Ένας νεο-φασιστόφρων: 'Πάρε ό,τι μπορείς κι ας γίνουν όλα στάχτη'...

Χθες στην ορειβασία συνοιδοπόρησα με ‘ένα νεαρό παιδί, όχι πάνω από 21-22 χρονών, που θα τον ονομάσω Φ, καθώς είναι φοιτητής. Η συζήτηση ξεκίνησε όταν ο Φ. παρενέβη στην κουβέντα που είχα με άλλον συνορειβάτη για τους κυνηγούς. Πετύχαμε κάμποσους κυνηγούς χθες. Εμείς οι ορειβάτες δεν τα πάμε καλά με τους κυνηγούς, καθώς θεωρούν ότι όλο το βουνό είναι δικό τους, βαράνε όπου να ‘ναι και βέβαια έχουμε δει τα άγρια ζώα να βιώνουν πολύ μεγάλο στρες κατά τη διάρκεια της καταδίωξής τους. Η δική μου επιχειρηματολογία ήταν ότι ναι μεν όλος ο κόσμος τρώει κρέας, αλλά αν το κρέας προέρχεται από εκτροφείο, όπου το ζώο ζει σε καλές συνθήκες κι υφίσταται έναν επιστημονικά μη επώδυνο θάνατο, αυτό είναι προτιμότερο από το να κυνηγάς τα ελάχιστα ζώα που έχουν απομείνει στη φύση, που βιώνουν ακραίο στρες, και ειδικά σε μια εποχή που δεν πεινάμε. Εκεί λοιπόν πετάχτηκε ο Φ:

Φ: Η φύση είναι για να υπηρετεί τον άνθρωπο. Αφού ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει τα άλλα είδη που βρίσκονται γύρω του, έχει και το δικαίωμα να το κάνει.

Εγώ: Δηλαδή με το δίκαιο του ισχυροτέρου,  λεηλατούμε ό,τι θέλουμε από τη φύση, σκοτώνουμε ό,τι θέλουμε, όσο θέλουμε, όπως θέλουμε, χωρίς καμία σκέψη μέτρου ή περιορισμού…

Φ; Έτσι επιβιώνει κανείς σήμερα. Αυτός είναι ο νόμος της φύσης.

Εγώ: Ναι αλλά δε χρειαζόμαστε να σκοτώσουμε για να επιβιώσουμε, Δεν πεινάμε πια…

Φ:Δεν έχει σημασία. Το αγριογούρουνο είναι πολύ εύγευστο.

Εγώ: Άρα το ,μοναδικό σου κριτήριο για το αν θα σεβαστείς τη ζωή κάποιου άλλου πλάσματος στη φύση  είναι η γαστραιρμαργική ηδονή που σου προσφέρει…

Φ:Ναι, αφού μπορώ να το κάνω, γιατί να μη το κάνω;

Παρενέβη ο άλλος συνομιλητής, καθώς είχα αρχίσει να συγχύζομαι…
-Αν λες ότι ο άνθρωπος έχει οποιοδήποτε κάθε δικαίωμα πάνω στη φύση επειδή έχει τη δυνατότητα, τότε συμφωνείς με τη μαζική ρύπανση από τοξικά απόβλητα; Δε θεωρείς ότι είναι πρόβλημα η υπερκατανάλωση των πόρων της γης, απλά και μόνο για να ικανοποιήσουν την απληστία του ανθρώπου;

Φ: Η φύση θα καταφέρει με κάποιο τρόπο να απορροφήσει τα τοξικά απόβλητα, ¨Όσο για τους πόρους, αφού μπορούμε να τους πάρουμε για να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας, θα το κάνουμε. Οι άλλοι ας κοιτάξουν τη δουλειά τους κι εμείς τη δική μας

-Ναι αλλά για την υπερκατανάλωση των πόρων, όπως του πετρελαίου, αυτή τη στιγμή σφάζουν ολόκληρους λαούς στη Μέση Ανατολή. Σε άλλες περιοχές που γίνεται η εξόρυξη σπάνιων γαιών για να αλλάζουμε τα κινητά μας κάθε λίγο και λιγάκι, καταστρέφονται ολόκληρα οικοσυστήματα που θρέφουν πληθυσμούς στην Αφρική. Όλα αυτά δεν μας απασχολούν;

Φ: Αυτά δεν είναι δική μας δουλειά. Εμείς θα πάρουμε το πετρέλαιο κι ό,τι άλλο μπορούμε και ας ασχοληθούν άλλοι με αυτά.

Εγώ. Ναι, αλλά όταν καταναλώνουμε υλικά που παράχθηκαν με αίμα, γινόμαστε συνένοχοι.

Φ: Ο καθένας παίρνει αυτό που μπορεί και καλά κάνει. Αυτός είναι ο νόμος της φύσης. Με τα υπόλοιπα ας ασχοληθούν άλλοι. Δεν είναι δική μας δουλειά τι γίνεται στη Μέση Ανατολή ή στην Αφρική. Εμείς πρέπει να γίνουμε σαν τους Ελβετούς και να πάψουμε να το παίζουμε κουλτουριάρηδες. Δε βλέπεις τους Ελβετούς; Ασχολούνται μόνο με τον εαυτό τους κι όχι με τους άλλους. Δεν συγκρούονται με κανέναν  και για αυτό έχουν τις πιο ισχυρές τράπεζες.

Εγώ. Πλάκα μου κάνεις; Οι ελβετικές τράπεζες έχουν ξεπλύνει όλο το μαύρο χρήμα του κόσμου, τι εμπόρια όπλων, τι σωματεμπορίες, τι ναρκωτικά,. Όλα από εκεί περνούν κι εσύ θες να γίνουμε σαν τις ελβετικές τράπεζες;

Φ: Δεν μας ενδιαφέρει από πού έρχονται ή από πού βγήκαν τα λεφτά. Αρκεί εμείς να είμαστε ισχυροί. Οι ελβετικές τράπεζες είναι τόσο ισχυρές που μπαίνεις μέσα και φοβάσαι να τους μιλήσεις..

Εγώ. Κι εσύ το θεωρείς αυτό επιθυμητό; (!!!!!!)

Φ: Ναι μακάρι να ήμασταν κι εμείς έτσι. Όχι όπως τώρα που το παίζουμε δήθεν αλληλέγγυοι με αυτή τη βλαμμένη τη Γκρέτα, που την έβγαλε το climate gate…Ξέρεις τι είναι το climate gate;Τα ‘χουν πάρει από μεγαλοπαράγοντες  για να μας πείσουν ότι και καλά υπάρχει υπερθέρμανση του πλανήτη λόγω της κατανάλωσης πετρελαίου.

Από αρκετή ώρα είχα αρχίσει να καταλαβαίνω ότι το παιδί έχει πάθει κάποια πλύση εγκεφάλου μίσους από κάποια δυτικό ακρο-ακρο-ακρο-νεοφιλελεύθερο ιστότοπο σαν αυτούς που βρίθουν στην Αμερική, ενώ κακέκτυπά τους έχουν εμφανιστεί κι εδώ. Έλεγα επίσης μέσα μου ‘Μπα, το κάνει για αντίδραση, είναι πνεύμα αντιλογίας… Δεν μπορεί να τα πιστεύει αυτά που λέει…’ Κι όμως!

Εγώ. Φίλε, ξέρω πολύ καλά πού το πας, είμαι φυσικός κι έχω ασχοληθεί αρκετά με το θέμα. Σου λέω κι εγώ λοιπόν ότι και από την άλλη μεριά, λέγεται ότι οι αρνητές της κλιματικής αλλαγής, είναι εκείνοι  που τα έχουν πάρει από τις πετρελαϊκές εταιρίες για να συνεχιστεί η υπερκατανάλωση πετρελαίου σαν μνα μην υπάρχει αύριο.. Δεν μπορεί να έχεις πετάξει 1 τρις τόνους διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα κι αυτό να μην προκαλέσει  τίποτα….

Φ: Τίποτα δεν προκαλεί. Εξάλλου αν το πετρέλαιο ικανοποιεί τώρα τις ανάγκες μας τι μας νοιάζει; Το μόνο που έχει σημασία είναι  να πάρεις αυτό που μπορείς για τον εαυτό σου και τα υπόλοιπα άστα στους άλλους. (Άντε πάλι…)

Κάπου εκεί του είπα ότι δεν έχει νόημα να μιλάμε άλλο, γιατί έχουμε τελείως διαφορετικές αφετηρίες,
Να σημειώσω όμως τα εξής. Ο ξερόλας τύπος δυσκολευόταν στο περπάτημα και του δάνεισα τον ένα μου μπατόν (για το οποίο δεν είπε ούτε καν ευχαριστώ). Ο ξερόλας τύπος ξέμεινε από νερό στα μέσα της διαδρομής κι αν δεν του έδιναν οι άλλοι, θα κινδύνευε από αφυδάτωση. Κι επίσης, επειδή δίψαγε,  ο ξερόλας Φ. πήγε να πιει νερό από το ρέμα και τον πρόλαβα μόλις πριν το καταπιεί.

Εγώ. Μην πίνεις αυτό το νερό, έχει κατσίκια σε αυτό το ύψος! Μόνο πιο πάνω είναι καθαρό το νερό.

Απάντηση Ξερόλας Φ. Εμένα μια χαρά μου φαίνεται η γεύση του!!! (Το έφτυσε αμέσως όμως!!!!)

Αρχάριος και άσχετος στην ορειβασία, αλλά με άποψη! Αν είχαμε ακολουθήσει την φιλοσοφία του, ‘Πάρε ό,τι μπορείς και μη σε ενδιαφέρει για τους άλλους’, θα έπρεπε να τον είχαμε αφήσει να τσακίσει τα ποδάρια του και να ξεμείνει στα κατσάβραχα, να σκάσει από αφυδάτωση και να τρέχει διπλωμένος στα δυο από τη διάρροια που θα του προκαλούσε το νερό του ρέματος. Αυτά προέτασε η φιλοσοφία του. Αλλά δεν νομίζω ότι κατάλαβε τίποτα.  Δεν νομίζω να κατάλαβε καν τη σύγκρουση μεταξύ των ιδεών του και της πραγματικότητας.

Δυστυχώς ο  Φ δεν ήταν απλά πνεύμα αντιλογίας. Ήταν ένα ανησυχητικά νεαρό άτομο, από μια γενιά που μεγαλώνει με αυτή τη φιλοσοφία ‘Πάρε ό,τι μπορείς κι ας γίνουν όλα στάχτη’ είτε μιλάμε για ανθρώπους, για ζώα ή για φύση. Κι επιστρατεύει όποιες ψευδο-επιστημονικές  θεωρίες βρει για να υποστηρίξουν αυτό που εξαρχής έχει επιλέξει ως ηθική στάση ζωής.

Δυστυχώς υπάρχουν ιστοσελίδες που καλλιεργούν όλο το παραπάνω εγκεφαλικό ζελέ. Εμείς μιλήσαμε για ζώα, φύση και τράπεζες, αλλά η ίδια νοοτροπία επεκτείνεται για τις γυναίκες, παιδιά,. άλλες φυλές κλπ. Είναι στάση ζωής, την οποία έχουν πολλοί. Ίσως όχι με τόσο κυνικό κι απροκάλυπτο τρόπο όπως ο Φ, αλλά αυτήν υιοθετούν ως αξία ζωής. Για αυτό λοιπόν και ο Φ. από Φοιτητής έγινε στα μάτια  μου Φασιστόφρων. Αυτός ακριβώς είναι ο μεταμοντέρνος φασισμός για μένα 'Πάρε ό,τι μπορείς κι ας γίνουν όλα στάχτη’.

Σίγουρα δεν είναι αυτές οι αξίες που διδάσκει το ελληνικό σχολείο. Ας μοιραστούν οι φιλόλογοι την εμπειρία τους, αλλά εγώ πότε δεν είχα έναν μαθητή ΤΟΣΟ κυνικό. Ναι μεν μπορεί να διαφωνούμε στο θέμα της χορτοφαγίας, αλλά κανείς δε θα σου πει ‘Δεν πειράζει να σκοτώνεις ζώα και μετά να πετάς το κρέας στα σκουπίδια επειδή δεν πρόλαβες να το μαγειρέψεις’. Κάπου ο καθένας βάζει ένα όριο στη δικαιωματικότητά του. Ναι μεν, θα χρησιμοποιήσω τη φύση, αλλά μέχρι εκεί. Αυτό είναι το σημαντικό. Να υπάρχει ένα όριο, μια αυτό-συστολή, ένας αυτό-περιορισμός, ένα ερωτηματικό: ‘Μήπως και δεν έχω αυτό το δικαίωμα;’.  Ένας εσωτερικός αναστοχασμός κι ας βάλει ο καθένας το δικό του όριο .Μπορεί η γραμμή του ορίου να διαφέρει από τον έναν άνθρωπο στον άλλον, αλλά ας μπει τουλάχιστον μία γραμμή. Ο συγκεκριμένος τύπος δεν είχε κανένα όριο κι ήταν περήφανος που δεν είχε κανένα όριο! Ελπίζω να είναι μια ατυχής, εξαιρετικά σπάνια μειοψηφία στον τόπο μας και να μην γενικευτεί αυτό το ρεύμα μίσους και φασιστόφρονα κυνισμού. Αλλιώς, πραγματικά θα του γινόταν μάθημα να τον αφήναμε χωρίς μπατόν,  χωρίς νερό και χωρίς προειδοποίηση στα κατσάβραχα της χαράδρας. Έτσι ακριβώς  όπως κάνουν οι ελβετικές τράπεζες….
Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 21/10/2019

Υ.Γ. Ένας λόγος που μου αρέσει τόσο πολύ η ορειβασία είναι  ότι κινούμαστε ως ομάδα. Αν π.χ. ένα μέλος της ομάδας ξεμείνει, ξεμένει όλη η ομάδα. Για αυτό συχνά φροντίζω να μοιράζομαι το ένα μου μπατόν, το νερό ή κάποιο ρούχο που κάποιος άλλος  χρειάζεται. Δεν ήμουν παλιότερα έτσι δοτική, αλλά με τον καιρό το εξάσκησα,  το καλλιέργησα. Όταν μάλιστα δοκιμάζεσαι σε συνθήκες δύσκολες, π.χ. καύσωνας ή κρύο, εκεί δεν είναι εύκολο να μοιραστείς ρούχα ή νερό. Διδάσκεσαι όμως πολλά πράγματα για τον εαυτό σου, για τους άλλους, για την αλληλεγγύη. Κατά καιρούς, μας έρχονται άσχετα άτομα, που κουβαλούν την κλασσική νοοτροπία της καταναλωτικής μας εποχής. Όταν βλέπουν τα σκούρα, αρχίζουν και γκρινιάζουν στον αρχηγό κι απαιτούν εκείνο και το άλλο... Δεν δουλεύει όμως έτσι το πνεύμα της ορειβασίας κι αυτοί οι άνθρωποι συνήθως δεν ξανάρχονται. Θα ήθελα να βλέπαμε και την κοινωνία ως μια ορειβατική ομάδα. Πορευόμαστε μαζί κάπου. Δεν είναι 'πάρε ό,τι μπορείς για τον εαυτό σου κι άσε τους άλλους'. Αν ξεμείνει ένας, αργά η γρήγορα θα ξεμείνει όλη η ομάδα....

Ο τόπος με το πιο τρυφερό φως...

Ένας τόπος με το πιο τρυφερό φως, την πιο καρδιακή αγάπη… Ακόμη πιο πολλή κι από τη συγχώρεση  κι από την αυτοθυσία… Αυτό το φως έφερε Εκείνος που θυσιάστηκε πρόθυμα για το καλό των εχθρών Του. Έτσι καταλαβαίνω τον τόπο της καρδιάς του Θεού, που αγαπά τα παιδιά Του τόσο πολύ, που πονά για τα παιδιά Του τόσο πολύ, που τα λαχταρά συνεχώς, που τους έδωσε τα πάντα κι όμως εμείς Τον αφήσαμε. Τον αφήσαμε γιατί μας πλάνεψε το κακό να πιστέψουμε ότι τόση αγάπη δεν μπορεί να είναι αληθινή. ‘Δεν είναι δυνατό κάποιος να σε αγαπά τόσο πολύ’, μας ψιθύρισε στο αυτί. ‘Κάποιο λάκκο έχει η φάβα, σε εξαπατούν πρόσεχε…’ μας είπε κι εμείς σκεφτήκαμε ‘Εγώ είμαι έξυπνος, δεν θα αφήσω να μου τη φέρει ο Θεός’. Χωρίς να μπούμε στον κόπο να εξετάσουμε ποιος μας τα λέει αυτά, τα πιστέψαμε. Μας αμφισβήτησε το Θεό -όχι κατά μέτωπο, γιατί αυτό θα προκαλούσε αντίδραση- αλλά σιγά σιγά, ύπουλα.... Τον υποτίμησε, λίγο τον γελοιοποίησε, έφερε 'έξυπνα' επιχειρήματα που Τον μείωναν.Τον έκανε να φαίνεται μικρός κι αδύναμος, έτσι περίπου όπως η αθεϊα σήμερα παρουσιάζει την πίστη στο Θεό σαν μια παιδική ασθένεια, μια νηπιακή  φαντασίωση, που κάποιοι καημένοι, αδύναμοι κι ανώριμοι κρατούν ακόμη, γιατί έχουν την ανάγκη για πατερίτσες στη ζωή (τις οποίες οι ώριμοι, δυνατοί, ενηλικιωμένοι άθεοι δεν έχουν).  ‘Έλα μαζί μου και θα σε βοηθήσω στην επίγεια ζωή με ανταλλάγματα’, συνέχισε, κι εμείς ακολουθήσαμε...

Κι έτσι αφήσαμε το Θεό. Αφήσαμε το Θεό μας και του προκάλεσε τέτοιο πόνο, του κάναμε την καρδιά κομμάτια. Όπως όταν  η αγαπημένη αφήνει τον αγαπημένο της και του σπάει την καρδιά, χιλιάδες φορές περισσότερο…Δεν σκεφτόμαστε ποτέ ότι εμείς πληγώσαμε το Θεό, όμως νομίζω πληγώνεται. Σε κάποιες σπάνιες στιγμές αναλαμπής, που σπάνε στο συνεχές της λήθης και της αποσύνδεσης, ίσως στην Εκκλησία, ίσως στην ησυχία της φύσης, ίσως στη βαθιά γαλήνη, μπορεί να το νιώσουμε αυτόν τον πόνο του Θεού....Φύγαμε μακριά Του κι έτσι δεν αισθανόμαστε την αγάπη ή τον πόνο Του, άρα συμπεραίνουμε ότι δεν υπάρχει (και, κατά γενίκευση, συμπεραίνουμε ότι  κι Εκείνος δεν υπάρχει). Και μετά Τον κατηγορούμε που μας άφησε και Τον κατηγορούμε που δεν υπάρχει. ‘Αν υπήρχε Θεός, έπρεπε να τον είχαν κλείσει φυλακή’ φώναζε θυμωμένα ο άθεος… Πώς μπορείς να είσαι θυμωμένος με κάτι που πιστεύεις ότι δεν υπάρχει;
Όμως ο Θεός περιμένει. Σε αντίθεση με τον προδομένο αγαπητικό, ο Θεός περιμένει για πάντα.  Πώς μπορούμε να είμαστε ξανά μαζί Του; Πώς μπορούμε να Τον αγαπήσουμε ξανά; Πώς μπορούμε να καλλιεργήσουμε πάλι αυτή τη σχέση (η οποία χρειάζεται να μάθουμε να την καλλιεργούμε όπως οποιαδήποτε άλλη σχέση…) Να αναπαυτούμε στο Θεό και να γνωρίζουμε ότι το ‘Είσαι μόνη στο Σύμπαν’ δεν ήταν παρά  ένα ψέμα που μας ψιθύρισαν στο αυτί….
Πρεκατέ Βικτωρία- μια πρώην άθεη.
www.brightplanet.blogspot.gr, 26/8/2019 

Πώς η επιτρεπτικότητα και η δικαιωματικότητα (entitlement) με την οποία μεγαλώνουν τα σημερινά παιδιά έχει οδηγήσει σε μια γενιά ναρκισσιστών

Διάβαζα πρόσφατα ένα άρθρο της μεγάλης αμερικανίδας ψυχοθεραπεύτριας Margaret Paul  για τις αλλαγές που έχει υποστεί η συνείδηση της  εργασιακής ηθικής μεταξύ των τελευταίων γενεών. Η ίδια, ακούραστη στα 80 της, υποστηρίζει ότι στη δική της γενιά ως παιδί ποτέ δε δέχθηκε  μπράβο για ελάχιστες/ ανεπαρκείς προσπάθειες κι ότι θεωρούσαν δεδομένη ηθική υποχρέωση να κάνουν    το καλύτερο που μπορούσαν για να αξίζουν την αμοιβή (ηθικά ή υλική). Σήμερα τα μπράβο δίνονται τόσο εύκολα και ασύστολα, που τα παιδιά έχουν χάσει την αίσθηση του μέτρου στην προσπάθεια.
Σήμερα, η νοοτροπία της δικαιωματικότητας με την οποία μεγαλώνουν πολλοί γονείς τα παιδιά τους, φτιάχνει ενήλικες που ειλικρινά πιστεύουν ότι δικαιούνται τα πάντα χωρίς ουσιαστικά να προσπαθούν για τίποτα, ούτε καν αυτά που ορίζονται ως  τυπικές υποχρεώσεις στο καθηκοντολόγιό τους. Θεωρούν ότι δικαιούνται να μην τα κάνουν κι ότι δικαιούνται τη μέγιστη αμοιβή και αναγνώριση απλά και μόνο γιατί υπάρχουν. Αυτά είναι τα αποτελέσματα των άνευ όρων και ορίων παροχών των γονιών και της συνεξάρτησής των γονιών, όπου το παιδί είναι το μόνο πράγμα που δίνει νόημα στη ζωή τους.  Αν  ζητήσει από το παιδί κάτι απειροελάχιστα παραπάνω από αυτό που θεωρεί εκείνο ως δεδομένο, το παιδί ‘επαναστατεί’ με τον πιο αναιδή τρόπο. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα παιδιού που κάλεσε τις υπηρεσίες παιδικής προστασίας, επειδή η μητέρα του τού ζήτησε να τακτοποιήσει το δωμάτιό του!
Πρόσφατα είχα ακούσει για παράδειγμα νεαρού εργαζομένου, ο οποίος με κάποιο τρόπο είχε καταφέρει να βρίσκεται στην εργασία του και να εργάζεται μόνο δυο ώρες την ημέρα (με χιλιάρικο μισθό). Δυο ώρες την ημέρα! Όταν ένας συνάδελφός  του ζήτησε να μένει λίγο παραπάνω και να αναλάβει κάτι παραπάνω (που ήταν στις υποχρεώσεις του, γιατί η δουλειά δεν έβγαινε), τότε του επιτέθηκε με τον πιο χυδαίο τρόπο. Θεώρησε ότι θίγονται τα κυριαρχικά του δικαιώματα, αν δουλέψει δυο ώρες και πέντε λεπτά με χίλια ευρώ το μήνα.
Βεβαίως η δικαιωματικότητα δεν είναι κάτι νέο- πολλοί θα αναγνωρίσουν άτομα όλων των ηλικιών σε αυτή την κατηγορία. Όμως νομίζω ότι για πρώτη φορά εμείς οι εκπαιδευτικοί το βλέπουμε τόσο εκτεταμένο στατιστικά. Στη δικαιωματικότητα με την οποία μεγαλώνουν πολλά σημερινά παιδιά, όποιος δεν ικανοποιεί όλες τις επιθυμίες τους σtο 100% αντιμετωπίζεται με καχυποψία,. Όλοι είναι εναντίον τους. Όλοι θέλουν να τους εκμεταλλευτούν. Οι πάνω, οι κάτω, οι δίπλα. Το σύστημα είναι δεδομένα και αναμφίβολα σάπιο, για τώρα και για πάντα, κι αυτό σημαίνει ότι εγώ έχω το δικαίωμα να κάνω το λιγότερο που μπορώ, ακόμη κι αν αυτό ζημιώνει τους ανθρώπους που αμείβομαι να βοηθήσω, ακόμη κι αν αυτό ζημιώνει τους συναδέλφους μου, ακόμη κι αν αυτό ζημιώνει τους συνανθρώπους μου. Αν ζημιωθούν , φταίει το σύστημα κι όχι εγώ. Δεν έχω καμία τύψη για την ελάχιστή μου προσπάθεια.    Απεναντίας, δικαιούμαι να είμαι θυμωμένος για πάντα, με όλους και με όλα, γιατί το σύστημα φταίει. Και βέβαια, δικαιούμαι να κάνω το λιγότερο δυνατό. Αντίστοιχη είναι και η στάση στις κοινωνικές σχέσεις. Η απεριόριστη δικαιωματικότητα βγάζει ναρκισσιστές, οι οποίοι μετά συναντιούνται με άλλους ναρκισσιστές. Και οι δυο έχουν μάθει ότι δικαιούνται τα πάντα, να μην υποχωρούν και να μη συμβιβάζονται με τίποτα. Ποιανού ‘δίκαιο’ λοιπόν θα περάσει; Οι ψυχολογικές συγκρούσεις ισχύος που εμφανίζονται  είναι σφοδρές.
Ίσως καταλάβατε ότι το παραπάνω δηλώνει μια δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία (γιατί αλλού δε σε παίρνει…). Πράγματι και δυστυχώς ο χώρος της εκπαίδευσης δεν πάει πίσω. Κάποιος γνωστός μου έλεγε για το δημοτικό σχολείο της κόρης του ότι είναι κλειστό κάθε λίγο και λιγάκι. Πολλοί γονείς χρειάζεται να πληρώσουν άτομο να κρατήσει τα παιδιά, όταν το σχολείο είναι κλειστό (κάθε λίγο και λιγάκι...) Κάνουν συνέλευση οι καθηγητές; Το σχολείο κλειστό; Κάνουν επιμόρφωση οι καθηγητές; Το σχολείο κλειστό. Την άλλη φορά έκλεισαν ολόκληρο το σχολείο μια ολόκληρη μέρα για να επιμορφωθούν για το bullying….Οι επιμορφώσεις δεν μπορεί να γίνονται ΑΝΤΙ εργασίας. Αλλά αν το πεις αυτό στους συναδέλφους, θα σου πουν να μας πληρώσει το κράτος να κάνουμε επιμορφώσεις εκτός ωραρίου. Κι αν τους πεις ‘σιγά βρε παιδιά το ωράριο’, θα σου πουν ‘α, ο ΟΟΣΑ λέει ότι μια διδακτική ώρα ισοδυναμεί με 4 διοικητικές’. Ναι συγνώμη ισοδυναμεί με 4 διοικητικές ώρες σε ΑΛΛΕΣ χώρες του ΟΟΣΑ όπως η Αγγλία, όπου χρειάζεται τεράστια γραφειοκρατική δουλειά για κάθε μάθημα με παραδοτέα lesson planning, reports και αξιολογήσεις για ΚΑΘΕ διδακτική ώρα. Αυτά κάνουμε οι εκπαιδευτικοί σε γονείς που δουλεύουν στον ιδιωτικό τομέα και σκίζονται και στο ωράριο και στις επιμορφώσεις ΕΚΤΟΣ ωραρίου και μετά κλαιγόμαστε ότι δεν μας εκτιμά ο κόσμος.  Καλά κάνει.
Θα πει κάποιος ότι αυτή είναι δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία των γηραιότερων. Πολύ φοβάμαι ότι οι νεότεροι είναι ακόμη χειρότεροι. Κάποιοι συνδυάζουν όλα τα άσχημα της παλιάς νοοτροπίας μαζί με το θυμό της ανεργίας συν την ανατροφή της δικαιωματικότητας από τους γονείς τους. που τους επιτρέπει να είναι όσο επιθετικοί θέλουν. Έχω δει απαράδεκτες συμπεριφορές αγένειας από νεότερους συνάδελφους προς γηραιότερους –και χωρίς λόγο. Ένα παιδί που έχει μεγαλώσει με δικαιωματικό τρόπο, θα γίνει ένας απελπιστικός δημόσιος υπάλληλος!
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν νέα παιδιά που δουλεύουν με όραμα, μεράκι κι αγάπη. Αυτοί έχουν πιάσει το νόημα. Ο μόνος τρόπος να νιώσεις ικανοποίηση από τη δουλειά σου είναι να την κάνεις με αγάπη και να δώσεις ΠΑΡΑΠΑΝΩ από αυτό που σου ζητείται, έτσι γιατί σου αρέσει. Η δοτικότητα δεν σημαίνει εκμετάλλευση ή έλεγχος από τους προϊσταμένους ή το ‘σύστημα’. Θα δώσεις εκεί που εσύ πιστεύεις ότι είναι σημαντικό- έτσι για το καλό των άλλων. Αν δε δώσεις το κάτι παραπάνω, ποτέ η εργασία δε σου φέρει χαρά. Κι είναι κρίμα, γιατί είναι σημαντικό μέρος της ζωής μας. Ο τύπος με τις ΔΥΟ ώρες την ημέρα ΠΟΤΕ δε θα είναι ευχαριστημένος.
Τα δικαιωματικά παιδιά είναι σημαντικό να καταλάβουν ότι αυτό το  Σύμπαν δεν τους ΟΦΕΙΛΕΙ, απλά και μόνο επειδή υπάρχουν. Οι γονείς τους τα έχουν μεγαλώσει να πιστεύουν ότι δικαιούνται ανά πάσα στιγμή τα πάντα χωρίς προσπάθεια, χωρίς    κόπο, χωρίς καλή συμπεριφορά, χωρίς να νοιάζονται για κανέναν άλλον. Κλασσικό παράδειγμα είναι οι Έλληνες που ελαφρά τη καρδία μεταναστεύουν στο εξωτερικό, ΑΚΟΜΗ κι όταν έχουν  εδώ δουλειά, μόνο και μόνο γιατί έξω υπάρχουν καλύτερες προοπτικές. Προσωπικά είμαι αντίθετη σε κάτι τέτοιο. Αν υπάρχει ισχυρός λόγος ναι, όμως η νοοτροπία ότι εγώ έχω ευθύνη μόνο απέναντι στον εαυτό μου κι όχι στη χώρα μου, δε με βρίσκει σύμφωνη. Κι όχι μόνο αυτό.  Εξ’ αποστάσεως βρίζουν την Ελλάδα και το σάπιο της σύστημα μέσω facebook. Ελάτε εδώ να διορθώσετε το σύστημα που δε σας αρέσει. Ποιος έχει την ευθύνη να το κάνει; Αλλιώς καθίστε εκεί που είστε και ασχοληθείτε με τη χώρα στην οποία βρίσκεστε. Είναι κι αυτό σύμπτωμα της δικαιωματικότητας : Η Ελλάδα μου οφείλει. Εγώ δεν έχω καμία ευθύνη απέναντί της. 
Κάτι που δε γνωρίζουν όμως τα δικαιωματικά παιδιά είναι ότι  ενέργεια που δίνεις προς τα έξω θα επιστρέψει σε εσένα. Αν δίνεις τσιγγουνιά, τεμπελιά, παρτακισμό κι αδιαφορία, γιατί να μη σου επιστρέψει η ζωή ακριβώς το ίδιο πράγμα στα μούτρα; Γιατί; Επειδή οι γονείς σου νόμιζαν ότι είσαι κάτι ξεχωριστό; Οι γονείς σου μπορεί να  το νόμιζαν. Ο υπόλοιπος κόσμος όχι.
Τα δικαιωματικά παιδιά δεν έχουν μάθει να έχουν υπομονή,  ανοχή στη ματαίωση και καλή διάθεση προς τους άλλους ακόμη κι όταν εκείνοι τους απογοητεύουν. Ως συνέπεια είναι καχύποπτα με όλους και όλα. Προβάλλουν τη δική τους ιδιοτελή προσέγγιση σε όλους τους άλλους κι ερμηνεύουν με σχεδόν παρανοϊκό τρόπο ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω τους. Έχω εκπλαγεί από το είδος της κουτσομπολίστικης καχυποψίας (που νομίζουν ότι είναι εξυπνάδα) από κάποια νεαρά άτομα. Αυτού του είδους η νοοτροπία είναι κατά τη γνώμη μου μεγάλη απειλή για τη συνοχή του κοινωνικού ιστού. Στο μέλλον θα έχουμε τεράστιο πρόβλημα. Δε θα εμπιστεύεται κανείς κανέναν και θα κοιταζόμαστε όλοι λοξά, μέσα στην παρανοϊκή μοναξιά μας.
Τέλος τα δικαιωματικά μεγαλώνουν με μια υπέρμετρη αίσθηση της σημασίας του εαυτού τους αλλά και της δικής τους οικογένειας. Όταν συναντήσουν ένα άλλο δικαιωματικό παιδί που έχει μεγαλώσει με αντίστοιχο τρόπο για τη σύναψη σχέσης, οι συγκρούσεις των δυο ναρκισσιστικών 'εγώ' είναι σφοδρές. Κι όταν μπλέκονται και οι οικογένειες μέσα, γίνεται τιτανομαχία. Αλλά αυτό είναι θέμα άλλου άρθρου….
Βικτωρία Πρεκατέ,www.brightplanet.blogspot.gr, 16/7/2019

Ένα κοριτσάκι 14 ετών...

Το κοριτσάκι των 14 ετών στο Μοσχάτο πιθανότατα δε θα αυτοκτονούσε αν είχε διδαχθεί στο σχολείο ότι η σχέση ενός 42χρονου και μιας 14χρονης αποτελεί παιδική σεξουαλική κακοποίηση με αποκλειστική ευθύνη του παιδόφιλου και σίγουρα δεν είναι ‘έρως που τα χρόνια δεν κοιτά…’

Το κοριτσάκι των 14 ετών στο Μοσχάτο πιθανότατα δεν θα αυτοκτονούσε αν γνώριζε ότι ο φίλος της, εκτός από τα δικά της μάτια, κοιτάζει συστηματικά και παιδική πορνογραφία στο διαδίκτυο, γιατί οι παιδόφιλοι αυτό κάνουν.

Το κοριτσάκι των 14 ετών στο Μοσχάτο πιθανότατα δε θα αυτοκτονούσε αν γνώριζε  ότι  η αποπλάνηση ανηλίκου αποτελούν έγκλημα με αποκλειστική ευθύνη του δράστη, ακόμη και αν το παιδί έχει χειραγωγηθεί να νομίζει ότι συναινεί.

Το κοριτσάκι των 14 ετών στο Μοσχάτο πιθανότατα δε θα αυτοκτονούσε αν γνώριζε πως θα είχε εμπιστευτική συμβουλευτική υποστήριξη στην περίπτωση που η κακοποίηση αποκαλύπτονταν, κι αν γνώριζε πού να απευθυνθεί.

Όμως δεν γνώριζε όλα τα παραπάνω κι έτσι, μπροστά στην αποκάλυψη, στη συνειδητοποίηση της αλήθειας και πιθανότατα στο γκρέμισμα της  εικόνας που είχε χτίσει, το παιδί προτίμησε να φύγει... 

Όταν λέμε ότι η ΑΓΩΓΗ ΑΥΤΟ-ΠΡΟΣΤΑΣΊΑΣ, ειδικά στα θέματα της σεξουαλικότητας και σχέσεων, είναι απαραίτητη στα σχολεία, θεωρούμαστε γραφικοί. Αφήνονται λοιπόν τα παιδιά να μάθουν τα περί σχέσεων και σεξουαλικότητας από τον Χ άγνωστο στο διαδίκτυο, από το Ψ πορνο-περιοδικό και από τον Ζ κρυφο-παιδόφιλο. Και κάθε φορά, σοκαριζόμαστε με τα αποτελέσματα. Κάθε φορά σοκαριζόμαστε από την αρχή, σαν ανίδεοι, ανήξεροι κι ανυποψίαστοι. Μέχρι το επόμενο θύμα.   

https://tvxs.gr/news/ellada/simeioma-poy-afise-piso-tis-i-14xroni-sto-mosxato?fbclid=IwAR2e6ebXYmhI529F-8pcTkH-wN0slAhWI_xW019J3nd57CHh4MFhUZuLZMk

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 24/5/2019

Υ.Γ. Όπως έχω ξαναγράψει, ΑΓΩΓΗ ΑΥΤΟ-ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ δεν σημαίνει σεξουαλική αγωγή. Είμαι εντελώς αντίθετη με αυτό που συμβαίνει σε πολλά δημοτικά σχολεία, όπου φέρνουν νοσηλεύτριες ή ψυχολόγους που δεν ξαναδεί ποτέ τα παιδιά του σχολείου και ξεκινούν ένα αποκομμένο  'μάθημα' σεξουαλικής αγωγής με τεχνικές λεπτομέρειες γύρω από το σεξ που πολλές φορές σοκάρει τα παιδιά. Το δύσκολο δεν είναι (και συγνώμη για τη γλαφυρότητα του λόγου) να εξηγήσουμε τί μπαίνει πού. Το δύσκολο είναι να φτιάξουμε ανθρώπους που θα μπορούν να χτίσουν υγιείς συντροφικές σχέσεις, χωρίς εθισμούς, χωρίς θυματοποίηση (του εαυτού τους ή του άλλου), χωρίς υποκρισία και χωρίς συνεξαρτητικές ή κτητικές συμπεριφορές. Να μπορούν να φτιάξουν σχέσεις με αυτοπεποίθηση, με ειλικρίνεια, αλλά και με σεβασμό προς τον εαυτό τους και το άλλο άτομο. Αν δεν υπάρχει το ψυχολογικό υπόβαθρο, θα συνεχίσουν να κάνουν  σεξ χωρίς προφυλάξεις (κι ας γνωρίζουν τους κινδύνους), θα συνεχίσουν να έχουν  πληθώρα ανεπιθύμητων εγκυμοσύνων (κι ας γνωρίζουν για την αντισύλληψη) και θα συνεχίσουν να παρουσιάζουν όλων των ειδών τους σεξουαλικούς εθισμούς, παραφιλίες, εξαρτήσεις και όποια άλλη νοσηρότητα μπορεί να παρατηρηθεί στις σεξουαλικές και συντροφικές σχέσεις, με αποκορύφωμα τις αυτοκτονίες και τις δολοφονίες, ειδικά εναντίον γυναικών, εκ των οποίων δυστυχώς είχαμε ουκ ολίγες τελευταία...

Μην παίρνεις αυτό που δεν είναι δικό σου- Δώσε αυτό που είναι

Δίπλα στο σπίτι μου υπάρχει ένα μικρό σχολείο, με ένα μικρό κηπάκο που τον χωρίζουν αραιά κάγκελα από το πεζοδρόμιο. Περπατώντας τις προάλλες, είδα τις τριανταφυλλιές του κήπου, δίπλα στα κάγκελα, ξεραμένες και αφρόντιστες. Πολλές τριανταφυλλιές, η μία δίπλα στην άλλη,  κοσμούσαν όλο το δρόμο όταν άνθιζαν και μοσχοβολούσαν.  Τώρα, χωρίς της φροντίδα του προσωπικού που ήταν σε άδεια, είχαν σχεδόν μαραθεί.
Βλέπεις δεν ήταν πια εκεί το χέρι που τις φρόντιζε. Αυτές τις τριανταφυλλιές δεν τις έβαλε ούτε ο δήμος, ούτε το σχολείο. Τις έβαλε η κυρία Ε., μια  χαμογελαστή, υπερήλικη κυρία της γειτονιάς, με μόνιμη κύρτωση στην πλάτη και δυσκολία στο περπάτημα, που όμως σιγά σιγά, κούτσα κούτσα, πάντα πήγαινε στην εκκλησία της, πάντα πήγαινε τη βόλτα της, πάντα γελαστή, πάντα φιλική με όλους. Πάντα με μια ιστορία, από τις πολλές που της άφησε η μακρόχρονη πείρα της, ιστορίες για τη ζωή, για τους αγίους, για την ιδιαίτερη πατρίδα της τη Χίο, πάντα με την αγάπη και την απλότητα ενός μικρού παιδιού.
Μου έκαναν όμως εντύπωση οι τριανταφυλλιές. Η κυρία Ε. είχε κήπο και στο δικό της σπίτι. Δεν είχε ανάγκη να φυτέψει στο σχολείο για να ικανοποιήσει κάποιο ‘χόμπι’ κηπουρικής. Η κυρία Ε. έβαλε τις τριανταφυλλιές στον κήπο του σχολείου, απλά γιατί ήταν όμορφες. Ομόρφαιναν τη γειτονιά. Δεν μπήκε καν στο σχολείο. Πέρασε τα χεράκια της από τα αραιά κάγκελα και φύτεψε πολλές πανέμορφες τριανταφυλλιές, τις οποίες επίσης πότιζε απ’ έξω και κλάδευε όσο μπορούσε.  Μου έκανε τόσο εντύπωση  αυτή η κίνηση. Συνήθως όταν περνάνε χέρια από κάγκελα είναι για να πάρουν κάτι ή να ζητήσουν κάτι.    Σχεδόν ποτέ για να δώσουν και μάλιστα χωρίς υποχρέωση…
Όποτε περνούσα από το σχολείο πάντα σταματούσα για να μυρίσω τα βελούδινα τριαντάφυλλα της κυρίας Ε.  Δεν τα έκοβα βέβαια, γιατί γενικά είμαι εναντίον να κόβω λουλούδια και γιατί φυσικά δεν ήταν δικά μου. Δυστυχώς όμως συνήθως δε βλέπουμε πια συχνά τα τριαντάφυλλα της κυρίας Ε. γιατί άλλα (νεότερα) ‘χεράκια’, άλλες κυρίες , νεότερες από την κυρία Ε., πιο καπάτσες, πιο κοσμικές, πιο μοντέρνες έρχονται και κόβουν  τα τριαντάφυλλα, γιατί… έτσι. Γιατί  μπορούν.  Για την πάρτη τους. Γιατί θεωρούν ότι δικαιούνται αυτό που δεν είναι δικό τους. Και δεν κόβουν ένα. Τα κόβουν όλα.
 Αυτό το απλό παράδειγμα αντίθεσης συμβολίζει  τη βαθιά πνευματική χρεωκοπία της εποχής μας. Από τη μια μεριά  η αρχοντιά, η πηγαία καλοσύνη, το μεράκι που είχε η κυρία Ε. να φυτέψει λουλούδια για να ομορφαίνουν το σχολείο και τη γειτονιά. Από την άλλη, το αρπακτικό χέρι, που βουλιμικά απλώνεται για να πάρει, να πάρει, να πάρει. Να πάρει τα λουλούδια του σχολείου, Να πάρει τα λουλούδια από την εικόνα της Παναγίας (για την Παναγία δόθηκαν, όχι για σένα!). Να πάρει τα λουλούδια της φύσης, κόβοντάς τα μόνο και μόνο για να τα μυρίσει κι αμέσως μετά να τα πετάξει πάλι.  Αυτή ακριβώς η αντίθεση, το χεράκι που φυτεύει για να δώσει και το χεράκι που κόβει για να πάρει, συνοψίζει απόλυτα την  ηθική και πνευματική  μας φτώχεια... Θεωρούμε ότι δικαιούμαστε τα πάντα, γιατί έτσι... Χρησιμοποιούμε τη φύση για την πάρτη μας γιατί έτσι... Παίρνουμε χωρίς σκέψη για τους άλλους, παίρνουμε χωρίς ευγνωμοσύνη, παίρνουμε χωρίς φειδώ, παίρνουμε χωρίς μέτρο. Παίρνουμε, παίρνουμε, παίρνουμε....
Η κυρία Ε. έφυγε από τη ζωή πριν λίγο χρόνια. Το έμαθα μετά από αρκετό καιρό, καθώς με την αποξένωση που έχουμε στις γειτονιές των πόλεων, δεν ξέρουμε   πια ποιος ζει και ποιος πεθαίνει δίπλα μας.  Πέθανε εν μέσω της ‘κρίσης’, που όμως συναισθηματικά δεν την άγγιξε γιατί η ίδια είχε περάσει πολύ δυσκολότερα ιστορικά γεγονότα και είχε μάθει να κρατά πάντα το χαμόγελο και την πίστη της που τόσο αγαπούσε. Όπως και την ομορφιά που υπηρέτησε. Έφυγε μαζί με μια γενιά, που είχε αξίες και έναν πνευματικό πλούτο που θα δυσκολευτούμε πολύ να ξανα-αποκτήσουμε.  Οι τριανταφυλλιές της, αποδεκατισμένες πια,  έχουν απομείνει να την θυμίζουν στα ελάχιστα άτομα που έτυχε να γνωρίζουμε πώς προέκυψαν. Όλοι οι υπόλοιποι, μαζί με τα παιδιά του σχολείου, συνεχίζουν να τις αγνοούν, προχωρώντας στον ρου της ζωής θεωρώντας δεδομένο ότι κάποια πράγματα γύρω τους  απλά υπάρχουν. Χωρίς να  σκεφτόμαστε ποτέ ότι και για το παραμικρό κάποιος δούλεψε, κάποιος έβαλε το χεράκι του…

Πρεκατέ Βικτωρία, 26/4/2019, brightplanet.blogspot.gr