Όταν τα παιδιά ρωτούν για το 2012

Η περίοδος γύρω από το 2012 αναφέρεται από αρχαίους λαούς και φυλές, όχι τόσο ως το τέλος του κόσμου, αλλά ως περίοδος μεγάλης αλλαγής και κάποιοι σταματούν τα ημερολόγιά τους εκεί, αδυνατώντας να προβλέψουν περαιτέρω(Μάγια, Ίνκα, Αζτέκοι, Χόπι, Τσερόκι, Μαορί). Παρότι από εντελώς διαφορετικά σημεία της Γης, αρκετοί φαίνεται να συμφωνούν ως προς το ότι κάτι πραγματικά διαφορετικό θα συμβεί σε αυτήν τη χρονική περίοδο στην ανθρωπότητα. Ο τρόπος όμως ερμηνείας του 2012, στα ΜΜΕ, ως χρόνος συντέλειας του κόσμου, βάσει διαφόρων σεναρίων καταστροφής, είναι ανώφελος και συχνά ζημιογόνος. Με ρώτησε ένα παιδάκι τις προάλλες, έχοντας το προηγούμενο βράδυ δει τα σχετικά στην τηλεόραση, «Το 2012 θα πεθάνουμε όλοι? Γιατί, είναι άδικο, εσείς, οι μεγάλοι, εσείς ζήσατε τη ζωή σας, εσείς, εντάξει, να πεθάνετε, εμείς τι φταίμε?» (!). Η δε ταινία που έχει βγει τελευταία οδηγεί πολλά παιδιά σε έντονο φόβο…

Πιο χρήσιμο θα ήταν να παρουσιαστούν οι αναφορές σοβαρών σημερινών στοχαστών, όπως ο Ervin Laszlo, οι οποίοι μιλούν για την περίοδο περίπου 2012-2025, ως σημείο καμπής για το ασταθές σύστημα ανθρωπότητα-πλανήτης. Σύμφωνα με τη θεωρία του, η παραμικρή διαταραχή στο σύστημα μπορεί να επιφέρει εντελώς δραματικά διαφορετικές καταστάσεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τίποτα δεν μπορεί να παραμείνει ως έχει, καθώς ο πλανήτης έχει πάρει εδώ και καιρό μη βιώσιμη πορεία και βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο. Η πρώτη αυτή δραματική αστάθεια φάνηκε με την οικονομική κρίση. Η άλλη υπαρκτή κρίσιμη απειλή, που δεν περιορίζεται στο 2012, αλλά θα επηρεάσει όλους μας το επόμενα χρόνια, είναι βεβαίως η κλιματική αλλαγή. Στοχαστές, φιλόσοφοι και ακτιβιστές όπως ο Laszlo, αναφέρουν ότι η ανθρώπινη συνείδηση, του καθενός ξεχωριστά, αλλά και μαζικά, θα χρειαστεί να αλλάξει ριζικά. Να μετακινηθεί από τον καταναλωτισμό, την απομόνωση, την εχθρότητα και τον υλισμό, προς τη κατεύθυνση του αλτρουισμού, του σεβασμού προς τον πλανήτη, προς μία βαθύτερη πνευματικότητα και την αναγνώριση ότι όλες οι μορφές ζωής είναι συνδεδεμένες μεταξύ τους. Ότι ο άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα να καταβροχθίζει, να κατασπαταλά, να καταστρέφει τη φύση γύρω του, σαν να του ανήκει. Με άλλα λόγια, σαφώς και πρέπει να απορρίπτουμε στα παιδιά τα σενάρια καταστροφολογίας, τρόμου, κι επιστημονικής φαντασίας, αλλά νομίζω ότι οφείλουμε να τα ενημερώσουμε-αν θέλουμε να τα προετοιμάσουμε να γίνουν υπεύθυνοι πολίτες- για την ανάγκη αλλαγής του τρόπου και στάσης ζωής, καθώς η σημερινή εξουθένωση του πλανήτη από τον άνθρωπο είναι μη βιώσιμη. Είναι κάτι που θα επηρεάσει σίγουρα τα επόμενα χρόνια της ζωής τους, όπως και της δικής μας.

Οι καταστροφές ήδη συμβαίνουν και δε χρειάζεται η μεταφυσική για να τις δούμε. Όταν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά από έλλειψη τροφής και νερού, αυτό είναι μια σημερινή διαρκής καταστροφή. Σήμερα θεωρούμε ότι ‘είναι κάπου αλλού, δεν μας αγγίζει, δεν μας αφορά’. Η διαφορά είναι ότι, μετά την κρίσιμη περίοδο της μετάβασης των επόμενων ετών,ίσως να μην μπορούμε να λέμε πια κάτι τέτοιο. Αν η αλλαγή στη συνείδησή μας γίνει εθελούσια ή αν αναγκαστούμε «να αλλάξουμε μυαλό» μέσα από τις μη βιώσιμες καταστάσεις, στις οποίες μας οδήγησε ο παλιός τρόπος σκέψης, αυτό εξαρτάται από εμάς.



Πρεκατέ Βικτωρία

Ψυχολόγος-Συγγραφέας

www.brightplanet.blogspot.com