Αφήνοντας...

 Πρόσφατα αγόρασα ένα λιχούδικο κόκκαλο για το σκύλο μου. Αφού το ροκάνιζε ώρες, πήγα να καθαρίσω την αυλή του, αλλά πού να με αφήσει...Γγγρρρρρ, με απειλούσε με το κόκκαλο στα δόντια, ούτε στα δύο μέτρα να μην πλησιάσω...'Βρε κουτό, αφού εγώ σου έφερα το κόκκαλο, αν ήθελα να στο πάρω, γιατί να στο έφερνα;'... Γγγρρρρρ, ήταν η απάντηση.'Ε καλά, αν κάνεις έτσι, δεν σου ξαναφέρνω κι εγώ τίποτα!'.

Κι όμως, σκέφτηκα ότι κάπως έτσι κάνουμε κι εμείς με το Θεό. Κάθετι καλό που έχουμε προέρχεται από το Θεό, κάθε αγαθό είναι δώρο Του. Αν όμως χρειαστεί να μας στερήσει κάτι, έστω και για λίγο, αμέσως επαναστατούμε...

'Ε όχι!Δεν θα μου πάρεις αυτό που θέλω! Ποιος νομίζεις ότι είσαι!' 

'Μα βρε πουλάκι μου, είναι για λίγο,  για το καλό σου...'

'Ακου να σου πω, δεν θα γίνω εγώ υποχείριο σου, μόνο πάνω από το πτώμα μου!' είναι η απάντηση, συνοδευόμενη από ένα δυνατό, παρατεταμένο Γγγρρρρρ....

Και δωσ' του προσκόλληση, δωσ' του άρνηση, δωσ' του έλεγχο, δωσ' του εθισμό, δωσ'του εξάρτηση... Κι ας έχουμε σπάσει τα μούτρα μας 100 φορές, εκεί, επιμονή... Όχι, εγώ  θέλω τα πράγματα όπως τα θέλω και μάλιστα τώρα! Ξεχνάμε ότι στην τελική, όλα όσα είχαμε ποτέ, είναι δώρα από το Θεό-και πάνω από όλα το αγαθό της ζωής. Όπως μας έδωσε πριν, θα μας δώσει και στο μέλλον- ίσως με λίγο διαφορετικό τρόπο, ίσως όχι όταν περιμένουμε, αλλά θα μας δώσει...Η εμπειρία μου είναι ότι ο Θεός πάντα απαντά στις προσευχές, αλλά σχεδόν πάντα με διαφορετικό τρόπο από ο,τι περιμένεις... Και είναι και πιο ενδιαφέρων ο δικός Του τρόπος... 

Κι όμως, αυτό το Γγγρρρρρ μου θύμισε  προσκολλήσεις, σε υλικά αγαθά, σε συνήθειες, σε ανθρώπους, σε ρόλους, ακόμη και σε ταυτότητες...Η διαφορά είναι ότι ο Θεός ποτέ δεν θα πει: 'Ε, έτσι είσαι; Κι εγώ δεν σου ξαναφέρνω τίποτα!' Θα προσπαθεί εκεί, με άπειρη υπομονή, να μας δώσει να καταλάβουμε ότι μια μικρή προσωρινή στέρηση ίσως είναι για το καλό μας...Κι ίσως κάποια στιγμή μαλακώσουμε αυτό το Γγγρρρρρ...Κι ίσως τότε καταλάβουμε πόσο πιο γαλήνια είναι έτσι η ζωή..

Πρεκατέ Βικτωρία,  26/9/2020

Ανώτερη και κατώτερη επιλογή...

 Παρατηρώ ότι η καθημερινότητα είναι γεμάτη από ευκαιρίες επιλογών:σε κάθε στιγμή επιλέγουμε πώς θα αντιδράσουμε, με ανώτερο ή κατώτερο τρόπο. Δε λέω καλό- κακό, απλά ανώτερο ή ...όχι και τόσο ανώτερο...Όχι μόνο στις πράξεις μας, αλλά ακόμη και στις σκέψεις ή τις λέξεις: μπορώ π.χ. να προσπαθήσω να αποφύγω μια άσχημη σκέψη για ένα άτομο και να συγκρατηθώ να κρατήσω το στοματάκι μου κλειστό, πριν πω κακία για κάποιον άλλον. Όμως βλέπω πόσο εύκολο είναι οι περισσότερες επιλογές να ρέπουν προς το κατώτερο... Λόγω συνήθειας; Αδράνειας; Βολέματος; Εγωισμού; Δεν ξέρω, όμως τώρα καταλαβαίνω τη σημασία αυτού που αποκαλούν 'άσκηση', όσοι είναι στον πνευματικό δρόμο...Και πόσο δύσκολο είναι να το κάνεις πράξη.Αυτό που παρατηρώ είναι ότι, εκείνη τη στιγμή, η κατώτερη επιλογή φαίνεται πάντα πιο ελκυστική!Η ανώτερη φαίνεται κάπως βαρετή, κάπως ξενέρωτη...! Είναι αυτό που λένε ότι η καλή επιλογή μοιάζει με νερόβραστο λαχανικό (δεν σε τραβάει, όμως μακροπρόθεσμα σου κάνει καλό), ενώ η κακή μοιάζει με μέλι πάνω σε κοφτερό μαχαίρι (που δεν το βλέπεις...). Επειδή, όπως όλοι, την έχω πατήσει ουκ ολίγες φορές, τώρα προσπαθώ να εφαρμόσω ως τακτική το WAIT. Δηλαδή, ώπα, περίμενε, μη δράσεις παρορμητικά, σκέψου καθαρά πρώτα... Είναι κουραστικό, γιατί είσαι σε αυτήν την εγρήγορση 24 ώρες το 24ωρο, αλλά αν είναι προτεραιότητα να ζει κανείς συνειδητά, αξίζει τον κόπο. Δεν έχει πάντα αποτέλεσμα, αλλά αν καταφέρεις και ξεπεράσεις το αυτομαστίγωμα στις αποτυχίες, βρίσκεις ότι μπορεί να μην είσαι και πάντα έρμαιο των διαφόρων αγνώστου προελεύσεως παρωθήσεων...Και πέρα από οποιαδήποτε ηθικολογία, αυτή η αυτο-παρατήρηση αποκτά τότε ιδιαίτερο ενδιαφέρον....

Πρεκατέ Βικτωρία, 26/9/2020

Ο καλύτερος Φίλος που μπορεί να υπάρξει...

 Σε πρόσφατη συζήτηση με φίλη, σκεφτόμουν για την έντονη ανάγκη πολλών ανθρώπων για αγάπη- σε σημείο που να επιτρέπουν σε άλλους άσχημες συμπεριφορές, μόνο και μόνο για να μην μείνουν μόνοι. Ειδικά εμείς οι γυναίκες, που είμαστε προδιατεθειμένες να δίνουμε και να παίρνουμε αγάπη και φροντίδα, φαίνεται να είμαστε πολύ ευάλωτες στην ‘λανθασμένη αφοσίωση’, δηλαδή αφοσίωση σε λάθος άτομο.  Ανεξάρτητα από το φύλο όμως, όλος αυτός ο κυκεώνας των έντονων συναισθημάτων απόρριψης, ζήλειας, κτητικότητας, εγκατάλειψης, προδοσίας κλπ είναι τόσο αχρείαστος, όταν συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε την αγάπη του καλύτερου φίλου που μπορεί να υπάρξει: του Ιησού Χριστού. Η δική Του αγάπη δεν προδίδει, δεν αποτυγχάνει, δεν απορρίπτει. Ναι, χρειάζεται λίγη δουλίτσα να καθαρίσουμε το νου μας και την ψυχή μας για να μπορούμε να τη νιώσουμε, γιατί οι υποδοχείς μας στο σημείο αυτό έχουν πιάσει πουρί από την άρνηση...  Αν είμαστε όμως, έστω και λίγο, ανοιχτοί να  την αισθανθούμε, είναι τόσο πιο πλήρης από οποιαδήποτε άλλη ανθρώπινη αγάπη έχουμε νιώσει, που δεν έχει πια καμία σημασία τι έκαναν ή δεν έκαναν οι άλλοι ή τι θα μπορούσαν να είχαν κάνει... Δε χρειάζεται να βρούμε καμία λύση, ούτε να βράζουμε στο θυμό και την πικρία, ούτε να μας δαγκώνει η ανεκπλήρωτη επιθυμία. Δεν χρειάζεται να αποδείξουμε, να εξηγήσουμε ή να προκαλέσουμε κάτι. Το μόνο που χρειάζεται είναι να είμαστε ανοιχτοί στην πιο τέλεια κι αβίαστη αγάπη που υπάρχει. Όταν το νιώσει κάποιος αυτό, πραγματικά αναρωτιέται γιατί να χάνει έστω και μια πολύτιμη στιγμή στη δίνη των αρνητικών συναισθημάτων λόγω της ατελούς ανθρώπινης αγάπης; Δεν σημαίνει ότι θα κλείσουμε την πόρτα στους άλλους, κλείνουμε όμως την πόρτα στο δράμα και στον πόνο. Αναρωτιέμαι πόσες καταστάσεις ενδο-οικογενειακής βίας θα είχαν προληφθεί αν υπήρχε αυτή η απλή συνειδητοποίηση;   Όλοι έχουμε πρόσβαση στην αγάπη του Ιησού Χριστού, αρκεί να καθαρίσουμε λίγο την ψυχή μας από τα εσωτερικά εμπόδια.Δεν χρειαζόμαστε κανενός την άδεια για να τη νιώσουμε και να φωτίσει τη ζωή μας. Ακόμη κι αν δεν φαίνεται να έχουμε στη ζωή μας την ανθρώπινη μορφή αγάπης που η κοινωνία κρίνει αναγκαία κι επιθυμητή, μπορούμε μέσα μας να γνωρίζουμε ότι είμαστε αγαπητοί κι αγαπημένοι από τον καλύτερο Φίλο που μπορεί να υπάρξει- και με αυτήν την επίγνωση είναι μια ζωή άξια βιωμένη...

Η τεχνική της Καλιακούδας....

Πρέπει να ήταν στην Καλιακούδα, χειμώνας, ορειβατική ανάβαση. Στενή τραβέρσα που χώραγε μόνο το ένα πόδι πίσω από το άλλο, το χιόνι παγωμένο γυαλί και από τα δεξιά υπήρχε μια απότομη κλίση 40% και μετά... το χάος. Έπρεπε να τη διασχίσουμε.Δεν ήμασταν δεμένοι, είχαμε μόνο μπαστούνια πιολέ. Λίγο μετά την αρχή, κοντοστάθηκα, έριξα μια ματιά κάτω δεξιά και τότε πήγε να παρεισφρήσει η σκέψη: "Κι αν...;" Εκείνη τη στιγμή, ίσως λόγω του ενστίκτου επιβίωσης, σταμάτησα αμέσως αυτή τη σκέψη. Δεν υπάρχει 'αν'. Δεν υπάρχει. Κοίταξα μπροστά εκεί που έπρεπε να βγούμε και είπα με βεβαιότητα, ότι 'είναι ΔΕΔΟΜΕΝΟ ότι θα φτάσω εκεί και όλα θα είναι εύκολα και καλά'. Μετά συγκεντρώθηκα απόλυτα στην κάθε κίνηση. Αριστερό πόδι, κάρφωμα πιολέ, δεξί πόδι, κάρφωμα πιολέ, αριστερό πόδι...Η αδρεναλίνη σε όλους στο 1000%, δεν ακουγόταν κιχ κι όλοι ήταν απόλυτα συγκεντρωμένοι σε αυτές τις κινήσεις. Κάποια στιγμή προς το τέλος, ξανακοίταξα κάτω δεξιά. Υπήρχε ακόμη το χάος. Αναγνώρισα την ύπαρξή του, με σεβασμό, αλλά κατά κάποιο τρόπο δεν με αφορούσε. Ήταν δεδομένο ότι θα φτάσω απέναντι. Δεν υπήρχε 'αν'. Απαγόρεψα οποιαδήποτε φράση ξεκινούσε με τη λέξη 'αν'. Συνέχισα μπροστά.

Αυτή η προσέγγιση με βοήθησε πάρα πολύ. Αν επέτρεπε κάποιος από εμάς στο 'αν' να συνεχίσει, το πιθανότερο ήταν να κυριευτεί από πανικό και να παραλύσει εκεί που βρισκόταν, που ούτε ελικόπτερο δεν σε έβγαζε. Βεβαίως η αδρεναλίνη βοηθά το μυαλό να σταματήσει. Αυτό που η ψυχοθεραπεία κι ο διαλογισμός προσπαθούν με χίλιες δυο μεθόδους, η αδρεναλίνη το καταφέρνει σε κλάσματα δευτερολέπτου.

Λοιπόν, σκέφτομαι, μέρες που είναι, την τεχνική της Καλιακούδας....1) Δεν υπάρχει 'αν'. 2)Συγκεντρώσου απόλυτα στο επόμενο βήμα. 3)Είναι ΔΕΔΟΜΕΝΟ ότι θα φτάσεις απέναντι. 

Ίσως αυτή η τεχνική να είναι χρήσιμη και για άλλες περιπτώσεις. Για δες, από όλες τις εμπειρίες τελικά κάτι μαθαίνεις....

Γυναίκες δράστιδες παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης

 Οι γυναίκες δράστες της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης αποτελούν το 10% των δραστών με θύματα αγόρια και κορίτσια. Παρότι η συντριπτική πλειοψηφία των δραστών είναι άντρες, η πρόσφατη σοκαριστική απαγωγή και κακοποίηση κοριτσιού από μια γυναίκα μας θυμίζει ότι οι γυναίκες δεν είναι δυστυχώς στο απυρόβλητο. Το προφίλ της δράστριας είναι: συνήθως από δυσλειτουργικό οικογενειακό περιβάλλον, ενδεχομένως θύμα συναισθηματικής ή σωματικής κακοποίησης η ίδια, κοινωνικά απομονωμένη, με αυξημένη πιθανότητα συνοδών ψυχολογικών προβλημάτων, φαίνεται ότι αδυνατεί να έχει έναν κοινωνικό υποστηρικτικό ιστό και υγιείς σχέσεις με ενήλικες. Ανικανοποίητες συναισθηματικές ανάγκες, άσκηση εξουσίας και χρήση του παιδιού ως αντικείμενο για σεξουαλικό πειραματισμό είναι κάποιες από τις δυναμικές που οδηγούν τη γυναίκα-δράστη να κακοποιήσει σεξουαλικά παιδιά. 

Συνήθως η κακοποίηση δεν έχει τη βιαιότητα που ασκούν οι άνδρες-δράστες, όμως δεν παύει να είναι ιδιαίτερα τραυματική για το παιδί . Όταν η κακοποίηση γίνεται από τη μητέρα, το αίσθημα προδοσίας από το άτομο που θα έπρεπε να έχει την καλύτερη δυνατή πρόθεση για το παιδί, είναι απερίγραπτο. Όταν το παιδί είναι αγόρι, η κακοποίηση είναι ιδιαίτερα τραυματική κι οδηγεί σε χαμηλή αυτοεκτίμηση, αυτοκτονικό ιδεασμό, έντονη ντροπή, κατάθλιψη, οργή, κατάχρηση ουσιών, δυσλειτουργική σχέση με το σεξ και βαθιά καχυποψία απέναντι στις γυναίκες. Δυστυχώς δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, όπου γυναίκες-δράστριες κακοποιούν αθώα και ευάλωτα αγόρια ως τρόπο εκδίκησης για τα δικά τους τραύματα σε σχέση με τους άνδρες, την απόρριψη ή την κακοποίηση που οι ίδιες υπέστησαν  από άνδρες ή ως κακοποιητικό πειραματισμό για τη δική τους καταπιεσμένη σεξουαλικότητα. Όποιος κι αν είναι ο λόγος, τα αποτελέσματα στο αγόρι είναι τραγικά κι είναι μεγάλο λάθος η υποτίμηση των συνεπειών αυτού του τραύματος ή η γελοιοποίησή του. Όσον αφορά το κορίτσι-θύμα, η κακοποίηση είναι πάντα τρομακτική και τραυματική, όπως σε όλες τις περιπτώσεις της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης, συν το επιπρόσθετο τραύμα που υπάρχει όταν δράστης και θύμα έχουν το ίδιο φύλο: το θύμα βιώνει μεγάλη σύγχυση και αμφισβήτηση σε σχέση όχι μόνο με τη σεξουαλικότητά του αλλά και με την αξία της ταυτότητάς του. Με άλλα λόγια, το κορίτσι που κακοποιείται από μία γυναίκα, βιώνει το φύλο ‘γυναίκα’ ως βρώμικο και διεστραμμένο. Επειδή όμως είναι η ίδια γυναίκα, βιώνει μακροπρόθεσμα εσωτερικές συγκρούσεις σε σχέση με την αξία του φύλου της, σε σχέση με την αξία του ίδιου της του εαυτού. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στην κακοποίηση αγοριού από άνδρα. Αν μάλιστα  η κακοποίηση γίνεται από τον γονέα/κηδεμόνα του ιδίου φύλου ( που είναι το πρώτο πρότυπο φύλου για το παιδί), η εικόνα του φύλου του τραυματίζεται ακόμη περισσότερο στον ψυχισμό του παιδιού.  Η ευθύνη για την παιδική σεξουαλική κακοποίηση (παιδική σημαίνει από 0-18 ετών)  είναι ΠΑΝΤΑ 100% ευθύνη του ενήλικα. Ακόμη και αν έχει εκπαιδεύσει το παιδί να συμμετέχει, ακόμη κι αν έχει πείσει το παιδί ότι αυτή είναι η φύση του, ακόμη και αν έχει τεχνηέντως προκαλέσει σωματικές αντιδράσεις διέγερσης στο παιδί. Γνωρίζουν πολύ καλά πώς να ενοχοποιήσουν το παιδί, ώστε να το αποσιωπήσουν. Όμως είναι πάντα τραυματική, πάντα κακοποιητική και πάντα 100% ευθύνη του ενήλικα.  

Για μια ακόμη φορά, θα πρέπει να τονίσουμε την ανάγκη αγωγής των παιδιών στην ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ από την παιδική σεξουαλική κακοποίηση (είναι διαφορετική και πολύ πιο σημαντική από την σεξουαλική αγωγή που θέλουν να προωθήσουν στην εκπαίδευση) και την παροχή συμβουλευτικής σε θύτες ή πιθανούς θύτες. Παρότι οι περισσότεροι θύτες θα προσπαθήσουν να θυματοποιήσουν ούτως ή άλλως, υπάρχουν αρκετοί που αμφιταλαντεύονται . Με συμβουλευτική υποστήριξη και ψυχοθεραπεία θα μπορούσαν να αποτραπούν από την τέλεση της πράξης. Επειδή η παιδική σεξουαλική κακοποίηση είναι πρωτίστως άσκηση εξουσίας κι ΟΧΙ σεξουαλικός προσανατολισμός  (όπως λανθασμένα προτείνεται από κάποιους κύκλους, νομιμοποιώντας την), όσο περισσότεροι ενήλικες νιώθουν αποδυναμωμένοι κι ευνουχισμένοι για τον οποιοδήποτε λόγο (κι οι λόγοι είναι πλέον συστημικοί και μαζικοί), τόσο περισσότεροι θα αναζητήσουν εκτόνωση ισχύος και δοξασμό του ‘εγώ’ μέσα από την κακοποίηση αθώων κι ευάλωτων  παιδιών… Δυστυχώς, χωρίς θεραπεία και συμβουλευτική στους εκκολαπτόμενους θύτες, το φαινόμενο  αναμένεται να αυξηθεί.    

Πρεκατέ Βικτωρία

Ψυχολόγος/Εκπαιδευτικός