάποια προσωπική εμπειρία επίσης. Το βιβλίο είναι πολύ καινοτόμο στο ότι λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Ότι η πρωταρχική συντροφική σχέση είναι με το Θεό και ο γήινος σύντροφος έρχεται δεύτερος (αν έρθει). Ότι κανένα ανθρώπινο πλάσμα, όσο τέλειο κι αν είναι, δεν μπορεί να καλύψει πλήρως τις συναισθηματικές μας ανάγκες, παρά μόνο ο Θεός. Ότι, αν μια γυναίκα είναι μόνη, είναι επειδή υπάρχει σημαντικός, πνευματικός λόγος, ότι ο Θεός κυνηγά την καρδιά της. Ότι η μόνη γυναίκα χρειάζεται το χώρο και την ενέργεια για να καλλιεργήσει αυτή την πνευματική σχέση, που δεν θα μπορούσε να καλλιεργηθεί αλλιώς.

Διαβάζοντάς το, δεν μπορούσα να μην κάνω παραλληλισμούς με την ελληνική πραγματικότητα, που είναι πολύ πιο οπισθοδρομική. Η εμπειρία των ελληνίδων γυναικών που είναι μόνες (και είναι πολλές-τουλάχιστον στην Αθήνα) είναι πολύ δυσκολότερη από την Αμερική (και φαντάζομαι σε άλλες χώρες ακόμη πιο πατριαρχικές, ακόμη δυσκολότερη). Δεν είναι μόνο η μοναξιά, η αδειανή καθημερινότητα, η έλλειψη συναισθηματικής και υλικής υποστήριξης, η ματαίωση σε σχέση με την τεκνοποίηση (αν δεν υπάρχει), αλλά πολύ περισσότερο, ο εξοστρακισμός, η κοινωνική απομόνωση, ο στιγματισμός και η περιθωριοποίηση των μοναχικών γυναικών. Οι κοινωνικές σχέσεις με άνδρες είναι σε πολλές περιπτώσεις εκτός συζήτησης –ειδικά αν η γυναίκα είναι κάπως εμφανίσιμη. Η κουλτούρα μας δύσκολα δέχεται την απλή φιλία μεταξύ άνδρα και γυναίκας, ειδικά αν ο άνδρας είναι παντρεμένος και η γυναίκα μόνη. Όμως το παράπονο των περισσότερων μοναχικών γυναικών δεν είναι οι άνδρες, αλλά η εχθρικότητα των «άλλων» (ζευγαρωμένων) γυναικών. Πάμπολλες φορές εισπράττουν τα σιωπηλά, δηλητηριώδη βέλη της ζήλιας των άλλων γυναικών, του ανταγωνισμού, που τις βλέπουν ως πιθανή απειλή για τον άντρα τους. Προβάλλοντας τη δική τους εξάρτηση στην μοναχική γυναίκα, κρίνουν εξ’ ιδίων τα αλλότρια και θεωρούν δεδομένο ότι  η μοναδική σκέψη στης μοναχικής γυναίκας είναι πώς θα βρει άντρα (και μάλιστα τον δικό τους). Δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι μπορεί κάποια γυναίκα να έχει επιλέξει την ελευθερία, αντί το συμβιβασμό με μια ακατάλληλη σχέση. Τις τρομάζει η ιδέα ότι μπορεί να βρεθούν οι ίδιες στη θέση τους. Ακόμη κι αν η μοναχική γυναίκα είναι ευτυχής, αυτό επίσης τις αποξενώνει, γιατί δεν μπορούν να φανταστούν πώς είναι δυνατόν να μην έχουν την ίδια εξάρτηση που έχουν κι εκείνες. Η συναισθηματικά ανεξάρτητη κι επιτυχημένη γυναίκα είναι απειλητικό πρότυπο στο δυτικό πολιτισμό μας. Έτσι, τις απομονώνουν από κάθε κοινωνική εκδήλωση, δεν τις προσκαλούν πουθενά, πετούν μπροστά τους έναν αόρατο τοίχο που λέει «Μείνε μακριά». Η κοινωνική απομόνωση είναι τόσο έντονη για μεγάλο αριθμό γυναικών που κάποιες λένε: «Τώρα πραγματικά νιώθω στο πετσί μου πώς μπορεί να νιώθει ο μετανάστης ή το άτομο με ειδικές ανάγκες». Άλλες λένε: «Όταν χώρισα, σταμάτησαν όλες οι φίλες μου να παίρνουν τηλέφωνο». Άλλες πάλι: «Όταν παντρεύτηκα, ξαφνικά άρχισαν να με καλούν όλες εκείνες οι συναδέλφισσες, που πιο πριν σημασία δεν μου έδιναν…». Και άλλες: «Κάποιες φορές σκέφτομαι να φορέσω ψεύτικο δαχτυλίδι επίτηδες, τουλάχιστον να σταματήσουν να με βλέπουν με τέτοια καχυποψία». Τόσο έντονη είναι η περιθωριοποίηση.

Υπάρχουν λόγοι για αυτό:

Η γυναικεία μοναχικότητα, ιδιαίτερα όταν ξεπερνά την ηλικία των 30-35, θεωρείται σχεδόν κατάρα στην ελληνική κοινωνία, κάτι που πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία. Παρά το φεμινιστικό κίνημα και την εισαγωγή των γυναικών στο χώρο εργασίας, ελάχιστη πρόοδος έχει γίνει σχετικά με την συναισθηματική εξάρτηση των γυναικών από τους άνδρες,  την υπαρξιακή διάσταση: Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μιας γυναίκας;  Ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών απαντά: «ο γάμος και η τεκνοποίηση». Δεν είναι τυχαίο που 'απελευθερωμένα' μοντέλα μόδας αποκηρύσσουν όσα έχουν κάνει (και φωτογραφίσει) στο παρελθόν τους με έναν καθαρτικό γάμο και τον αγιοποιητικό τίτλο της «μάνας». Η κοινωνία είναι διατεθειμένη να σου συγχωρέσει τα πάντα, αρκεί να κάνεις παιδί. Αλίμονο λοιπόν σε εκείνες που δεν έχουν… Όσο λοιπόν η υπαρξιακή επιταγή της γυναίκας είναι ο γάμος και η τεκνοποίηση, η γυναίκα νιώθει ανακούφιση -μπορεί να δικαιολογήσει στους άλλους, αλλά κυρίως στον εαυτό της γιατί ζει. Δεν χρειάζεται να ασχοληθεί με το επώδυνο υπαρξιακό ερώτημα «Γιατί υπάρχω; Τι ήρθα να κάνω σε αυτόν τον κόσμο;». Εξ’ου και η υπαρξιακή εξάρτηση των γυναικών στους άνδρες. Αν και εφόσον ο λόγος ύπαρξης της γυναίκας είναι να συντροφεύει τον άνδρα και να κάνει παιδιά μαζί του, τότε ο άνδρας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, γίνεται θεός στη ζωή της, γίνεται είδωλο, ένα άλλο είδος μοντέρνας ειδωλολατρείας. Και ίσως πολλές γυναίκες να μη δέχονται αυτές τις στάσεις διανοητικά, το θέμα όμως δεν είναι τι λένε, αλλά τι κάνουν.

Δεν είναι τυχαίο ότι σε κάποια έρευνα πριν μερικά χρόνια, τα δύο τρίτα των ελληνίδων απάντησαν ότι προτεραιότητά τους είναι ο γάμος και η οικογένεια. (στους άνδρες ήταν η επαγγελματική επιτυχία). Η φιλία και στα δύο φύλα ερχόταν τελευταία ως αξία. Όσο για ανώτερα ιδανικά, όπως να βοηθήσουμε τον κόσμο, αυτούς που έχουν ανάγκη, ή ακόμη και η πνευματικότητα, αυτά δεν υπήρχαν καν στο ρεπερτόριο. Δεν είναι τυχαίο, που ακόμη και σήμερα ο γάμος για το κορίτσι καλείται ‘αποκατάσταση’ (τον ίδιο όρο που χρησιμοποιούν στα φυσικοθεραπευτήρια, όταν έχεις σπάσει το πόδι σου). Δεν είναι τυχαίο που πολλές γυναίκες σήμερα εξακολουθούν και παραμένουν σε κακοποιητικούς γάμους. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές γυναίκες σήμερα εξακολουθούν και χρησιμοποιούν εξαιρετικά ανήθικες, σκοτεινές μεθόδους ενεργειακής χειραγώγισης, συχνά με πληρωμή «ειδικού», προκειμένου να πετύχουν το στόχο τους: να τις ερωτευτεί ο επιδιωκόμενος σύντροφος, να αφήσει τη γυναίκα του και να τις παντρευτεί. Δυστυχώς, τέτοιες μέθοδοι χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα, ακόμη και από μορφωμένες γυναίκες, λες και βρισκόμαστε στη μεσαιωνική εποχή. Μάλλον δεν έχουν καταλάβει σε τι περιπέτεια μπλέκουν… Λίγες είναι οι γυναίκες που δεν συμβιβάστηκαν σε έναν κονσερβοποιημένο γάμο, και που δεν δέχτηκαν να χρησιμοποιήσουν ένα άνδρα ως τράπεζα σπέρματος (και χρημάτων!). Παλεύουν μόνες, αντιμετωπίζοντας, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, το ρατσισμό και την απαξίωση από γυναίκες και άνδρες, σε μια κοινωνία που βλέπει τη μοναχική γυναίκα ως αποτυχία.

Όλα αυτά δείχνουν πόσο αποδυναμωμένες είναι οι γυναίκες στο δυτικό κόσμο και ειδικά στην Ελλάδα. Η οικονομική και επαγγελματική χειραφέτηση είναι απαραίτητες, αλλά όχι επαρκείς συνθήκες. Η συναισθηματική και η υπαρξιακή ανεξαρτητοποίηση είναι πολύ σημαντικότερες. Για όσες από εμάς είμαστε στον πνευματικό δρόμο, χρειαζόμαστε τη βοήθεια του Θεού, αλλά και της Παναγιάς! Χρειαζόμαστε τη βοήθεια, όλων των γυναικών αγίων, οι οποίες ήταν στην πλειοψηφία τους επίσης μόνες, σε συνθήκες πολύ χειρότερες από τις σημερινές. Μόνο με  τη βοήθεια τους μπορούμε να καταφέρουμε την συναισθηματική χειραφέτηση που είναι και η σημαντικότερη.

Η γυναικεία ενδυνάμωση είναι αδύνατον να επιτευχθεί συλλογικά χωρίς γυναικεία αλληλεγγύη. Η γυναικεία αλληλεγγύη έχει θαφτεί πίσω από τον ανταγωνισμό, τη ζήλια και το εγωκεντρικό ενδιαφέρον της κάθε ελληνίδας για τη δική της οικογένεια και μόνο. Αυτή η νοοτροπία θα πρέπει να αλλάξει, αλλιώς θα μείνουμε για πάντα αποδυναμωμένες, χειραγωγίσιμες, εξαρτημένες. Εμμέσως πλην σαφώς, αυτό ακριβώς προάγουν τα γυναικεία περιοδικά, των οποίων το μοναδικό μέλημα είναι πώς η γυναίκα να προσφέρει μεγαλύτερη ευχαρίστηση στον άνδρα. Πείθουν εμμέσως τα νεαρά κορίτσια, ότι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή είναι η σχέση και το σεξ, κι συνεπώς χωρίς αυτά δεν μπορούν (ή δεν έχουν λόγο!) να ζήσουν. Πουθενά δεν αναφέρονται τα δήθεν απελευθερωμένα περιοδικά στη γυναικεία αλληλεγγύη, στην ανάγκη για πνευματική αναζήτηση, στην επαγγελματική και διανοητική εξέλιξη.

Κι όμως. Εκατομμύρια χαρισματικών, έξυπνων, μορφωμένων, ευαίσθητων, καλλιεργημένων γυναικών στο δυτικό κόσμο είναι μόνες. Περπατούν το μονοπάτι μόνες. Χρειάζεται μόνες να βρουν το νόημα της ζωής τους, τη συντροφικότητα, την απασχόληση, την επικοινωνία, τη δημιουργικότητα, την πλήρωση. Είναι δύσκολο το μονοπάτι, που είναι στην ουσία ένα πνευματικό μονοπάτι γυναικείας ενδυνάμωσης, αλλά μπορεί να περπατηθεί. Προσφέρει αμοιβές που θα ήταν αδύνατον να υπάρξουν, αν η γυναίκα ήταν απασχολημένη με έναν σύντροφο. Ίσως υπάρχει βαθύτερος λόγος που τόσες γυναίκες  είναι σήμερα μόνες, δεν είναι ατυχία, δεν είναι δημογραφικό πρόβλημα, δεν είναι κατά λάθος- ίσως είναι Θέλημα Θεού! Ίσως υπάρχει σκοπός που πρέπει να εκπληρώσουν. Εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο υποφέρουν, εκατομμύρια παιδιά είναι επίσης μόνα και τις χρειάζονται. Για να μπορέσει όμως η μοναχική γυναίκα να εκπληρώσει την αποστολή της, θα χρειαστεί, συνειδητά ή ασυνείδητα να αντλήσει δύναμη και καθοδήγηση από το Θεό και την Μητέρα Θεοτόκο. Υπάρχει  υψηλότερη αποστολή, με πολύ μεγαλύτερη ικανοποίηση από τη γκρίνια της μάταιης αναζήτησης συντρόφου. Αν είναι μια σωστή σχέση να έρθει, έχει καλώς. Αν όχι, κάνε άλλα πράγματα στη ζωή σου. Άνοιξε τα φτερά σου και πέταξε. Μην ακούς τη μιζέρια, την πίεση, το φόβο της έλλειψης. Όταν σταματήσεις να έχουν ως πρώτη προτεραιότητα να βρεις τον κύριο Τέλειο και γίνει προτεραιότητα ο Θεός και το Θέλημά Του, τότε η ζωή ανοίγει συναρπαστικές  οδούς και ένας νέος ορίζοντας ξεκινά, ένας ορίζοντας προ πολλού ξεχασμένος: αυτός της συναισθηματικά ανεξάρτητης και πνευματικά  ενδυναμωμένης γυναίκας.

Βικτωρία Πρεκατέ, www.brightplanet.blogspot.gr, 16/5/2014